DELTA EBRO
- To wszystko? - Tak.
Razem 90 centów.
W porządku. Bez reszty.
Bardzo dziękuję.
- Czekaj, podstawię wóz. - Pośpiesz się.
Dziwak.
Ki chuj?
Stój! Stój, draniu!
Jak to zrobiłeś? Wyłaź.
Wysiadaj, do chuja.
Odłóż młotek.
Bo co, pięknisiu?
Nie zmuszaj mnie do tego.
Nie zbliżaj się.
Nie podchodź tu!
Ian!
Ian! Synu!
Ian, ocknij się.
Coś ty narobił? Zabierajmy się stąd.
Ruchy!
Pomocy!
- Pomóżcie mi! - Już dobrze.
- Co się stało? - Postrzelił mnie.
- Gdzie? - Dostałam.
Nic pani nie jest, spokojnie.
Niemożliwe.
Okradli mnie.
Ten wóz!
To już trzeci w tym roku.
- Jest kradziony. - Lubiłem go.
Rób, co musisz, ale niech tego nie widzą.
Dlaczego to zrobiłeś?
Nie pamiętasz zasad? Mamy dwie.
Jeden, nigdy się nie wyróżniać.
I nie czarować rodziny, wiem.
Czemu zawsze mierzymy tak nisko?
Moglibyśmy zrobić napad i żyć jak królowie!
Ian, proszę, nie znowu.
Idę do banku.
Przekonuję ich, że mam czek, i zgarniamy pieniądze!
Nie, już ci tłumaczyłem. Banki to pierwsza liga,
my gramy niżej.
Znajdą nas, nim wydamy choć euro.
Znajdą nas? Niby kto?
Wyrażę się jasno.
Pamiętaj, że jeśli cię złapią, trafisz do laboratorium.
Będą robić testy bez twojej zgody.
Dlatego mamy zasady. By żyć w spokoju, przestrzegaj ich.
Kod 10-43, napad rabunkowy.
Podejrzany ma lancię delta.
Jedzie na południe drogą 212.
Natychmiast zatrzymaj pojazd.
Powtarzam, zatrzymaj pojazd!
Ian. Czekaj.
Co robisz?
Zatrzymaj pojazd!
Nie jesteś tak dobry, jak sądzisz.
Zatrzymaj...
Do pełna, szefie?
STACJA BENZYNOWA
GŁÓWNA ULICA
Tak. Właśnie oglądam.
Dobra robota.
Zawróć. Szykujcie helikopter.
Nareszcie.
Paca! Moja Paca.
Moja piękna.
Chodź tutaj.
Śpiewaj, o nic się nie martw
Bo każda jedna rzecz
Ułoży się
Sto lat, sto lat
Już.
Niech żyje, żyje nam
Wystarczy, tato. Słyszałem!
Nie śpiewaj już, boli mnie głowa.
Sto lat tata życzy ci
Niech żyje nam
- Pomyśl życzenie. - Dobrze.
Tak!
Dzięki, tato.
Całą noc myślałem.
I mam plan.
Znajdę pracę jako mechanik.
Żebyś ty mógł się skupić na studiowaniu biologii.
Z tym twoim mózgiem szybko zdobędziesz tytuł.
I zaczniemy żyć!
Już straciliśmy twoją mamę.
Nie chcę stracić też ciebie.
Wiesz, o czym jeszcze myślałem przez całą noc? Spójrz.
Patrz.
Piękna, co?
Z dnia, gdy odkryłeś, że możesz robić te swoje cuda.
Za dzieciaka miałeś obsesję na punkcie dwóch rzeczy:
zwierzęcych ciasteczek i balonów. „Balonik, balonik”.
Ciągle nas męczyłeś, żebyśmy kupili ci ich więcej.
A tego dnia, kto wie,
prawdopodobnie miałeś dość.
I postanowiłeś zrobić je samemu.
Później, nie wiem dlaczego,
nagle przebiłeś wszystkie na raz.
Wychodzę.
Niby dokąd? Wracaj.
- Mówiłem ci wczoraj, mam plany. - Tak, ale to kiepski pomysł.
Mieszkam na tej łodzi od lat.
Według twoich zasad.
Posłuchaj.
Po prostu idę na chwilę do salonu gier.
Czy zrobienie czegoś normalnego jest aż tak niebezpieczne?
- Tylko... - Choć raz.
Ty nie jesteś normalny.
A po wczorajszym przedstawieniu
- nie możemy ryzykować. - Prawie przywaliła ci młotkiem.
- Wiesz o tym? - Tak, i jestem wdzięczny.
Synu, mną się nie przejmuj.
Tylko ty się liczysz.
Nie tak to odbieram.
Poczekaj chwilę.
DLA IANA
Przysięgam.
To była burza gradowa.
- Tu nigdy nie było gradobicia. - To nie jest najdziwniejsze.
Poprosiłem o nagrania z wozu
i ze sklepu spożywczego.
Ze stacji benzynowej też.
I wiesz co? Zostały już skonfiskowane.
Ponoć przez „naszych kolegów”.
Szukali chłopaka i jego ojca.
A to dranie.
Kurwa!
Wszystko dobrze?
Nie, szukam jego.
Bruce'a Honga.
Twojego brata. Gdzie jest?
Chcę wiedzieć.
Jest bardzo zajęty.
- Bruce jest bratem Smoka Honga. - Ian!
Chodź, klon Bruce'a Lee zaraz rozpęta piekło.
Jesteś pewny siebie. Do tego uprzejmy.
Oczywiście. Bardziej niż ty.
Ian?
Dziękuję za tę sztuczkę z Gwardią Cywilną.
Gdyby nie ona, Agencja by was nie znalazła.
Agencja?
To brzmi zbyt oficjalnie jak na nieoficjalną organizację.
Nadal nazywacie ich „perceptorami”?
W liczbie pojedynczej.
Został tylko jeden.
I wierz mi, jego czas się kończy.
Gdzie chłopak?
Mam gdzieś, co ze mną zrobicie.
Nie będę się powtarzać.
Mamy go.
Trzy kilometry stąd. Jego wóz stoi pod salonem gier.
Wchodzę do salonu.
Perceptor w zasięgu.
Perceptor w zasięgu! Czekam na rozkazy i wsparcie!
Zmiana priorytetów.
Złap Perceptora.
Nie możemy go dopuścić do dzieciaka.
Widzę cel.
Zmierza do wyjścia. Czekam na rozkazy.
Za nim.
- Nawet na niego nie patrz. - Nie jesteś tu bezpieczny. Chodźmy.
Widziałeś, do czego jest zdolny. Jest więcej takich jak ty, Ian.
Chodź ze mną, jeśli chcesz żyć.
Nie mamy całej nocy, młody.
Twój wybór.
Tato...
- Tato! - Usiądź!
Tato!
Co ty robisz?
Przykro mi.
PRZETWARZANIE PRÓBKI
Mamy dzieciaka. Wysyłam próbki do analizy.
- Perceptor zablokował drogę. - Nie wierz w to, jedź dalej.
Przepraszam za hełm, Ian.
Dbam o bezpieczeństwo mojego zespołu.
Jestem doktor Levin, ale możesz mówić do mnie Adriana.
Wisi mi, kim jesteś.
Co ja tutaj robię?
Przyjrzyjmy się historii.
Nie masz poczucia, że nasz świat się stacza?
Każdy nowy rząd obiecuje zmianę i nadzieję.
A finalnie robią to samo, co ich poprzednicy.
Mówią jedno, a robią drugie.
Władza kreuje świat, w którym żyjemy.
Ale prawdziwej władzy nie da się kupić.
Nie da jej wiedza czy technologia.
Zdobywasz ją, tworząc kłamstwo i pozostając niewidzialnym.
Sprawiając, że inni wierzą w to, co chcesz.
A jeśli to nie prowadzi do konkretnych działań,
zmuszasz ludzi wbrew ich woli
i zmieniasz bieg historii.
To jest prawdziwa władza.
Toczymy wojnę, młody.
Przeciwko Awareness.
Nie wiem, co to jest.
Organizacja ludzi ze zdolnościami takimi jak twoje.
Od lat kontrolują sfery władzy,
manipulując umysłami i decyzjami rządzących.
Przywódców, polityków i wojska.
Nie ma znaczenia, kto rządzi.
I tak kroczą ścieżką wytyczoną przez Awareness.
My chcemy to zakończyć.
Zachować resztki demokracji na świecie.
Co to ma wspólnego ze mną?
Żyjesz tylko dlatego, że dotarliśmy do ciebie przed nim.
Kim on był?
Ten facet.
Perceptorem.
- Czym? - Perceptorem.
Sądzimy, że ostatnim ze Awareness.
Potrafi tworzyć obrazy, jak ty.
Robi też inne rzeczy.
Nigdy nie mierzyliśmy się z kimś silniejszym.
Chce cię zwerbować.
Jak odmówisz, zabije cię.
Super. Zabije mnie.
A ty czego chcesz?
Żebyś ze mną pracował.
Chcę też formuły z twojej krwi.
Jakiej formuły?
Tej, która może dać lub odebrać twoje moce.
Co jeszcze umiesz wykreować?
Większe obiekty?
Otoczenie?
Ludzi?
Ludzi? Próbowałem wiele razy, ale to niemożliwe.
Bynajmniej.
Gdzie jest mój ojciec?
Nie chcę cię skrzywdzić, Ian.
- Mów, gdzie on jest. - Jeszcze nie.
- Powiedz. - Chcę ci pomóc.
Gdzie mój ojciec?
Siadaj.
Najpierw zrób coś dla mnie. Potem się z nim spotkasz.
Pokaż mi, co potrafisz.
Przekonaj mnie, że jestem na plaży.
Świeci słońce.
Biały piasek.
Piję mojito.
Z chihuahuą u boku.
To nie działa w ten sposób.
Mogę sprawić, że coś zobaczysz,
ale nic tak spektakularnego.
Nie bój się. Możesz biegać, nie potrafiąc chodzić.
Emocje to świetny sposób na ukierunkowanie twoich mocy.
Im bardziej są intensywne, tym większe zdolności projekcji.
Znajdź jakąś silną emocję i przenieś ją na mnie.
Wejrzyj w siebie.
Miałeś trudne dzieciństwo, prawda?
Co masz na myśli?
Szukałam cię od lat.
Ale Vicente zdołał cię ukryć.
Zapewne jeździliście od miasta do miasta.
Żadnej szkoły.
Żadnych przyjaciół.
Żadnej matki.
Teraz chihuahua.
Mucha?
Serio?
Teraz chcę wrócić, ale mucha ma za mną podążać w pętli.
Projekcja, ale na zawsze.
Obiekt nie dostrzeże fikcji.
Jak chory, który ma omamy.
Moja rzeczywistość będzie stale zawierać tę pętlę.
Koniec darmowych pokazów.
Jak chcesz więcej,
prowadź mnie do ojca.
Tato!
Nic ci nie jest?
Pomóż mi.
- Pomóż mi, synu. - Pobili cię?
Powinieneś o siebie dbać.
Masz już swoje lata.
Chwila.
Wy się znacie?
Sam się dowiedz.
Wejdź do jego wspomnień.
Co?
Nie zdarzyło ci się
poczuć, jak atakują cię fragmenty cudzego życia?
Możesz to kontrolować.
Wejrzyj w te wspomnienia, przebieraj w nich.
To druga moc.
Możesz znaleźć puste miejsca. Nauczysz się ich unikać.
Ian, nie słuchaj jej. Chcą tylko robić na tobie testy.
Oferuję mu prawdę.
- O czym ona mówi? - Nie słuchaj!
Opowiadają kłamstwa.
Więc czego się boisz?
Wejdź i dowiedz się, kim jest ta kobieta.
Adriano...
Błagam cię. Proszę.
Ian, proszę.
Proszę.
To tylko pogorszy sprawę.
Błagam cię!
Pracujcie dalej. Pójdę zobaczyć, o co chodzi.
Vicente, co robisz?
Zostaw go. On nie jest twój.
Bierz go!
Złapcie go!
Co to, kurwa, było?
Widziałeś ją?
Nie, jedynie was.
I dziecko.
Zabrał je.
To byłem ja.
Ja byłem tym dzieckiem.
On nie jest moim ojcem.
Zgadza się, Ian.
Uciekł z tobą.
Wiem, że to może być dla ciebie trudne.
Ale twoja matka może wciąż żyć.
Jego potencjał jest zdumiewający.
Uczy się szybciej, niż zakładałam.
Spójrz na jego czynnik neurotroficzny.
Jest poza skalą.
Nie jesteś tu, by poprawiać jego wyniki.
Masz wyodrębnić formułę.
- Nie ma jej w jego ciele. - To niemożliwe.
Skąd miałby czerpać moce?
Mógł odziedziczyć je po rodzicach.
To absurd.
- Perceptorzy są bezpłodni. - Tak.
Kominski zadbał, by nie mogli się rozmnażać.
- Sama robiłaś zastrzyki. - Dlatego jest tak wyjątkowy.
Może być pierwszym naturalnym Perceptorem.
Podejrzewałam to,
ale Vicente zabrał go przed zrobieniem badań.
Nie w tym rzecz.
Jeśli nie ma formuły, jest po prostu...
niewygodny.
Pozbądź się go, nim stanie się ciężarem.
To byłby ogromny błąd.
W przyszłości Ian może być naszą jedyną obroną przed Mułem.
- Muł to tylko mit. - A jeśli nie?
U Iana może się pokazać trzecia moc.
Proszę się pilnować.
Ten sam błysk widziałem w oczach Kominskiego.
Wiemy, jak to się skończyło.
Wstawaj, młody.
Wiesz, gdzie jesteś?
Jesteś szczurem laboratoryjnym.
A wiesz, co z nimi robią.
Musimy się wydostać. Możesz walczyć?
Proszę, pani doktor.
Dziękuję.
Doktorze!
Musimy powtórzyć testy.
NTF miał nieprawidłową wartość.
I dobrze by było...
Jak mówiłam, dzieciak...
Powinien pan wiedzieć, że nigdy nie podawaliśmy
tak wysokich dawek.
Niedługo wrócę.
IAN QUIJANO - W TOKU
CZYNNIK NEUROTROFICZNY: 204%
Chodź.
Szybko!
Na co czekasz?
Poczekaj chwilę.
Nie możemy uciec bez mojego ojca.
Wiesz, że nim nie jest. Zostaw go.
Jest bezużyteczny.
Może się przydać.
Moje odpowiedzi są w jego pamięci.
Włącz alarm.
Zamknąć teren.
Obstawić punkty dostępu.
Przestań się cackać. Chłopak nie może uciec żywy.
Wydaj rozkaz.
Te.
- Daj mi je. - Nie, ja prowadzę.
Schyl się, synu. Zapnijcie pasy.
Skończ z tym synem.
W końcu to zrobiłeś. Wszedłeś mi do głowy.
Tak, wszedłem ci do głowy!
Uwaga!
Chciałem ci powiedzieć.
Ale to nie jest łatwe.
Co tu robisz? Wracaj do biura.
Chłopak uciekł.
Strzelać, by zabić. Rozkazy z góry.
Ian, proszę, już ich zgubiliśmy.
Uważaj!
Ostrożnie.
Dobrze. Idziemy.
Ester.
Chodź tu.
Dlaczego mi pomagasz?
Mogę ci pomóc...
albo cię zabić.
Rozchmurz się, jeszcze cię nie zabiłam.
Ty też robisz...
te sztuczki umysłowe?
Pracujesz dla ruchu oporu, prawda?
Dla Awareness.
I nie, nie robię sztuczek.
Lubisz tę piosenkę?
Lubię klasykę.
Raz Vicente przyłapał mnie, jak robiłem żarty na wiadukcie.
Patrzyłem, jak auta unikają piłek, które kreowałem.
Nauczył mnie je zraszać.
W sensie, że pluć?
Tak, właśnie.
Okazuje się, że nie jest moim tatą.
To dość ironiczne.
Myślałem, że to ja mamię ludzi iluzjami.
Idiota ze mnie.
To świat tworzył iluzje dla mnie.
Ian, to, co cię wyróżnia, czyni cię silnym.
Rozumiem, że to nie jest łatwe, ale bycie wyjątkowym nie jest złe.
Musisz wierzyć w siebie i kierować się instynktem.
A kiedy to się stanie, lepiej, żeby byli gotowi.
Będziesz niepowstrzymany.
- Piosenka się skończyła. - Tak.
Porozmawiajmy!
To skurwiel.
Słuchaj, wiem, że w głębi duszy go kochasz.
Ale jest pijakiem i obciążeniem.
- To bzdura. - Nie lubię się kłócić.
Stwierdzam fakty.
- To co mam zrobić? - Nie wiem.
Chciałeś go tutaj.
Chcę wiedzieć, kim jestem.
Czym jestem.
Na co czekasz?
Wejdź tam i znajdź odpowiedzi.
Możesz wejść i zbadać obiekt.
Zapewne szef prosił cię osobiście.
ULICA WOJDYŃSKA 12K WARSZAWA, POLSKA
Kominski chce podać mu dziś formułę.
Ian. Co widziałeś?
Dzień dobry. Jak mogę pomóc?
W małych nominałach.
- Proszę. - Nie mamy takiej gotówki.
Wypłatę 50 tysięcy trzeba zgłosić wcześniej.
Proszę zaczekać.
Chwileczkę.
Chyba źle pani przeczytała.
O 50 mogę pomarzyć.
Pięć tysięcy. To co innego.
- Proszę tu podpisać. - Dobrze.
Pięć tysięcy.
Małe nominały.
Dziękuję.
Nie ma za co.
PRZEPRASZAM
Ochrona!
Ochrona! Łapcie chłopaka!
Wiejemy.
Biegiem!
Zatrzymać się!
Stać!
To było zajebiste!
Nie spodoba mu się to.
Zawsze chciałam to zrobić.
Przestań!
Gdzie Vicente?
Trzymaj.
Pewnie jest w barze. No wiesz.
Zostań tutaj.
Ian, projekcje nie działają w lustrach ani na mnie.
Adriana skutecznie nastawiła cię przeciwko mnie. Uspokój się.
Jestem spokojny!
Spokojnie.
- Jestem tu, by pomóc. - Nie potrzebuję twojej pomocy.
Wstawaj!
Ochłoń! Patrz na mnie.
Spokojnie. Oddychaj.
Nie dziwi cię, że Agencja już cię nie ściga?
Ja się ich pozbyłem.
Jesteśmy po tej samej stronie, Ian. Zaufaj mi.
To dla twojego dobra.
Przestań!
To było zajebiste!
Biegiem!
Ochrona! Łapcie chłopaka!
Chcę wiedzieć, kim jestem.
Czym jestem.
Na co czekasz?
Wejdź tam i znajdź odpowiedzi.
Naukowiec obecnie przebywa na emeryturze pod Warszawą.
...pod Warszawą.
To nasza jedyna szansa.
Do zobaczenia.
Ian.
Co tu się stało?
Ian!
Chodź.
Nie dostrzegasz powagi sytuacji?
Wszyscy o tym mówią.
To twoja wina.
Gdybyś powiedział mi prawdę, nie byłoby nas tutaj.
Poza tym potrzebujemy forsy.
Na co?
Jedziemy do Warszawy.
Po cholerę chcesz tam jechać?
Dobrze wiesz, co jest w Warszawie.
Kominski.
- Znowu wszedłeś do mojej głowy. - Zgadza się.
Miałeś szansę, by wyjawić mi swoje sekrety.
Ale tego nie robiłeś.
O co chodzi? Nie ufasz mi?
Ufać tobie?
Jak, kurwa, mam ci ufać?
Całe życie mnie okłamujesz!
- Chciałem ci powiedzieć. - Porwałeś mnie!
Zabrałeś mnie od rodziców.
Zmusiłeś do tego gównianego życia.
Zmieniłeś w nieszczęśnika.
Takiego jak ty.
A balony?
O chuj z nimi chodziło?
Bawiło cię wciskanie mi tych bzdur?
Wszystko robiłem dla ciebie.
Łatwo to zrozumieć.
- Ale łamiąc zasady... - Jakie zasady?
Nie czarować „rodziny”?
- Nie. - Bo nie jesteś moim ojcem!
Uspokójmy się.
Izolując cię od świata, chciałem cię chronić.
- Nie byłem idealnym ojcem... - Nie jesteś moim ojcem!
Masz rację.
Nie jestem.
Ale jesteś moim synem.
Posłuchaj mnie,
bo powiem to tylko raz.
Masz dwie opcje.
Podążać dalej tą ścieżką, która przyniesie ci wyłącznie ból
i cierpienie.
Albo iść ze mną.
I zacząć od nowa.
Ty i ja. Sami.
Razem. Jak na początku.
Staje się zbyt pewny siebie. Co jeszcze mamy?
Numery seryjne skradzionej gotówki. Śledzimy zakupy.
- Tak? - Mamy go. Kupił bilety na pociąg.
Aktywować protokół.
Próbuje zniknąć.
Wcale nie.
Szuka odpowiedzi.
WARSZAWA
W porządku.
Kominski.
Już przewidziałam ten ruch.
- Rozstawiłam tam ludzi. - Jeśli masz rację,
mógłby zyskać trzecią moc, to zbyt niebezpieczne.
Trzeba go wyeliminować.
Potwierdzam. Są tu.
Czuję się jak w domu.
Chyba nikt tu nie mieszka.
- To dlaczego szepczesz? - Nie wiem.
Tu nic nie ma.
Albo nikogo.
Wracamy do punktu wyjścia.
Do punktu zero.
Co?
„Punkt zero” brzmi fajniej.
Pokój z moich snów.
Godzinami bawiłem się tu z mamą.
Pamiętam królika, który...
Wszystko było większe.
Byłeś za młody, by to pamiętać.
Coś jest nie tak.
Nie tak jest to, że w moich snach ten pokój był większy.
Pamięć nie działa tak, jak myślisz.
Obraz może wywołać wspomnienie.
Ale u takiego szczawia?
- Ile miałeś lat? - Mniej więcej rok.
PROJEKT: AWARENESS
To jej dzienniki.
To ona.
To zawsze ten sam sen.
Siedzę w tym białym pokoju.
A ona zawsze śpiewa.
O nic się nie martw
Bo każda jedna rzecz
Ułoży się
Skarbie, nie martw się
Nazywa się Urszula.
Urszula Kominska.
Jesteś wnukiem Kominskiego.
Picie nie pomoże ci zapomnieć.
Tak wszystko naprawiasz?
Ostatnio nie byłaś taka miła. Czego chcesz?
Wiemy, że Ian działa teraz solo.
Łatwo było go wyśledzić.
Skoro my możemy go znaleźć...
Perceptor tym bardziej.
Jeśli chciałaś mu pomóc,
- wystarczyło dać mu spokój. - To nie takie proste.
Ian jest jedyną osobą
zdolną pokonać Muła. Jest naszą jedyną nadzieją.
Spójrz na siebie.
Po tylu latach wciąż mówisz o Mule.
Ziemia niczyja.
To właśnie wybrałem.
Awareness z jednej strony,
Agencja z drugiej, a dzieciak i ja w środku.
Po żadnej ze stron.
Podąża własną ścieżką.
Muszę to uszanować.
Ian nie jest już chroniony.
Jest sam, zagubiony. Łatwo nim manipulować.
Tymczasem ty trzymasz się środka.
Powinieneś przestać pić
i choć raz postąpić jak prawdziwy ojciec.
Tu muszą być jakieś wskazówki.
Ester?
Ale... Co ty robisz?
- Pomagam ci. - Pomagasz?
- Co to znaczy? - Chciałeś odpowiedzi.
Wysłuchaj go.
Nie zbliżaj się.
- Nie chcę cię skrzywdzić. - Stój!
Chcę tylko porozmawiać.
A ja nie, odejdź.
Nie podchodź!
Stój!
Ten jest prawdziwy.
Gdybym tego chciał, już byś nie żył. Opuść ręce.
Wiem, że szukasz rodziców.
Ja też cię szukałem, synu.
Ty?
Nie wierzę w żadne twoje słowo.
Jesteśmy produktami, Ian.
Wytworem.
Owocem tajnego programu z lat 50., tuż po II wojnie światowej.
Mieli grupę wolontariuszy.
Jak twoja mama i ja.
Kominski wstrzyknął nam stworzony przez siebie związek.
- Formułę. - Tak.
Dzięki formule rozwinęliśmy zdolności pozazmysłowe.
Jesteśmy szpiegami z mocą kontroli umysłów.
Po zimnej wojnie nie wiedzieli, co z nami zrobić.
Bali się, że się przegrupujemy
lub zawrzemy sojusz z wrogiem.
Postanowili nas zlikwidować.
Nazwali to Dezynfekcją.
Polowali na nas po kolei.
Jak na króliki.
Nie mieliśmy nadziei.
Aż pojawił się Muł.
Jest ostatnim i najsilniejszym z Perceptorów.
Bronią idealną.
Gdy go zaatakowali,
zrewanżował się.
Kilka dni przed Dezynfekcją
Agencja wpadła na trop zdolności, która nimi wstrząsnęła.
Trzecią moc.
Całkowite podporządkowanie.
Zdolność nagięcia każdej woli.
Sprawianie, by robili to, co chcesz, jak chcesz, kiedy chcesz
i gdzie chcesz.
Niczym marionetkarz.
Przegrupował ocalałych.
I stworzył Awareness.
Nauczył nas ukrywać się, nie używając naszych mocy.
Dlaczego „Muł”?
Muł i inni, tak jak muły,
są bezpłodni.
Rządy zadbały, by tak właśnie było.
Ale jestem synem dwojga Perceptorów.
To prawda. I to jest cudem.
To było niemożliwe. Twoja matka i ja byliśmy razem od lat.
I nagle pewnego dnia
zrozumiała, że jest w ciąży.
Miał się narodzić pierwszy naturalny Perceptor.
To, kurwa, niemożliwe.
Za mną, na dach. Osłonię was.
Nie wierzę w ani jedno słowo.
Przestań mnie okłamywać.
Gdzie jest moja matka?
Nie lubię się kłócić.
Wracajcie do Hiszpanii. Mam dom w Madrycie. Ona wie.
Dobrze.
Zaufaj nam.
Zostań tutaj.
Nie ma drabiny ewakuacyjnej.
Tam!
Ian, nie mamy czasu.
Ester!
Dawaj!
Pożałujecie tego.
Wszyscy!
Prawie się wam udało.
Dać mi znaleźć dzieciaka, żeby potem złapać nas obu.
Zwą to strategią.
Możesz mieć moce,
ale my mamy umysł i siłę.
I wkrótce przekonamy się, czy jesteś Mułem, czy to tylko legenda.
Powiesz nam, gdzie jest dzieciak.
A jeśli nie? Co mi zrobicie?
Zabijecie mnie?
Nie.
Na razie nie.
Jak tylko zdobędę formułę, odbiorę ci moce.
A wtedy...
będziesz błagał o śmierć.
Adriano,
nie dość ci, suko, że mnie wysterylizowałaś?
Rozpocząć testy.
Posłuchaj siebie!
Mówisz jak Kominski!
Chcę tej formuły.
Zatrzymaj to szaleństwo! Ale już!
To bezpośredni rozkaz!
Adriano.
Martwy nam się nie przyda.
Pani doktor.
Złe wieści.
Formuła...
Jest tak rozrzedzona w jego ciele,
że nie da się zsyntetyzować.
Chcę mi się pić!
Mogę dostać trochę wody?
Jest tu naprawdę gorąco, skurwysyny.
To koniec.
Przepadło.
Formuła umarła wraz z Kominskim.
Cała nadzieja w nim.
Trzymaj usta otwarte.
Co pan robi?
Przywróć robota do jego początkowej pozycji.
Wyłącz robota.
On mnie kontroluje.
Odsuń się od kontrolera. Nie będę powtarzać!
Odsuń się od kontrolera.
MADRYT
Tędy.
Lubi, jak się jej śpiewa.
Mamo.
Musiałeś sobie wyobrażać ten moment
pewnie z milion razy.
Przykro mi,
bo nie tego oczekiwałeś.
Ale twoja matka nie odeszła.
Ona nadal gdzieś tam jest.
Możecie się tam zjednoczyć.
Mamo.
Ian, spójrz na swoją matkę.
To właśnie robią naszemu rodzajowi.
Zanim ją złapano,
Urszula zaszczepiła w tobie wspomnienie.
To wspomnienie.
Wiedziała, że bez formuły nie mogą tworzyć Perceptorów.
Zniszczyła jedyną kopię Kominskiego.
I zaszyfrowała oryginał w twojej pamięci.
Ian.
Ta formuła pozwoli nam stworzyć nowych Perceptorów.
Mogliśmy położyć kres temu, co Agencja robiła
tobie,
mnie
i twojej mamie.
Ian.
Nie możesz po nie wejść?
Synu, nie ma czasu. Daj mi je.
Nikt miał ich nie widzieć.
Poza mną.
Ian, daj mi klocki!
Bym mógł cię ochronić przed Agencją!
Przestań!
Wystarczy!
Zrobisz jej krzywdę!
O nic się nie martw
Bo każda jedna rzecz
Ułoży się
Odsuń się od chłopca!
Oto ona.
Trzecia moc.
Wiedziałem.
Ian!
Nie mogę się ruszyć.
Ian!
Co ty robisz?
Ian, przestań.
Ian, przestań. Nie każ mi tego robić.
Otworzyć ogień!
Strzelać!
To rozkaz!
Właśnie to widziałem.
Ian, przestań. Co widziałeś?
- Czy ona żyje? - Zrób to, synu.
To ona za tym stoi.
Straciliśmy ją wiele lat temu.
Cokolwiek widziałeś, to jego dzieło!
Kłamiesz!
Zapłacisz za wszystko, co zrobiłaś mojej matce.
Otworzyłaś jej głowę.
Jak u szczura.
Ian, nie...
Zrób to.
- Zrób to! - Ian!
Ty.
Jesteś z nimi.
Nie rób tego. Musisz przestać.
Nie wtrącaj się.
Synu...
On tobą manipuluje, spójrz.
Traktuje cię jak marionetkę.
- Traktuje cię jak dziecko. - Milcz!
Daj mi spokój!
Niech zrobi to samo, co reszta!
Nie rób tego. Będziesz żałował do końca życia.
Spójrz.
Spójrz na nich, są przerażeni!
Idź.
Agencja...
torturowała moją matkę, aż zamieniła się w warzywo.
Tylko po to, by zdobyć formułę.
I nas zniszczyć.
Ian...
Rozejrzyj się. Tego chcesz?
Nie pozwól mu się kontrolować.
Pomyśl o swoim życiu. Bez rodziny, bez przyjaciół.
Synu, teraz masz szansę
zrobić coś wielkiego. Nie słuchaj go.
To pijak. Posłuchaj ojca.
Ojciec...
Ojciec to ktoś, kto cię wychowuje.
Kto daje ci wszystko i się poświęca...
Coś ty zrobił?
Ian!
Nie.
Nie, nie, nie.
Jeśli wejdę, nie przeżyjesz.
Nie.
Przekonaj się sam.
Nie jesteś taki jak inni.
Czuję twój ból.
- Proszę, puść mnie. - On tu jest.
Chce go zabrać.
Nie pozwól im go skrzywdzić.
Musisz go zabrać. Obiecaj, że to zrobisz!
Proszę! On zasługuje na przyszłość!
Pójdę zobaczyć, o co chodzi.
Wybacz mi.
- Tato. Wybacz mi. - Nie martw się.
To ja powinienem przeprosić.
Oddałeś swoje życie...
żebym ja miał swoje.
Myliłem się.
Nie powinienem kłamać.
Ale ty...
Możesz znaleźć własną ścieżkę.
Dziś ich nie będzie?
Trzeba być cierpliwym, jak przy zabawie w chowanego.
- A jak ryb już nie ma? - Ian.
Co by się miało im stać?
Morze jest wielkie, nie ma końca.
Ma, ta linia to koniec.
To, że nie sięgasz wzrokiem dalej,
nie znaczy, że nic tam nie ma.
Bo za tą linią jest dużo więcej.
Znacznie więcej.
Więc nigdy się nie poddawaj.
Kto łowi najlepsze ryby?
- Ci, którzy nie tracą nadziei. - Zgadza się.
Tato.
Tato...
Ian!
Stój. Ani kroku.
Jesteś silny, synu.
Ale tego nie opanowałeś.
Widzę to w twoich oczach.
Nie szalej.
Spokojnie.
Jeszcze jeden krok i ją zabiję.
Ian, rób, co mówi.
Wykorzystałeś mnie.
Jak wszyscy inni!
Dbasz tylko o tę formułę.
Nie przeczę.
Pokaż mi to w swoim umyśle, a nic się jej nie stanie.
Ona nie ma z tym nic wspólnego!
Ona? Nie słuchaj jej!
Kimkolwiek ona jest, to projekcja. Zaszczepił ci w głowie pętlę.
O czym ty mówisz?
Nie widzę jej. Nikt nie widzi. Tylko ty jeden.
To kłamstwo. Próbuje cię oszukać.
- Mówiła, że to niemożliwe. - Decyduj rozważnie.
Cokolwiek zrobisz,
nie będzie odwrotu.
Mam strzelić i zobaczyć, czy jest prawdziwa?
To dotyczy ciebie i mnie.
Ian, przypomnij sobie.
Musiał zaszczepić ci pętlę.
Ian.
Rzuć broń. Proszę, nie chcę umrzeć.
Zamknij się!
Nie chcę cię słyszeć.
Spójrz na mnie.
Wiem, że czujesz to samo.
- To nie jest prawdziwe? - Nie, ty nie jesteś!
Jesteś tylko w mojej głowie.
Jesteś pewny?
- Ian. - Ryzykujesz, synu.
Nie jestem
twoim synem.
To był dopiero początek.
Straciłem już za dużo.
Jedyne osoby, którym na mnie zależało.
I 18 lat, które chcę odzyskać.
Potrzebujemy formuły, Ian.
Potrzebujemy ciebie.
Od tej wojny zależy los wielu ludzi.
Niewinnych ludzi.
Nie możesz się wycofać.
Musisz wybrać, po której jesteś stronie.
Ziemia niczyja.
Coś to pani mówi?
Nie musiałeś tego robić.
Wystarczyło zapytać.
Pomyślę o tym.
DLA IANA
Tata dał mi to na urodziny.
Na co czekasz?
Majestat oceanu.
Ci, którzy nie tracą nadziei, łowią najlepsze ryby. Kocham cię.
Cudowne.
Trzeba było go zabić. Teraz jest tykającą bombą.
Nie mylisz się.
Jest poza kontrolą Vicente, poza kontrolą Perceptora.
Ale mi ufa.
Nadal sądzisz, że możesz go zwerbować?
Tak mi się wydaje. Tak.
A jeśli nie?
Jeśli mi się nie uda,
wtedy sama go wyeliminuję.
Napisy: Marcin Kędzierski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem: Krzysztof Wollschlaeger