PAŁAC WHITEHALL, LONDYN CZTERY LATA WCZEŚNIEJ
Dr Franklin to po prostu
twórca i pomysłodawca,
założyciel i główny członek tajnego stowarzyszenia,
którego celem jest pogłębianie chaosu i niezadowolenia
w naszych amerykańskich koloniach!
Nasz dobry doktor przybywa dziś na królewską Tajną Radę
jako przedstawiciel Kolonii Zatoki Massachusetts.
Przynosi temu szacownemu gronu skromny wniosek
o usunięcie królewskiego gubernatora.
W imię pokoju, jak twierdzi.
Osobliwy to pokój, który barwi wody bostońskiego portu
wartym 10 000 funtów ładunkiem herbaty wschodnioindyjskiej!
Posłuchajcie tego
obelżywego artykułu opublikowanego na łamach Public Advertiser.
„Zasady, które pozwolą przekształcić wielkie imperium w małe imperium”.
Artykuł podpisano: QED.
Quod erat demonstrandum. Co było do udowodnienia.
Jak panowie widzicie,
dr Franklin zaiste jest literatem!
Toż to bełkot prawdziwego rebelianta.
Nigdy nie opowiadałem się za rebelią.
Premier wie, że służyłem rządowi Jego Królewskiej Mości
tu w Londynie i że robiłem to z niezachwianą gorliwością.
Twierdzę, doktorze Franklinie, że podczas gdy...
- Od dekady tłumaczę... - ...z jednej strony szukał pan pochwał...
- ...kolonie Anglii... - ...z drugiej spiskował pan...
- ...a Anglię koloniom. - ...z podżegaczami i mętami...
- Dążyłem tylko do uchronienia... - ...by wzniecić rebelię...
- tej szlachetnej chińskiej wazy... - By wzniecić rebelię...
- ...jaką jest Imperium Brytyjskie. - ...dla własnych korzyści.
Proszę, by Tajna Rada odrzuciła wniosek Zgromadzenia Massachusetts.
Ponadto wnioskuję, by doktora Franklina pozbawiono możliwości
reprezentowania kolonii Massachusetts,
Pensylwania, New Jersey i Georgia.
Wniosek prokuratora generalnego
zostaje przyjęty.
Cokolwiek myślisz, mówiąc to, pogorszysz tylko nasz los.
Uczynię z ich pana maleńkiego króla.
NADCHODZI WOJNA
DEKLARACJA
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI
„WIELKA IMPROWIZACJA” STACY SCHIFF
Zwycięstwo pod Saratogą! Anglicy kapitulują!
Ameryka zwycięża!
Markiz de Lafayette, bohater znad Brandywine!
Ameryka triumfuje!
Zwycięstwo! Anglicy przegrali pod Saratogą! Ameryka zwyciężyła!
- Chwileczkę! Spokojnie! - Bardzo proszę!
Proszę. To dla was. Weźcie je.
I koniecznie wszystkie rozdajcie!
Wszyscy macie? To biegiem!
„MARSZ POWSTAŃCÓW”
Nic panu nie jest?
Potrzebuje pan pomocy?
W żadnym wypadku, przyjacielu.
Brawo! Cóż za wspaniały instrument!
Tak, to ciekawe.
Wydaje mi się, że ma greckie pochodzenie.
Opat ma rację.
Ja tylko udoskonaliłem mechanizm.
Ton może być miększy albo intensywniejszy,
w zależności od nacisku palca...
I może trwać tak długo, jak się zechce.
Raz nastrojonego instrumentu nie trzeba już nigdy dostrajać.
Sama mam taki instrument.
Proszę na nim dla mnie kiedyś zagrać.
Może sam chciałby pan zagrać.
O czymże pani mówi?
O niczym, o czym pan nie pomyślał, łobuzie.
Proszę przy mnie usiąść.
Nie tutaj. To miejsce Marka Antoniusza. Tutaj.
A więc teraz, gdy pański kraj odniósł tak chwalebne zwycięstwo pod...
Jak nazywa się to miejsce?
