Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
OPARTE NA PRAWDZIWEJ HISTORII
Nie możemy już chodzić do mnie. Ermanno wraca. Spierze mnie.
Eleno, idź do Marcelli.
Nie odbiera telefonu.
Spróbuj jeszcze raz.
Musisz iść.
- Nie zostawię cię. - Idź!
Trzymaj się za mną.
Elena…
Wsiadaj.
Wolę się przejść.
Daj nam dziecko.
Przestań!
Super! Świetna robota!
Potrzebuję chwili.
Dobra robota.
- Skończyliśmy, możecie sprzątać. - Dobra.
1 LISTOPADA 1978 R.
Proszę się cofnąć.
Cofnijcie się.
Proszę.
- Jaki to film? - Rzym bez litości.
Uwielbiam tę aktorkę! Kto jeszcze pracuje nad tym filmem?
Ja, proszę pani. Kto inny? Proszę się cofnąć.
Ostrożnie.
No dobrze.
Nie, źle. Wkładasz je do durszlaka
i dodajesz garść soli.
A kiedy nałożysz wszystkie warstwy na wierzch,
przykrywasz to talerzem…
Nie znoszę polityki.
Od miesięcy słyszymy to samo.
…demonstracje i protesty…
Lepiej?
On też gada o polityce.
Nie znoszę go.
Chwileczkę.
Film zaczął się dziesięć minut temu.
Ale pierwsze 10 minut złapiesz na następnym seansie.
Wejdę teraz, dziękuję.
Jak już mówiłam, trzeba poddusić bakłażana.
Gdy puści wodę, jest gotowy.
Co?
- Nie jesteś zazdrosny? - Nie.
Szkoda.
Będę studiować architekturę.
- Nie przyjmą cię. - Zobaczysz.
Przyjmą cię do zoo.
Bociany wracają.
Szybkie, z wyprostowanymi nogami i długimi dziobami, stawią czoła burzy…
Ładne linie, prawda?
Piękne i głębokie.
Przestań! Nie!
Poddaj się!
Wygrałam!
Poddaję się! Wygrałaś.
Wygrałam!
No dobrze.
- Wezmą cię do wojska? - Oczywiście.
- Wyjedziesz? - W ten czy inny sposób.
Nigdzie nie pojedziesz.
Nie zgrywaj bohatera, nie wezmą cię.
Czemu nie?
Mądrych nie biorą.
Głupcy pójdą na wojnę.
Nie chcę, żebyś mi dokuczał.
No cóż…
- Muszę ci coś powiedzieć. - Nie chcę tego słuchać.
Pójdziesz ze mną na papierosa?
Na korytarz.
Nie, dzięki.
- Słuchaj… - Co mi dasz jutro?
To tajemnica.
Nie chcę słodyczy, które od razu zjem, a potem zapomnę.
Chcę czegoś trwałego. Jak ty i ja.
Czegoś na lata.
Pocałuj mnie.
Gdy trzymasz mnie w ramionach, nie boję się niczego,
nawet wojny.
Bądź blisko.
Nie widziałem zakończenia.
Tylko pierwsze dziesięć minut.
- Obejrzałem do końca. - Tak, w łazience.
Nie, na sali.
Patrzyłeś na ludzi obok.
Jest nowy.
- Ciacho. - Chwila.
- Facet z wczoraj był lepszy. - Kto? Blondyn?
Nie, pasztet jakiś.
Jeden z tych, którzy mówią: „Dzięki, nie palę”.
Myśli, że jest kozak, ale to pozer.
Tak.
Chcesz zapalić?
Dzięki.
Już gdzieś cię widziałem. Często tu przychodzisz?
Nie, to mój pierwszy raz.
Naprawdę?
Przyszedłem przypadkiem.
Często tu przychodzisz?
Czasem, gdy chcę obejrzeć dobry film.
Chodź ze mną.
Zaczekaj, proszę.
Co?
Nie tutaj.
To po co tu przyszedłeś?
Żeby być z tobą sam na sam.
Ale jesteś podniecony.
Bardzo.
Ale tutaj nie mogę.
Jestem Enea. Jak masz na imię?
- Pietro. - Ładne imię.
Nie mam ochoty. Nie tutaj.
Gdzie?
Sam nie wiem.
Nie podobam ci się?
Nie…
Wręcz przeciwnie, dlatego nie tutaj.
Serce ci wali.
Jesteś wariatem?
Przepraszam.
Widzimy się tu jutro?
Jasne.
Pa, Titti.
Dzisiejszy film był wzruszający?
- Czemu? - Wychodziliście tacy rozmarzeni.
Był bardzo dobry.
- Nawet nie obejrzałeś do końca. - Jutro obejrzę.
Jutro go nie gramy. Codziennie zmieniamy filmy.
Dziś było lepiej niż w zeszłym tygodniu.
Bez wątpienia.
- Nadal pracujesz przy filmach? - Czasem.
Jeszcze się uczę i czasem asystuję na planie.
Poważnie?
Masz szczęście. Chciałabym grać w filmach.
Chciałam zostać aktorką.
Zadzwonisz do Titti, jak będziesz reżyserem?
Chciałbym.
- Do jutra. - Słuchaj.
Na przyszłość bądźcie ciszej.
Zamknij się.
Chciałbyś być tak głośny jak oni.
Pa, Titti.
Skończyłeś księgowość?
No to idź. Już.
Tato?
Przepraszam za spóźnienie.
Jak tam film?
- Dobry. Bardzo… - Romantyczny.
Spodobałby ci się.
To już potwierdzone. Niedługo wyjdę.
Nowe serce.
Musimy zobaczyć, jak zareaguje na stare ciało.
Nie przesadzaj. To tylko jedna zastawka.
Prosty zabieg.
Tak ci mówią.
Wiem, co mówię.
Nie studiuję botaniki.
Faktycznie.
Przepraszam, doktorze.
Dobry wieczór.
Jesteśmy w kuchni.
Niedługo będę spał u ciebie.
Co się stało?
Szalona Catherine grozi, że się spakuje i wróci.
To też jej dom. Jej mąż to dupek.
Ale seksowny.
Dobry wieczór, Carlo.
Tym razem bardzo mi się podobało.
Mnie też.
Czyli to prawda, nie kłamałeś.
Naprawdę nic nie robiliście?
To nie ten typ.
Jest nieśmiały, niezdarny.
To chyba jego pierwszy raz.
Tak, ale poszedł za tobą do toalety.
Był napalony, ale nie mógł tego zrobić.
Jeśli tak, to już się nie zjawi.
Powiedział: „Do zobaczenia jutro”.
- Jestem prawie pewien, że przyjdzie. - Prawie.
To „prawie” to wszystko, co mam.
Nie mogę o nim zapomnieć.
Muszę znaleźć inne miejsce, nie zrobi tego w toalecie.
Chyba mu się nie dziwisz, kotku?
Jutro po południu mamy zajęcia.
Powiem, że jestem chory.
Jeśli tak dalej pójdzie, w końcu cię wyrzucą.
Wolontariat na planie od czasu do czasu jest w porządku,
ale robisz to zbyt często.
Nie mogą mnie wyrzucić, jestem zbyt utalentowany.
Gdybym miała choć odrobinę tej pewności siebie, zmieniłabym swoje życie.
Ja też, z tym ciałem i tyłkiem.
Szowinistyczna świnia.
- Zostań na noc. - Och.
Jeszcze nie skończyliśmy, a ty już o nim mówiłeś.
Nie, dzięki. Jesteś gdzieś indziej.
Co ja będę bez ciebie robić przez całą noc?
Pomyśl o nim i się masturbuj.
No już.
Adele, musisz mnie wysłuchać.
Nie dzwoń do niego, nie narzucaj się.
W miłości trzeba grać niedostępną.
Musisz robić to, co ja.
Gdy się zakochują, znikam.
Zawsze wracają z fajnym prezentem.
Tak. Chwileczkę.
Mogę sprawdzić, czy ktoś na mnie czeka?
Spieszę się.
- Nie ma tu twojego chłopaka. - Wiesz, kim on jest?
Ade, oddzwonię.
Najgorętszy facet z wczoraj.
Nie widziałem takiego gościa od lat.
Nawet nie wyszliśmy razem.
No i? Mam radar.
Widzę wszystko.
Możesz wejść. Tylko dlatego, że pracujesz przy filmach.
- Dzięki. - Wpuść go.
- Gratulacje. - Stawiam następnego drinka.
Pijak!
- Na zdrowie! - I twoje.
Naprawdę tego potrzebuję, przy tych wszystkich chorobach!
- Trzymam kciuki. - Pa.
Pa, Biancofio!
Pa, laleczki!
Moja piękna, żegnaj Armia nadciąga
- Czego szukasz? - Zaczerpnę świeżego powietrza.
Nie jestem prostytutką.
Hej!
- Jak tam ten przystojniak? - Dobrze rżnął?
- Nie było seksu. - Jasne.
Na pewno.
Co tam robiłeś? Doszedł za wcześnie?
Nie rozumiesz.
Rozmawialiśmy.
- To toaleta, nie salon. - To dotyczy nas wszystkich.
Chodzę tam tylko się bzykać. Przysięgam.
Patrzcie, kto wrócił.
Hej.
- Gdzie byłeś? - Byłem zajęty.
- Co tu robicie? - Spróbuj zgadnąć.
Nieważne. Co się stało z Che?
Sprzątnąłeś go już?
Schodzimy się i rozchodzimy. Nasza sprawa.
Jasne. Fidel Castro i Che Guevara. Boże…
Enea, muszę z tobą porozmawiać.
Mołotow!
- Mogę cię o coś spytać? - Co?
Ile fiutów miałeś w wojsku?
Za dużo. Życia nie wystarczy, że je wszystkie zobaczyć.
- Nawet gdybyś żył sto lat. - Ja ciebie też.
Przyjdziesz jutro na protest?
- Nie mogę. Mam zajęcia. - Czy to powód?
Co się stało z Che?
Pokłóciliśmy się.
Nie chciałam mówić przy tych gnojkach.
Co za wrzód na dupie.
Nie wybaczył mi, że nie odmówiłem służby.
Myśli, że go lubię, bo wygląda jak Che.
Jest wkurzony, że nie uczę robić mołotowów,
i mówi, że stałem się reakcjonistą.
Che zawsze był poza.
Cześć.
- Cześć. - To mój przyjaciel. Wychodzi.
Cześć, jestem Ernesto.
Pietro.
Mówią na mnie „Mołotow”. Kogo nie dotknę, od razu się rozpala.
- Możesz już iść. - Spokojnie! Nie chciałem go ukraść.
Nie wiesz, co tracisz.
Zawsze przesadza.
Jest nieszkodliwy.
Czasem jest nawet miły.
Przyjechałem tu dla ciebie. Nie mam zbyt wiele czasu.
Myślałem, że nie chcesz tu być.
Nie.
Nie jak wczoraj.
Wiem, gdzie możemy być sami.
Gdzie?
To puste mieszkanie babci mojej przyjaciółki.
Nie wiem, czy ona ma klucze.
- Musisz do niej dzwonić? - Nie, jest w szkole.
Studiujemy razem.
Wpadnę do niej. Widzimy się tam za godzinę?
Nie wiem.
Chciałeś się spotkać.
- Wiem, ale… - Jak nie chcesz…
Jak nie jesteśmy pewni…
możemy iść na pizzę. Nie musimy nic robić.
To adres.
Zostanę i obejrzę film.
Masz nawet mapę?
„Czas i przestrzeń nie staną nam na drodze”.
A jeśli twoja przyjaciółka nie ma kluczy?
To zjemy pizzę. OK?
Okej.
Wezmę vespę. Ty obejrzyj film. Jest piękny.
- Widziałeś? - Nie, ale Titti tak mówi.
Kto to?
Kasjerka.
CZAS I PRZESTRZEŃ NIE STANĄ NAM NA DRODZE
- Hej. - Cześć.
Przyjaciółka ma farta.
Nie mówiła, że jej babcia ma taki dom.
Zobaczmy, co tam jest.
Enea, spójrz.
Czekaj.
Nie chcesz?
Chcę, ale…
To twój pierwszy raz, prawda?
Idziemy na tę pizzę?
Rozważam to.
Mam cię nauczyć…
Czekaj,
Przepraszam, podnieciłem się.
W porządku.
Już dobrze.
To babcia twojej przyjaciółki w młodości.
Znalazłem alkohol.
Alkohol babci?
Pamiętam, gdzie cię zobaczyłem.
Kilka dni temu kręcili film.
Podszedłem bliżej.
Kiedy skończyli scenę, przesunąłeś barykadę.
Wymieniliśmy spojrzenia, pamiętasz?
Nie, nie pamiętam.
Nie zwracam uwagi na przechodniów.
Wkurzają mnie. Muszę uważać, żeby się nie zbliżyli.
Nie pracuję, tylko się uczę.
Też się uczę. Studiuję film.
Reżyserię na ostatnim roku.
Ja studiuję medycynę.
Fajnie.
Sporo lat nauki.
Pan doktor.
Lubię lekarzy.
Czuję tu lekki dyskomfort, doktorze.
I tu też.
A tutaj?
Przy tobie czuję się lepiej.
Mieszkasz z rodzicami?
Tak.
- A ty? - Z tatą.
Moja mama miała operację.
Poszło dobrze. Wyjdzie za kilka dni.
Gdzie mieszkasz?
W Marche.
- Zatańczysz? - Nie umiem tańczyć.
Chodź. Mam tańczyć sam?
Dobra.
Ale nie umiem.
Ja poprowadzę.
Wciąż jesteś głodny?
Nie.
Ja jestem.
Wiesz, kto spotkał się tu pierwszy raz?
Dwoje ludzi, którzy nie mieli pojęcia, jak się kochają.
Znam tę historię.
Mówiłeś, że nie pamiętasz.
Nie wiem, czemu to powiedziałem.
Żeby się bronić.
Przed czym?
Kiedy się zobaczymy?
Spotkajmy się po południu w Nuovo Olimpo.
Nie wiem, o której. Jeśli się spóźnię, możesz obejrzeć film.
Jeśli ja się spóźnię, też obejrzyj.
Głuptas. Odprowadzę cię na przystanek.
Nie ma potrzeby. Plac Wenecki jest za rogiem.
Idź.
- Proszę, Enea. - Nie śledź mnie.
Nie umówię się z tobą.
- Cześć, Titti. - Masz towarzystwo. A to nowość.
- Idzie ze mną na protest. - Nie słuchaj jej. Daj bilet.
Ten film jest wart biletu i nie tylko. Ja płacę.
Protest jest ważniejszy.
Jest tu, na Placu Weneckim. Dziesięć minut spacerem.
Musisz przyjść. Nie możesz zajmować się własnymi sprawami.
- Przepraszam. - Żaden problem.
Poproś go, żeby poszedł.
- Jest tu? - Ogląda film.
Chowa się pod fotelem.
Jest taki nieśmiały.
Idź po niego i chodźmy. W końcu go poznam.
Nie, to moja sprawa.
Na następnym proteście wygłoszę mowę, okej?
Brawo! Gratulacje!
Jesteś kolejnym sługą władzy!
Im bardziej stajesz się pedałem, tym bardziej jesteś faszystą!
Pierdol się!
Rany, jaka agresywna.
To twoja była dziewczyna?
Żeby tylko.
Widać, że jest zaangażowaną aktywistką.
Przyszedł do baru pół godziny wcześniej.
Czekał na ciebie. Jeśli wiesz, o czym mówię.
Czekaj.
Nuovo Olimpo.
Proszę poczekać.
Nie przestawajcie tu przychodzić, jesteście zakochani.
- Możemy wrócić na film. - No tak.
Zrobicie własne filmy w domu. O 17.00, o 20.00 i o 22.30.
Tak.
Nie, dziś Nella città l'inferno. Nie ma za co.
Nie rozumiesz. Zamknij się.
- Cześć. - Cześć.
Nie mogłem przyjść wcześniej.
To nic.
Ten jest dobry.
Jaki ładny!
Chodź tu!
Nie mam już kluczy.
Co robisz?
Wącham cię.
Tęskniłem.
Zarezerwowałem stolik w restauracji.
Chcę na ciebie patrzeć przy lampce wina.
Jak dwoje zwykłych ludzi przy stole.
Muszę wpaść do kliniki i porozmawiać z lekarzem.
Wrócę za godzinę.
Mogłeś przyjść potem.
Chciałem ci powiedzieć osobiście.
Mogę iść z tobą?
Nie chcę, żebyś czekał na zewnątrz.
Obejrzę pierwszą połowę filmu.
Do zobaczenia za godzinę w barze na placu.
Po pierwszej połowie.
Korytarz jest tylko do palenia.
- Czego chcesz? - Hej!
- Odwal się, zawsze się czepiasz. - Uważaj. Jest ranny!
Titti go wpuściła. Jest masakra. Nadtlenek wodoru, zajmij się tym.
- Principe, wypad! Do zlewu. - Co? Pij. Opłuczmy mu twarz.
- Nie. Użyjmy nadtlenku. - Weź to.
To jakiś koszmar. Policja jest wszędzie.
Pietro.
- Co mu zrobili? - Mołotow, muszę iść.
- Zaczekaj. - Nie mogę.
- Nie odchodź, proszę! - Spokojnie.
Zamykają drzwi!
- Nie zamyka się! - Titti, wypuść mnie!
Nie! Nie możecie wejść!
Nie możecie!
Zatrzymać film!
- Włącz światło! - Trzymaj się mnie!
Włączyć światło!
Muszę znaleźć wyjście.
Zaczekaj tutaj. Trzymaj się blisko.
- Nie ruszaj się. - Stawimy opór!
Nie, on tu pracuje! Pracuje ze mną!
Wstydźcie się!
- Zostaw ich! - Policja!
Władza dla robotników!
WŁADZA DLA ROBOTNIKÓW
Puszczaj!
Titti, proszę. Czeka na mnie.
Drugie drzwi po prawej.
Wyjście ewakuacyjne. Rozumiesz? Idź.
Zamknij je, żeby nikt nie wchodził. No już!
Titti.
Dzień dobry!
- Jak leci? - Czekamy na ciebie od godziny.
Zmieniłam scenę, jak prosiłeś.
Reżyser już jest.
Dzień dobry.
- Siedzisz na tej kanapie. Ty na drugiej. - Dobra.
1 LISTOPADA 1988
Uprawialiście seks. Jesteście zmęczeni.
Chcę usłyszeć, jak dyszycie.
Potem kwestia.
- Wciąż jesteś głodny? - Nie.
Możesz zrobić jakiś gest.
Bez słów. Coś wymyślimy.
- Dobra. - Jestem.
Teraz wstań i wyjdź z kadru.
Pamiętasz scenę, w której jecie i rozmawiacie na tarasie?
- Tak. - Bierzesz słoik i wracasz do pokoju.
Chciałbym też przećwiczyć pozycję, gdy na nim siedzisz.
O tak.
Co ty na to?
Scena z dżemem jest ciekawa.
Problem w tym, że mamy tylko cztery słoiki.
Ile dżemu mam zjeść?
Problemem jest dżem?
Nie, ale…
- Masz problem z dżemem? - Żaden. Jestem aktorem.
To graj. Pokażę ci, co robić.
Bierzesz dżem palcami i powoli wkładasz mu do ust.
„Niemożliwe miłości to te, które trwają wiecznie”.
Gdzie to przeczytałaś?
Nie pamiętam. Gdzieś to słyszałam.
- Ja też. - Giulia…
Gdyby ten film nie był zakazany, nikt by go nie oglądał.
- Gdyby nie zarzuty o nieprzyzwoitość… - Masz papierosa?
…nie byłby sensacją.
- To tylko kilka pocałunków. - Robili o wiele więcej.
Francesco, spuściłeś oczy, gdy się całowali.
Nie lubię patrzeć, jak całują się faceci.
Mnie się podobał. Wzruszyłam się pod koniec.
To wzruszający film. Spotykają się, zakochują
i może już nigdy się nie zobaczą.
Film bez zakończenia.
Mam je sobie, kurwa, wyobrazić?
To miłość idealna.
Nigdy jej nie zapomnisz. Nie mija z czasem.
Czego mamy się z tego nauczyć?
Nie wiem, czy jest jakaś lekcja. Ale skłania do myślenia.
Jak myślisz, Pietro?
Podobał mi się.
Sprawdzę, czy stolik jest gotowy.
Wciąż myślisz o filmie?
- Nie, a co? - Cały wieczór byłeś dziwny.
Nie chodzi o film.
Powiedziałeś mi kiedyś,
że zostałeś ranny podczas protestu w Rzymie.
Tak, złamałem rękę. No i?
Może film przypomniał ci o tamtych czasach.
W filmie nikomu nie dzieje się krzywda.
Może to nostalgia.
Jaka nostalgia?
Przed filmem byłeś w dobrym humorze, a przy kolacji nie odezwałaś się słowem.
Nie podobała mi się dyskusja.
Nonsens.
O czym mieliśmy rozmawiać? O polityce?
Taka pasja jest urzekająca.
- Chcesz wiedzieć, o czym myślałem? - O czym?
Skąd mogłem wiedzieć. że to się tak źle skończy?
Nic nie zrobiliśmy.
Rozczarowujące.
Karierowicz.
Chciał przelecieć reżysera, o którym wszyscy teraz mówią.
Jak się domyśliłem, wyszedłem.
U mnie szukałeś pocieszenia.
- Chcą mnie dlatego, że jestem sławny. - Co cię to obchodzi?
Enea i Enea Monte to ta sama osoba.
Nie potrzeba terapeuty, żeby to rozgryźć.
Przenikają się, ale to ta sama osoba.
Co z tobą? Ostatnio jesteś dziwna.
W końcu zauważyłeś.
Co się dzieje?
Nie wiedziałam, czy je zatrzymać.
- Jesteś… - Byłam.
Zadecydowało za mnie.
Jakby mnie słyszało
i chciało zostawić w spokoju.
Smutne, prawda?
Było moje?
Co? Nie.
Pewnie jakiegoś przypadkowego dupka.
Co nas w ogóle obchodzą inni ludzie?
Powinnam zmienić fryzurę?
Co? Może coś bardziej klasycznego albo szalonego.
FILMY DLA DOROSŁYCH
OSOBOM PONIŻEJ 18 ROKU ŻYCIA WSTĘP WZBRONIONY
INTYMNE EMOCJE
- Poproszę jeden bilet. - Sześć tysięcy.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Cześć.
Pamiętasz mnie?
Tak.
Miałeś dziwną ksywkę, prawda?
Mołotow.
Dawno nikt mnie tak nie nazwał.
Znałem kiedyś pewnego Eneę.
Enea, jasne. Co u niego?
Chciałem ciebie o to spytać.
Nie mamy kontaktu. Myślałem, że ciągle tu przychodzi.
- Stał się sławnym reżyserem. - Przestań.
Fochy masz czy co?
- Nie masz jego numeru? - Nie, ani numeru, ani adresu.
Dzięki.
Idę!
Dzwonię i dzwonię!
Przepraszam.
Utknąłem w montażowni. Michele zawsze chce postawić na swoim.
- Kiedyś go uduszę! - Znasz go.
Nie mam prezentu. Przepraszam.
Przyniosłaś mi kwiaty. Są piękne!
Cześć.
Zostawcie go, dopiero wrócił z pracy.
Enea, cześć!
Twój chłopak to prawdziwy dupek.
Czemu nie dałeś mi jeszcze roli?
- Dopiero przyszedłem, zlituj się. - Muszę pracować. Jestem spłukana.
Nie udawaj biednej.
Pięćdziesiąt osób może żyć z tego, co daje ci tata. Pogadaj z Franco.
- Masz mój numer. - Jasne.
Dość tego.
Nadal myśli, że jesteśmy razem?
- Głupia. - Przyniesiesz mi szampana?
- Czemu tak na mnie patrzysz? - Idź.
Przepraszam, podasz mi czekoladę?
Oczywiście.
Dzięki. Cześć, jestem Antonio.
- Enea. - Miło cię poznać.
Ciasto wygląda dobrze.
Mam nadzieję, że uda się w tym hałasie.
Może zrobię desery w pucharkach.
Możesz to włożyć do lodówki?
- Nie marnujmy miejsca. - Tak.
Więc? Podoba ci się moja niespodzianka?
Nie jest kucharzem, ale…
gra w piłkę wodną i robi desery.
Jeśli się nie mylę, masz dyplom z inżynierii.
Tak, ale to było tylko dla taty.
Poznaj mojego najlepszego przyjaciela, Eneę.
- Już się poznaliśmy. - Tak.
Jestem bezużyteczna.
Jesteś bardzo zorganizowany.
W kuchni to ważne. Jestem metodyczny.
Liczy się geometria elementów.
Utrzymanie porządku jest ważne.
- Ale nie chodzi o higienę, a o psychikę. - Rozumiem.
W życiu też jestem skrupulatny. Muszę wszystko zorganizować.
Przydałby mi się organizator.
- Dlaczego? Co robisz? - Kręcę filmy.
Nieźle! Szkoda, że rzadko chodzę do kina.
Nie znasz mnie?
Szczerze, nie.
Podoba mi się to.
Eneo, możesz przyjść na chwilę?
- Tak. Przepraszam. - W porządku.
Nie jest w moim typie.
Ale gdyby mnie podrywał, pewnie by poderwał.
- W moim też nie. - Naprawdę?
O czym mówimy?
O inżynierii.
- Dzięki. - Przyniosę ci wino.
Możemy zmienić muzykę?
Jestem wykończona.
Nie chcieli wychodzić.
CZŁOWIEK Z MARZEŃ FEDERICO FELLINI NIE ŻYJE
Szkoda.
1 LISTOPADA 1993
Ile miał lat?
„Urodzony w 1920 roku”. Dziewięćdziesiąt trzy.
- Więc? - Jesteś do bani z matmy.
Siedemdziesiąt trzy.
Nie był taki stary.
Enea, masz rację.
Sukces, nagrody, uwielbienie, a na koniec…
tyle z ciebie zostaje.
Artykuł w gazecie.
- Zapomnij o tym. - Enea.
Po wywiadzie musimy iść na przymiarkę.
Nie słucha cię.
- Jest w szoku. - Ale…
mamy prezentację w kinie.
- Zostawię was po wywiadzie. - Czemu?
Mam w Mediolanie znajomego.
Nazywa mnie swoją „spadającą gwiazdą”.
- Pojawiam się, błyszczę i znikam. - Zawsze cię nosi.
Kobiety są zmienne.
Kobiety. Nie ty.
Kto to jest?
Kto?
Znajoma twarz, ale nie wiem, kto to był.
Doktorze Gherardi, bardzo mi miło.
Chciałam panu podziękować.
Uratował pan moją mamę.
- Za miesiąc muszę ją zbadać. - Jasne.
Oczywiście. Przywiozę ją jak najszybciej.
Są trzy paczki kawy, potrzebuję dwóch,
ale biorę wszystkie, nie chcę, żeby jedna została sama.
Też lubię tego reżysera.
Widziałam jego ostatni film i był naprawdę wzruszający.
- Widział pan? - Może pani podgłośnić?
Oczywiście. Clara, podgłośnisz?
Jasne.
Wypłakałam oczy, doktorze.
Ten film jest naprawdę dobry.
…są częścią mojego środowiska pracy i obejmują wszystkie klasy społeczne.
W moich filmach zawsze jest część mnie.
Moje osobiste doświadczenia.
W pana filmach podoba mi się to, że przeważają uczucia.
Czasem wydaje się, że wywoływanie emocji to wina.
CZAS I PRZESTRZEŃ NIE STANĄ NAM NA DRODZE
- Nie chodziłeś tam? - Nie, już od dawna nie.
- To na pewno był on? - Tak.
Co u niego?
Skąd mam wiedzieć? Widziałem go z sześć lat temu. Nie pamiętam.
Koka na ciebie działa.
Dziwne, ale dobre.
- Tu jesteście. - Hej.
Wpadłem się przywitać.
Nie proponuję wam jedzenia, pewnie już nie jesteście głodni.
- Jesteś zły? - Nie. Dlaczego?
Kiedyś robiliśmy to razem.
W przeszłości.
Zrobił się marudny jak gosposia Rebekki.
- Kim jest Rebecca? - To film.
Nigdy nie chodził do kina.
Gosposia to świetna rola.
Gosposia poszła do pralni po swetry.
Lorenzo i Bruna pozdrawiają.
Pożegnam się już.
Idę.
Ciesz się resztą, zapłaciłeś za nią.
Lepiej, żebym się nie pokazywał przez jakiś czas.
Powodzenia.
Nora mogła to zrobić.
Ma wolne, powinieneś to wiedzieć.
Swetry mogły poczekać.
- Nie, dziś to założę. - Dokąd idziesz?
Masz to gdzieś, ale jemy dziś kolację u Alice.
O nie.
Co? Co z tobą, kurwa, nie tak?
Jesteś zazdrosny, że z kimś wciągam.
To było coś, co robiliśmy razem, sami.
To był jeden raz. Antonio, proszę!
Chcesz skończyć jak Mołotow?
Wkurzasz się, bo nie zaczekaliśmy?
Nic nie rozumiesz!
Chcesz wciągnąć przed wyjściem ?
Mów tak dalej, a zobaczysz!
- Ostatnia kreska. Czemu nie? - Nie!
Czekaj.
Zaczekaj.
Puść mnie. Co ty wyprawiasz? Co?
- Pogódźmy się. - Nie.
Wiesz, że jestem silniejszy!
- Czekaj! Boże! - Co?
Boże drogi.
Enea, co się stało?
Ale z ciebie dupek.
Nie żartuj sobie.
Jestem taki przez ciebie.
Rozumiesz? Chodź tu.
Hej.
- Myślisz, że Alice się wściekła? - Nie.
Zawsze ci wybacza.
Zawsze robimy to, co każesz,
więc zobacz.
Proszę.
Zadowolony?
Nora się wścieknie, a ja muszę zmienić pościel.
- Zrobiłem, jak chciałeś. - Tak, choć raz.
Zawsze robimy, co chcesz. Twoja głowa jest gdzie indziej.
Wiesz, jaki jestem, gdy pracuję nad nowym filmem.
Wysysa całą moją energię.
Koka była tylko jednorazową rozrywką.
Ja będę twoją rozrywką.
Tylko ze mną możesz zaszaleć.
Przestań, łaskoczesz mnie.
- Ała! No już. - Zrozumiano?
No już.
Poproszę kawałek parmezanu i tamten ser.
Przepraszam.
- Ja zapłacę. - 18 000 lirów.
Enea.
Tylko ciastka i grappa, Titti?
Zawsze przestrzegam zasad Garbo.
Rozpoznałeś mnie.
Po perfumach.
Tak pachniało w Nuovo Olimpo.
Już ich nie produkują.
Co ty tu robisz?
Montuję film w pobliskim studiu.
- Nic się nie zmieniłeś. - Kłamiesz.
- Ty też nie. - Oboje kłamiemy.
Palant z ciebie.
Nie wróciłeś do kina. On tak.
Przyszedł i zostawił ci list.
Chyba nadal mam go w domu.
Mieszkam blisko.
- Wejdź. - Mogę?
Proszę.
Przepraszam za bałagan, nie spodziewałam się gości.
Przepraszam, strasznie dużo tu klamotów.
Ale rzeczy to tylko rzeczy.
Przywiązuję się do ludzi, nie do rzeczy.
Podoba ci się?
To haft na kanwie.
Sama zrobiłam. Jak chcesz, tobie też zrobię.
Ten dom był pełen rzeczy.
Nawet z czasów, gdy byłam tancerką i piosenkarką.
Chciałam być w telewizji. Chciałam być Raffaellą Carrà.
Chyba Miną, sądząc po twoim makijażu.
Mina to Mina. Jedyna w swoim rodzaju. Carrà też jest dobra.
Dobra tancerka.
Piosenkarka i tancerka? Nie wiedziałem.
Naprawdę? Myślałeś, że urodziłam się kasjerką?
Myślisz, że to moje powołanie? Usiądź.
Masz rację. Nie zastanawiałem się, co naprawdę chcesz robić,
jak wygląda twoje życie.
To może zabrzmieć żałośnie,
ale byłam naprawdę adorowana.
Miałam wielu zalotników.
Wybrałam najgorszego. Ale to klasyk, inna historia.
Nie mogę narzekać.
Chciałabym mieć kota.
Ale w moim wieku…
Jeśli coś mi się stanie, co będzie z kotem?
Przepraszam.
Paplam o swoim życiu, a jesteśmy tu dla ciebie.
Chodź ze mną.
Kiedy odeszłam z Nuovo Olimpo,
wszystko, co miałam na ladzie, włożyłam do torby.
Może tam jest, ale nie pamiętam zbyt dobrze. Rany.
Może tutaj.
Weź to pudło.
Połóż tutaj.
Zobacz, jeszcze więcej rzeczy.
- Jestem zbieraczką. - Titti, już go tu nie ma.
Jak to? Na pewno jest.
Pamiętam, jakby to było wczoraj.
Proszę.
Tak, to ten.
Zostawił na wypadek, gdybyś wrócił.
JAK TO BYŁO? „CZAS I PRZESTRZEŃ NIE STANĄ NAM NA DRODZE”?
WSZYSTKO STANĘŁO NAM NA DRODZE
TO MÓJ NUMER ZADZWOŃ. CHOĆBY PO TO, BY SIĘ POŻEGNAĆ
Masz telefon?
Tam.
Nie odpowiada?
Numer jest już nieaktualny.
Przykro mi.
Naprawdę cię uwielbiałam.
Was wszystkich.
Wiem.
Idź już.
Idź.
Zamknij drzwi.
Cześć, Enea.
Jak to było?
„Czas i przestrzeń nie staną nam na drodze”.
Ale wszystko stanęło nam na drodze.
Gdybyśmy tamtego dnia byli razem,
gdybyśmy poszli do tej restauracji,
gdybyśmy rozmawiali i śmiali się przy lampce wina,
jak zwykła para,
może wciąż bylibyśmy razem.
Gdy wróciłem z kliniki, było źle,
ale udało mi się dotrzeć do baru.
Próbowałem biec w stronę kina, ale znalazłem się
w samym środku starcia między protestującymi a policją.
Zostałem ranny.
Poważnie złamałem rękę.
Trochę to zajęło, ale jak tylko mogłem, wróciłem cię szukać.
Wciąż tu jestem. Czekam.
Twoja nieobecność wiąże mnie z tobą jeszcze bardziej. Przywykłem do niej.
Byłeś w moim życiu, zanim się poznaliśmy.
Myślałem o tobie, zanim wiedziałem, jak wyglądasz.
To mój numer. Zadzwoń, proszę.
Choćby po to, by się pożegnać.
Nie słyszałem, jak wracasz. Zrobiłeś zakupy?
- Byłeś w sklepie? - Zapomniałem. Przepraszam.
Raz poprosiłem, żebyś kupił cztery rzeczy. Mam wszystko robić sam?
Masz rację. Przepraszam, jestem dupkiem.
Co jest?
Hej.
No już.
Co się stało?
Jestem przy tobie.
O co chodzi?
Chodź do środka.
- Chodźmy do środka. - Pomóż mi.
Oczywiście, że ci pomogę. Chodź.
Mam silną potrzebę…
To się źle skończy.
Nie powiem ci.
Co? Widziałeś ten film?
Oglądaliśmy go wiele lat temu w kinie,
gdzie pokazywano klasykę i retrospekcje.
„My”?
Ja i kolega ze studiów.
Był prawdziwym ekspertem.
Znam go?
Nasze drogi się rozeszły.
Mieszkał w Rzymie. Ja nie.
Wiesz, jak jest. Przyjaźnicie się i nagle jesteście sobie obcy.
Hej.
- Nora zostawiła ci kolację. - Nie jestem głodny.
Spotkanie poszło źle?
Było tak nudno, że nie chcę o tym rozmawiać.
Co to jest?
Nic, skaczę po kanałach.
To nam pomoże.
- Cofnij się. - Do tego?
Tak. Chcę coś zobaczyć.
Co takiego?
Nic.
No dobrze.
Ten film jest niesamowity.
Wiem.
Widziałam go trzy razy, ale nigdy mi się nie znudzi.
Jest wspaniała.
Obie są.
Pietro, co się stało?
Nic.
To nie film, prawda?
Nie.
Chcesz o tym pogadać?
Wspomnienia wróciły.
Zawsze wyciągam z ciebie każde słowo. Nigdy ze mną nie rozmawiasz.
Mam wrażenie, że myślami jesteś gdzie indziej.
Czemu mnie tam nie zabierasz?
Już tam jesteś.
Tam też.
Zmęczysz go.
River musi biegać codziennie przez godzinę.
Cześć.
Świetnie wyglądasz! Dokąd się wybierasz?
Na kilka godzin do Rzymu.
Mówiłeś, że zostajesz w domu.
Nie masz żadnych badań ani operacji.
Muszę jechać do pacjenta, którego operowałem kilka dni temu.
Twoi asystenci sobie nie poradzą?
Nie, jestem jego chirurgiem i muszę go zbadać.
Wrócisz na obiad?
Nie wiem. Napiszę.
Przebiorę się i pojadę z tobą. Zjemy razem lunch.
Nie, już jestem spóźniony.
Nie wiem, ile czasu zajmie ta wizyta.
Czy Laura i reszta nie mieli przyjść?
Tak, po południu.
Postaram się pospieszyć.
- Na razie. - Na razie.
Czemu często porusza pan temat homoseksualizmu w swoich filmach?
Nie często, po prostu inni nigdy go nie poruszają.
Po raz pierwszy podejmuje pan problem społeczny.
Bał się pan przewidywalności?
Różnica tkwi w sposobie, w jaki o tym mówię,
w moim punkcie widzenia.
- Ale to kwestia emocji. - Zawsze mówię o emocjach.
Wszyscy to wiedzą: opinia publiczna, scenarzysta,
kierownik produkcji i organizator eventów.
Był pan pierwszym reżyserem, który dokonał coming outu.
To wymagało odwagi.
Zakochanie nie wymaga odwagi.
Miłość daje siłę, by wszystko było możliwe.
A moja jest obok mnie.
Czegoś ci brakuje.
- Mam wszystko. - Nie byłabym taka pewna.
Przestańcie znów mówić o dziecku.
Witajcie.
Cześć, Pietro.
- Nigdy nie pracujecie? - To ty za dużo pracujesz.
Wiesz, że próbowałam.
- Mogliście adoptować. - Nie mam instynktu.
- Masz i w pełni go zaspokajasz. - Z kim?
- Masz tu szach-mat. - Ja czy on?
Jeśli pytasz, to masz problem.
Nie tylko oni nie zauważają tego, co mają pod nosem.
Ja zawsze wszystko zauważam.
- Spokojnie, tak tylko mówię. - Jak tam twój pacjent?
Dużo lepiej.
Wyglądasz, jakby ktoś umarł.
Jestem zmęczony.
Dobrze, że jesteś. Rozweselisz mnie.
- Laura stawia nam tarota. - Jej nowe bzdurne hobby.
To na serio.
Co mówią karty?
W moim życiu jest wielka tajemnica.
Poważnie? Czy coś przede mną ukrywasz? Mam się martwić?
Mam odczytać twoje?
- Nie, dzięki, nie dam się nabrać. - Tylko jedną.
Serce nigdy nie zapomina.
Co to znaczy?
Nie mam pojęcia. To twoja karta.
Patrzysz czasem na innych i myślisz, że umrą?
Na szczęście nie.
Wszyscy, których kochaliśmy, ale ich straciliśmy.
Nadal o nich myślimy, ale nie wiemy, czy żyją.
Ten list cię zaniepokoił.
- To nie list. - Dziwnie się zachowujesz.
To dziwne, bo minęło tyle czasu.
Pamiętam jego imię, pamiętam, co mówiliśmy, co robiliśmy, ale…
mam wrażenie, że nie pamiętam już jego twarzy.
Czasem tak.
Pamiętasz, jak wyglądałem przez okno w pociągu?
Wydawało mi się, że widziałem go za oknem drugiego pociągu.
Chociaż może nie, nie wiem.
Przepraszam, że przeszkadzam, gołąbeczki.
Jesteśmy z Alice bardzo blisko.
Blisko robienia niczego, a ja sprzątam po imprezie.
- Enea widzi nas martwych. - Dobrze.
Tylko ja tu jestem żywy i pracuję.
Chwila, pomożemy.
Mogłeś poczekać na Norę, przyjdzie jutro.
Przestań udawać głupka. I dość już z tą Norą.
Nie powiedziałeś mi o pociągu.
To było jak wizja.
Im odleglejsza przeszłość, tym wydaje się piękniejsza.
- To czemu wciąż o tym myślę? - Bo masz obsesję.
Może to tylko twoja wyobraźnia. Po tylu latach.
Nie pamiętam nawet ludzi, których poznałam wczoraj.
To dla żywych.
- Kiedy to zrobiłeś? - Cały dzień tyrałem.
- Dosyć gadania. Zjedzmy. - Jest ogromny.
Jest nas tylko troje.
Zrobiłem go dla reszty, ale impreza była trochę drętwa.
- Chodźmy zjeść na zewnątrz. - Oszalałeś.
Już się najadłam.
Nieźle.
Wszystko gotowe. Wetknąłem świeczki z cyframi.
Jeśli wolisz, mam też 14 zwykłych świeczek.
W porządku. To nie jego urodziny, tylko czternasty film.
Świetnie. I tak tu będę. Kiedy mam go wnieść?
Za jakieś pięć minut. Dam znać.
Świetnie, dzięki.
Pogadajmy później o lokalizacji.
- Dobra. Powiem też kamerzyście. - Dobry pomysł.
Sprawdziłam następną scenę.
Idealnie. Pokaż mi później.
Tu jesteś.
Miałaś rację. Montaż się opóźnił, przepraszam.
Żaden problem.
Wszystko tak, jak ustaliliśmy?
- Tak. - Super.
Wygląda dobrze. Jesteśmy gotowi.
- Dzięki. - Antonio?
Tak? Już idę.
- Gotowe? - Tak, jak na rysunku.
Tłok spada z góry.
Ląduje w otwartej beczce, w której znajduje się pył szklany.
Rozbryzguje się, symulując eksplozję, którą później zmontujemy z efektami.
Chciałem kręcić z prędkością 50 klatek, sam i z aktorami.
- Czy to problem? - Nie, maestro.
Musimy posprzątać i dać więcej materiału. To zajmie kilka minut.
- Może spaść z wyższej wysokości. - Tak.
- Tak? Wyżej? - Trochę wyżej.
Ciągnij.
Chyba…
Spróbujmy… Uwaga!
Enea!
- Moje oczy! - Co się stało? Chodź!
- Co się stało? - Zabierzmy go. Wezwać karetkę!
Na zewnątrz.
Doktorze, mamy nagły wypadek.
To sekretarka doktora Renziego. Chciałby, żeby wykonał pan zabieg.
Powiedz mu, że nie mogę. Jestem zbyt zmęczony.
Co?
Wypadek na planie?
Enea Monte, ten reżyser?
Czekaj. Daj mi telefon.
Tu Gherardi.
Możemy zaczynać?
Tak, przygotujcie się.
- Są nienaruszone. Zszyłem rogówkę. - Dobrze.
Soczewka powinna być w porządku.
Porozmawiam z nimi.
Do zobaczenia.
Rodzina pana Monte?
Co z nim?
- W porządku. Śpi. - Możemy go zobaczyć?
Tak, ale proszę dać mu odpocząć.
W obu oczach miał pył szklany. Usunęliśmy go.
Czyli będzie widział?
Stopniowo.
To moja wizytówka.
Proszę dać jemu.
Dziękuję.
Proszę dzwonić.
Dziękuję.
Doktorze.
Chcę panu powiedzieć…
On jest moim życiem.
Proszę się nie martwić. Wyzdrowieje.
Czemu siedzisz w ciemności?
Skleiłam wazon.
Pamiętasz go?
Jadłaś coś?
Nie.
Ale kolacja gotowa.
Nie jestem głodny. Jestem wykończony.
Jak operacja?
Dobrze.
Jaki on jest?
Nie wiem, jest zabandażowany.
Widziałem go tylko na sali operacyjnej, a potem, gdy spał.
Rozmawiałeś z rodziną?
Tak.
Jaki jest jego partner?
Skąd wiesz, że ma partnera?
Z internetu.
Przystojny?
Tak. Chciał zostać na noc, choć nie było to konieczne.
Bardzo go kocha.
To nie jest zabieg, który wymaga całodobowej opieki.
Dałem mu środek uspokajający. Będzie spał spokojnie całą noc.
Jest spokojny, bo bliska osoba jest przy nim.
Dla ciebie też bym została.
Nawet gdyby nie było krzesła.
Ty byś nie został.
Co ty mówisz?
Nie zrobiłbyś tego dla nikogo.
Zrobiłbym, gdyby to było konieczne. W jego przypadku nie jest.
Nie chodzi o konieczność.
Chodzi o miłość.
Co? Jesteś na mnie zła?
Płaczesz?
Nic nie poradzę.
Wzruszyłam się, gdy zobaczyłam,
że ktoś kocha drugą osobę bardziej niż siebie.
Wybacz, Pietro.
Podgrzeję jedzenie.
Bolało, gdy usuwałem panu pył?
Nie, było w porządku.
Pana głos brzmi znajomo.
To trochę przytłumione.
Podawałem panu znieczulenie.
Prawie widziałem pana profil.
Mógłbym go nawet opisać.
Nie zauważyłem.
Mam bardzo bujną wyobraźnię.
To część pana pracy.
- Proszę odpocząć. - Doktorze.
Chodzi pan do kina?
Rzadko.
- A co pan robi? - Leczę ludzkie oczy.
Pana fanów też.
Powinien pan być za to wdzięczny.
Kiedy mogę iść do domu?
Dziś, jeśli obieca pan nosić bandaże przez tydzień.
Wyślemy do pana pielęgniarkę.
Chciałbym, żeby pan też kiedyś wpadł.
Czy to zbyt wiele?
Nie.
Kiedy będę miał czas, odwiedzę pana. Obiecuję.
Do widzenia.
Titti.
Dużo o tobie myślę.
Ale czuję się winny.
Powinienem być przy tobie, nie zostawiać cię samej.
Nie jestem sama.
Jestem samotniczką.
Moje towarzystwo mi wystarczy.
Nigdy nie brakowało mi twojego sukcesu.
Twoich nagród.
Planów zdjęciowych.
Życia z Antoniem.
Byłam przy tobie, gdy byłeś sam.
Ludzie, których kochaliśmy, zawsze są z nami.
Nawet jeśli ich nie widać.
Możesz powiedzieć, że rzadko się widywaliśmy.
Ale to nic nie znaczy.
Nie chodzi o to, jak często, ale jak.
Jak się rozpoznajemy.
Chodzi o intensywność więzi.
Sprawiasz, że mówię jak filozofka.
Dzień dobry.
Mówi doktor Gherardi.
- Chciałem sprawdzić, co u pana. - Jak miło.
Widzę ciemność, ale czuję się dobrze.
Słyszę to w pana głosie.
Pielęgniarka informuje mnie na bieżąco,
ale chciałem to usłyszeć od pana.
Pielęgniarka jest fantastyczna. Bardzo zdolna i miła.
Obiecał pan, że mnie odwiedzi?
- Czy mi się wydawało? - Nie.
Mówiłem, że pana odwiedzę.
Może teraz?
Jestem w klinice.
Nie chcę się narzucać.
Przyjadę, gdy tylko będę mógł.
Proszę podać adres, a na pewno się pojawię.
Poproszę Antonia, żeby go wysłał.
Dobrze.
Co pan widzi?
Przecież pan wie. Pański dom.
Dlatego pytam.
Dom wiele dla mnie znaczy. Jest pełen wspomnień.
Musiałem o niego walczyć.
Czasem tęsknię za tym, co widziałem już tysiące razy.
To nie potrwa długo.
Pietro to imię, które przewija się w moim życiu.
Na studiach poznałem pewnego Pietra.
Przyjaciel?
Nawet więcej.
Co jest?
To dziwne uczucie.
Cieszysz się, że pan doktor tu jest? Drinki już gotowe.
- Chodźmy do środka. - Wezmę Eneę.
Pietro. Telefon.
Halo!
Jest tutaj, oczywiście. To Enea Monte.
Halo?
Nie mówił pan, że nie przyjedzie. Liczyłem, że pana zobaczę.
Przykro mi. Najważniejsze,
że nic panu nie jest. Teraz może pan widzieć, co chce i kiedy chce.
Zaproś go na kolację w sobotę.
To ten lekarz?
Tak. Przepraszam, Antonio i Alice pomagają przy kolacji.
Pana żona odebrała telefon?
Tak, jestem tu z żoną.
- Jest pana wielką fanką, jak mówiłem. - Chętnie się przywitam.
Oczywiście.
Chce się przywitać.
Halo?
Bardzo miło pana poznać. Naprawdę.
Przepraszam, że się nie przedstawiłam. Zatkało mnie.
Powinniśmy się spotkać osobiście.
Mówiłam mężowi, że powinien pan wpaść na kolację.
Czy ta sobota panu pasuje?
Chętnie.
Pan doktor też się ucieszy?
Oczywiście.
A zatem przyjdę.
Wyślemy panu adres. Do zobaczenia.
Dobranoc.
Przyjdzie w sobotę!
Kolacja u lekarza w sobotę. Jego żona mnie uwielbia.
Jesteś okropny.
Flirtujesz z każdym.
Puszczalski.
Kolacja u lekarza w sobotę, skarbie.
Ze mną? Nie ma mowy.
Jaki jest ten lekarz?
A jak myślisz? Jest mężczyzną.
- Przystojnym. - Nie zgrywaj się, Nora.
- Robi to, co on. - Koneserka.
Jeśli jesteś ciekawy, wygoogluj go.
Próbowałem. Znalazłem tylko publikacje, ani jednego zdjęcia.
- Ty pewnie jesteś Giulia. - Proszę.
Są piękne. Dziękuję.
Przykro mi, że partner nie przyjechał.
Musiał pojechać do Wenecji.
Może innym razem.
Przedstawię naszych przyjaciół.
Oglądaliśmy wszystkie pana filmy.
Uwielbiamy je. Jestem Gaia, miło pana poznać.
Zaraz się zarumienię, przejdźmy na ty.
Jestem Francesco. Mieliśmy też parę uwag krytycznych.
Bez nich byłoby nudno.
Jestem Massimo, a to moja żona Laura.
Miło pana poznać. Jesteśmy bardzo podekscytowani.
- Dziękuję. - A to pański lekarz.
Cieszę się, że pan przyszedł.
W końcu pana widzę.
- Napijmy się. - Jasne.
- Dobry pomysł. - Dzięki.
Niektórzy nie znoszą końca namiętności.
Każda para w końcu przez to przechodzi.
Zależy, jak o nią zadbasz.
- Każdy robi to inaczej. - Może zajmując się hobby.
Albo inną osobą.
To ich prywatna decyzja.
W związku nie ma prywatności.
Tak, ale każdy ma swoje słodkie tajemnice.
Coś tylko dla siebie.
Jeśli to tajemnica, po co o tym mówić? Magia ulatuje.
Chodźmy na kanapy.
Po tylu latach myślę, że uratowała nas miłość.
To romantyczne określenie rutyny.
Enea, wybacz jej. Moja żona jest bardzo cyniczna.
Muszę ci za to podziękować.
- My jesteśmy bardzo blisko. Prawda? - Tak.
- Co jest nie tak z uczuciem? - Nic.
Myślę, że łagodzi upływ czasu. Może nawet nadać mu sens.
Powiedz prawdę. Ujawniasz swoje sekrety w filmach, prawda?
Nie zawsze.
Czasami opowieść to sposób na powrót do pewnego uczucia.
Jeśli prawdziwe życie inspiruje twoje filmy, to mam pytanie.
Dlaczego bohaterowie pierwszego filmu już się nie spotkali?
Jeśli naprawdę chcesz wiedzieć…
Jeden z nich miał wypadek podczas protestu.
Nie dotarł na nasze spotkanie.
Dowiedziałem się po latach.
Zdarza się.
Takie życie.
Mogę zamówić taksówkę.
Wolę się przejść.
Miło było cię poznać.
Ciebie też.
Poważnie.
Pietro.
Idź.
Całe życie chciałam,
żebyś tak na mnie patrzył.
Tak jak patrzyłeś na niego.
Idź!
No idź.
Bycie zapomnianym boli.
Nie zapomnieliśmy o sobie.
Pomyśl o mnie czasem.
Żegnaj, Enea.
Żegnaj, Pietro.
DLA TITTI I ALICE
Napisy: Paulina Korzeniewska