Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Philippe Besson'un romanından uyarlanmıştır.
-Bay Belcourt! Gaelle Flamant. -Evet.
Üzgünüm, biraz geç kaldım. İzninizle...
-Hayır, sorun değil. -Beni takip edin.
Tamam.
-Yolculuğunuz iyi geçti mi? -İyiydi.
Harika.
Sonunda sizinle tanışmak harika. Kanlı canlı.
Buraya gelmeyeli kaç yıl oldu?
Buradan gideli 35 yıl oldu.
Değişmiş mi? Ben hep burada yaşadım.
Bu taraftan.
Araba için üzgünüm. Bizimki bozuldu.
Elimizdeki tek araba bu.
Şu anda tamirde. Bununla idare etmek zorundayız.
Pek konforlu olduğu söylenemez.
Teşekkürler, Thierry. Bu Bay Belcourt.
-Merhaba. -Teşekkürler.
-Öne mi oturmak istersiniz? -Arkayı tercih ederim.
Gerçekten mi?
Güzel.
Hiç gelmeyecekler sandım.
Hikayeniz mükemmel.
Çok heyecanlıyız. İsterseniz daha fazlası var.
Paris için. Hikayenizi yayıncınıza gönderdim bile.
Burada bir not defteri var, böylece kaybolmazsınız.
Önce Texte Libre'deki imza gününüze gideceğiz.
Sahibi sizin hayranınız.
Bütün kitaplarınızla ilgileniyor. Yarın, röportajınız var.
Yerel bir kanalda yayınlanacak.
Bu öğleden sonra, konuşmanız için provanız var.
Genellikle, özel günler için performans sanatçılarını davet ederiz.
Ama bu sefer bir yazarı davet etmek istedik.
Özellikle de yerli bir yazarı.
İsterseniz ABD'li müşterilerimiz için düzenlediğimiz
rehberli mahzen turuna katılabilirsiniz.
Hayır, teşekkürler.
Çocukken birçok kez katılmıştım. Ben almayayım.
Elbette, anlıyorum.
-Ders nasıldı? -İyiydi.
Öğretmen gerçekten çok zorluyor.
Evet haklısın.
Andrieu, hadi!
Hadi.
Acele et!
Yalnız gel.
Teşekkürler, Thierry.
Tamam mı?
Merhaba, Lucas? Nasıl gidiyor?
-Harika. Mükemmel. -Harika.
Bay Belcourt gruptan önce içeri girelim.
Beni takip edin.
-Herkes burada mı? -Evet.
Pekala, Louis...
Merhaba, Bay Stephane Belcourt geldi.
-Merhaba, efendim. -Merhaba.
Şunu doldurun lütfen.
Hayır, Baussony adına kayıtlı.
Amerikalıların pasaportları Bay Andrieu'da.
Bir dakika lütfen.
-Gaelle, bakar mısın? -Hemen geliyorum!
Eşyalarınızı bırakırsanız, 15 dakika içinde kitapçıya gideriz.
Sonra görüşürüz.
Oda 15, üçüncü kat.
-Bay Belcourt, alabilir miyim? -Evet.
Hadi, otur.
Rüya mı görüyorum yoksa beni mi görüyorsun?
Benden hoşlanıyorsun, değil mi?
Evet.
Daha önce yaptın mı?
Hayır.
Sen?
Hayır.
Bir erkekle ilk kez.
Kimseye söyleme.
Tamam mı?
Tamam.
Hadi, beni takip et.
Sadece sen ve ben biliyoruz.
Görüşürüz.
-Alo. -Yolculuğun iyi miydi?
Evet iyiydi.
Her şey yolunda mı?
Evet ama burada ne halt ettiğimi merak ediyorum.
Bu senin kararındı. Seni bir kez olsun zorlamadım.
Kısa hikaye elimize geçti. Harika bir iş çıkarmışlar.
Ben de gördüm.
Mertot'a bir tane gönderdim. İncelemek istiyor.
Hayır, bunu kabul edemem.
Dürüst olmak gerekirse çok basit bir hikaye.
"Konyak, toprağın tarihi."
Onlar benim anılarım değil.
Belki de bu yüzden bu kadar iyiler.
Çok teşekkürler Hanımefendi.
Daha fazla yazabilirsin. Daha önce hiç kısa öykü yayınlamadın.
Buna yönelmek istiyorsun.
-Senden hâlâ bir şey yok. -Ne?
Göndereceğine söz verdiğin bölümler.
-Aslında... -Unuttun mu?
-Onları çöpe attım. -Yine de gönderebilirdin.
Harika olurdu.
-Biliyorsun... -Seni hiç anlamıyorum.
Üzgünüm, kapatmam gerekiyor. Seni sonra arayayım mı?
Eski motorlara meraklı mısınız?
Hayır, pek sayılmaz.
-Eski bir model, değil mi? -Babamındı.
Lucas. Tanıştığımıza memnun oldum.
-Stephane Belcourt. -Evet, biliyorum.
-Gerçekten mi? -Onur konuğumuzsunuz.
-Bay Belcourt? -Evet.
Bana kızmadan önce motoru park edeyim.
Her yerde sizi arıyordum.
Başkanımız Bay Dejean'ı takdim edebilir miyim?
Merhaba.
Sizin gibi değerli bir yazarı burada ağırlamaktan mutluluk duyuyorum.
Beni davet ettiğiniz için teşekkür ederim.
İtiraf etmeliyim ki bazı şüphelerim vardı.
Beni yanlış anlamayın, eşcinsellerle ilgili bir sorunum yok.
Marka imajımız konusunda endişeliydim.
Bilirsiniz, geleneklerine bağlı Fransa.
Farklı görüneceğinizden korkuyordum.
Karım sizin büyük bir hayranınız.
Kitaplarınızdan birisini okurken ağladı.
Bu nedenle sizi çağırmaya karar verdik.
Her neyse, davetimizi kabul etmenize çok sevindim.
Akşam görüşürüz.
-Kaymakam da olacak. -Evet.
-Kaymakam mı? -Tamamen unutmuşum.
Baussony Malikanesi'nde bir akşam yemeği.
Kaymakam çok iyi birisi.
Bir şeye ihtiyacınız olursa bana haber verin.
Okurlarınız sizi bekliyor. Hadi gidelim.
Paltomu alayım.
-Hemen geliyorum. -Tamam.
-Korkuyor musun? -Hayır, korkmuyorum.
Gelebildiğimiz kadar hızlı geldik.
Bu Stephane Belcourt.
Bu da Bay Teicher, bugünkü güler yüzlü ev sahibimiz.
Merhaba Sizi burada ağırlamak bir onur.
Bu anı uzun süredir bekliyordum.
Herkes otursun.
Bay Belcourt'u ağırlamaktan büyük mutluluk duyuyorum.
Bildiğiniz gibi kendisi üretken bir yazar.
Yılda iki kitap çıkardığı oluyor.
O kadar üretken bir yazar ki bazen onu takip etmekte zorlanıyorum.
Ama son iki yıldır bir kitap çıkarmadı.
Sonsuzluk gibi gelen iki yıl.
Sevgili Stephane, sık sık size aşkın büyük yazarı deniliyor.
Aşkı anlatan yazar.
Hiç kimse aşkla ilgili hayal kırıklıklarını
sizden daha iyi anlatamaz.
Sizden alıntı yapmak istiyorum.
"Lütfun ardında ileride açılacak yaralardan başka bir şey yoktu.
Bay Belcourt kısa öyküsünü okuyacaktı, ancak eve dönüşünü
kutlamak için eski romanından bir yer okumayı tercih etti."
Thomas Spencer'ın İhaneti.
Dur deyin.
Durun.
"Fotoğrafta Thomas gülümsüyor.
Hafifçe.
Garip bir şekilde.
Ondan kameraya poz vermesini istedim.
Objektif karşısında rahat olmadığı ortada.
Buna hazır olmadığı gün gibi ortada.
Benim için gülümsemek için uğraşıyor.
Gençliğimizi resmeden ve anı yakalayan bir fotoğraf.
Fotoğraf onun hakkında bir şeyler söylüyor.
Güzelliğini, elbette.
Aynı zamanda utangaçlığını da.
Fotoğraf
aynı zamanda ikimiz hakkında da bir şey söylüyor.
Adeta mutluluğun var olduğunu kanıtlama çabasında.
Fotoğraf mutluluğu gösteriyor."
Geçen gün için özür dilerim.
Risk alamayız, biliyorsun.
Seni hayal kırıklığına uğratmayacağım.
Dostlar arasındaki anılar.
Teşekkür ederim, Alexandre.
Çok teşekkür ederim.
Merhaba.
-Adınız ne? -Genevieve.
Genevieve.
-Buyurun. -Teşekkür ederim.
Güle güle.
Bunları Amerikalılar için imzalayabilir misiniz?
Üzgünüm, sanırım bitirmiştiniz.
Hayır, sorun değil.
Ama Fransızca olduğu için anlamayacaklar.
Belki İngilizce yazabilirsiniz.
San Francisco'da yaşadığınızı duydum.
Ve başka yerlerde.
Seninle başlayacağım.
Çok memnun olurum.
Baussony'de mi çalışıyorsun?
Los Angeles ofisinde.
Ziyaretçiler en iyi distribütörlerimiz. Onlarla ilgileniyorum.
Nasıl gidiyor? Çok zor değil mi?
Hayır zor değil. Anlatılanları ilgiyle dinliyorlar.
Bir de onları güldürmeyi başardığımda her şey çok daha iyi oluyor.
Anlıyorum.
Tebrikler.
-Lucas, değil mi? -Evet.
Peki ya soyadınız?
-Andrieu. -Lucas Andrieu.
Bu çok tuhaf.
Lisede Thomas Andrieu adında birisini tanıyordum.
Tanıdığınız kişi babam olmalı.
Onu iyi tanır mıydınız?
Pek sayılmaz.
Sınıf arkadaşı mıydınız?
Hayır, son senemizde birlikteydik.
Tuhaf. Bana ünlü birini tanıdığını mutlaka söylerdi.
Ünlü olmak göreceli bir şey.
O zamanlar ünlü değildim. Bağlantı kuramamış olabilir.
Hadi ama, bir yazardan bahsediyoruz.
Buna şaşırdım. Babam pek konuşmazdı.
İrtibatınız var mıydı?
Hayır. Finallerden sonra İspanya'ya taşındı.
Ben orada doğdum.
Annem İspanyol.
Tamam.
Büyükannem ve büyükbabamın çiftlikte yardıma ihtiyacı olunca geri döndük.
Anlıyorum.
O iyi mi?
Geçen sene öldü.
Bu şekilde söylediğim için üzgünüm.
Hayır, sadece...
genç yaşta hayatını kaybetmiş.
Ani oldu.
Affedersiniz, otobüs geldi.
Gitmek zorundayım. Özür dilerim.
Mahzen turu yapacağız. Gelmek ister misiniz?
Bay Belcourt'un bunu isteyeceğini düşünmüyorum.
Tamam, ısrar etmeyeceğim.
Bekle, neden olmasın?
Değişmiş olabilir.
Nasıl isterseniz. Bunları odanıza göndereceğim.
Tamamdır. Teşekkür ederim.
Tamam, sizi bekliyorlar.
Geç kaldın. Gitmek üzereydim.
Seninle gelebilirdim.
İnsanlar bizi birlikte mi görseydi?
Burası iyi.
Kimse yok.
Hoşuna gidecek.
Dur.
Ne oldu?
Ne?
Benim yaptığımı yap.
Dikkat edin!
Üzgünüm, özür dilerim.
Bildiğiniz gibi buradaki her şey insan emeğiyle üretiliyor.
Ürünlerimiz burada çok uzun süre dinlendiriliyor.
Hatırlayacağınız üzere burada...
Ve nihayet o mükemmel tadını alıyor.
İsterseniz tadım yapabilirsiniz.
Tıpkı ülkenizde içtiklerinize benziyor.
Mesela New York, Şanghay.
Sanırım sıkıldınız.
Sizi peşimden sürüklediğim için kendimi kötü hissediyorum.
Hayır, sıkılmadım.
Hiçbir şey değişmemiş.
Tabii. Burasını çok iyi biliyorsunuz.
Burada harika konyak yapılıyor.
Geçmişi kurcalamayı sevmiyorum.
Nostaljik şeyler hayal kırıklığına uğramış gibi hissetmeme neden oluyor.
Nostaljiyi seviyorum.
Gerçekten mi?
Bunun için çok gençsiniz.
Hayır. Şu açıdan bakın.
Ne olursa olsun geçmişten kaçamazsın, değil mi?
Buyurun.
Teşekkürler, ben içmiyorum.
İçmiyor musunuz? Ama bunu çok iyi betimliyorsunuz.
Bu konuda internet bana çok yardımcı oluyor.
Lucas bu geçen yıl Kaliforniya'ya gönderdiğimiz ürün değil mi?
Hemen döneceğim.
Babam sizden birkaç kez bahsetmişti.
Evimizde kitaplarınızdan biri vardı.
Gerçekten mi? Hangisi?
Hatırlamıyorum.
Kapağında Amerikan tarzı bir evin resmi vardı.
Kırmızı.
Etrafında buğday tarlaları vardı.
Thomas Spencer'ın İhaneti.
Çok tuhaf. İlk kitaplarımdan birisi.
Okudun mu?
Başladım ama fazla psikolojik olduğu için bana ağır geldi.
Bir daha okumayı deneyeceğim.
Bütün bu hikayeleri nasıl buluyorsunuz?
Öylece aklınıza mı geliyorlar?
İlham mı?
Bunu hep merak etmişimdir.
Hayal mi ediyorsunuz yoksa gerçeklerden bir yerden ilham mı alıyorsunuz?
Anılarınız mı?
-Belki de babam? -Hayır.
Hayır, hiç de değil.
Amacın travmalarımı gün yüzüne mi çıkarmak?
Hayır. Hayal kurmayı seviyorum.
Çocukken insanları izlemeyi ve hayatları hakkında
hayal kurmayı severdim.
Daha çocukken annem hep "Yalan söylemeyi bırak" derdi.
Tek yaptığım hikayeler anlatmaktı.
Hikaye uydurmak yalan söylemek değildir, değil mi?
Onları uydurmadığın sürece.
Yalnız olduğumuza emin misin?
Bizimkiler eve geç gelir.
Sorun yok. Tam da istediğin gibi.
Gel hadi.
Bunu mu dinliyorsun?
Evet, şarkı sözlerini seviyorum.
Ben Telephone'u seviyorum. Onlar harika.
-Bu da ne? -Hiçbir şey.
-Sen mi yazdın? -Hayır, lütfen.
Çok kötüler.
Sorun değil.
Ne?
Şu anda merkeze doğru gidiyoruz.
Sağda gördüğünüz yapı 1800 yılına ait.
Bir sonraki durağımız katedral olacak.
Şimdi sizlere katedral hakkında bilgi vermek istiyorum.
Affedersiniz.
Nasıl gidiyor? Sıkılmıyorsunuz, değil mi?
Mikrofonu test edelim mi?
Konuşmam üzerinde çalışmam gerekiyor.
-Henüz çalışmadınız mı? -Hayır.
Her zaman ilham için son dakikaya kadar beklerim.
Umarım işe yarar.
Yani konuşmanızı kast ediyorum.
Acele etmeyin.
Mikrofonla ben ilgilenirim. Sonra görüşürüz.
-Benimle gelin. -Pardon?
Mahzen turunu batırdım.
Bunu telafi edeceğim.
Bekle. Konuşmam üzerinde çalışmam gerekiyor.
Tamam. Ya şimdi ya da hiç.
Şimdilik işim yok. Sizin de.
Hadi gidelim.
ABD'yi seviyor musun?
Evet seviyorum.
Dünyayı görmek ve büyükannemin yanında olmak çok güzel.
Tek akrabası benim.
Peki annen?
O uzun zaman önce İspanya'ya taşındı.
Burada hiç mutlu olamadı.
Orada çok daha mutlu.
Kardeşlerin var mı?
Hayır, ben tek çocuğum.
Annem babamı ikna etmeye çalıştı ama babam istemedi.
Zavallı kadın kısa çöpü çekti.
Altı çocuk istiyordu.
-Baban başka çocuk istemedi mi? -Hiç istemedi.
Belki de ben çok erken doğduğum içindir.
Annem hamile kaldığında birbirlerini pek iyi tanımıyorlarmış.
O dönem kürtaj bir seçenek değildi.
Evlenmek zorunda kalmışlar.
Aşk çocuğu olduğumu söyleyemem.
Bu taraftan gideceğiz.
Burası doldurulmuş eski bir kil ocağı.
Toprak, bitkiler ve balıklar için çok asidik.
Rengin sebebi bu.
Babam benimle pek bir şey paylaşmazdı ama beni buraya getirdi.
Onun gizli sığınağı.
Beğendiniz mi?
-İyi misiniz? -Evet.
-Bakmıyorsunuz. -Bir şey yok, sadece...
Ona hiç benzemiyorsun.
Evet, anneme çekmişim.
Hem fiziksel hem de kişilik olarak.
Her şeyi bir ebeveynden almam gerçekten çok tuhaf.
Söylesenize...
Babam nasıl biriydi?
Nasıl yani?
Gençken?
Babamın gençliğini hayal etmekte zorlanıyorum.
Ben doğmadan öncesini.
Gerçekten çok merak ediyorum.
Ne diyeceğimi bilemiyorum.
Mesela derslerinde başarılı mıydı?
Yoksa tembelin teki miydi?
Ciddi birisi miydi? Parti canavarı mıydı?
Rol yapar mıydı?
Ya sizinle?
-Sizinle iyi geçinir miydi? -Sınıfta iyiydi.
Bu konu beni gerçekten rahatsız ediyor.
Düşünüyordum da bana anlatmadığı şeyleri biliyor olabilirsiniz.
O benim babamdı
ve bana hiçbir şey anlatmadı.
Bak,
içine kapanık biriydi, doğru.
Ama çok popülerdi.
-Gerçekten mi? -Evet, yani...
Özellikle kızlar arasında.
Her zaman kızlar arasında popülerdi.
Bunun dışında arkadaşlarıyla takılmayı severdi.
Gerçekten mi?
Onun arkadaşları olduğunu hayal edemiyorum.
Çiftlikte sadece iş vardı. Eğlence adına hiçbir şey yoktu.
Çiftliğe kimse uğramazdı.
Evet. Büyükanne ve büyükbabana gerçekten çok yardım ediyordu.
Onları tanıyor muydunuz?
Hayır.
Ama bana çiftlikten bahsetmişti.
Siz babamın tanıştığım ilk arkadaşısınız.
Neden buraya geldin?
Bütün hafta okulda yoktun.
Babam hasta.
Sen gerçekten delisin.
Gelebileceğini sana söyledim mi?
Burası ve seninle yaşadıklarımız apayrı şeyler.
Ayrı dünyalar.
Arkadaşın olamaz mı?
Senin gibi olamaz. Şu haline bak.
-Bu ne demek? -Hiçbir şey.
-Sadece... -Utanıyor musun?
Benden utanıyor musun?
Hayır.
Bizi görürlerse soru sorarlar. Bilirsin işte.
Ne soracaklar? Söyle!
Bunu sen başlattın. Neden beni seçtin? Neden ben?
Ben sana ait değilim!
Sana en başta söylemiştim.
-Sadece sen ve ben biliyoruz. -Evet ama...
Git.
Baussony ve kasabamızı tün dünyaya tanıtan o iksire
teşekkür etmeden başlayamayacağım.
Cognac; bir şehir.
Cognac; bir iksir.
Lucas Andrieu'ya...
Ona babasına ne kadar yakın olduğumu söyleyemedim.
Ona Thomas Andrieu ile aynı okulda olduğumu söyledim.
Bana o isimde okulda çok kişi olamayacağını söyledi.
Babasının ona benden hiç bahsetmemesine şaşırdı.
Ona karşı kayıtsız davrandım.
Ona o sırada ünlü olmadığımı söyledim.
Sadece 17 yaşındaydım ve gözlüklerimin arkasına saklanıyordum.
Babasına deli gibi aşık genç bir adamdım.
Tek istediğim onunla birlikte olmaktı.
Tabi ki bunu ona söyleyemedim.
Ona diyebilirdim ki?
Bizden bahsetmeden onun hakkında nasıl konuşabilirdim?
Yatak odam krallığımız olmuştu.
Yuvamız.
Kimsenin bize ulaşamayacağı bir yer.
Sanırım seni seviyorum.
Ne?
Seni seviyorum.
Seviyorum.
Seni seviyorum.
Böyle şeyler söylememelisin.
Elbette söylemeliyim.
Yoksa, insanlar sevilip sevilmediklerini nasıl anlarlar?
Sen de hissediyorsun.
-Öyle mi? -Evet.
Hissediyorsun, değil mi?
Hadi söyle.
-Hayır. -Evet.
-"Seni seviyorum" de. -Ne? Mümkün değil.
Hiç romantik değilsin. Beni sevdiğini söyle.
Seviyorum de. Seviyorum de. Seviyorum de.
-Asla olmaz. -Seviyorum de.
Stephane, evde misin?
-Stephane? -Evet!
Kendimi iyi hissetmediğim için erken geldim. İyi misin?
Çalışıyorum.
Gelme. Biraz kestireceğim.
Tamam. İyi uykular.
Ne andı ama! Hadi, dışarı.
Kahretsin! Seni salak. Acıdı.
Özür dilerim.
Affedersin.
-Yardıma ihtiyacın var sandım. -Yakalanamam.
Ne olmuş yani?
Dünyanın sonu değil ya.
Anlamıyorsun.
Her şeyi hafife alıyorsun. Sen eşcinselsin.
Tamam, sen nesin?
Aynı değiliz.
Ben kızlarla da birlikte olabiliyorum.
Ben de "olabilirim" ama istemiyorum.
Kızlarla birlikte olmak da hoşuma gidiyor.
Bu harika.
Eğer eşcinsel değilsen, defol git.
Annem uyurken defol. Çık dışarı.
Bu bir oyun değil.
Hiçbir şeyin farkında değilsin.
Sen gittiğinde ben burada kalacağım.
Hayır, sen de gelebilirsin.
İmkansız. Ben tek çocuğum.
Eğer gidersem çiftlik kapanır.
Ama sen gidersen hiçbir şey olmaz.
Sen yazar olacaksın.
-Önemli insanlarla tanışacaksın. -Kes şunu. Ne olacağımı bilmiyorum.
Ama burada kalmak adeta bir ölüm cezası gibi.
Senin için de öyle.
Bir şeyler buluruz.
Tamam mı?
Nihayet!
Hepiniz Gaelle Flamant'ı tanıyorsunuz.
Size büyük yazarımız Stephane Belcourt'u takdim etmeme izin verin.
Merhaba.
Bu Bayan Burdo, Kaymakam ve kocası.
Memnun oldum.
Bay ve Bayan Debauchies, turizm bölge müdürü.
Ve en büyük hayranınız, eşim Eleonore.
Gerçekten büyük bir zevk.
Benim için de. Sanırım sizin sayenizde buradayım.
Kitaplarınız sayesinde buradasınız.
Selam!
Evet. Amerika'dan ithalatçılar burada.
Bir tadım etkinliği düzenledik.
Kokteyllere bayılırlar.
-Hadi oraya gidip bir şeyler içelim. -Zevkle.
Teşekkürler.
Gaelle, tuvalet nerede?
Hemen sağda.
Size Samuel'i tanıtmak istiyorum.
Kendisi uzun yıllar Londra'da yaşadı.
Orada konyak kullanarak birçok yeni kokteyl yaptı.
Bugün sizlere orada bulduğu kokteylleri nasıl yaptığını gösterecek.
Turun sonunda merak ettiklerinizi sorabilirsiniz.
Bay Belcourt, bize katılın.
-Gelebilir miyim? -Çok memnun olurlar.
Herkese merhaba.
Bay Belcourt uzun yıllardır Amerika Birleşik Devletleri'nde yaşıyor.
-Öyle mi? Nerede? -San Fransisco.
Belki de orada da sizinle konyak hakkında konuşabiliriz.
Müşterilerimiz bu tip kültürel şeyler hakkında konuşmayı çok seviyorlar.
Evet ama hiç güzel konuşma yapamam.
İçmeyi isterdim ama sanırım alkol beni sevmiyor.
Ama doğru.
En son sarhoş olduğum zamanı hatırladım.
Kitabımı yazmak için harika ülkenizdeydim.
Ünlü bir bara gitmiştim.
Bilirsiniz her gün yazmak çok zor.
Ve barın üzerinde şişeler duruyordu.
Biliyorsunuz değil mi?
Tipik bir bar.
Neyse. İçmeye karar verdim ve bir bardak istedim.
Barmen baktı ve gülümsedi.
Muhtemelen daha önce kimse ondan bu şekilde bardak istememişti.
Bir an tereddüt etti ama büyük bir bardak verdi.
Tahmin edin ne oldu? Bardağı sonuna kadar doldurdu.
Evet!
Biliyorum inanması zor.
Gördüğüm şeye inanamadım. Ona söylemeye korktum.
Son damlasına kadar bütün bardaktakini içtim.
Kendimi kötü hissetsin istemedim.
Ve aslında o gece 20 yaşındaydı, üzerinde kolsuz bir kıyafet vardı.
Daha sonra onunla evime gittik.
Alkolün etkisiyle mükemmel bir birliktelik yaşamadık
ama yine de fena sayılmazdı.
Evet.
Tamam. Samuel sanırım artık başlayabiliriz.
Tabii ki.
Öncelikle hepiniz hoş geldiniz.
Size bugün özel tariflerimden bazılarını göstereceğim.
Konyak ile kokteyli bir arada düşünmekte zorlanabilirsiniz.
19. yüzyılda yazılmış tariflere bakarsanız o zamanlarda bile
kokteyllerde konyak kullanıldığını görebilirsiniz.
Ne aptalsın ama.
Tam bir salaksın.
Gelebilir miyim?
Buyurun lütfen.
Konuşmanız üzerinde çok çalıştığınızı duydum.
Sizi dinleyebilirim.
Hayır. Teşekkür ederim.
Geleneklere bağlı kalacağım.
Çok memnun kalacaksınız.
İyi bir konyak yapmak için geleneklere bağlı kalmak çok önemlidir
ama hayat sürprizlerle dolu.
Size bir sır vereyim.
Kızım konyak yapmayı çok istiyordu.
Ona engel oldum. Geleneklere göre bu erkeklere ait bir iş.
Sonuç: Burası ile bağlarını kopardı ve Avustralya'ya taşındı.
Şu anda viski üretiyor.
Gelenekler yüzünden tam bir aptal gibi görünüyorum.
Bu nedenle çekinmeyin. İçinizi dökebilirsiniz.
Bu arada karımı ağlatma konusunda çok iyisiniz.
Ben...
Denerim.
Taze kan!
Sevgili Lucas'ı tanıyor musunuz?
Evet, tanışmıştık.
Geleceği parlak bir genç.
O olmasaydı, burada olmazdınız.
Gerçekten mi?
Karınız istememiş miydi?
Anlaşmayı o yaptı.
Ama Bay Andrieu onur konuğu olarak sizi önerdi.
Bütün eserlerinizi ezbere biliyor.
Hayır, aslında bu doğru değil.
Bu kadar mütevazı olma.
Lucas burada çalışmak için doğmuş.
Babası bağcılarımızdan biriydi.
Büyükannesi ve büyükbabası da öyle.
Biz tam bir aile şirketiyiz.
Arkadaşlarımızla aranız iyi mi?
Evet, harika.
Aslında, yanlarına gitmeliyim.
Elbette, uğrayacağım.
Hadi gidelim.
Gerçekten çok güzel bir etkinlik.
-Efendim alır mısınız? -Teşekkürler.
Şu ana kadar her şey planladığımız gibi gidiyor.
Müzik de olacak değil mi?
Evet her şey ayarlandı.
Ekip hazırlıklarını sürdürüyor.
İzninizle.
-Hemen döneceğim. -Tabii ki.
Peki katılım hakkında ne düşünüyorsunuz?
Yüksek olacak gibi.
Gerçekten çok güzel bir akşam.
Tabii.
Stefan.
Eminim bunu denemek istersin.
Daha sonra belki. Lucas ile konuşmam gerekiyor.
Sadece 5 dakika.
Lucas kendine dikkat et. Üzerine bir şey dökme.
Konuşmak ister misin?
-Burada olmaz. -Başka bir yere gidelim o zaman.
Yanlarında kalmak zorundayım.
-O zaman kalalım. -Konuşamam. Burada çalışıyorum.
Sadece gülümse.
Daha önce hiç rol yapmadın mı?
Gülümseyerek yabancılarla saçma sapan şeyler hakkında konuşmadın mı?
Gülümse!
Güzel.
Ne oluyor? Bu da ne böyle?
Kitabı okumadığını söylemiştin.
-Dejean'ın abartması. -Gerçekten mi?
Beni davet etme fikri senden çıkmadı mı?
Söyleyebilirdin.
Beni kandırdığını hissediyorum. Doğru mu?
Dilini kedi mi yuttu?
Baban kadar inatçı olduğun ortada.
Başka sürprizlerin var mı?
En azından öldü değil mi?
Ne dedin sen?
Az önce ne dedin sen?
Öyle demek istemedim.
Özür dilerim.
Üzgünüm.
Lucas iyi misin?
Bekle!
Dur!
Dur, lütfen!
Bilmek mi istiyorsun?
Annemle babamın düğün fotoğrafı beni her zaman etkiledi.
Babamın yüz ifadesi.
Orada ne yaptığını merak ediyormuş gibi görünüyordu.
Sadece sen televizyona çıktığında neşelenirdi.
Senin okul arkadaşı olduğunu söylerdi.
Babamda bütün kitapların vardı.
Sen televizyona çıktığında sessiz olmak zorundaydık.
Bu çok önemliydi.
Annem seyretmezdi.
Kitaplar ilgisini çekmiyordu.
Babamın önceki hayatı da onu ilgilendirmezdi.
Babamın seni izlerken gülümsediğini hatırlıyorum.
Onun için ne ifade ettiğini hep merak ettim.
Neden sadece senin onu gülümsetebildiğini.
Onun için senin anlamın neydi?
Hiçbir şey!
Babam hiç konuşmazdı ama ben anlıyordum.
Sen hayatımızı mahvettin.
Bizi bırakıp gitti.
-Sen ne yaptın? -17 yaşındaydık.
Onu bir daha hiç görmedim.
Onun çekip gitmesi benim suçum değil.
Eminim seni aramaya gitti.
Bunu senden duymak istiyorum.
Öğrenmek istiyorum.
Bu delilik. Babanı en son 35 yıl önce gördüm.
Sen olan her şey için beni suçluyorsun.
-Buna değer miydi? -Hayır, değmezdi.
Buna emin ol. Değmezdi!
Neden bu kadar çok yazıyorsun?
Ne hakkında?
Ve Sonunda Elveda'da seni terk eden bir adam hakkında yazdın.
Onları bir kadın yazıyor! Benim kahramanım.
Hepsi hayal ürünü. Otele dönüyorum.
-Lütfen burada bekleyin. -Hayır dışarıda bekleyeceğim.
-Thomas Spencer'ın kahramanı. -Buradayım.
Kardeşinin Kitabı'nda da Thomas Andrieu vardı!
Kimi kandırıyorsun sen?
Neden anlatmıyorsun, lanet olası?
Baban beni terk etti, aynı seni terk ettiği gibi.
Hiçbir açıklama yapmadan.
Hepsi geçmişte kaldı.
Yeterince acı çektim, o yüzden beni rahat bırak!
Bay Belcourt, bir sorun mu var?
Uzun bir gündü. Konuşmam için dinlenmem gerekiyor.
Ama öylece gidemezsiniz.
Kaymakam'a kendimi iyi hissetmediğimi söyleyin.
-Ben de geleceğim. -Zahmet etmeyin!
Israr ediyorum. Lucas?
Los Angeles'a e-posta göndermeliyim.
Thierry, gidelim.
Bay Dejean konuşmanız için endişeleniyor.
Üzerinde çalıştığınızı söyledim.
Bana söylediğinde pek endişeli görünmüyordu.
Tamam.
Önemli olan sizin mutluluğunuz.
Mutlu değilim. Burada çok acı çektim.
Uyum sağlamakta zorlandığınız bir kasabada yaşadığınızı hayal edin.
Kısa öykü yetmezmiş gibi bir de bir konuşma yapacağım.
Bu kadar acı çekiyorsanız neden geri döndünüz?
En azından siz çektiğiniz acıların karşılığında bir yere geldiniz.
Diğerleri sizin kadar şanslı değildi.
Ne oldu? Sorun ne?
Bay Belcourt minnettar olması gerekirken kasabamıza çamur atıyor.
Tek yaptığı bu.
Eserlerinde sürekli kendisini tekrarlıyor.
Lucas, bu kadar yeter.
Hayır, ben okuyucularımın söylediklerine önem veririm.
Çok öğretici oluyor. Bay Andrieu kitaplarımı ezbere biliyor.
Yani kendimi tekrar ediyor, öyle mi?
Evet, son zamanlarda kendinizi tekrar ediyorsunuz.
Bildiğiniz gibi son iki yıldır kitap çıkarmadınız.
-Bir tane kısa hikaye! -Doğru. O konuda şanslıyız.
En azından hayal kuruyorsunuz.
-Hayal kurmayı seviyorum. -O zaman devam edin.
Kesin şunu.
Neler olduğu hakkında hiçbir fikrim yok ama burada tuhaf bir durum var.
Lütfen sakinleşin.
Yarınki törene odaklanalım.
Özür dilerim Bay Belcourt.
Lucas adına da özür diliyorum.
Lütfen bunu daha sonra konuşalım.
Sessiz olun dedim.
Beni aptal yerine koymayı bırakın.
Neler oluyor? Anlat bana.
Sorun yok.
Sonra anlatırım.
Sonuçlar açıklanmış.
Hadi bakalım.
Durun sakin olun.
Evet geçmişim.
Tebrikler.
Sen geçmiş misin?
Çok mutluyum.
-Sen de geçmiş misin? -Evet.
Bu inanılmaz.
Tebrikler.
Sana da.
Yarın görüşecek miyiz?
Görüşemeyiz. İspanya'ya gidiyorum.
Amcama çiftliğinde yardım edeceğim.
Ne kadar kalacaksın?
Temmuz boyunca.
Seni arayabilir miyim?
Olmaz.
Hep tarlada olacağım.
Yazamazsın da.
Ben yazarım.
Seni ne zaman göreceğim?
Ağustos başında döneceğim.
Ailemle tatile çıkacağım. Ayın 18'inde döneceğim.
Gördün mü? Seni bekleyeceğim.
Ayın 18'inde saat 18.00'de buluşalım.
Hatırlaması kolay.
Havuzun orada buluşalım.
Ailem finaller için bana bir kamera hediye etti.
Denemek ister misin?
Sonuçlar açıklanmadan önce sana hediye mi verdiler?
Evet.
O kadar eminlerdi.
Ben bisikletimi alayım.
Uyusanız iyi olur. Yarın sizin için büyük bir gün.
Sabah çok az şey yedim.
Burada yiyecek bulabileceğim bir yer var mı?
Burası küçük bir kasaba.
Neyse ki şanslısınız.
Siz hiç uyumaz mısın?
Bu gece böyle oldu.
Müşterileri otellerine bıraktım.
Yakında oturuyorum.
Cipsim ve kuru üzümüm var.
Bir de badem.
Tam bir ziyafet! Teşekkürler.
Herkes uyuduktan sonraki anı seviyorum.
Teşekkürler, ben içmem.
Hiç eğlenceli değilsin, değil mi?
-Nasıl yani? -Hiç eğlenceli değilsin.
Çok komik olabilirim.
-Emin misin? -Eminim.
Mesela ben eğer ben, bir dakika...
İşte bu komikti.
Sizden özür dilemek istiyorum.
Ne için?
Küçük kasabalar hakkında söylediklerim doğru değildi.
Haklısın.
Küçük bir kasabaya uyum sağlayamadığında hayat daha zorlaşır.
Ben de ilk fırsatta uzaklaştım.
Ama kısa süre sonra geri döndüm çünkü burası kendimi en iyi hissettiğim yer.
Ama kendime bir söz verdim.
Hayatı istediğim gibi yaşayacağıma ve istediğim kişiyi seveceğime.
Bu nedenle ailem ve bazı arkadaşlarım benden uzaklaştı.
Ama yeni arkadaşlar edindim.
Kalmak, boyun eğmek anlamına gelmez.
O zaman, kalanlara!
Geri dönmek sizin için bu kadar zorsa neden davetimizi kabul ettiniz?
Davetinizi bir yıl önce aldım.
O zaman hayatım berbattı.
Sevgilimden yeni ayrılmıştım.
Her zamanki gibi benim hatamdı.
"Aşk konusunda aciz ama aşk hakkında yazan harika bir yazar."
Eski sevgilimin son sözleri.
Eskisi gibi yazamıyordum.
Tabiri caizse neden yazar olduğumu unutmuştum.
Neyse.
Davetinizi alınca
belki de geçmişle yüzleşmemin vaktinin geldiğini düşündüm.
Sonra bir yıl çok hızlı geçti ve kendimi bir anda burada buldum.
Lucas'ı tanıyor muydun?
Hayır.
Onun varlığından haberim yoktu.
Ama... Babasını iyi tanırdım.
Daha...
17 yaşındaydık.
O sizin geçmişiniz.
O benim ilk aşkımdı.
Onu tanıyor muydunuz?
Hayır.
Lucas bizimle çalışmaya başladığında uzun süredir babasıyla konuşmuyordu.
Ama cenazesine gittim.
-Gerçekten mi? -Evet.
Lucas'ın yanında olmak istedim.
Ama daha önce hiç bu kadar tuhaf bir cenazeye katılmamıştım.
Cenazede kimse yoktu.
Arkadaşları ya da iş arkadaşları yoktu.
Sadece Lucas ve büyükannesi vardı.
Her şeyle o ilgilendi.
Evrak ve defin işleriyle. Her şeyle.
Nereye gömüldü?
Köylerine. Javrezac.
Onun için en zor kısmı babasının hiçbir açıklama yapmamasıydı.
Ne bir mektup ne bir açıklama.
İntihar eden birisi normalde not bırakırdı.
Bilmiyor muydunuz?
Özür dilerim.
Nasıl yaptı?
Evde kendini astı.
İyi misiniz?
Stefan.
Halka açık yüzme havuzu
Günaydın Lucas.
Oturabilir miyim?
Otur, neredeyse bitirdim.
Gaelle bana babandan bahsetti.
Bildiğimi sanıyordu.
Evet dedi.
Sorun değil.
Üzgünüm.
Gerçekten bir mektup bırakmadı mı?
Bu seni gerçekten ilgilendiriyor mu?
Onun hakkında bana hiçbir şey anlatmadın.
Şimdi benim anlatmamı mı istiyorsun?
Biliyor musun?
Haklıydın.
O geçmişte kaldı.
Baban bir mucizeydi. Benim gibi değildi. Kızlardan da hoşlanıyordu.
Onu okul bahçesinde görür görmez dikkatimi çekti.
Onu hemen fark ettim ona yaklaşmaya cesaret edemedim.
Sonra bir gün yanıma geldi.
Buna hala inanamıyorum.
Kimseye söylemeyecektim. Şartı buydu.
Yatak odam adeta bizim krallığımız oldu.
Konuştuk.
Seviştik.
Bunun sonsuza kadar süreceğini düşündüm.
Daha sonra İspanya'ya gitti ve bir daha geri dönmedi.
Merhaba Lucas.
-Selam Lucas. -Merhaba.
-Günaydın. -Hemen geliyorum.
Neden beni seçtiğini hep merak ettim.
Eğer beni sevseydi.
Azıcık bile.
Bana bıraktığı tek şey sorular.
Ama babanı deli gibi sevdim.
İyi akşamlar, Thomas'la konuşabilir miyim lütfen?
O burada değil.
Kim arıyor?
Vincent.
Sınıf arkadaşı.
Evet.
Ne zaman geri dönecek?
Bilmiyorum. Şu anda İspanya'da yaşıyor.
Nasıl olur?
Amcasının yanında çalışmaya devam etti.
Ona mesajını iletebilirim.
Alo.
Her şey planladığımız gibi gidiyor.
Merkezden bir açıklama var mı?
Affedersiniz.
-Lucas. -Affedersiniz.
Stephane telefonuna cevap vermiyor.
Toplantısı var.
-Odasında değil mi? -Hayır.
Evet?
Nerede?
Lütfen söyle. Her yere baktım.
Elbette. Teşekkürler.
Thierry'den onu Javrezac'a götürmesini istemiş.
İşte buradasın. Her tarafta seni arıyorduk.
Bir şey mi kaçırdım?
Yerel TV'ye yapacağın röportajı kaçırdın.
-Geri dönmeliyim. -Çok geç.
Bu gece orada olacaklar.
Harika.
Onu bir daha görmeyi hiç beklemiyordum.
Özellikle burada, bu şekilde.
Ziyaretine gelmemi asla istemezdi.
Bunun için uğraştığım anları asla unutmayacağım.
Çiftliğini ya da ailesini hiç görmedim.
Odasını hiç görmedim.
Onun hayatı hakkında hiçbir şey bilmiyordum.
Senden önce...
onun hayatı hakkında hiçbir şey bilmiyordum.
Bana ne olduğunu anlat.
Kitaplarını okumama asla izin vermezdi.
Yetişkinler için olduğunu söylerdi.
Üniversitenin birinci sınıfındayken kitapçıya gittim
ve bütün kitaplarını satın aldım.
İşte o zaman ben...
İşte o zaman her şey kafamda şekillenmeye başladı.
Eşcinsel olduğunu biliyordum.
Röportajlarda bunu asla gizlemedin.
Bir hafta sonu, atölyesinde yalnızken...
Ona bütün kitaplarını okuyacağımı söyledim.
Beni başından savdı ve yaptığı işe devam etti.
Nedenini bilip bilmediğini sordum.
Onun için ne ifade ettiğini.
Kafasını kaldırdı.
O bakışını görmeliydin.
İşte o zaman bütün gerçekleri anladım.
Babam bir erkeğe aşıktı.
Bir hafta sonu mutfakta bize gideceğini ve onu aramamamızı söyledi.
Annem yalvardı, dedem tehdit etti ama işe yaramadı.
Her şeyi ayarlamıştı.
Çiftliği ve her şeyi geride bıraktı.
Bana artık yetişkin olduğumu ve ona ihtiyacım olmadığını söyledi.
Çantasını ve motosikletini alıp gitti.
Beni aramaya gelmedi.
Evet, bunu biliyorum.
Gelsene.
Benim, büyükanne.
Büyükanne, evde misin?
Merhaba tatlım nasılsın?
Ben iyiyim ya sen?
İyiyim, teşekkürler. Sürpriz oldu.
Evet. Bir arkadaşımı gezdiriyordum...
-Peki buna ne dersin? -Bu Stephane.
-Hanımefendi. -Merhaba.
Tanıştığıma memnun oldum.
-Lucas'la mı çalışıyorsunuz? -Hayır, Paris'te yaşıyor.
O, iki yüzüncü yıl dönümü için burada.
Lütfen oturun. Size bir şeyler ikram edeyim.
-İçecek bir şey? -Memnuniyetle.
Tamam. Şişeyi getireceğim.
ABD'de işler nasıl?
Her şey yolunda.
Bu harika.
-Orada mutluyum, biliyorsun. -Önemli olan da bu.
Amerikalı müşterilerle ilgileniyorum ve onları gezdiriyorum.
Çok teşekkürler.
Onlarla ilgileniyorum.
Yani seni seviyorlar.
-Bana güveniyorlar. -Güzel.
Bu hafta koroya katıldın mı?
Elbette.
Bu çarşamba hangi şarkıyı söylediniz?
Le Temps des Cerises.
-Eğlendin mi? -Evet, kesinlikle.
Bernadette ve Michele'le birlikte miydin?
Sebastien, La Java Bleue'yu söyledi.
Evet.
Bir kez daha.
-Biliyorum. -Ama Michele hastaydı.
O yüzden gelemedi.
Onu özlüyoruz çünkü o bizim şefimiz.
-Çok mu hasta? -Hayır. Sadece yorgun.
Bu tip şeyler oluyor.
-Geri dönecek mi peki? -Umarım döner.
O öldükten sonra evini temizledim. Ve bunu buldum.
Her zaman bunu alıp almadığını merak etmiştim.
Final sonuçlarımız açıklandıktan sonra çekmiştim.
Baban fotoğrafının çekilmesinden nefret ediyordu.
Ama o sırada itiraz etmedi.
Belki de birbirimizi bir daha asla göremeyeceğimizi biliyordu.
Bilmiyordum.
Bilgisayarında çok sayıda e-posta buldum.
Aynı adamdan.
Belli ki sevgilisiymiş.
Aslında babam Brest'e taşındı.
Orada tanışmışlar.
Gizli bir ilişkileri varmış.
Ama o adam daha fazla dayanamamış.
İlişkilerini göz önünde yaşamak istemiş.
Son e-postası bir ültimatom gibi.
Üç gün sonra babam garajında kendisini astı.
En çok ne acı verir biliyor musun?
Babamın erkekleri sevmesi değil.
Ciddiyim.
Bunu hayatı boyunca saklaması.
Utancını asla yenememesi.
Canımı acıtan şey hep korkması.
Bunu odasında buldum.
Üstünde isim yoktu. Son arzusunu yazdığını düşünmüştüm.
Ama hayır.
Hiç göndermediği bir mektupmuş.
Ağustos 84 tarihli.
Sanırım aradığın cevaplar burada.
Dışarıda bekliyor olacağım.
Stephane, Lucas, hadi gidelim.
Acele et.
Hemen üstünü değiştirmen gerekiyor.
Tamam. Onu bana ver.
Bu akşam bizi burada bir araya getiren kardeşlik,
şenlik ve sıcaklık iksirini kutlamak için buradayız.
Bu iksirin oluşmasını sağlayan sanatın mükemmelliğini.
Zaman, biraz yavaş ak.
Nasıl olduğunu bilirsiniz.
Bölgemizin geçmişini ve değerlerini eserlerinde
mükemmel bir şekilde yansıtan
Bay Stephane Belcourt'u gururla davet ediyorum!
Teşekkürler.
İyi akşamlar.
Elbette Baussony'ye ve kasabamızı dünya çapında
meşhur olmasını sağlayan bu iksire teşekkür etmeden başlayamam.
Burada büyüdüğüm için "bizim kasabamız" diyorum.
Bu kısa öyküyü yazarken bazı değerleri ön plana çıkartmak istedim.
Baussony'nin 200 yıldır koruduğu teknik bilgi ve...
teknik bilginin korunması.
Çünkü teknik bilgi... Aynı zamanda.
Aslında geri döndüğüm için çok mutluyum.
Bunu hep erteledim ama pişman değilim.
Hayatım hep sürprizlerle dolu oldu.
Evet.
25 yıldır kitap yazıyorum.
Hayal ettiğim pek çok karakter, yer ve sahne var.
Çocukken insanları izler ve hayatları ile ilgili hayaller kurardım.
Annem bunun için endişelenirdi.
Hikaye anlatmayı bırakmamı isterdi.
Bu bana yapıştı.
Ama anlattığım hikayelerin arkasında her zaman bir gerçek vardı.
Kendi gerçeğim.
Sakladığım gerçek.
Ben bir çocuğu sakladım.
Onunla burada tanıştım.
17 yaşındaydık.
Beni ilk o gördü.
Bana özgüven aşıladı.
Yazar olacağımı benden önce biliyordu.
Sonra hayat bizi ayırdı.
Ta ki bu hafta sonuna kadar.
Erkeklere aşık olduğu için utanıyordu
ve bu utancını yenemediği için hayatına son verdiğini öğrendim.
Bana bunu oğlu söyledi.
Evet.
Bir oğlu vardı.
"Normal" bir hayatı vardı.
En azından denedi.
Pek çok insan gibi.
Bunu kabullenmeyi aşamadıkları için
bu sırrı hayatları boyunca saklayan insanlar tanıyorum.
Bundan utanıyorlardı.
Onlara sürekli bunun yanlış, doğal olmayan ve sapkın
bir şey olduğu söylendiği için sonunda buna inanmaya başlamışlardı.
Thomas.
Adı Thomas'tı.
O adamlardan biriydi.
Hayatını yalan söyleyerek geçirmiş olsa bile, öldüğü sırada
istediğinin bu olmadığını düşünmekten kendimi alamıyorum.
Bu doğru.
Hikayesinin asla ortaya çıkmamasını sağlayabilirdi ama hayır!
Mektuplar, e-postalar ve bir fotoğraf bıraktı.
Onları bulan kişi gerçeği öğrenecekti.
Onun gerçeğini.
Oğlunun bulacağını biliyordu.
Elbette her şeyi kendi yöntemiyle yaptı.
Bir bulmaca.
Oğlunun parçaları bir araya getireceğini biliyordu.
Onu eleştirmek kolay ama o hiçbir zaman çocuğundan şüphe etmedi.
Hayır asla.
Hayatına son vererek utancını yendi ve oğluna
şunu söyleyebilecek gücü buldu: "Ben buyum."
Sonunda seni seviyorum diyebilmek gibi bir şey.
Bütün hayatını yalanlar üzerine kurup
her şeyi inkar etmek akıl almaz bir şey.
Her zaman birine yazarsın.
Uzakta oldukları için,
gittiği için,
kaçtığın için ya da sizden ayrıldığı için.
Birine sana verdiklerini geri vermek için yazarsın.
Günün sıcaklığı teninizi ısıtırken.
Bir bedene sahip olmanın ve onun sıcaklığını hissetmenin heyecanı.
Sonunda var olduğunu hissetmenin mutluluğu.
Bunu bilsinler diye yazarsın.
Tekrar var olabilmek için yazarsın.
Hem kendini hem de onları anlatmak için yazarsın.
Hayat bu. Her zaman işe yaramasa bile.
Ama en azından denemelisin.
Tekrar ve tekrar.
Ve tekrar.
Teşekkürler.
-Merhaba Stephane. İyi uyudun mu? -Çok iyi.
Çantamı alacağım, arabada buluşuruz.
-Orada görüşürüz. -Görüşürüz.
Lütfen pasaportlarınızı aldığınızdan emin olun.
Birazdan ayrılacağız.
Kaliforniya'ya gelirsen bana haber ver.
Mutlaka.
Sen de Paris'e gelirsen...
Bunu yazacaksın, değil mi?
Kendine engel olamazsın.
Hayatım hakkında asla yazmam bunu biliyorsun.
İzin veriyor musun?
Eminim bu hoşuna giderdi.
Teşekkürler.
Teşekkür ederim.
Lucas hadi gidelim. Geç kalacağız.
-Gitmeliyim. -Elbette.
Stephane.
İspanya'dayım ve geri dönmeyeceğim.
Ne de olsa yakında.
Bordeaux'ya taşınacaksın.
Bahse girerim orada kalmayacaksın.
Ne düşündüğümü biliyorsun.
Sen bir yere bağlı kalmak için yaratılmadın.
Yani... Yollarımız burada ayrılıyor.
Farklı olmasını istediğini biliyorum.
Seni rahatlatacak kelimeler bulmaya çalışıyorum
ama bulamıyorum.
Bir gün bana "Neden ben?" diye sordun.
Sana çünkü sen farklısın demeliydim.
"Sen gideceksin. Biz geride kalacağız."
Sen gideceksin.
Ve gördüklerini anlatacaksın.
Benden farklı olarak kelimeler bulacaksın.
Sonunda kendime şunu itiraf ediyorum.
Seni seviyorum.
Çok tuhaf. Devam edemedik.
Hayatın seni bekliyor.
Bensiz.
Çünkü değişmeyeceğim.
Seninle birlikte olduğum aylarda mutlu olduğumu söylemek için yazıyorum.
Ve bir daha asla
bu kadar mutlu olamayacağımı biliyorum.