Pod Saratogą. W kolonii Nowy Jork, jak sądzę.
Cóż to za miejsce?
Obawiam się, że musi pani zapytać dżentelmena Johnny'ego Burgoyne'a.
Choć sądzę, że wolałby nigdy tego miejsca nie poznać.
Należy pan do tych inteligentnych.
Mój nieżyjący mąż był filozofem.
Wierzył, że dobro i zło to jedynie wymysły, czy coś takiego.
Ale pod peruką był łysy jak pupa niemowlaka.
Pan jest upiornie stary, ale zachował pan większość włosów.
Może ma pani ochotę je zmierzwić.
Związać wstążeczką.
Mógłbym spokojnie usiąść pani na kolanach.
Z panem na kolanach nie mogłabym raczej liczyć na spokój.
Jakie nieczyste myśli plączą się panu po głowie, opacie?
Mnie, madame?
Myślę, że dr Franklin ma szczęście, że nosi takie brzemię.
Jakież brzemię ma pan na myśli, Monsieur l'Abbé?
Losy pańskiego kraju, rzecz jasna.
W tej kwestii mam dziś pewne powody do radości.
Zakładam, że Wersal dostrzeże to zwycięstwo.
Monsieur Cabanis, w przeciwnym razie na próżno przelałem mnóstwo atramentu.
Powiedz mi coś, stary misiaczku.
Czy o takich bredniach rozmawiasz z tym ponurym kwiatuszkiem?
Ma pani na myśli madame Brillon?
Nie. Dyskutujemy o muzyce i książkach i o delikatnych sprawach duszy.
Nic dziwnego, że wyglądasz jak wygłodniały człowiek, który dostał ziarenko groszku.
Proszę nam dolać, panie Cabanis i wznieśmy toast.
- Za co? - Za Saratogę?
Za najadanie się do syta.
Proszę spojrzeć.
Wasza Wysokość jest niezwykle zręczny.
Pan też ceni sobie sztukę mechaniczną, ministrze?
Niestety obowiązki nie pozwalają mi poświęcać jej czasu.
W zamkach ciekawe jest to,
że trzeba je rozbić, by przekonać się, co skrywają.
Ale wtedy zamek jest zepsuty.
Wasza Wysokość wie o zwycięstwie pod Saratogą.
Tak. Staruszek Jerzy solidnie oberwał.
To dla nas szansa.
Warto ją wykorzystać, zanim będzie za późno.
A pan znów mówi o sojuszu.
Jestem pewien, że Anglia szuka wyjścia, by nie ponieść jeszcze większych strat.
Amerykanie mogą chcieć zapewnić im taką szansę.
Wtedy nie musielibyśmy opłacać wojny, prawda?
Tylko byśmy tę wojnę odwlekali.
Wojnę z wrogiem, którego mogliśmy osłabić, gdybyśmy tylko mieli odwagę działać.
Sam nie wiem.
- Wasza Wysokość chce powiedzieć... - Sam nie wiem.
Tak.
- Tak, mogę działać? - Tak, nie wiem.
Chciał odmówić, nie wypowiadając tego wprost?
Możliwe.
Chce, byś negocjował,
ale tak, by nie było wiadomo, że wydał rozkaz?
Niewykluczone.
A może zastawia pułapkę,
oczekując, że mu się sprzeciwisz, a wtedy oskarży cię o zdradę?
Nie jest taki sprytny.
Jesteś pewien?
Jakie jest ryzyko?
Hańba. Wygnanie. Więzienie.
To chyba tyle.
A korzyści?
Francja zwycięża. Anglicy przegrywają. A...
A ty zatriumfujesz.
Co powinienem zrobić?
Charles, mój drogi,
już podjąłeś decyzję.
Chcesz tylko, żebym powiedziała, że masz rację.
Powiem Gérardowi, żeby się tym zajął.
To na niego spadnie wina.
Cóż... Któż by pomyślał, że aby wzbudzić szacunek Anglików,
wystarczy wziąć do niewoli 6000 ich żołnierzy?
Rozstaw maderę, żeby ją zauważył.
Dobrze.
Przyjechał.
Zajmij go czymś.
A gdzie ty idziesz, do diabła?
STAŁEM SIĘ W PEŁNI OBEZNANY ZE SZTUKĄ PRZYJEMNOŚCI SEKSUALNEJ
Temple.
- Wiem, że tu jesteś, chłopcze. - Jestem zajęty.
Wchodzę.
- Co robisz? - Czytam.
- Nie widzę książki. - Skończyłem ją.
A zatem nie czytasz.
Czego chcesz?
Ostatnio sporo się ze sobą kłóciliśmy.
Czyżby?
O cokolwiek proszę, robię to tylko w nadziei,
że zwiększam twoje szanse na sukces na tym świecie po tym, jak go opuszczę.
Potrzebujesz czegoś ode mnie, prawda?
Włóż porządny płaszcz i pospiesz się.
Monsieur Gérard. Witamy w naszym petit hôtel.
Cała przyjemność po mojej stronie, doktorze.
Drobny gest dobrej woli naszego narodu.
Solidny mały armaniak.
Bardzo miły gest.
Bancroft, czy mógłbyś...
Oczywiście.
Minister Vergennes pragnie przekazać... Czy to ser?
Stilton. Przybył dziś po południu prosto z Derbyshire.
Dość ekstrawagancki. Jak mógłbym odmówić?
Musi pan koniecznie spróbować.
Dziękuję, ale nigdy nie przepadałem za angielskim serem.
Jak pan sobie życzy.
Minister Vergennes pragnie przekazać...
Dziwna sprawa... Jeśli dobrze pamiętam, mówił mi pan,
że Jego Wysokość wolałby, żebyśmy uzyskali niepodległość,
zanim rozpoczniemy jakiekolwiek negocjacje.
Jego Wysokość, to znaczy minister Vergennes...
- Zna pan zapewne mojego sekretarza. - Pańskiego se...
Mam nadzieję, że nie ma pan nic przeciwko, by protokołował naszą rozmowę.
Żeby nie było żadnych nieporozumień.
Oczywiście.
- Paniczu Temple. - Monsieur.
Mówił pan... Proszę, proszę.
Minister Vergennes...
Zanim zaczniemy,
musi mi pan obiecać, że nie ujawni żadnego elementu tej dyskusji.
W Paryżu nic nie pozostaje tajemnicą zbyt długo.
A jednak.
Doskonale.
A pan, paniczu Temple?
Ma pan moje słowo.
Cóż, w takim razie... Pójdę nadrobić korespondencję.
Co może zaoferować Francja, by zapobiec sytuacji, w której Ameryka
da się zwieść obietnicy fałszywego pokoju z Anglią?
Zdaje pan sobie sprawę, że od przybycia do tego kraju
opowiadałem się za traktatem o przyjaźni i handlu, który wciąż nie powstał?
Owszem.
Podpiszmy ten traktat, a Ameryka rozważy stanie się głuchą
na jakiekolwiek propozycje, które nie gwarantują jej niepodległości.
Wersal jest gotów zaproponować panu traktat na takich warunkach.
Niezbędne dokumenty mogą do pana trafić w ciągu kilku dni.
A wtedy będziemy mogli omówić drugi traktat.
Co takiego?
Sojusz wojskowy między naszymi krajami.
Nie, nie. Pan...
Nie stawiajmy wozu przed wołem.
Mówimy o niestawianiu wozu przed koniem.
Jak pan woli, ale to nie może być warunek.
A zatem pozostaniemy jednak zdani na siebie.
W takim razie, monsieur...
Jeśli chodzi o współpracę wojskową w obronie Ameryki, możemy to omówić.
Omówić czy uzgodnić?
Otwarte wypowiedzenie wojny nie wchodzi w grę.
To Anglia musi rozpocząć wrogie działania wojenne.
Zrobi to, gdy tylko jakiekolwiek nasze ustalenia zostaną upublicznione.
W obu wypadkach rezultat będzie ten sam.
Jeśli chce pan przekonać Jego Wysokość, że sojusz jest...
Jeszcze nie jest przekonany?
Tak jak mówiłem, przyjaźń, handel...
Nie jest pan upoważniony do negocjacji?
Nie jestem upoważniony do rozpoczęcia wojny.
Już pan to zrobił.
Ustalamy jedynie, jak i kiedy się ona rozpocznie.
Ja...
Będę musiał omówić to z ministrem Vergennes.
Śmiało, ale sugerowałbym pośpiech.
Proszę zabrać na drogę trochę sera.
Dlaczego nie dopuścił cię do negocjacji? Podejrzewa cię?
To ten Francuz. Nie chciał się na to zgodzić.
Możesz zdobyć notatki chłopaka?
Panicz Franklin jest ostrożniejszy od swojego dziadka.
Nie płacimy ci za wymówki. Znajdź sposób.
Załóżmy, że dojdzie do podpisania traktatu.
Załóżmy, że kopia z pismem chłopaka trafi do Londynu,
zanim zdoła dotrzeć do Ameryki.
I uczyni z niego judaszową kozę.
- Nie chodziło mi o... - Nie, nie. Zostanie znaleziony list.
Wyzna w nim swoją dozgonną wierność ojcu i Koronie Brytyjskiej.
Nigdy by tego nie napisał.
Chłopak jest opryskliwy, ale nie jest...
Zdrajcą?
Nie musi tego napisać. Wystarczy, że podpisze.
To by zniszczyło staruszka.
Nie wystarczy go pokonać? Trzeba go też okryć hańbą?
To nie najgorsze, co może spotkać człowieka.
Dobrze, żebyś o tym pamiętał.
- Wypowiedzenie wojny. - Mówił o tym wprost.
Chciałby, żebyśmy wszyscy uzbroili się w muszkiety.
Co mam odpowiedzieć?
Że pan to ze mną przedyskutuje.
Czy nie to właśnie robię?
Non. Teraz tylko rozmawiamy.
Dyskusję rozpoczniemy po tym, jak poinformuję Jego Wysokość.
Monsieur le Comte.
Z całym szacunkiem, ale nie mam pewności, jakiemu panu służę.
Służy pan mnie.
Obaj służymy królowi.
Wszyscy służymy Francji.
A więc...
Proszę działać z rozwagą.
Nie ulegać jego pochlebstwom.
Niczego nie obiecywać. I...
Kontynuować pańską doskonałą pracę.
On ma oczywiście rację.
Jakkolwiek na to spojrzeć, wojna jest nieuchronna.
Brawo!
Dziękuję.
Marsz, który umili generałowi Burgoyne i jego ludziom drogę do więzienia.
Taki wysiłek dla tak skromnej publiczności,
a przecież tak wspaniałą muzyką trzeba się dzielić.
Występ w operze, zachęcający do wsparcia pańskiej sprawy.
Doskonały pomysł.
A który mężczyzna powinien się pod nim podpisać?
Żaden mężczyzna. To pani pomysł.
Kawaler d'Éon miałby większe szanse.
Ale skoro marsz tak się panu podobał, nauczę pana nut.
Obawiam się, że marny ze mnie uczeń.
Nie docenia pan mojej cierpliwości.
Dobrze.
Zaczynałam się już obawiać, że zapomniał pan o nas,
jako że ci liczni goście zajmują panu tyle czasu.
Dla nas, Amerykanów, traktaty to pewna nowość.
Nasze braki mogą zostać wykorzystane.
Mi, do, mi.
Należy strzec się obietnic Francuza i domagać się dowodów jego szczerości.
Ma pani talent do polityki, madame Brillon.
Kobiety są z konieczności ekspertkami w dziedzinie negocjacji.
Jakie warunki powinniśmy przyjąć w naszym sojuszu?
Po pierwsze musi być między nami pokój,
przyjaźń i dozgonna miłość.
A warunki utrzymania tego pokoju?
Dr Franklin ma dotrzymywać mi towarzystwa
tak często i tak długo, jak zechcę.
A co mam robić w tym miłym towarzystwie?
Ma pan robić, co tylko zechcę.
Wszystko, co... wolno mi robić.
Czy to akceptowalne warunki?
Chce pani mieć monopol na moje uczucia
i nie pozostawić niczego innym miłym damom.
Damom takim jak Praczka z Auteuil?
Oczywiście żądałbym wzajemności.
Pańskie warunki?
Rzeczony dr Franklin może opuszczać madame Brillon, gdy tylko zechce,
nie widywać się z nią, jak długo zechce...
i kochać dowolne inne kobiety, o ile uzna je za sympatyczne.
Chyba ma pan rację, jednak nie mogę pana uczyć.
Och, madame.
Myślałem, że tylko ćwiczymy.
Oczywiście.
Jest pan tu po to, by zapewnić zwycięstwo swojemu krajowi.
Wszystko inne to tylko rozrywka.
Pani nią dla mnie nie jest.
- Godziny spędzone w pani towarzystwie... - Obojgu nam zapewniły rozrywkę.
Jeśli liczy pani na więcej, wszystko jest w pani rękach.
Małżeństwa to swego rodzaju sojusze, czyż nie?
I nie zawsze obie zainteresowane strony honorują ich warunki.
To jednak sojusze i nie można ich beztrosko zrywać.
Przyjmuję warunki, które pan proponuje,
jako że każdy traktat musi być kompromisem.
Kontynuujemy?
Cóż za tłum. Wszyscy zafascynowani Ameryką.
Połowa to policjanci. Druga połowa to szpiedzy.
Kazać Simonowi ich odesłać?
Poprosiłem, by ich wpuścił.
No cóż, szachy to dwuosobowa gra.
Tym razem chciałbym, żebyś został.
Doktor Franklin. Dziękuję panu za ponowne przyjęcie.
Wszyscy goście są mile widziani, panie Williams. Zna pan pana Bancrofta.
Jedynie ze słyszenia.
Zapewniam, że nie jest tak psotny, jak mówią.
Możemy pomówić na osobności?
Z przyjemnością bym na to przystał,
ale kiedy robiliśmy to ostatnio, utraciłem swoje mienie.
A jestem dość przesądny.
Sądziłem, że chce pan porozmawiać.
Owszem. Proszę zacząć.
Tutaj?
To powietrze jest... orzeźwiające.
Gdyby dało się załatwić paszport,
czy zechciałby pan negocjować w Londynie, bez ingerencji Francuzów?
Moje ostatnie doświadczenia nie należały do przyjemnych.
Jestem tu pośród ludzi, którzy kochają mnie i szanują.
Jest pan zbyt mądry, by mylić pochlebstwa z poparciem dla pańskiego kraju.
Nie jestem aż tak mądry.
Trudno mi uwierzyć, by cokolwiek mogło skłonić Amerykę
do rzucenia się w ramiona Francji.
Wręcz przeciwnie, panie Williams.
Ameryka została siłą wepchnięta w ramiona Francji.
Czy stać pana na to, by pokładać wiarę w tak niechętnym sojuszniku?
Nasz parlament jest gotów zapewnić koloniom autonomię.
Ameryka miałaby pełną kontrolę nad sprawami wewnętrznymi.
Autonomia to nie niepodległość.
Czy musimy wiecznie spierać się o słowa?
W końcu wszyscy jesteśmy Anglikami.
Co o tym sądzisz?
Czy nie powinniśmy omówić tego na osobności?
Nie widzę ku temu powodów.
Możemy wykorzystać przewagę i zakończyć bezcelową wojnę.
Dr Bancroft mówi prawdę.
Korona jest w wielkodusznym nastroju.
Ale ja nie jestem.
Przyjacielu, przemyśl jego ofertę.
Oferuje zbyt niewiele i zbyt późno.
Jeśli nie zamierzał pan negocjować,
po co chciał się pan znów spotkać?
Po to, by wszyscy widzieli naszą rozmowę.
Kim jest ten Williams?
Twierdzi, że reprezentuje premiera Anglii.
- O czym dyskutowali? - To nie było jasne.
Co drugi człowiek w Passy jest szpiegiem. Nikt nie umie szpiegować?
Podejrzewam, że doktor zorganizował to wszystko dla nas.
Oczywiście, że tak.
Chce, byśmy zareagowali w pochopny i nieprzemyślany sposób.
Czy nie to właśnie robimy?
Proszę powiedzieć dr. Franklinowi, że zagwarantujemy niepodległość Ameryki,
jeśli zostanie wypowiedziana wojna. Ale tego nie gwarantujemy.
Gdyby naciskał...
Damy gwarancje, ale niczego nie zagwarantujemy?
W rzeczy samej. Proszę już iść.
Wiemy, co pan knuje.
Nie wiem, o czym panowie mówią.
Nie tylko pan zatrudnia informatorów.
Sądzi pan, że może plądrować skarb państwa i rozpoczynać wojny bez naszej wiedzy?
Panowie, cokolwiek robię, o ile w ogóle to zrobiłem...
Robię zawsze za zgodą króla.
To dlaczego o niczym nam nie powiedział?
W pytaniu zawarta jest odpowiedź.
Blefuje pan.
Czyżby?
Zapytamy Jego Wysokość wprost? Na pewno nie miałby nic przeciwko.
Ponoć w Bastylii mają doskonałą bibliotekę.
Zapewniają tak więźniom zajęcie.
Wersal gwarantuje niepodległość Ameryki
pod warunkiem wypowiedzenia wojny między Francją a Anglią.
To mile widziany fragment.
Tak przypuszczałem.
Ale jeśli nie dojdzie do wypowiedzenia wojny...
Słucham?
Co pana niepokoi?
Jeśli wojna nie wybuchnie, Francja wróci do handlu z Anglią,
a armia brytyjska zadba o nasze całkowite zniszczenie.
Czego pan zatem żąda?
Gwarancji.
Gwarancji gwarancji?
Tak.
A jaką formę powinny przyjąć te gwarancje?
Złoto jest zawsze przekonujące.
Jak dużo złota?
Sześć milionów liwrów.
Pożyczka wysokości sześciu milionów liwrów.
Prezent w wysokości sześciu milionów liwrów.
Damy wam sześć milionów liwrów, a wy...
Wydamy je.
Chcecie, żebyśmy wygrali, czyż nie?
Proszę to zapisać, paniczu Temple.
Niech pan nie żartuje.
Obaj wiemy, co się mówi w powozach króla.
A co z powozem królowej?
Zamierza pan kłamać mi prosto w oczy.
„Kłamstwo”. Nieroztropne słowo, panie ambasadorze.
Zaprzecza pan, że spiskuje z powstańcami,
by pozbawić Anglię należnego jej mienia?
I znowu. „Spiskuje”.
Dobry Boże.
Nie widzi pan, że Franklin robi z nas idiotów?
Nie ma prawa z nikim negocjować.
Wobec tego nie powinien pan się obawiać, niezależnie od konsekwencji.
- Proszę wybaczyć... - Król pana wzywa.
Teraz?
Monsieur Stormont,
przykro mi, ale muszę przedwcześnie zakończyć nasze spotkanie.
Domagam się odpowiedzi. Natychmiast.
Zapewne wkrótce będziemy ją mieli.
Dzień po dniu nasze drobne wysiłki przynoszą owoce, prawda?
Aż nagle...
Błyskotliwa praca, Wasza Wysokość.
Hrabia Maurepas i Monsieur Necker przyszli ze mną porozmawiać.
Czyżby, sire?
Monarchia, która zawiera sojusz z powstańczą armią, by obalić króla.
Do czego to wszystko doprowadzi?
Nikt nie potrafi przewidzieć przyszłości.
Z pewnością nie własnej.
Opieram się na radach moich ministrów.
Cóż mi pozostanie, jeśli nie będę mógł im ufać?
Jest pan królem.
Może pan wszystko.
Chciałbym, by lud mnie kochał.
Ale nie sądzę, by republika była dobrym pomysłem.
Sam nigdy nie chciałbym jej zobaczyć.
Proszę zawrzeć sojusz z Amerykanami.
I dać Brytyjczykom lekcję, której nie zapomną.
Jest pan z siebie zadowolony?
Co mu panowie powiedzieli?
Że da się sfinansować wojnę bez podnoszenia podatków.
Tylko tyle chciał usłyszeć.
Stawia nas to w dobrym świetle, prawda?
Tak?
Co ty masz na sobie?
Odrobinę zemsty.
Kto tam?
- To ja, paniczu Temple. - Wejdź.
Dobrze.
Przepraszam, że przeszkadzam. Jak idzie praca?
Prawie skończyłem.
Masz piękny charakter pisma.
Śmiem twierdzić, że lepszy od dziadka.
Nie przeszkadzałbym ci w pracy,
gdyby nie to, że dr Franklin udał się już na spoczynek,
a część listów wciąż wymaga jego podpisu.
Miałem nadzieję, że podpiszesz to w jego imieniu.
- Oczywiście. - Dziękuję.
Wszystko zatem ustalone?
O ile Kongres to zatwierdzi.
Tak.
Oczekujemy jutro pełnej relacji z Wersalu,
ze szczególnym uwzględnieniem kobiecych dekoltów.
Zrobię, co w mojej mocy.
„Moje oddanie najdroższemu ojcu, okrutnie więzionemu...”.
Ładny detal.
„Każe mi potępić tych, którzy zwą się patriotami i wyrazić obrzydzenie”...
Brzydzą go, prawda?
„...dla rebelii, którą bezprawnie podsycają”.
Ma pan talent do zdrady.
Zakładam, że to komplement.
Pamiętaj, dziadku. Nigdy nie wkładaj kapelusza.
Noś go pod ramieniem. Tak.
Nie przyniosę ci wstydu.
Niech żyje Ameryka!
Doktorze Franklinie, to wielka przyjemność pana poznać.
Hrabio Vergennes, mam wrażenie, że jesteśmy starymi przyjaciółmi.
Zwyczaj nakazuje, by goście nosili miecze.
Jednak w pańskim przypadku lepiej z niego zrezygnować.
Proszę za mną, panowie.
Nie wygląda na ambasadora.
Nawet nie nosi peruki.
Gdzie pański miecz, dr. Franklinie?
Człowiek, który wynalazł elektryczność, zelektryzował dwa kontynenty.
Proszę pozwolić, by Beaumarchais jako jeden z pierwszych
pogratulował nowemu ambasadorowi Ameryki.
Przykro mi, że odniósł pan obrażenia w naszym imieniu.
To już nie jest konieczne, ale efekt okazuje się rewelacyjny.
Deputowany Zjednoczonych Kolonii Ameryki,
monsieur Benjamin Franklin.
Wasza Wysokość, przedstawiam dr. Benjamina Franklina
i jego wnuka, Williama Temple'a Franklina.
Wasza Wysokość.
Proszę zapewnić Kongres o mojej przyjaźni.
Mam nadzieję, że nasz sojusz...
Przysłuży się obu naszym krajom.
Wasza Wysokość może liczyć na wdzięczność Kongresu
i jego wierność poczynionym ustaleniom.
A więc to wszystko. Bien.
Mogę coś dodać?
Gdyby wszystkie monarchie kierowały się wartościami obecnymi w pańskim sercu,
republiki nigdy by nie powstały.
Czyż nie to samo mówiłem?
Bien, docteur... Obaj kłamstwem doprowadziliśmy do sojuszu.
Kłamstwem, monsieur? Jedynie przewidzieliśmy przyszłą prawdę.
Przyjechali Amerykanie!
Proszę nie mówić zbyt wiele. Bywa fouineuse.
To znaczy?
Wścibska.
Wasza Wysokość, przybyli Amerykanie.
Wasza Wysokość, doktor Franklin.
Wasza Wysokość.
Proszę powiedzieć, doktorze,
czy mam zagrać kartę bankiera czy la carte anglaise?
Karta angielska nigdy nie jest rozsądnym ruchem, Wasza Wysokość.
Na pańskie ryzyko.
Dobrze gra się za cudze pieniądze?
Jeśli to robię, madame, to tylko po to, by zapewnić zyski mojemu dobroczyńcy,
nie tylko sobie.
- A zatem by uszczęśliwić dwie osoby. - Co powiedział?
Że wydawanie pieniędzy króla uszczęśliwia dwie osoby.
Proszę usiąść...
I mówić, jakie karty zagrywać.
Jeśli przegram, pomówię z mężem o sojuszu z panem.
A jeśli pani wygra?
Może sama kupię panu armatę.
Takie gry lubię najbardziej.
Przepraszam.
Mówiłeś, że przyjdzie niewiele osób.
Może 40, 50...
Musimy dawać im tyle do picia?
To inwestycja, moja droga.
W co?
W Amerykę. Teraz, gdy podpisano traktat, wszyscy będą szukali zysków.
A do kogo będą musieli przychodzić? Do tego, który był pierwszy.
Czyli do tego, któremu jeszcze nie zapłacono?
Być może król wie w tej kwestii nieco więcej od ciebie.
Świat wreszcie słyszy twoją muzykę.
Świat? Może moi sąsiedzi. Choć nie obchodzi ich, kto ją pisał.
Wobec tego musi im pani powiedzieć.
To nie byłoby odpowiednie.
Jeśli nie będzie pani mówiła ludziom, kim pani jest...
Zdecydują o tym sami.
Madame, jeszcze zrobię z pani Amerykankę.
Uwaga!
Proszę o uwagę!
Mesdames et messieurs.
Panie i panowie,
zwracam się dziś do państwa... ...w dwóch językach.
Gdyż nasz król oficjalnie potwierdził to,
co w głębi serca zawsze wiedzieliśmy.
To, że pomiędzy starą duszą Francji,
a młodzieńczym duchem Ameryki...
istnieje więź przyjaźni i zrozumienia,
której nic nie zdoła złamać.
Za przyjaźń.
Za wolność.
Za Franklinizm!
Jak pani sobie życzy.
Wreszcie zostałem rzeczownikiem.
Co my tu mamy?
Pusty kieliszek.
Trzeba to naprawić.
Halo! Tutaj.
Sio.
Wypijmy za to, co pan robi.
Musimy pomówić.
Oczywiście.
Jakie intencje ma pański chłopak?
Ma pan na myśli Temple'a?
W jakiej kwestii?
Mojej córki.
Cóż, darzy ją najwyższym szacunkiem.
Uzgodnijmy zatem warunki.
Chcę wszystko ustalić, zanim będzie za stara.
Proponuje pan...
Nasz własny sojusz. Jeśli rozumie pan, co mam na myśli.
Oui, oui. Bardzo mądrze.
A zatem zgadza się pan?
Nic nie mogłoby bardziej uszczęśliwić mnie ani mojego wnuka.
Wypijmy za to.
A madame Brillon?
Cóż z nią?
Czy ona też sprzyja temu sojuszowi?
Nie zajmujmy się tym.
I co pan powiedział?
Że nadszedł czas na porozumienie,
bo inaczej oba narody będą cierpiały.
I dzięki temu złożyli podpisy?
A potem poznał pan królową.
Zawsze jest pan w centrum wydarzeń.
Co pan teraz zamierza?
To.
Mój chłopcze!
Mademoiselle.
Dziadku, my...
To był dzień wspaniałych sojuszy.
Pan Temple właśnie mi opowiadał.
Temple to cudowny chłopak.
A ty jesteś cudowną dziewczyną.
Tworzycie cudowną parę, a ja idę się odlać.
Jest pan pijany.
A pan, sir, jest godny potępienia, kimkolwiek pan jest.
O Słodka Opatrzności.
Nie. John Adams z Massachusetts.
Cóż pan tu robi, panie Adams?
Mógłbym zapytać o to samo.
Dążę do...
Właśnie zakończyłem...
Przysłano pana, by mi pan pomógł?
Nie, sir.
Bym pana zastąpił.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK