NETFLIX PRZEDSTAWIA
Jeśli chodzi o szczęście…
Nie, chwila.
Zacznę od początku.
Jeszcze pięć minut. Muszę być w pracy wcześniej.
Co?
W pracy?
Co? Co masz na myśli?
Przychodzi ktoś nowy na przyuczenie, żebym mógł być na pogrzebie.
Zey, muszę iść do pracy. Naprawdę.
Pożegnałem się już z twoją matką.
Potrzebujecie więcej czasu ode mnie.
Nieprawda. Jesteśmy gotowi do wyjścia.
Baba, właśnie minąłeś pralnię.
Co?
Dałem tobie. Sam mam prać?
- Fuj, nie. - Fia!
Rozpieściłaś dzieciaka.
Ciągle tylko narzekasz!
Pospieszmy się, bo się spóźnimy.
Ilyasie!
Bozcaada.
Dzień, w którym się poznaliśmy.
Niepowtarzalna turecka historia miłosna.
Wygląda na szczęśliwą.
A kiedy niby nie była szczęśliwa?
Proszę cię!
Pozwalasz jej tak do mnie mówić?
I to w tych jej ciuchach… Wygląda jak klaun.
Zakłada to na pogrzeb babci?
Myślisz, że to dobry dzień, by udawać, że zabijasz jej dziadka?
Czasem doprowadza ją do szału.
- Tak. - Widzisz?
Do zobaczenia.
No już, wy dwoje! Zaraz wrócę.
Poważnie, dasz radę. Nie martw się.
Nie. Błędy i problemy się zdarzają.
Tak!
Nie uwierzysz, co ja kiedyś serwowałem.
Tak?
Tak. Nie martw się, zaraz przyjadę.
Nowa szefowa kuchni. Stresuje się.
Potrzebowała wsparcia.
Dawno się tak nie śmiałeś.
Chciałaś czegoś?
Tak.
Ksiądz powiedział, że spędzimy chwilę przy grobie i…
Znasz mnie. Nie potrafię przemawiać przed publicznością.
Mógłbyś to przeczytać?
Oczywiście.
- Zrobię to. - Proszę.
„Większość z was…
pamięta Katarinę Bilići jako żonę Doruka.
- Jej ukochanego męża…” - Nie martw się. Zajmę się tym.
Dobrze?
Dobrze.
Do zobaczenia.
- Pani Altin! - Panie Eddelbüttel.
Chciałem porozmawiać na osobności.
Przechowywałem kilka dokumentów. Dla pani.
Od pani matki.
Zeynep, gdzie to położyłaś?
To po chorwacku.
Nie znam chorwackiego.
UMOWA KUPNA I SPRZEDAŻY
WYSZUKIWARKA GLOBALNA
Zeynep!
Wyjęłaś mi złe spodnie.
Co tam masz?
Twoja matka kupiła dom w Chorwacji?
Tam się urodziła. To jej pieniądze.
Z panem Eddelbüttelem?
Twoja matka kupiła dom z tym Casanovą z góry!
Nie! Mama sama kupiła dom. Patrz!
Rachunek bankowy. Zapłaciła…
Poprosiła tylko pana Eddelbüttela, jako prawnika,
żeby przechował dla mnie akt własności…
Ed-del-büt-tel…
Bawidamek!
Bawidamek? Ma 80 lat i jeździ windą schodową.
Fia! Wciąż nie jesteś gotowa.
- Jestem. - Nie. Baba ma rację. Nie możesz tak iść.
Załóż, co chcesz, ale musi być czarne.
Najpierw niby: „Mama chciała katolickiego pogrzebu”.
A teraz to!
Twoja matka jest dla mnie obca.
Nie mów tak, baba!
Jest dla mnie obca. Kropka.
Wkurzająca piosenka.
- Wsadzimy go do przytułku? - Fia, bądź miła, proszę.
To był mój pierwszy koncert.
Nie rozmawiajmy.
- Czemu zawsze… - Nie spieszymy się?
- Przykro mi. - Musisz tęsknić.
Za kim? Za nieznajomą, którą poślubiłem?
Tato.
Anioł.
Kobieta pełna tajemnic. Podwójny agent.
Baba, przestań. Straszysz ludzi.
Moje kondolencje.
- Dziękuję. - Tata się odzywał?
- Nie odbiera. - A stacjonarny?
Za kogo ty mnie masz?
Myślisz, że coś się stało?
Moje kondolencje.
Amen.
Zeynep,
chciałaś powiedzieć kilka słów.
Tak.
Chciałam powiedzieć kilka słów o mamie.
Ale Ilyas,
mój mąż…
mój mąż ma przemowę!
Idzie po tatę?
Co tak stoisz w tych ciuchach na ćpuna?
Zrób coś!
Mamo?
Szaleństwo!
- Widziałaś… - Nie, naprawdę…
Oczywiście, że tak!
- O rety. - Zey!
Co tu robisz?
Cholera!
Zegarek mi stanął.
Chwila, Zey. Hej!
RESTAURACJA
Zey, wszystko wyjaśnię.
Ten śmiech.
Poważnie.
Czy dziewczyna, przy której czujesz się jak młokos,
jest ważniejsza
niż bycie przy mnie na pogrzebie mojej matki?
Nie mów tak, Zey. Ja też kochałem Katę.
Oczywiście, że chciałem tam być. Ale… jakoś tak zeszło…
Proszę nie winić Ilyasa.
Proszę.
Przykro mi z powodu pani matki.
Pewnie jest pani smutno.
Jestem Nora i jestem nowa.
