Witamy w Ultimatum: Ślub albo rozstanie.
Sezon 4, odcinek Spotkanie. W tym sezonie postawiono sześć ultimatum.
Jedno pozostało bez odpowiedzi, a pięć zakończyło się zaręczynami.
Wszyscy uczestnicy szukali odpowiedzi,
a teraz czas, abyście wy poznali wasze.
- Były śluby? - Ktoś zmienił zdanie?
Dziś wszyscy do nas wrócili.
Odpowiedzą na każde pytanie. Nie ma zakazanych tematów.
Zacznijmy spotkanie.
ULTIMATUM SPOTKANIE
Witajcie, moi drodzy.
- Usiądźcie. - Usiądźmy.
- Wszyscy wyglądacie wspaniale. - Dobrze was widzieć.
Ostatnio widzieliśmy się rok temu, więc mamy sporo do omówienia.
- To mało powiedziane. - Racja.
Jesteście gotowi?
- Tak. - Zacznijmy.
Luke idealizował Monicę, odkąd skończyli 14 lat,
a pod koniec programu uklęknął i się oświadczył.
- Witam oboje. - Cześć.
- Miło nam. - Cześć.
Nam też miło.
Widzę to stąd, ale chciałabym potwierdzić.
- Wciąż jesteście zaręczeni. - Tak.
- Nadal zaręczeni. - Pięknie.
To był dla nas cudowny rok.
W piątą rocznicę naszego związku Luke oświadczył się ponownie.
Były płatki róż i świece. To było naprawdę piękne.
- Tylko my. Wyjątkowa chwila. - Bez kamer i mikrofonów.
- Tak, on i ja. - Nie brakowało wam kamer?
Nie brakowało.
- To było wyjątkowe. - Super.
A wy jak czuliście się, oglądając oświadczyny?
- Uroczo, że przyniósł kwiaty. - Zgadzam się.
Gdy Monica powiedziała: „Zaczekaj”, pomyślałem: „O nie”.
Taka była moja reakcja.
Jak minął wam rok narzeczeństwa?
Było cudownie.
Podczas programu pracowaliśmy nad wieloma rzeczami. Rozwinęliśmy się.
Ja naprawdę bardzo.
Wspólnie dążyliśmy do osiągnięcia sukcesu.
Skutek tego jest taki, że nie mam już tylko planu A.
Mam też plan B i C.
- Super. - Nie jestem kelnerem.
- Teraz zarządzam restauracją. - Aha.
Zrobiłem szkolenia internetowe i zdobyłem kilka certyfikatów.
Mogę być monterem sieci energetycznych.
Przestałem myśleć, że albo zostanę strażakiem,
albo poniosę porażkę. Teraz mam wiele innych opcji.
Tego się od niej nauczyłem. Nad tym pracowałem w programie.
- To jest super. - Pięknie.
To był bardzo pracowity i aktywny rok. Dużo zabawy. Harowaliśmy jak woły,
ale też podróżowaliśmy więcej niż wcześniej.
Moim zdaniem to był nasz najlepszy rok.
Tak. Wspólnie zobaczymy,
jak Luke i Monica świętowali swoje zaręczyny w tym roku.
Miłego oglądania.
Minęło 1825 dni, odkąd zgodziłaś się zostać moją dziewczyną.
Jestem ci nadal za to wdzięczny.
Nie jesteś jej chłopakiem.
- Nie, a kim? - Jej byłym.
Jej byłym chłopakiem.
O Boże!
Tak! Uwielbiam to.
Dużo radości i miłości.
A jak idą przygotowania do ślubu?
Świętowaliśmy rocznicę zaręczyn w Santa Barbara.
Obejrzeliśmy kilka miejsc i planujemy tam wziąć ślub.
Blisko domu. Super.
Patrząc wstecz na to, co przeżyliście w Ultimatum,
jak to wpłynęło na wasz związek?
Dzięki temu doświadczeniu siedzimy tu dzisiaj.
Jesteśmy szczęśliwi i pełni nadziei.
Zburzyliśmy mury, które należało zburzyć w trakcie tego doświadczenia,
i to pozwoliło nam zrozumieć pewne rzeczy.
Zawsze wierzyłem, że ona jest mi pisana.
Od dawna cieszę się, że zostanie moją żoną,
ale teraz cieszę się także z tego, że ja będę jej mężem.
I z tego, co się z tym wiąże.
Luke, mówisz to wszystko bardzo emocjonalnie.
- Zastanawiam się… - Cieszę się na przyszłość.
Wiele osób nie traktowało mnie tu z należytym szacunkiem.
Czy jest tu ktoś, kto nie okazywał ci szacunku?
Odczułem to ze strony Davida.
Posunąłeś się za daleko, flirtując z Monicą
i nie szanując tym mnie i Casey.
Wiele razy źle wyrażałeś się o mnie, zwracając się do mnie i do innych.
A raz mi groziłeś,
co wyśmiałem, bo to mój sposób na unikanie konfliktów,
ale dziś się nie śmieję.
Przepraszam, że tak się poczułeś. To nie było moim zamiarem.
Chciałem ją chronić. Powiedziałem, żebyś ją szanował.
Gdybym źle potraktował Monicę, to by mi powiedziała.
Jest silną kobietą.
Nie powiedziałem o tobie nic złego.
Powiedziałeś, że Luke nie jest dla mnie wystarczająco męski.
Nad wieloma rzeczami musieliśmy samodzielnie popracować.
Zabolało go, że usłyszał to od ciebie, zamiast dojść do tego samemu.
- Przepraszam. - Dzięki.
Świetnie do niej pasujesz i bardzo wam kibicuję.
David chroni osobę, z którą jest.
Był wtedy z Monicą, więc wspierał to, czego ona pragnęła.
To miał na myśli, mówiąc: „Nie dość męski”.
On naprawdę uważa cię za świetną osobę.
Jesteś wystarczająco męski, ale on czasem tak się wyraża.
Nie obrażaj się. Nie miałem na myśli nic złego.
- Dzięki. - Ja też dziękuję.
Zdecydowanie.
Powiem ci jak facet facetowi. Nie ma nic bardziej męskiego,
niż przyjrzeć się sobie, znaleźć rzeczy, które można w sobie poprawić, i to zrobić.
- To jest efekt całego tego doświadczenia. - Zdecydowanie.
Luke zyskał nowy poziom pewności siebie,
który wniósł do naszego związku.
I czuję, że kiedy coś go gryzie
albo chce o czymś powiedzieć,
znajduje na to przestrzeń w relacji
i mnie jest łatwiej go zrozumieć.
To ważne, bo nikt nie czyta w myślach, a wzajemne zrozumienie to klucz.
Casey, mam pytanie. Mieliście z Lukiem udane próbne małżeństwo.
Bardzo się do siebie zbliżyliście.
Jak się czułaś, widząc, jak Monica przyjmuje jego oświadczyny?
Bardzo się cieszyłam z ich szczęścia. On tego pragnął.
To było jego celem.
Mówił o tym od początku
i cieszyłam się, że mogę asystować przy tej miłosnej historii.
Asysta Casey. Rozumiem, koszykówka.
Tak!
Luke, w czasie próbnego małżeństwa często porównywałeś się
do Davida jako punktu odniesienia.
Miałem wtedy kompleksy. Pracowałem nad tym.
Nie jestem już taki.
Monica wspomniała, że mam pewność siebie ważną w związku.
Więc…
Ale szczerze mówiąc, ja byłem zazdrosny nawet o jej śmiech.
W ogóle się nie kłóciliście. Cały czas tylko świetna zabawa!
Jeśli to ma jakieś znaczenie, z zewnątrz wyglądało to tak,
jakbyście podeszli do tego w najlepszy możliwy sposób.
Włożyliście w to serce i wiele się nauczyliście.
Dlatego tu dzisiaj siedzimy.
- Dzięki. - To wspaniałe.
Liczę, że czujecie miłość, jaka was tu otacza.
- Super wyglądacie, jesteście silni… - Całkiem jak James Bond.
- To ślubny smoking? Załóż go. - Taki był cel.
- Chcę wyglądać jak gotowy na ślub. - Jesteś gotowy.
Przejdźmy dalej.
Hayley pragnęła być z kimś, kto używa wszystkich pięciu języków miłości,
a Blake zdecydowanie ma gadane.
Tak. Siedzicie po dwóch różnych stronach.
To duża zmiana względem zeszłego roku.
Czyli nie jesteście zaręczeni?
- Nie. - Kiedy zerwaliście zaręczyny?
Po czterech miesiącach.
Nie pasowaliśmy do siebie.
W naszym związku brakowało szacunku.
Pod żadnym względem nie czułam się w tej relacji bezpieczna,
więc zdecydowałam się na odejście.
- A więc ty zerwałaś. - Tak.
Po pierwsze nie widziałem Hayley od ośmiu miesięcy.
Co do oświadczyn, byłem pewien tej decyzji na 60%.
Nie miałem pewności, czy się oświadczę.
Starałem się, jak tylko potrafię, by się udało,
bo mam ducha rywalizacji i sądziłem, że sprostam jej oczekiwaniom.
Jako mężczyzna nigdy nie chcesz przyznać, że czemuś nie podołasz.
Chcesz znaleźć sposób.
W związku potrzeba kompromisów.
Dla partnerki muszę z czegoś zrezygnować,
ale nie czułem, aby Hayley to odwzajemniała.
Po relacji z Ashley pozostało duże poczucie zagubienia,
którego nie mogliśmy pokonać. Ciągle słyszałem: „Dla Ashley to robiłeś”.
- Nie załatwiliśmy tego. - Nieprawda.
- Nie pozwolę ci tak mówić. - Dobra. Możemy o tym porozmawiać.
Wszystko w porządku?
Chcesz usiąść tutaj z Casey?
- Już dobrze. - Wiem, że to trudne.
To nie jest łatwe.
- Dasz radę. - Nie miałem ochoty na tę rozmowę.
Killian jest przygotowany.
- Dziękuję. - Dzięki, Killian.
Hayley, czemu się tak emocjonujesz? Chodzi o sposób rozstania?
- To po prostu za dużo. - Jest tego dużo.
Już przed programem nasz związek był bardzo burzliwy.
Wydarzyło się tyle rzeczy,
że poczułam się bardzo niepewnie zarówno w związku, jak i ze sobą.
Na początku programu nie byłam pewna, czy zdołam przejść przez te randki.
Zawsze zapewniałem cię o tym, że bardzo mi na tobie zależy…
To nieprawda.
…a ty mówiłaś, że nie jestem w twoim typie.
- To nieprawda. - Prawda.
Potrzebowała emocjonalnej więzi.
Tak. Zgadzam się, ale myślę, że w programie widać jasno,
że to ja obchodzę się z nią jak z jajkiem.
Jeśli się uważnie wsłuchać, to mówię do niej jak na terapii
i robię długie wstępy. „Nie chcę przyjmować postawy defensywnej”.
Nawet nie mogłem zachowywać się jak normalny człowiek.
Po prostu starasz się teraz zachować twarz.
Nie bierzesz odpowiedzialności.
Rozumiem, że to emocjonalna rozmowa,
i nie chcę się wdawać w sprzeczki.
Zauważ, że kiedy mówię, dosłownie przejmujesz całą rozmowę.
Będę już cicho. Proszę, mów.
Opowiedzcie, co było po programie. Chcieliście zostać razem.
Oświadczyłeś się. Co było potem?
Tak.
Jeśli mam o tym opowiedzieć,
to pojechaliśmy do Charleston i doszło do pewnej sytuacji.
Wyszliśmy na miasto
i spotkaliśmy jakieś sześć czy siedem dziewczyn.
- Bawiliśmy się w grupie. - Z nikim się nie spotkaliśmy.
Poszedłem do baru, a Hayley była na zewnątrz.
Zagadały do mnie dwie dziewczyny.
Spytały, jak leci, a ja, że jestem na wakacjach.
Chciały, żebym postawił im drinka.
Więc kupiłem im drinki, odwracam się,
a tam Hayley z miną, jakby coś ją zaszokowało.
„Naprawdę to zrobiłeś?”
Trzymała w ręce piwo.
Wylała mi je na środku baru na głowę w obecności 300 osób.
Pomyślałem tylko: „Co tu się dzieje?”.
A ona do mnie: „Ty gówniarzu”.
Uznałem, że to koniec. Nie będę tego ciągnął.
To nie tak było.
Pojechaliśmy do Charleston na rocznicę.
Nie zaprosiliśmy nikogo. Byliśmy sami.
Chodziliśmy na terapię dla par, bo Blake miał pewien problem,
i postanowiłam, że się z nim napiję w Charleston.
Blake przesadził.
Poszłam do łazienki.
Wychodzę, a tam Blake pije shoty z dziewczynami.
Powiedziałam do niego: „Chodźmy stąd”.
Blake był już pijany w sztok. Ja byłam trzeźwa.
Rozglądam się, a jego nie ma.
Przechodzę obok parkingu, a on pędzi swoim autem.
Więc biegnę za nim i krzyczę, żeby wysiadał.
A potem zawiozłam nas do domu.
A to tylko mały fragment tego, co się działo w naszym związku.
Pokażmy cały kontekst.
Kontekst ma tu znaczenie, więc…
- Na pewno. - Tak, tego wieczoru…
- Oblałam cię piwem. - Tak.
- Tej nocy… To śmieszne… - Naruszyłeś moją granicę fizyczną.
Nieprawda.
Nigdy czegoś takiego nie zrobiłem.
To się nie wydarzyło.
Wracałem do siebie.
- A ona uderzyła mnie przez szybę auta. - Nie.
Musiałem wysiąść
i zablokować jej ręce.
To nie był pierwszy raz. Bądźmy szczerzy.
Hayley… Wiele osób o tym wie.
Czuję się teraz kompletnie niezrozumiana.
Mam na to dowody.
Nagrania, SMS-y, wszystko,
co przeczy temu, co mówisz.
- Kocham cię, ale… - Przestań.
Przestań. Nie jesteśmy razem.
-Ja cię nie kocham. -Ja nadal…
Nie musisz mnie kochać. To okej.
Jeśli mogę, to zaraz pokażę dowód.
Dwa oświadczenia Hayley, że nic takiego nie miało miejsca.
Prosiłeś, bym podpisała.
Mam SMS-y, gdzie piszesz, że nic nie było.
Jestem ciekaw tego oświadczenia. To dokument prawny.
Tak.
Hayley, sugerujesz, że zostałaś zmuszona do podpisania?
On ją o to poprosił. Czytałam SMS. Prosił o podpis.
Spytał, czy zrobi mu przyjemność i podpisze oświadczenie.
Tak, ale Casey, czy przeczytałaś początek, gdzie ona mówi,
że to się nie wydarzyło i że nie zasługuję na to?
Z całym szacunkiem, nie wtrącaliśmy się w wasz związek.
Pomagaliśmy jej.
W odwrotnej sytuacji, gdybyś to ty miał trudności, pomagalibyśmy tobie.
Przeczytała wszystko. Chcieliśmy zadbać o Hayley.
Tak.
Wydaje mi się, że Blake cały czas uważa i chodzi na paluszkach…
Widziałeś to.
Nie było cię tam. To nie przeciwko tobie, ale nie było cię tam.
Jasne, ale gdy pomyśleć, że on wraca do domu i rusza na nią z rękami.
Popatrzcie na niego. Pokazuje dowody na wszystko.
- A ona zaprzecza. - Myślisz, że tylko on ma dowody?
- Gdzie one są? - Są SMS-y.
Możemy poczytać wredne SMS-y.
Będę szczery. Ten SMS to jak futbol dla początkujących.
Możemy grać…
Możemy wejść na wyższy poziom wibracji i opowiedzieć o bluzgach poza kamerami.
Możemy iść w to wszystko.
Ale taka wymiana tylko pogrąży was oboje.
Nie warto.
Co było, to było.
Mamy dwie zupełnie inne wersje jednej historii.
W toksycznych związkach wszystko się rozjeżdża.
Nie jesteście dla siebie stworzeni.
I nie ma w tym nic złego.
Skorzystajcie z tego, czego się tu nauczyliście.
I idźcie naprzód.
Wróćmy na chwilę do programu.
Blake, widzieliśmy na nagraniu,
że sporo się dowiedziałeś od asystenta AI.
A my dużo się nauczyliśmy dzięki twojej miłości do staroświeckich metafor.
Spójrzmy.
Zabawmy się.
- Zobaczmy, czy bryka działa. - O kurde!
Jesteśmy jak dwa tryby kręcące się w tym samym kierunku.
Dwoje niedoskonałych ludzi dążących do…
Albo dwoje niedoskonałych ludzi biegnących ręka w rękę, obok siebie.
Blake wybrał zły zawód. Powinien zostać prawnikiem.
Ja mam niebieski aparat słuchowy, a ona różowy.
I ona musi zrozumieć moją potrzebę bycia wysłuchanym.
Potrafi wybrnąć z każdej sytuacji.
- Nie tego się spodziewałem. - Tak.
Blake’a trudno rozgryźć. Wyraża się opisowo.
To symbolizuje dla mnie diament, który jest…
wieczny w swojej istocie i powstaje pod ciśnieniem.
Lubi używać trudnych słów, których nikt nie rozumie.
Nie wiem, czy on sam je rozumie.
Ona odhacza wszystkie moje kryteria.
O Boże, to jego odhaczanie.
- Jesteś piękna. Odhaczasz to pole. - Ty i twoje odhaczanie.
- Jestem wzrokowcem. - Ile tych pól?
- Gdy mówię, widzę obraz. - Pole do odhaczenia.
- Rany. - Życie to podróż.
- Podróż? - Miłość też. Miłość to podróż.
- Miłość to pole bitwy. - Jedno i drugie.
- Tak. - Dziś widzimy to wyraźnie.
Hayley, nim przejdziemy dalej, opowiedz nam, co u ciebie.
Zaczęłaś się z kimś spotykać po waszym rozstaniu?
Z nikim się nie spotykam.
Podróżuję, pracuję nad sobą.
Blake, a ty się z kimś spotykasz?
Nie, jestem sam, pracuję i skupiam się na sobie.
Czas na kolejną parę.
Ona chciała, żeby on podjął ryzyko,
więc skoczył ze szczytu drapacza chmur, aby dowieść swej miłości.
- Ashley, Killian. - Witajcie.
Miło tu być.
Kiedy ostatnio was widzieliśmy, Killian klęczał,
ale widzę, że nie nosisz pierścionka zaręczynowego.
- Nie. - Co się stało?
Zerwaliśmy zaręczyny jakieś dwa miesiące później, ale…
Killian od razu wrócił do starych nawyków. Przeglądał mój telefon,
bo za dużo SMS-owałam z Blakiem w próbnym małżeństwie.
Sorki, że wysłałam kilka TikToków. Niech Bóg broni.
Ale było naprawdę niefajnie. Znów zaczął źle mnie traktować, kłamał.
- To się nasiliło. - Wróćmy trochę.
Mówisz, że byłem zły o wysyłanie filmików. A gdybyśmy my z Hayley to robili?
Nie wyszło nam też dlatego,
że trzymając w dłoniach sześć albo siedem toreb,
próbowałem jednocześnie stopą zablokować drzwi, żeby się nie zamknęły,
ale mi się nie udało, a ona na to: „Hayley na pewno byś przytrzymał”.
Takie rzeczy opowiadasz?
- Bo… - Problemem było twoje zachowanie.
To nie jest problem. Po prostu wróciłeś do dawnego zachowania.
- Problem to ja. - Źle mnie traktowałeś. Każdy to wie.
- To prawda. Przyznałem to. - Wszyscy.
- Przepraszam. - Byłam łaskawa. Dawałam ci szanse.
- A ja… - Nawet cię broniłam i wyszłam na idiotkę.
A to się tylko nasilało i w końcu powiedziałam: „Dość tego”.
Moi rodzice musieli przyjechać, bo rzucał moim telefonem.
- A czemu? - Schowałam się w szafie.
- Musieli przylecieć, ty byłeś agresywny. - Ja im kazałem.
- Wzywałem policję, by cię znaleźć. - Nie! Dzwoń do taty.
- Musiałem cię znaleźć. - Przylecieli, bo zniszczyłeś telefon.
Nie miałam się jak skontaktować.
Pobiegłam do parkingowego i poprosiłam o pomoc.
- Traktowałeś mnie okropnie. - Jak to było z telefonem?
Upijasz się.
- Zaprzeczasz. - Moja wina. Bo piję.
- Zawsze się upijasz. - Nie o to chodzi…
Nie o to. Wyzwalasz we mnie traumy.
Nigdy naprawdę nie poświęciłaś mi uwagi. Nie spytałaś, jak się czuję.
Poza najprostszymi sprawami.
- Znika bezpieczna granica. - Nie pomogłam ci z piciem?
Pytam. Chcę to wyjaśnić.
- Nie atakuję cię. - Nie mówimy o alkoholu. Ja mówię o życiu.
Wróćmy do tego wieczoru,
gdy podjęliście decyzję o tym, by się zaręczyć.
Czy gdzieś w głębi duszy czuliście, że to zła decyzja?
Nie powiedziałbym, że czułem, że to zła decyzja.
Czy myślałem, że znów będzie tak samo?
Chyba tak. Chcę cię szczerze przeprosić.
Że musiałaś przez to przejść.
Szczerze. Bardzo przepraszam.
- Dwa miesiące temu słałeś wściekłe SMS-y. - Przepraszam za to.
Ale powtórzę:
ty nie bierzesz na siebie ani cienia odpowiedzialności za nic.
- Mówisz, że nic nie daję. - Nigdy nie przeprosiłaś.
Dałem ci tak dużo, że zgubiłem w tym siebie.
Czemu byłeś ze mną pięć lat, skoro nic ci nie dawałam?
Bo trudno mi było przyznać, że to nie wyjdzie i że trzeba odpuścić.
Było wiele momentów, w których mogłem odejść.
Po sprawie z twoim tatą mogłem uznać, że odpuszczam.
On miał rację.
Bez wątpienia się kochaliście.
Staraliście się. Dlatego przyszliście do Ultimatum.
Mogę spytać, kto zerwał zaręczyny?
Ja. Żeby uniknąć problemów.
Rozstanie to najlepsze, co mogłam dla siebie zrobić.
To mnie uratowało.
To świetny facet, ale razem się nie sprawdzamy.
Spotykasz się z kimś teraz?
Nie. Mam dobre życie. Czuję się świetnie.
- Killian, a ty? Chodzisz na randki? - Nie.
Po zerwaniu z Ash doszedłem do wniosku,
że nie byłoby fair stawiać kogoś w takiej sytuacji.
Tak. Musicie zamknąć ten rozdział.
I być w dobrym stanie psychicznym i emocjonalnym.
Porozmawiajmy o waszych próbnych małżeństwach.
Killian, Ashley, Blake, Hayley. Nasz nieustraszony kwartet.
Porozmawiajmy o waszej pięciogodzinnej rozmowie nad ranem.
Jak się czuliście, oglądając to
i widząc jak wskazówka zegara przesuwa się na 6:00, 7:00?
- Dłużyło się. - Tak.
- Pięć godzin. - Był wschód.
- Tak. - Pisaliście do siebie?
Jak się komunikowaliście w tym apartamentowcu, gdzie mieszkaliście?
- Za pomocą listów. - Listów? Stara szkoła.
- Jebin, jak tam? - Tak, to moja specjalność.
A więc listownie?
Nie było granic. Słaliśmy SMS-y.
Prowadziliśmy tę grę, aż wymknęła się spod kontroli.
To umniejszało waszemu doświadczeniu i wszystko się rozsypało.
- Dosłownie. - Tak.
- Tak to wyglądało.
Stała za tym zazdrość? Strach?
Myślę, że zazdrość i niepewność.
Nakładanie się na siebie historii usłyszanych od innych.
Miałam wrażenie, że pośredniczę w ich związku
i jestem kimś w rodzaju terapeutki.
Dawałam Killianowi rady.
„Powinieneś ją przeprosić za to i tamto”.
Albo: „Nie widzisz, że Ashley mogła mieć w tej sprawie rację?”.
Jakbym była z nimi w związku.
Zaczęłam się nakręcać, kiedy czytałam ich wiadomości.
Ja i Hayley mówiłyśmy, że czujemy się jak marionetki.
Nie mówiłyśmy tego bez powodu. Czułyśmy, że kręcimy się w kółko.
Najczęściej używanym słowem przez naszą czwórkę była „manipulacja”.
- Tak. - Mogę sobie wyobrazić.
Niełatwo być w próbnym małżeństwie i zastanawiać się, co robi druga połówka.
Ale nie przypadkiem zachęcamy do nazywania partnerów „byłymi”.
- Tak. - Muszą być byłymi.
Na tym polega eksperyment. To nie jest przypadek,
że cztery siedzące tu osoby, które szanowały te granice,
miały zupełnie inne doświadczenie niż wy.
Bardzo się cieszę, że oddaliśmy się temu doświadczeniu,
bo to pokazało nam inną perspektywę na to,
nad czym powinniśmy pracować w naszej relacji.
Chciałbym coś dodać. Mówiliście dużo o braku pewności siebie.
Też miałem z tym problem.
Czułem się niepewnie z kobietą, która kocham,
więc wysłałem ją na randki z wami,
zachęciłem do próbnego małżeństwa, aby potwierdzić, że jej na mnie zależy.
Że to mój problem, bo ona i tak mnie wybiera.
I o to w tym wszystkim chodzi.
Nie odrzucamy tego czynnika, jednak to nas utwierdziło,
że się kochacie, ale nie jest wam pisane być razem.
- Z prawdziwymi ani próbnymi partnerami. - Tak, ale…
- Co chcesz dodać, Killian? - Właśnie.
- Nie chcę już zaczynać afery. - Dobrze.
Killian, przejdźmy do wiadomości od twoich kolegów.
Mamy to na nagraniu dla przypomnienia. Spójrzmy.
Killian do nas nie dołączy.
Pokłóciliśmy się.
- Dobra. - W drodze tutaj cały czas coś pisał…
w telefonie. Jego kumple pisali do niego o mnie.
„Tak, przelecimy ją i…”
- Oni przelecą? - Tak.
„Zmienimy bieg programu”. Zrobiłam zdjęcie.
Co za drań. Co odpowiedział?
„Zamienił cycatą blondynę na płaską brunetkę. F…”
- F jak frajer? - Tak.
„…która nawet nie daje. Przejebane”. Odpisał: „Trochę przejebane”.
A potem: „Przelecimy ją i zmienimy bieg programu.
Uczestniczka Ultimatum analnego”.
Killian: „Ha, ha, zajebista jazda”.
Killian, to był ważny moment w twoim próbnym małżeństwie z Hayley.
Dlaczego nie stanąłeś w obronie Hayley przed kolegą?
Nie wiem. Nie potraktowałem tego tak poważnie, jak powinienem.
Gdy napisałem: „Niezła jazda”, miałem na myśli, że to przesada.
To nie jest usprawiedliwienie. Powinienem był to zatrzymać.
Żeby okazać szacunek.
Powinieneś był zareagować. Nieważne, o kim mowa.
Nie powinno się tak o nikim mówić.
Miałeś szansę powiedzieć koledze, że to nie na miejscu.
Nie otaczaj się ludźmi, którzy tak mówią o kobietach.
- Rozumiem, ale… - Trudno to obronić, Killian.
Nie mówię, że należy tego bronić.
Biorę pełną odpowiedzialność za to, co spieprzyłem, jeśli chodzi o Hayley.
I szczerze mówiąc, jeśli chodzi o wszystkich.
Wiem, że jest tego sporo,
ale co do naszej siejącej postrach czwórki,
to liczę, że to będzie dla was domknięcie. Życzymy wam jak najlepiej.
Mamy nadzieję, że odebraliście lekcję.
- Tak. - Powtórzylibyście to?
- Tak. - Nie.
- Tak? - Tak.
- Killian? - Nie.
- Ashley, a ty? - Może coś innego.
Nie wiem. Nie to.
„Coś innego”. Chce wystąpić w Doskonale dopasowanych. Żartuję!
Do dzieła.
Wiemy, że Casey umie latać helikopterem,
ale bardzo pragnęła wylądować z pierścionkiem od Davida.
Pam pa ram.
Trzy pierścionki przedzaręczynowe i się udało.
Mam je na sobie.
- Casey i David. - Tak.
Jak się macie?
Super!
Pierścionek olśniewa.
- Jest olśniewający. - Piękny!
Jesteśmy zaręczeni.
Wróciliśmy, świętowaliśmy z rodziną, pojechaliśmy do Cabo. Było fajnie.
Ożeż cholera!
- David się postarał. - Kasa koszykarza.
- Brawo. - Diamenty tak mają.
- Starał się. - Diament z charyzmą.
- Tak, na pewno ma charyzmę. - Zasłużyła.
Dzięki.
Po prostu żyjemy i cieszymy się sobą.
Najważniejsza lekcja wyniesiona z programu to umiejętność kłócenia się ze sobą.
Skutecznie.
Nasze kłótnie były nieproduktywne.
- Ciekawe. - To było najważniejsze.
Bardzo się cieszę.
Casey, rozmawiałyśmy ze sobą podczas babskiego wieczoru.
Pamiętam, że mówiłam później Davidowi o twoich i Luke’a postępach.
- Ona też. - Tak.
Luke powiedział mi później, że wróciłaś i mówiłaś miłe rzeczy.
Po tej rozmowie ucieszyłam się, że tak dobrze wam się pracuje.
Ta rozmowa odbyła się, bo w pewnym momencie Monica chciała
więcej kontaktu fizycznego z Davidem.
Chciałam z nią porozmawiać na osobności. Rozmowa była bardzo produktywna.
Gdyby chodziło o coś więcej niż uściski,
to wspomniałabym o granicach.
„Nie wolno przekraczać jego granic, zwłaszcza jeśli chodzi o fizyczność”.
Bo co, gdyby facet chciał być bliżej fizycznie,
a ty nie miałabyś ochoty?
Ale ona wyjaśniła, że chodziło jej o uściski.
Powiedziałam jej:
„Jeśli to nie narusza jego granic, to poproś go o to”.
Tak.
Ciekawią mnie reakcje waszych rodzin. Trzy pierścionki, a potem program.
Jak oni zareagowali na zaręczyny?
Po programie pojechaliśmy tam.
Odwiedziliśmy rodzinę. Wszyscy bardzo się cieszyli.
Tata żartował, że w końcu się doczekał.
- Tak. - Cierpliwie czekał.
Od początku znał moje podejście.
Pojechaliśmy do rodzinnego miasta Davida i odwiedziliśmy jego rodzinę.
- Było super. - Byli zachwyceni, zwłaszcza mama.
- Siostra i wszyscy kochają Casey. Tata… - Mama… Sorry, że przerywam.
- Mów. - Jego mama… Możesz wyjaśnić…
Mama spojrzała na mnie i mnie poruszyła.
Powiedziała: „Znów wierzę w miłość”.
- Rany. - Wielka romantyczka.
Po tylu rozwodach nadal wierzyła w miłość.
Na chwilę przestała.
Gdy wróciliśmy, powiedziała: „Znów wierzę w miłość”.
Niezłe, prawda? Nie chciałeś powtarzać schematu twojej mamy,
więc uleczyłeś się, przełamałeś schemat i teraz uzdrawiasz ją?
Zgadza się.
- Nowy rozdział. - Wielka sprawa.
- Czarna owca staje się legendą. - Czarna owca staje się legendą.
- Pełen cykl. - Rany.
Ciekawe, co mama powiedziałaby na to, że chcecie nazwać dziecko Łechtaczka.
- Tak. - Właśnie.
- Tak jak z cemientem. - Łechtaczka!
Rozumiecie? Łechtaczka to piękne imię, gdyby nie znaczenie.
Sprawdźmy to. „Hej, jak się masz, Łechtaczko?”
Noszę imię, które rymuje się z…
i mówię wam, jakie to traumatyczne. Wyobrażam sobie…
Nick Lachey to nie Dick Lachey.
Może czasami.
Hej!
Czas na parę, która niedługo zagrzała tu miejsce.
Ale zrobili na wszystkich ogromne wrażenie.
Witajcie, Alex i Jebinie.
- Hej. - Co słychać?
- Jak leci? - Cześć.
Alex, co u ciebie? Widzę, że zrobiłaś sobie grzywkę.
Tak, zrobiłam.
Gdy odchodziliście, emocje sięgały zenitu.
Wychodziliście osobno. Jak to było?
Intensywny moment.
Wcześniej myślałam, że będzie naprawdę super.
Że jestem w nim bardzo zakochana.
I że chcę wyjść za niego za mąż.
A potem słyszałam, co mówią dziewczyny, niektórzy faceci i nawet wy
i zaczęły się we mnie kotłować emocje. Byłam zdezorientowana.
Pogubiłam się.
Niełatwo podważa się samą siebie.
Byliście razem przez sześć lat, prawda?
Tak.
A teraz inne dziewczyny, faceci, nawet my pytaliśmy cię, co ty wyprawiasz.
Czy po tym doświadczeniu wróciliście do siebie?
Po programie było między nami dobrze.
- Zostaliście razem? - Tak. Na…
Tak było.
Znam te uczucia, które on przeżywał.
Rozumiem przesadne reakcje, nadmierne emocje.
Powiedziałam, że nie może tak do mnie mówić.
Porozmawialiśmy o tym i tamtego wieczoru mnie przeprosił.
Powiedział też, jak bardzo mnie kocha.
I dlatego tak mocno zareagował.
Żałujesz, że napisałeś ten list?
Żałuję, bo pisałem w nim różne przykre rzeczy,
ale cieszę się, że dzięki niemu tak się to potoczyło.
Wyrzucenie mnie z programu było słuszne.
Ale napisałem jeszcze jeden list.
Szczerze mówiąc, jeszcze gorszy.
- O rany. - Nie powinienem był tego robić.
- Dlaczego ty… - Co?
Nie powinienem był tego mówić.
Próbowaliśmy przepracować nasze problemy. Ale wiedziałem, że wyjeżdżam do Portoryko.
- O czym on mówi? - Nie wiem.
Jesteście teraz razem?
- Nie. - Nie.
- Jesteście przyjaciółmi? - Tak.
- Mamy dobrą relację.
- Ale nie jesteście parą. - Nie.
Na pewno nie.
Cieszę się, że dzięki temu doświadczeniu zrozumiałam,
że każde z nas ma jeszcze wiele do samodzielnego przepracowania.
Gdybyśmy zostali w programie, to bym się ożenił.
Nie miałem co do tego wątpliwości,
Ale rok temu byłem inną osobą.
I wiem, że nie chcę się żenić przed 35. rokiem życia.
- To jeszcze długo… - Ile masz lat?
Mam 24.
Wygląda na to, że Ultimatum to nie był program dla ciebie.
Zdecydowanie.
Teraz wiem, że pewnie wysyłałbym SMS-y…
- Przyszedłbym do nich, walił w drzwi… - Na pewno waliłby w drzwi…
- Tak. - No tak…
Wiele razy byłem skądś wyrzucany i cieszę się, że wyleciałem stąd.
Na serio. Bardzo wam dziękuję.
Widać, że dziś patrzysz z innej perspektywy.
- Cieszymy się. - Dzięki.
- Ale twój śmiech wygrywa. - O rany.
Gdy oglądałem, ten śmiech mnie wkurzał. Mówiłem sobie: „Cicho już”.
Tak, no właśnie…
Życzymy wam wszystkiego najlepszego.
- W Portoryko. - Wpadnijcie pograć w golfa.
Wyobrażacie sobie wizytę u Jebina?
- Przeszlibyśmy trzy dołki. - Napiszę do ciebie list.
Może ja napiszę do ciebie, Jebin.
Przejdziemy do pary, która też opuściła program wcześniej,
ale z zupełnie innego powodu.
Zaręczyli się.
Witajcie, Jessica Grace, Edris.
Przypomnijmy sobie, jak dramatyczne były te zaręczyny.
- No nie. - Serio?
- O rany. Przestań. - Stary.
No dalej.
Wyjdziesz za mnie?
Oczywiście, że tak.
Tak!
Super.
Gratulacje.
To jakiś totalny odlot.
Dobra. Rozumiem cię.
Wiem, że mnie rozumiesz. Ja ciebie też.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Rany.
No dobra.
- Oby pasował. - Nowe wyposażenie. Wariactwo.
Szacun dla chłopaka.
Ten pocałunek na końcu… O Boże!
- Tak w ogóle… - Siadaj!
To ci się udało.
Tak.
Klasyka.
Ale widzimy, że nie siedzicie obok siebie.
Jessica Grace, jaki jest status waszego związku?
Nie ma związku.
Edris miał wątpliwości co do oświadczyn.
Gdy tylko wyłączono kamery, przestał mnie dotykać.
Nie pocałował mnie. Nie odzywał się już tego dnia.
Myślałam, że będziemy świętować.
Mogliśmy wtedy oboje poczuć się wybrani.
Ale tak się nie stało.
Miałem dobre intencje. Kocham Jessicę.
Chciałem się z nią ożenić. Zdecydowanie tak.
To był mój główny cel.
Ale poczułem złość.
Byłem cholernie zły.
To nie miało wtedy nic wspólnego z Jessicą.
Zamierzałem wybrać Alex.
Ale to stało się niemożliwe.
Alex odeszła z programu.
Pomyślałem sobie, że nie mam czego tu szukać.
Że to koniec.
W ostatniej chwili miałem do wyboru:
odrzucić kobietę, którą kocham i z którą przyszedłem,
albo się z nią ożenić.
Dlatego poczułem się do tego zmuszony.
Jest nawet nagranie, na którym przyznaję, że nad wieloma rzeczami musimy popracować.
Nie przeszliśmy tego doświadczenia z resztą z was,
więc nie mieliśmy szansy, żeby to zrobić.
Szybko zaczęliśmy terapię dla par.
Wydawało się, że to przynosi rezultaty.
Ale nie powinnam, stojąc w kuchni, słyszeć,
po tym, jak mnie oskarżałeś,
że jestem zbyt przyjazna wobec facetów na siłowni,
że w ciągu godzinnego randkowania tutaj
poczułeś pociąg seksualny wobec pewnej dziewczyny,
i oskarżeń wobec mnie,
że zbliżyłam się z nią, by cię powstrzymać przed jego realizacją.
Nie powinnam tego słyszeć od narzeczonego,
z którym staram się naprawić związek.
Czy coś było między Alex a Edrisem?
Nie, a on ma SMS-y, które to potwierdzają.
- Edris… - Zaraz, nie.
W programie Edris powiedział, że wybrałby Alex.
- Więc było zainteresowanie. - Tak, nie.
Dostałam wiadomość od Edrisa,
kiedy jeszcze próbowali naprawić swój związek.
A ja wtedy codziennie rozmawiałam z Jessicą.
Wtedy już oficjalnie nie byliśmy razem.
- Aha. - Tak?
Zerwał ze mną dzień przed naszą rocznicą.
Wyprowadziłam się 4 lipca, ale nadal przepracowywaliśmy różne rzeczy.
Nadal się spotykaliśmy. Byliśmy blisko.
Gotowałam ci afgańskie jedzenie, czego nie robiłam wcześniej.
Razem podróżowaliśmy.
Wtedy przyjaźniłyśmy się już z Alex,
więc ona do mnie zadzwoniła zaraz po SMS-ie Edrisa.
Powiedziała mi, że ją podrywał.
Tak, podrywałem ją.
Jest szczery.
Nie powinnam była słyszeć na głośnomówiącym, jak twój współlokator
pyta cię, co zrobisz nie w mojej sprawie, a w sprawie Alex.
To brak szacunku.
Alex, powiedz nam więcej, bo okazuje się, że była próba…
nawiązania z tobą kontaktu. Ale chyba nie mieszkacie blisko?
Nie. Byłam w szoku.
Szczerze mówiąc, myślałam, że Edris chce tylko wkurzyć Alex.
Wiedział, że codziennie z nią rozmawiam.
- Uznałam, że to głupie. - Co ci napisał?
Coś w rodzaju: „Może zaczniemy próbne małżeństwo?”.
- „Spróbujmy”. - Nie zrobiłem nic niestosownego.
Alex wysłała mi SMS-a.
Napisała: „Jak śmiesz? Przyjaźnię się z Jessicą”.
A ja odpowiedziałem na to:
„Szanuję to. Jesteś jej przyjaciółką.
Nie wchodzisz w to, w porządku.
Ale wiedz, że jestem singlem”.
Sęk w tym, że skoro jesteś singlem, to nim bądź.
Nie podróżuj ze mną. Nie rób takich rzeczy.
Chcesz być z Alex, super. Jest piękna.
Też czasem chcę z nią być. To bogini.
Ale nie siedź tutaj, nie pluj mi w twarz i nie mów, że deszcz nie pada.
Czy jak się to mówi.
Nie każ mi przechodzić przez piekło i odprawiać rytuałów upokorzenia.
Nie każ mi być posłuszną w ramach cholernej kary.
Wybacz, ale wywołałaś serię pytań.
Zostawiam to. Nie będę w to wchodzić.
On wie, o co chodzi.
I to jest obrzydliwe.
Nie pasowaliśmy do siebie.
Niezależnie od tego, co działo się pod koniec związku,
między nami był koniec.
Zerwałem z tobą.
To co ja robię w twoim…? Dobra.
Zerwałem i kazałem ci się wyprowadzić.
To też moja wina. Racja.
Zgadnijcie, co robiliśmy po ostatnim zerwaniu.
Pieprzyliśmy się.
- Boże. - Uważaj na słowa.
- To prawda. Wiesz o tym. - Wiem!
Wyszłaś, a ja wysłałem ci SMS-a po tym, jak zerwaliśmy,
i po tym seksie, że żałuję, że się pieprzyliśmy.
- Nie napisałeś tak! - Tak napisałem!
Po tym, jak się spuściłem…
- Uważaj na cholerne słowa! - Dopiero co doszedłem.
Uważaj, co mówisz!
- Nie przekraczaj granicy! - Wybacz.
O, przeprosiny! Zawsze jest ten pierwszy raz!
Uważaj, co mówisz!
Bo mam dość tego, że odnosisz się do mnie bez szacunku.
Myślę, że Ultimatum istnieje dlatego,
że ktoś w relacji nie otrzymuje tego, czego potrzebuje.
I myślę, że widać wyraźnie,
iż ty pragniesz czegoś innego niż Edris.
Dlatego wam nie wyszło.
Wiele przeszłaś.
Potraktuj to jako lekcję i idź dalej.
Wiem, że to ci wyjdzie na dobre.
Życzymy wam wszystkiego najlepszego.
Cokolwiek zrobicie.
Każdy przychodzi do Ultimatum po odpowiedzi na pytania o swój związek.
Ta grupa naprawę wierzyła, że prawda gdzieś jest.
- Gdzieś daleko. Popatrzcie. - Aż za daleko.
Nie wierzę, że słońce powoduje raka.
- Naprawdę nie. - To jest fakt.
Nie wiem tego.
- Wierzę, że nie byliśmy na Księżycu. - Tak.
To największa teoria spiskowa, w którą wierzę.
- Więc nie byliśmy na Księżycu? - Zdecydowanie nie.
- Nie wierzę w to. - Na pewno nie.
To na pewno nie jest oszustwo.
A wierzysz w dinozaury?
- Chwila, pytasz, czy wierzę? - Tak, a wierzysz?
- W dinozaury się nie wierzy? - Niektórzy w to nie wierzą.
Co? Dinozaury istniały.
Jest o tym chyba sześć super filmów. Trzeba je zobaczyć.
- Wybaczcie! - Nie były takie wielkie, jak mówią.
Jest taki filmik na YouTube. Pokażę ci.
A co z piramidami?
Piramidy są zbudowane na wzór procesora komputerowego.
Ale one istnieją.
Pod tymi piramidami znajduje się miasto.
Ale widziałem to na Instagramie,
więc to niepogłębiona wiedza, ale daje do myślenia.
- Wierzysz w kosmitów? - Coś tam musi być.
Też tak myślę.
Kiedy miałem cztery lata, widziałem UFO.
- Serio? - Tak.
- To prawda! - Coś przeleciało nade mną.
Blisko i nisko.
„Szuuu!”
- To nie był samolot? - Nie.
Od tamtej pory wierzę.
Myślę, że gdzieś tam jest inne życie.
Ale nie sądzę, żeby kosmici chcieli najechać naszą planetę.
Nie o to jej chodziło. Nie o to.
Cudne. To było trochę odjechane.
Na pewno rozrywkowe. Ale jedno jest zdecydowanie prawdą.
Nasze zaręczone pary, a w szczególności David i Casey biorą ślub.
Jaki jest plan?
Pobieramy się we wrześniu.
- W Ravello na Wybrzeżu Amalfi. - We Włoszech.
- Pięknie. - Cieszymy się.
Mamy filmik, który chcemy wam pokazać.
Zobaczcie.
Lecimy, zaraz wchodzimy na pokład.
Jesteśmy gotowi.
- Wyglądam strasznie. - Wyglądasz dobrze.
Pierwsza podróż pociągiem. Do Rzymu.
- Pizza nocą. - Pizza nocą. Chodźmy zjeść pizzę!
Tu będzie nasze przyjęcie weselne.
- Tam. - Tak.
Basen bez krawędzi jest piękny.
Szkoda, że nie tańczę.
Dobra robota.
Hayley jest zaproszona. Zapraszamy was także.
- Nas? - Na ślub!
- Uwielbiam Wybrzeże Amalfi. - Zaśpiewasz dla nas I Do.
- O rany! - Zaśpiewam serenadę.
- Pan i Pani Nick Lachey. Mogę otworzyć? - Pewnie.
Jakie piękne…
- To nasz hotel. Miejsce wesela. - Jak ja to lubię. O rany.
Cudowne.
- Dziękujemy. Cieszymy się. - Jasne.
Ale ślub za oceanem wymaga tego, żeby najpierw się pobrać w USA.
I wczoraj dostaliśmy certyfikat,
a podobno ty masz prawo do udzielania ślubu.
Więc liczyliśmy, Nick, że udzielisz nam dziś ślubu.
Będę zaszczycony.
Wiedzieliście, że mogę udzielać ślubów w Kalifornii?
O Boże!
To mój pierwszy ślub.
Tak się cieszę.
- Gotowi? - Tak. Zaraz się rozpłaczę.
Zebraliśmy się tu dzisiaj,
żeby być świadkami zawarcia związku małżeńskiego przez Casey i Davida.
Małżeństwo łączy dwa życia, dwa serca i dwa losy.
Casey i David wybrali się wzajemnie
i postanowili razem zbudować życie.
Casey.
Czy bierzesz sobie za męża Davida, by go kochać i wspierać
na dobre i na złe, dopóki was śmierć nie rozłączy?
Tak.
Davidzie, czy bierzesz sobie Casey za żonę,
by ją kochać i wspierać na dobre i złe, dopóki was śmierć nie rozłączy?
Tak.
Mamy tutaj obrączki.
Weź obrączkę.
- Rany. Spójrz na to. - Piękna.
- O tak.
Daj palec.
- Piękna obrączka. - Proszę, powtórzcie za mną.
Wraz z tą obrączką ofiaruję ci serce, miłość i obietnicę.
Na mocy powierzonej mi władzy ogłaszam was mężem i żoną.
David, możesz pocałować pannę młodą.
- Cudownie! - Dokonaliśmy tego!
- Tak się cieszę. - Gratulacje.
Bez obaw. Nie zapomnieliśmy o naszych singielkach.
- Singielki, chodźcie tu. - Wszystkie singielki.
- Zaśpiewać serenadę, Casey? - Tak.
Wszystko, czym jestem i czym będę
Wszystko na tym świecie
Mamy remis!
Uwaga. Gratulacje dla Casey i Davida, naszego małżeństwa.
I dla Luke’a i Moniki, naszych narzeczonych.
- Zdrowie. - Tak!
Miłość zwycięża!
Popatrzcie sobie w oczy.
Nie chcemy siedmiu lat złego seksu.
- Nawet jednego roku. - Nigdy.
To pierwsza para, która wzięła ślub
na planie programów Ultimatum i Love is Blind.
- Tak. - Prekursorzy.
- Tu. Ja jestem tu. - To nic, wciąż twój autograf.
To wciąż twój autograf!
W porządku!
Dobra. Między linijkami.
To już oficjalne?
- Oficjalne. - Twój autograf.
- Super. - Pokażmy. Hurra!
Hurra!
Napisy: Dorota Nowakówna
SPOCZYWAJ W POKOJU – TRACY JO WILSON UKOCHANA MATKA I ŻONA – 1975-2026