Byłam przytłoczona. No i…
Na pewno zauważyłby godzinę, gdyby nie ja, ale…
Zwykle nie płaczę.
Ale to był mój pierwszy raz w takiej dużej kuchni.
No i…
To moja wina, że nie było go na pogrzebie pani matki.
Tak mi przykro.
Przepraszam.
Widzisz?
Wiesz, jakie to było trudne?
Serio? A chcesz usłyszeć o moim dniu?
Zey, to nie zawody.
Jeśli nie masz nic przeciwko, sprawdzę, czy nasza nowa szefowa chce tu zostać.
O reszcie możemy porozmawiać później lub w domu.
Tak.
Albo nie.
CHORWACJA, LUČ
- Nawigacja. - Proszę.
Zostań tam!
TURECKIE PRZYSMAKI RINY
Znak, przeczytaj znak!
PROM – STATEK PASAŻERSKI
Tam jest darmowy parking!
Stop!
Stój! Zaczekaj!
Dziękuję!
Za 300 metrów skręć w lewo.
Idź dalej prosto.
Jesteś na miejscu.
Co?
Nie!
Nie dotykaj, bo krzyknę.
Będę krzyczeć!
Co ty masz na sobie?
Kim ty jesteś?
Jak się tu dostałeś?
Josip Čega. Przez te same drzwi, których używam od 45 lat.
Nie mów, że spaliśmy całą noc w jednym łóżku.
Dobra.
Przyjechałaś na rowerze?
Co?
Nie!
Potrzebujesz czegoś na…
Na chorą twarz.
Ten dom należy do Katariny Bilići.
Skąd mam wiedzieć, co tam jest?
- Nie musisz. - Nie trzeba.
- Kim jest dla ciebie Katarina Bilići? - To…
była…
Jestem jej córką.
Moje kondolencje.
Josip.
Cześć. Zeynep.
Zeynep Altin.
Miło cię poznać, Zeynep.
Powiedz…
Zamieszkasz tu, Zeynep?
Właściwie myślałam…
Chwila. To ja potrzebuję odpowiedzi.
Czemu tu spałeś?
Bo tu się urodziłem.
- Žarka. - Ale…
Ale piętnaście lat temu moja rodzina miała problemy.
Musiałem sprzedać dom.
Pani, która go kupiła, telefonicznie pozwoliła mi tu mieszkać,
aż ktoś nie przyjdzie.
Ty.
- Bez czynszu? - Bez czynszu.
Żaden sąd tego nie uzna.
A kto tu mówi o sądach?
- Słyszałam to już. Co to znaczy? - Niemcy.
Ostro brzmiące słowa, fani prawników, kontraktów.
- Kiedy możesz się wyprowadzić? - A ty wprowadzić?
To nie twoja sprawa,
ale jestem tu, żeby go wynająć. Jakieś takie R&B…
- Nie. - Airbnb?
- Tak! - Airbnb?
Tak.
Airbnb.
Przestań krzyczeć!
To mój dom! Mogę z nim zrobić, co zechcę.
Dom?
Nie…
Nie, to nie dom. To, co robisz…
Zrobisz z tego beżowe, martwe miejsce…
dla smutnych ludzi, którzy robią selfie i latają z biletami za 30 euro.
Będziesz siedzieć gdzieś w Niemczech i przyjmować płatności.
Airbnb…
Naprawdę…
Dobra, dość tego.
Hej.
Zabieraj swój występ komediowy z mojego ogrodu, Spartakusie!
Spartakusie?
To rasizm, nie sądzisz?
W życiu… Jestem Turczynką!
Mówisz po angielsku, umowa jest po niemiecku,
to chorwacki dom, ale jesteś Turczynką.
- To musi być zagmatwane życie. - Proszę odejść!
Opuściłem twój ogród.
To…
jest moje.
Tu, do tej linii,
wszystko moje.
Sprzedałem dom, ale nie całą ziemię.
O mój Boże!
Zaraz idę do pracy.
Możesz użyć wody.
Weź prysznic.
Hej!
Nie tak szybko.
Darth Vader.
Ledwo cię poznałem w ubraniu.
Zawsze nabijasz się z ludzi w żałobie?
Nie.
Ale zrobię wyjątek.
Też jestem w żałobie po śmierci mojego rodzinnego domu.
Twarz wygląda lepiej.
Podobno mogę tu kupić ubrania.
Tylko pamiątki i dla dzieci.
Ale jesteś bardzo niska jak na dorosłą kobietę.
Nie odpowiada mi to. Ktoś inny może mnie obsłużyć?
Tak, właściciel.
Ale jest na urodzinach wnuczki. Wróci za pół godziny.
Dobrze.
Zauważyłam w porcie agencję nieruchomości.
Wykorzystam ten czas mądrze i dowiem się,
co muszę zrobić, żeby wynająć dom.
- Dziadek już tu jest. - Nowy klient!
Jak miło.
Miło? To sprawa dyskusyjna.
Do zobaczenia w domu.
OSIEM NIEODEBRANYCH POŁĄCZEŃ OD ILYASA
I co,
myślisz, że wciąż go kocha?
Śledzisz mnie?
Tak, pracuję tu od 20 lat, żeby cię śledzić.
- Wszędzie pracujesz? - Prawie.
Możesz wyjść i wrócić o 22, kiedy kończy się moja zmiana.
To nie takie proste. Spotykam się z agentem nieruchomości.
Pani Altin?
Tak, przepraszam.
Asystentka mówiła, że chodzi o domek na klifie?
Domek na klifie.
Przyślę kelnerkę ze sprayem na oślizgłe plamy.
Przyda ci się.
Poznała pani sąsiada.
Naprawdę, nadaje imiona kurczakom.
Nie!
Mówię ci, ten facet zwariował.
Nie obchodzi go, co ludzie o nim myślą.
Albo to.
Koza uciekła mu, gdy był nagi. Josip gonił kozę nago.
Przez supermarket, salon fryzjerski i przez środek kościoła w czasie mszy.
- Więc jest miejskim świrem? - Tak i nie.
Mario!
Wszyscy kochają tego kozojebcę. W tym problem.
Wszyscy miejscowi.
A dlaczego? Jest taki…
Naprawdę nie wiem.
Pewnie dzięki jego wyższości moralnej. To totalny dupek!
- Tak! Totalny dupek. - Tak!
Ale wiedział, co robi, zachowując studnię u siebie.
Zajmiemy się brakiem wody, jeśli nic nie wymyślisz.
Ludzie niby chcą wyjątkowych miejsc,
ale naprawdę chcą mieć ekspres do kawy i telewizor.
Moja połowa rachunku.
Nie chcę być…
Jak to się mówi?
- Dłużna. - Dłużna?
- Tak. - Silna, niezależna kobieta.
- Tak. - Wypijmy za to.
Tak.
Jeszcze kolejkę?
- Tak. - Tak!
Ojej.
Jeszcze raz od początku.
Cześć.
Dziewczynko z balonem.
Powinnaś zejść z drogi.
Nie!
Fajnie tu!
Nie będzie fajnie, gdy auto zmiażdży cię jak melona.
Plask!
No dobrze.
Spróbuj wstać.
Tak.
No dobrze.
Dobra.
Jest tylko jeden sposób.
Spartakusie!
Za dużo alkoholu nie jest bezpieczne dla samotnej kobiety.
Samotna… kobieta!
Poczekaj z ryczeniem do domu.
Do domu! To nie mój dom.
Teraz ty!
Ty!
Możesz wybijać rytm, to możesz iść!
Nie! Jeszcze!
Proszę.
Przepraszam.
Proszę.
Jeszcze!
Nie! Koniec!
Idź spać.
Zostawiam cię.
Dobrej nocy.
Ale czy taka była ta noc? Dobra?
Była?
Nie wiem.
Ale syf zjada…
Ja pierdolę.
Pomocy!
Ciągnij! Pomocy!
Ciągnij!
W życiu.
Za miesiąc Tour de France. Będziesz gotowa.
Nie, za ciasno!
Za ciasno!
Pomocy, proszę!
Nie mogę oddychać.
- Dobra! - Pomóż mi! Pomocy, proszę.
Tak!
Zerwij to diabelstwo!
KOCHAM CHORWACJĘ
W imieniu mojego narodu bardzo dziękuję.
Co mam powiedzieć? Tarcie. Jak to się nazywa?
Nagły samozapłon.
Podpalenie. To się nazywa podpalenie.
Jedz zdrowiej, a nie będzie ci to potrzebne.
Ciężko cię polubić.
Słyszałeś to kiedyś?
Tak.
Widzisz?
Chcę, żebyś dużo jadła.
Dobrze wyglądasz. I ładnie pachniesz.
Nie myśl, że to podryw, nie interesują mnie kobiety.
Bogu dzięki.
Nie zrozum mnie źle. Mężczyźni też nie.
Życie jest prostsze
bez tej całej głupiej miłości.
Miłość jest dla głupców.
Kwaśne. Co to?
Masło z koziego mleka i sól morska.
Pyszne.
Nieważne, ile jesz, ani jaki masz krągły i miękki brzuch.
Dziękuję.
Mamy takie powiedzenie.
Stara kura, dobra zupa.
Znowu ci się udało. Dziękuję.
Josip powiedział mi o liście.
Josip?
Właściciel sklepu.
Ma na imię Josip?
- To było popularne imię. - Dobra.
Twoja matka urodziła się na wyspie,
ale nie wiesz gdzie.
Na początku myślałam, że to jej dom.
Nie. To była stajnia na farmie.
Kiedy moja rodzina kupiła ją sto lat temu,
przerobiliśmy ją dom.
Twoja matka chciała,
żeby pomalować drzwi na niebiesko. Jak morze.
To był jej ulubiony kolor.
Josip
powiedział, że pytałaś o ceny
generatorów, piecyka, grzejników, lamp, klimatyzatorów,
lodowaczki…
Lodówki. I?
Nie potrzebujesz tych rzeczy!
Oszalałeś? Nie krzycz.
Czy to szaleństwo kochać idealny dom?
Idealny? Jest uroczy.
Ale niewiele się zmienił odkąd przestał być stajnią.
Nie zrozum mnie źle.
Fajnie, że bronisz domu. Ale chyba nie widzisz tego wyraźnie!
Przydałoby się więcej światła.
Jak każdy mieszczuch nie wiesz, jak przetrwać w upale.
Trzeba chronić się przed słońcem.
W domu ma być ciemno, bez światła i blasku.
- Najemcy potrzebują… - Jacy najemcy?
Ponoć twoja mama urodziła się na wyspie.
Myślisz, że zostawiła ci dom, żebyś mogła go wynająć?
Śmiejesz się z… lodowaczki!
A nie znasz ani jednego słowa w języku swojej matki.
Masz się za nie wiadomo kogo, co?
Myślisz, że masz odpowiedź na wszystko!
Wiesz co?
Mylisz się co do jednego. Z tej starej kury nie będzie zupy!
Fia! Wszystko w porządku?
Nie ma co jeść.
Śmiejesz się z głodnego dziecka?
Próbowałam się z tobą skontaktować.
Cieszę się, że świetnie sobie radzisz sama
i brakuje ci tylko jedzenia. A tak przy okazji,
pamiętasz tatę? Faceta, który cię rozśmiesza?
Ma restaurację. Podobno mają tam jedzenie.
No i?
No i co?
Kiedy wracasz?
No cóż…
To zależy od tego, jak wszystko wyjdzie…
Zwróć furgonetkę, zanim wyjadę na studia.
Muszę przewieźć swoje rzeczy.
Fia…
Jaki jest nasz problem?
Mój problem jest taki, że potrzebuję cholernej furgonetki!
Hej! Dokąd to?
Pani Altin tu nie ma!
Dobra.
Ale jeśli zobaczysz Zeynep przede mną,
powiedz jej, że mamy szczodrą ofertę na dom!
Rozumiesz?
Słyszałeś mnie? Dużo pieniędzy za dom.
No dobrze.
Czemu wszystko mu powiedziałeś?
Cóż mogę rzec?
Pytał, czego chcesz. To przyjaciel.
A ty jesteś klientką.
To nie CIA. Więc mu powiedziałem.
No dobrze. Przepraszam.
Wiesz coś więcej o terminach dostaw i cenach?
Josip powiedział, że zamówienie anulowane.
Mam nadzieję, że mówisz o sobie w trzeciej osobie.
Hej! Jesteś tam?
Kto mógł zrobić coś takiego?
Kto, Josipie?
A kto to wie?
Mój stary wujek chce, żebym spytał, czy widziałaś kogoś obcego w ogrodzie.
Może widziałaś, kto podpalił jego najlepsze majtki?
Nosi je na podróże i specjalne okazje.
Wiemy, że tam jesteś.
Przed chwilą widziałem cię przez okno.
W porządku.
Nie wie, że jesteś wariatką, która to zrobiła.
Nie ma jej tu. Chodźmy. Słyszę, jak inni nadchodzą.
Nie mówi po angielsku.
Cześć. Nie wiedziałam, że ktoś tu jest.
To nowa właścicielka?
Jest piękna. Zapytaj ją, czy kogoś widziała.
Mój wujek chce wiedzieć, dlaczego robisz nowoczesny dom
i niszczysz dziedzictwo wyspy?
Powiedz wujkowi, że nie jestem zamożną kobietą
i muszę pomóc rodzinie
dochodami z wynajmu tego domu,
co jego bratanek z powodzeniem by sabotował,
gdybym nie dowiedziała się, że anulował moje zamówienie u Josipa!
Drugiego Josipa.
Mówi, że spaliła ci majtki.
Ona? A dlaczego?
Dlaczego to zrobiła?
Mówi:
„Każdy dom na wyspie ma duszę i historię.
Jeśli nie wadzi ci,
że to zabijasz i odbierasz przyszłym pokoleniom,
to w porządku. Śmiało”.
Nie czekaj, aż twój brat ci ją ukradnie.
Podpaliła majtki, bo jest piromanką.
Jak chcesz spać pod jej drzwiami w namiocie, to w porządku.
Słyszałeś mnie!
Gadasz to samo od 20 lat!
Cześć.
Co to jest?
Lawenda i miód, jest słodkie.
Kolendra i seler.
Powiedz im,
że nigdy nie słyszałam czegoś tak pięknego.
A ja tak. Pijacką wersję „99 Luftballons”.
Ale z ciebie idiota!
Siadaj.
Mówi, że nigdy nie słyszała czegoś tak pięknego.
Dziękuję.
Ale nie rozumiem tej piosenki.
Dlaczego 99?
Czemu wszystko musi być duże?
Jeśli pijesz do remontu domu, to…
Nie, mówię poważnie.
Kiedy byłem dzieckiem,
organizowaliśmy wieczory filmowe w ratuszu.
Pewnego wieczoru pokazali francuski film.
Był o chłopcu, którego przyjacielem był czerwony balonik.
Zakochałem się w tym balonie. Chciałem mieć taki balon.
W moje kolejne urodziny mój ojciec stał w kuchni.
Wyjął z kieszeni kawałek czerwonej gumy.
Pompował ją, a balon rósł.
To było jak magia.
To była jego miłość do mnie.
Czekaj.
A co z tekstem,
że miłość jest dla głupców?
Twój wujek wie, że mam męża, prawda?
Od dwóch lat bierze tabletki z testosteronem.
Napala się. Dlatego to kupiłem.
Gdy śpimy razem w łóżku, robi się ostro.
No nie. Nie rób tego!
„Co…
pamiętam”.
„Co pamiętam”.
- Dobra. - Zaraz zwymiotuję.
Jakoś…
sobie poradzisz. Nie myśl o tym.
Jedz. Poczujesz się lepiej. Chodź.
Próbujesz mnie zabić!
To najlepszy sposób na odzyskanie domu.
No to
czemu jesteś sama w tak pięknym miejscu?
Mój mąż jest bardzo zajęty.
Twoje proste życie jest dobre.
Rozumiem, czemu się nie ożeniłeś.
Ożeniłem się.
Masz żonę?
Zmarła.
To okropne.
- Przepraszam. Myślałam, że… - Nie. W porządku.
Najpierw zostawiła mnie dla mojego brata.
- Dzięki temu śmierć mniej boli. - Boże, to… Rany.
On też zmarł. Wypadek samochodowy.
Rozwiodłem się z nią.
Pobrali się i przenieśli do Stanów.
Czemu jesteś tu bez niego?
- Naprawdę? - Naprawdę.
Jest przepracowany.
Ja też, ale on nigdy tego nie zauważa.
Mieszkamy z moim ojcem, który był jego szefem. Moja mama zmarła.
Córka wścieka się na mnie od dojrzewania, a jego uwielbia.
Co jest łatwe, bo to nie on każe jej
odrabiać lekcje i myć zęby.
Przestałam golić nogi i śmiać się z jego żartów.
A on śmiał się z młodą kobietą, która ma naprawdę białe zęby.
Nie spodziewałem się tylu szczegółów.
Da się to naprawić.
- Kochasz go? - Tęsknisz za nią?
Nie, to moja łódź. Ty pierwsza.
Będę wiedziała, kiedy go zobaczę albo usłyszę.
Coś realnego.
Jestem bardzo daleko od niego.
Halo?
Co?
To niesamowita suma!
Nie.
Nie?
Nie przekazał wiadomości.
Dobrze.
Odezwę się do ciebie z decyzją.
Pa.
Czemu nie powiedziałeś, że Conrad przyszedł?
Takie pieniądze mogą odmienić nasze życie!
Zostawiłaś męża, bo jest zapracowany
i śmiał się z kobietą o białych zębach.
Myślisz, że pieniądze Conrada uratują cię od smutku?
Conrad ma rację. Myślisz, że masz wyższość moralną,
ale jesteś tak samo egocentryczny jak inni.
To nie chcesz dokładki?
Sam sobie łów ryby!
Zadzwonię do męża!
- Możesz to odwrócić? - Tak.
- Musimy dołożyć przybranie. - Dobrze?
Super.
Chwila.
Zey?
Ilyasie!
Chciałam usłyszeć twój głos.
- Martwiłem się! - Tak…
Dobrze, że namierzyłem cię z pomocą telefonu.
Powinnam była dać nam kolejną szansę.
- Byłeś przepracowany. - Chwileczkę. Pójdę gdzie indziej.
Zey? Czujesz się lepiej?
Tak.
Możemy zacząć od nowa?
Mam świetne wieści.
Dostałam szaloną ofertę na dom.
Pomyślałam, że możemy sprzedać dom
i zainwestować pieniądze w restaurację.
Zatrudnimy więcej pracowników
i będziemy mieć dla siebie więcej czasu.
Nie!
Nie?
Myślę, że…
nie powinnaś sprzedawać.
Zaczęło się po twoim wyjeździe.
Przysięgam.
Nie chodzi o kogoś innego. Chodzi o nas.
Od jakiegoś czasu nie jest dobrze. To nie dlatego, że jest młodsza.
Nie chcę, żebyś tak myślała.
Minęło tyle czasu, odkąd…
Coś nie tak z twoją rodziną?
Czy coś się stało? Co? Z twoim mężem? Co się dzieje?
Jak wyłączyć namierzanie? Jak to się robi?
Nie wiem, jak wyłączyć namierzanie!
Co?
Zeynep!
Co?
Zeynep? Wiem, że tam jesteś.
Wrócę później.
Zostawię wodę i jedzenie pod drzwiami.
Nie musisz ze mną rozmawiać, ale jedz i pij.
Dobra. Widzę, że piłaś.
I wzięłaś torebkę.
Ale stare jedzenie z poranka wciąż tu jest.
Przyrządzę ci coś dobrego.
Obiecaj, że zjesz.
Musisz wiedzieć, że jeszcze jeden dzień,
a wyważę drzwi i cię wyciągnę.
Dobra?
Halo?
Zeynep, jesteś tam? Zostawiłem ci wiadomości.
Wczoraj spotkałem stukniętego Josipa. Mówił, że chcesz być sama.
Ale wiesz, jak on mówi, prawda?
Dzięki Bogu! Tu jesteś.
Posłuchaj. Bez presji.
Ale niedługo przyjdą ludzie.
Nie tylko kupcy, którzy przylatują zobaczyć dom,
ale też geodeci, inżynierowie.
Załatwią pozwolenia na budowę.
Co ty tu robisz, do cholery?
Obiecałeś przekazać wiadomość.
Niczego nie obiecywałem. Ty: „Bla, bla, bla, bla”.
A ja cię zignorowałem.
Nie masz prawa blokować sprzedaży.
Rozmawiałem z prawnikami i nie masz…
Co robisz?
Ostrożnie, Zeynep!
Co robisz? Zwariowałaś?
Uważaj!
Przestań!
Nie chcę zasłaniać słońca!
Nie obchodzi mnie upał!
Bo
potrzebuję
światła
i
blasku!
To było seksowne.
- Szalone. - Szalenie seksowne.
Czemu z tobą gadam? Spieprzaj.
Znacząco podniosła wartość tego miejsca.
Co ty wiesz o wartości? Jesteś płytki i pusty.
- Wracaj do kozy. - Jest lepsza od ciebie.
Czekaj! Dokąd idziesz?
Poprosić drugiego Josipa, żeby zamówił okno.
I żeby to uczcić!
To…
było zagranie ostrej laski.
Ostrej laski?
Podoba mi się to.
Co dokładnie świętujemy?
Wpuszczenie światła i odetchnięcie.
- Trochę światła i blasku? - Tak.
Tak.
To brzmi bardzo hippisowsko.
Nie.
A właściwie
to tak.
Od ciebie brzmi…
autentycznie.
Prawdziwie.
To było
bardzo emocjonalne przeżycie.
Kiedy roztrzaskałaś ścianę.
Dobra, Macron. Zostaw babcię.
O Boże!
- Ty dupku! - Nie. Nie słuchaj go.
To tylko żałosny tekst samotnego starucha.
Co za wstyd.
Nie. To nie w porządku. On ma 12 lat, a ty ponad 50.
Mam 49 lat!
- Nieważne. - Zignoruj go.
- A ja mam 25 lat. - Dwadzieścia pięć?
- Tak. - Jesteś pewien? Wyglądasz dużo starzej.
- Zapytajmy jego matkę. - Starzej?
Starzej?
Zapłacisz rachunek? Zapomniałem. Nie możesz!
Gdyby to zaszło dalej, żałowałabyś do końca życia.
Albo nie.
Serio?
Macron?
Użyłeś jego nazwiska jako obelgi?
Zdajesz sobie sprawę, jakie to seksistowskie i obraźliwe?
- Ale trafne, prawda? - I babcia?
Radykalne środki! Powstrzymałem najgorsze.
Każdy inny światowy przywódca, gwiazda sportu, potentat filmowy,
miliarder czy normalny facet pieprzy, kocha
albo poślubia jakąś lalę 25 lat młodszą od niego,
a wszyscy mu przyklaskują.
A Macron zakochuje się
w pięknej, bystrej, zadziornej kobiecie o 25 lat starszej od niego
i cały świat myśli,
że pewnie tak ukrywa bycie gejem.
Widzisz, jakie to porąbane?
To małostkowe,
ignoranckie…
Widzę!
Masz rację.
Chciałem ci coś pokazać.
I coś ci powiedzieć.
I coś ci dać.
Skąd mam wiedzieć, że żadna z tych rzeczy nie jest twoim penisem?
- Wypiłaś za dużo. - Dobrze się bawię.
- Serio? - Tak.
- Niegrzecznie. - Nie!
Następne pytanie.
Zamknij się.
- Nic nie mówię. - Jak zawsze.
Co chcesz mi pokazać?
Najpierw coś ci dam.
Masz rację.
Pogrywam sobie, a…
to twoje życie.
Bywam czasem strasznym dupkiem.
To prezent dla ciebie.
Pamiętnik twojej matki.
CO PAMIĘTAM
…MIEĆ DOM, W KTÓRYM ZAWSZE JEST JEDZENIE…
To lepsze niż penis?
- Dużo lepsze niż penis. - Mam więcej niepenisów.
Mój wujek chodził do szkoły z twoją matką.
Tu jest.
To był dom twojej matki.
Ile?
Ile będzie mnie kosztować odkupienie mojego domu?
Milion dwieście tysięcy.
Nie chodzi o dom. Interesuje ich ziemia.
I jeszcze jedno chorwackie powiedzenie. Nie o kurczaku.
Nie tyle powiedzenie,
co cytat z chorwackiej pisarki Téi Obreht.
„Czy twoje serce to gąbka, czy pięść?”
Nie będę stać ci na drodze.
Oddam ci moją połowę ogrodu, jeśli jej potrzebujesz.
Ale…
Czas pójść do przodu.
I wracać do portu. Jest późno.
Mam tam mój rower.
- Możemy iść razem. - Tak.
- Mogę cię odprowadzić. - Dobra.
Kiedy byłaś mała, zawsze czytałaś ostatnią stronę z każdej książki.
Cieszyłaś się historią tylko wtedy, gdy znałaś jej zakończenie.
Choć mam nadzieję, że zaczęłaś od pierwszych stron,
od moich wspomnień o ojcu i o naszych codziennych wycieczkach
w poszukiwaniu czegoś do jedzenia,
to pewnie zaczęłaś tutaj,
od mojego ostatniego wpisu.
Od wspomnienia dnia, w którym te przygody dobiegły końca.
Przepraszam.
Wskaże mi pan drogę…
put… do klasztoru?
Proszę iść tędy.
Pewnego dnia się obudziłam, a ojca nie było.
Nikt mi nie wyjaśnił dlaczego.
Po prostu o tym nie mówiono.
Dopiero później dowiedziałam się, że jak inni
opuścił dom, by bronić naszego kraju.
Wspięłam się na najwyższą górę wyspy,
bo miałam nadzieję, że zobaczę stamtąd ojca,
jeśli się zgubił.
Miałam pięć lat.
Wieczorem tego samego dnia uciekłyśmy z mamą z wyspy.
Gdy po latach poznałam twojego ojca,
rozumiał, że nie potrzebuję więcej przygód w życiu.
Całe życie pracował, żebym zawsze miała dom
i jedzenie na stole.
To był świat, w którym się urodziłaś,
moja ukochana Zeynep.
Bezpieczny, mały świat, który stworzył dla mnie twój ojciec.
Nigdy nie rozmawiamy o sprawach sercowych.
Zawsze byłaś córeczką tatusia.
Jeśli umrę, nie powiedziawszy ci tego,
wiedz, że cię dostrzegam.
Dzień po dniu stajesz się mniej sobą,
mniej wolna, w moim bezpiecznym, małym świecie.
Ukrywając przed tobą ostatnią tajemnicę,
ten dom, moją wyspę,
mogę chociaż raz coś przed tobą zataić
na temat prawdziwego zakończenia.
Odnalazłam swoje szczęście. Mam nadzieję, że ty odnajdziesz swoje.
Dobrze wyglądasz.
Dobrze się czuję.
Kurwa.
Kurwa!
Nie chcę słyszeć, co on chce mi powiedzieć.
Proszę.
Nie mów mu, że mieszkam w namiocie.
Dobra.
Nie martw się.
To normalne, że mój brat nie chce ze mną rozmawiać.
Dražen Čega. A pani to pewnie pani Altin.
Tak, ale…
Przepraszam. Jadę prosto z lotniska.
Jestem podekscytowany. Umowa?
Dobrze być znowu na starych śmieciach.
- Niesamowity widok. - Josip wie, że to pan złożył ofertę?
Od lat próbowałem z nim porozmawiać.
Ale to teraz pani dom.
I nie jest pani tak uparta jak on.
Na całej wyspie są niesamowite widoki.
To prawda. Ale z tym widokiem dorastałem.
Hej.
Co robisz?
Wiem, że to mój brat kupuje dom.
Jego stary kumpel powiedział wszystkim w barze.
- Nie mogę mieszkać tam, gdzie on. - Więc zostań.
Josipie, nie sprzedam.
Okazuje się, że nie jest łatwo stąd odejść.
Wiem.
Mówiłeś, że nie żyje. Miał wypadek samochodowy.
Trochę ostro.
Dla mnie jest martwy. Oboje są.
Zmieniam sposoby śmierci.
Czasem to wypadek samochodowy,
czasem wypadek na lotni,
atak rekina.
Zależy od nastroju.
Powinieneś coś wiedzieć.
Zanim cię poznałam,
moje serce było…
A teraz?
Czy możesz…
Žarka, cholerna idiotko. Wynoś się stąd!
- Mów dalej. - Nie…
- Głupio mi. - Nie, co? Nie.
Nie możesz teraz przestać. Twoje serce?
- Wynocha. - Wybacz.
Dzięki Bogu!
Co? Dlaczego wszyscy myślą, że uprawiam z nią seks?
Nigdy nie mów tego na głos! Chodź tu.
Nie, czekaj.
Nie wiem, czego się spodziewasz, ale od 30 lat
uprawiam seks z tym samym facetem.
- A wcześniej… - Było coś wcześniej?
Zapomnij, że coś mówiłam.
Czekaj.
Może oczekujesz fajerwerków,
ale ostatnio uprawiałem seks z żoną 20 lat temu.
To dobrze. Zadowoli cię byle co.
Ładnie powiedziane.
Nie! To dziwne. Z nikim przez 20 lat?
Czasem spiknąłem się z jakąś turystką.
Nie pamiętam, byłem pijany. Kto wie, jaki był seks?
- Dobra. Chciałam to wyjaśnić. - Tak.
- Jesteśmy gotowi? - Kompletnie. Do dzieła.
Nie, czekaj!
- Co? - 20 lat temu miała…
Dziewiętnaście lat.
To wciąż świeże wspomnienie.
Waży 90 kilo, jest niższa od ciebie, miała wąsy.
Dobra.
No to
dzień dobry.
Dobry.
Przyjemna bryza.
Wyglądasz świetnie.
- Mamo? - Mamo?
Fia!
- Chyba oślepnę! - Przyjechałaś sama?
To nie tak.
A jak? Siedzisz z jakimś obcym facetem goła przy stole.
Dobra, może. Ale Josip nie jest obcy. Mieszka w ogrodzie.
A, no to w porządku.
Josip.
To mężatka, Josipie!
Kim jesteś?
- Możemy porozmawiać na zewnątrz? - Tak.
Chcesz śniadanie?
Śniadanie na golasa? Serio?
Wiesz, jak traumatyczny dla dziecka jest widok nagiej matki z…
I to w twoim wieku!
W moim wieku?
Rozumiem, że to, co widziałaś,
to dla ciebie szok, ale…
Mam nadzieję, że kiedyś przypomnisz sobie…
że wyglądam na szczęśliwą.
Spójrz na mnie, Fia. Popatrz na mnie!
Wiesz, jak dobrze było zrozumieć,
że moje szczęście jest warte tyle samo,
co szczęście ludzi, których kocham?
Tata ma dziewczynę.
Wiem.
Ale wiem też, że nie dlatego przyjechałaś.
Więc? Powiedz mi, co się dzieje.
Nie możesz tak po prostu odejść!
Najpierw babcia, a potem ty?
Mówiłaś o prawie do szczęścia, przez co wychodzę na bachora, ale…
To ja odchodzę.
Ja!
Idę na studia. Ty zostajesz w domu. Takie są zasady!
Dobra.
- Musisz się ogarnąć. - Tak.
W kawiarni w porcie jest Internet.
Pójdę tam pościągać coś,
co ułatwi mi pobyt w pokoju z dziurą w ścianie.
A czego się spodziewałaś? Basenu i telewizora?
- Coś jeszcze? - Tak. Weź mój rower.
Wszystko gra?
Życie toczy się dalej.
Ale nie wiem jak.
Tak.
Wczoraj było
znośnie.
- Słuchaj, Josipie… - W porządku, rozumiem.
Jutro Franjo popłynie promem na trzy tygodnie do mojego kuzyna.
Przeprowadzę się do niego.
Dziękuję.
Idę popływać.
A potem do pracy.
Mama wyglądała na szczęśliwą. A ten Josip jest seksowny.
Dobrze, że masz swoją uroczą, małą Norę, która wypełni pustkę po mamie.
Co się cieszysz?
Wzięłaś sukienkę babci.
Tak.
- Tęsknię za nią. - Też za nią tęsknię.
Cała ta miłość jest popieprzona.
Byłaś już kiedyś zakochana?
Kiedyś.
Chyba nadal jestem.
Jak się nazywa?
Louise.
Jaka matka śmieje się z coming outu dziecka?
Jesteś tym żigolakiem, który kradnie żony?
Chyba powiedziałam tacie o Josipie.
- A, pan śmieszek. - Co?
- Szczęśliwych żon się nie kradnie. - Wreszcie rozumie.
Przestańcie!
Josipie!
Serio zablokowałeś umowę między Zeynep i Conradem
na 1,2 miliona euro?
Namówił Zeynep, że jeśli sprzeda dom, to jemu.
- Za grosze! - Co powiedziała?
Pan niewiniątko o niczym nie wiedział.
Tak.
Jasne.
Spieprzaj, Macron.
Podobało jej się.
Komu co się podobało?
Hej!
- Była pijana, prosiaku! - Wypiła łyk szampana, kozojebco!
Kto pił? Komu co się podobało?
Jezu! On podoba się twojej żonie. Nadążaj za fabułą, głupku.
- Przepraszam. - „Przepraszam”?
- Baba! Ilyasie! - Pokażę ci!
Co tutaj robicie?
O rany! Wyglądasz pięknie. Pięknie wygląda.
Miałeś swoją szansę, śmieszku.
Co? To mój normalny śmiech!
- Jesteś ojcem Zeynep! - Tak.
Wiele lat pracowałem w Turcji!
Znałem twoją żonę.
Miała pięć lat. A ja cztery.
Cześć! To Fia.
- Gdzie się… - Spoko. Jest lesbijką.
- Mamo! - Co?
Lesbijka. Wiem, czym jest lesbijka. Gdy dwie kobiety są razem i…
Co? Założyłaś mi kablówkę. Miałem nie oglądać?
To oszczędziło mi rozmów.
Jesteś lesbijką? Bez jaj!
Jestem biseksualna, fiucie!
Ona też, kanalio?
Jak to „ona też”?
Dalej!
- Czemu mnie bijesz? - Porzygam się.
Nie uprawialiśmy seksu! Tylko mnie całował. Do niczego nie doszło.
Ale z ciebie histeryczka!
- Nie wiedziałam, że to umiesz. - Umiem.
Dziękuję wszystkim za przybycie, ale was nie zapraszałam.
Oto, co się stanie.
Uspokoimy się.
Zjemy razem wspaniały posiłek, a potem sobie pójdziecie.
Fia, to też twój dom.
Zostań, jak długo chcesz. Twój wybór.
Mówiłeś, że Franjo popłynie promem.
Zabierze mojego ojca i Ilyasa?
Pewnie.
Ilyasie.
Furgonetka stoi na parkingu przy porcie.
Porozmawiamy, zanim wyjedziesz.
Nie rozumiem. Powtórz to po turecku.
Nie, baba.
Idziemy z Fią po jedzenie.
Odpocznijcie.
Później będziecie gotować.
- W porządku. - Może być.
Rany.
Chwila.
Umiesz to robić? Sterować łodzią?
Nie. Ale widziałam, jak ktoś to robił.
No to się nie boję.
Zabiera łódź. Nie umie żeglować.
Jest silną Niemką. Może wszystko.
- To Turczynka. - W połowie Chorwatka.
- Co? Nie rozumiem go. - To pewnie dobrze.
Najlepszy widok na świecie.
Byłeś ślepy, gdy pracowałeś w Turcji?
To może chwilę potrwać. Mogę pójść po piwo.
Tak, idź. Świetny pomysł. Zabierz ze sobą modnisia. Zapłaci.
Czemu opowiadasz, że Lucija i ja nie żyjemy?
Mieszkacie na Florydzie. Co za różnica?
Może coś przekąsimy?
- Dzień dobry. - Cześć.
- Proszę. - Dobrze.
- Co robisz? - Zastawiam stół.
Nieźle.
Pewnie marzniesz.
Nie jest mi aż tak zimno.
- Jest spoko? - Tak.
- Chcesz moją kurtkę? - Nie.
Nigdy jej nie zdjąłem. Nawet na chwilę.
To ma mnie pocieszyć?
Miałem taką nadzieję.
A to ważniak.
Gdzie ją masz?
Chyba ją wyrzuciłam.
Kupimy ci nową.
Nie jestem przekonana.
- Jak to się robi? - Co?
Odnajduje siebie po tym, jak się pogubiło.
Po prostu.
Trzydzieści lat w kuchni,
a on wciąż nie umie kroić cebuli.
- Uważaj. - Mogę?
Śmiało.
Może powinienem był wcześniej odejść i dać Kacie dom taki jak ten.
Baba, dałeś jej miłość i bezpieczeństwo. Byłeś jej domem.
Dobrze powiedziane.
Ale kiedy mówię o takim domu, mam na myśli dom w Turcji.
- Oczywiście. - Co z tym zrobić?
Większość z was pamięta Katarinę Bilići jako żonę…
Katarina Bilići kupiła dom.
Kobieta Katarina.
Cichy magik.
W ostatnim czynie życia bez osądzania,
życia bez żalu
i miłości bez granic.
Dzięki temu…
i tysiącom
innych powodów,
mam szczęście…
być córką mojej matki.
Za Katarinę Bilići!
- Moją żonę. - Dostrzegam cię, mamo. I siebie.
Pycha!
Dziękuję.
Wspaniale!
Dziadku, chodź!
Franjo, chodź i ty.
Przepraszam. Dziękuję.
Josipie, pilnuj kluczy.
Pilnuj domu. Powodzenia, bądź mądry i uważaj na siebie.
Doruk!
Czy robię dobrze?
Tata zawiezie mnie do Włoch
na spotkanie z dziewczyną, której pewnie nawet się nie podobam.
Jeśli ją kochasz, nie może być zwykłą dziewczyną.
Dokładnie. To moja Louise.
Jeśli chodzi o szczęście…
Nie.
Chwila.
Zacznę jeszcze raz od początku.
NA PODSTAWIE OPOWIEŚCI ALEXA KENDALLA
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz