Downloaded from YTS.MX
‪อินเดียแนโพลิส เป็นไงกันบ้าง
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(โรงละครวอล์กเกอร์)
‪เรื่องนี้สำคัญต่อไมค์ เอปส์มากครับ ‪ที่ได้กลับมาอินเดียแนโพลิส
‪เพื่อเป็นตัวแทน ‪และทำให้เมืองของเขาเป็นที่รู้จัก
‪(สแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
‪ลุกขึ้นยืน
‪ส่งเสียงปรบมือ
‪ต้อนรับไมค์ เอปส์
‪ว่าไง ชาวเมือง
‪เย่
‪สามหนึ่งเจ็ด
‪ขอเสียงสาวเซ็กซี่หน่อย
‪ไหนใครไม่ได้ใส่กางเกงใน
‪ผมได้กลิ่นเบคอนไก่งวง
‪ใช่เลย
‪ตรงนู่นมีผู้ชายบางคนส่งเสียงด้วย ‪ตอนผมถามว่า "ไหนใครไม่ได้ใส่กางเกงใน"
‪ตรงนั้นไม่ควรล่อนจ้อนนะพวก ‪ยิ่งใส่กางเกงยีนส์ด้วยแล้ว
‪ว่าไงแนปทาวน์
‪เย่
‪คืนนี้เราอยู่ที่อเวนิวกัน
‪เราอยู่ที่อเวนิว
‪ใช่แล้ว อาคารของมาดามซี.เจ. วอล์กเกอร์
‪ใช่ เราอยู่ที่อเวนิว
‪สมัยก่อนบรรดาแม่ๆ ของทุกคน ‪โดนหลอกที่ถนนเส้นนี้
‪ที่อเวนิวนี่เลย
‪ครับ ตอนนี้เราอยู่ที่แนปทาวน์ของจริงเลย
‪เออ หุบปากได้แล้ว ให้ตาย
‪แม่ๆ ของทุกคนเคยไปนั่งรถเล่น
‪พ่อกับแม่ผมเจอกันข้างถนน ‪ที่คลับชื่อว่า "เพลซทูเพลย์"
‪พวกคุณเกิดไม่ทันหรอก
‪นั่นแหละที่ที่เกิดเรื่อง ‪ที่เดอะเพลซทูเพลย์ ที่อเวนิว
‪ในนี้ไม่มีใครเป็นโควิดใช่ไหม ให้ตาย
‪มันกวนใจผมตลอดเลย
‪บัตรฉีดซีนโควิดเก๊บ้าๆ พวกนั้น
‪อือ โควิดนี่มันไร้สาระว่ะ
‪พวกเวรพูดเรื่องไปฉีดวัคซีน ‪ผมไม่รู้ว่าต้องทำยังไง
‪เรื่องบ้าๆ นี่พยายามทำให้เรากลัวด้วยเรื่องบ้าๆ
‪"ไปฉีดเลย ฉันได้ยามาแล้ว"
‪ผมไปแล้วก็ฉีดวัคซีน ‪ผมแบบ "ช่างแม่ง" ไปแล้วก็ฉีดวัคซีน
‪ครับ ผมออกไปฉีดวัคซีน
‪ตอนพวกเขาเริ่มพูดเรื่อง ‪เอางานผมออกจากเน็ตฟลิกซ์
‪ผมนี่แบบ "ต้องฉีดตรงไหน มาเลย ฉีดเลย"
‪ผมบอก "ฉีดก้นผมเลยก็ได้"
‪ผมนึกว่าตัวเองติดโควิด จริงนะ ‪นึกว่าตัวเองติดโควิด
‪ผมไปหาหมอ ‪เขาบอกว่า "ผมไม่ได้พูดแบบนั้นนะ"
‪ผมถาม "คุณพูดว่ายังไง"
‪เขาตอบว่า "ผมบอกว่าผลตรวจโคเคน ‪วันที่ 19 ของคุณเป็นบวก"
‪ผมบอก "ผมไม่ได้ยินแบบนั้น ‪ผมได้ยินแค่คำว่า 19"
‪คนดำไม่อยากฉีดวัคซีน
‪วิธีที่ดีที่สุดที่จะทำให้คนดำ ‪ยอมฉีดวัคซีนคือเพิ่มรสชาติเข้าไป
‪"ไอ้ห่านั่นมันฉีดโมเดอร์นารสสับปะรดว่ะ"
‪"เช้ด"
‪"ไฟเซอร์แตงโม!"
‪"ใช่เพื่อน ฉันฉีดมาเก้าเข็มแล้วเนี่ย"
‪"เดือนหน้าจะมีรสมะม่วงออกใหม่ด้วย"
‪ท่านนายกเทศมนตรีฮ็อกเซตต์ก็มาด้วย ‪ขอเสียงให้เขาหน่อยครับ
‪นายกเทศมนตรีฮ็อกเซตต์
‪วันนี้ผมดื่มกับเขามาทั้งวันเลย
‪ผมชอบเขาก็เพราะแบบนี้แหละ ‪เขาไม่สนห่าไรเลย
‪เขาไปถ่ายโฆษณาสภาพนี่อย่างดีด
‪"ขออีกสักกรึ๊บค่อยไปต่อกรกับพวกงั่งนี้"
‪นายกเทศมนตรีฮ็อกเซตต์ครับ ‪ปรบมือให้เขาหน่อย
‪มีคนเจ๋งๆ มาเพียบเลย
‪อันเดร คาร์สันครับทุกคน
‪อันเดร คาร์สัน
‪มาจากย่านนี้
‪ได้ยินแล้วนะ
‪นั่นแหละครับ
‪ที่อินดีแอนาเราทำกันแบบนี้แหละ
‪ใช่เลย
‪มีคนเจ๋งๆ มาเพียบเลย
‪คุณแม่ประจำย่านก็มา คุณเพเมรี่
‪ขอเสียงให้คุณเพเมรี่หน่อยครับ
‪เธอช่วยให้เด็กๆ ทุกแบบในย่านได้ออกจากคุก
‪เธอเป็นผู้หญิงผิวดำแบบที่เวลาเราโดนตำรวจจับ
‪เธอจะเดินเข้ามาแล้วถาม ‪"เขาไปทำบ้าอะไรมา"
‪"ไสหัวไป อย่ามายุ่งกับเขา"
‪"อย่าบังอาจมาทำร้ายเขานะ ไอ้เวร"
‪"เราจะไปช่วยเธอเองจ้ะ"
‪คนที่นั่งอยู่เบาะหลังจะแบบ ‪"คุณเพเมรี่ ฝากบอกแม่ผมด้วยว่าผมรักแม่"
‪เราอยู่ที่อินดีแอนา ที่ที่คนดำมาเพื่อหาสาวคนขาว
‪ที่คือที่ที่ผู้ชายคนดำมาเพื่อหาสาวคนขาว ‪ที่นี่ในอินดีแอนา
‪มีหนุ่มคนนึงที่บราวน์เบิร์ก ‪ที่คบกับสาวคนขาว "อือ ฉันได้สาวคนขาว"
‪"ตอนนี้ฉันอยู่ที่บราวน์เบิร์ก"
‪"ฉันกับสาวคนขาวของฉัน ‪มีบ้านอยู่ในเทรลเลอร์พาร์ก"
‪คนดำชื่อดเวย์น
‪หนุ่มๆ ในนี้ที่คบกับสาวคนขาว ‪ซื้อตั๋วตั้งแต่สองเดือนก่อนแล้วล่ะสิ
‪สาวคนขาวไม่ชอบเสียเวลา ‪"คุณจะได้สนุกกับโชว์"
‪"คุณจะได้มีช่วงเวลาที่ดี เราต้องซื้อตั๋วแล้ว"
‪"เราจะโทรหาเพื่อนคุณ"
‪ผู้หญิงคนดำจะไปซื้อตั๋ว ‪แล้วไม่ยอมบอกคุณว่าซื้อมาแล้ว
‪จากนั้นก็ล้อเลียนคุณไปทั่วบ้านไม่หยุด
‪"ยังอยากไปดูโชว์อยู่ใช่ไหม"
‪"งั้นก็ระวังปากเวรๆ นั่นไว้หน่อย"
‪"ไม่งั้นไม่ได้ไป"
‪"ไปทำความสะอาดโรงรถซะไป"
‪ถ้าติดโควิด คุณจะใช้ปากกับคนแปลกหน้าได้
‪เพราะคุณจะไม่ได้กลิ่นหรือรู้รสชาติมัน
‪ถ้าน้องสาวของผู้หญิงมีกลิ่นเหม็น ‪หมายความว่าลูกจะเป็นคนไม่ดีด้วยไหม
‪ก็พวกเขามาจากสภาพแวดล้อมที่ไม่ได้ดีนี่นา
‪ทุกคนครับ อย่าเดตกับผู้หญิงที่ไม่เคารพเมียคุณ
‪ผมพูดผิดล่ะ ไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้นนะ
‪จ้ะ ที่นี่คือสหภาพ ยัยบ้า
‪สาวๆ คุณเคยมองแฟนตัวเองแล้วคิดว่า ‪"ใครอยากได้ก็เอาไปเถอะ" บ้างไหม
‪ชาววีแกนอ้วนๆ อยู่ไหน ‪ในนี้มีชาววีแกนอ้วนๆ ไหม
‪ไอ้พวกขี้โม้ลวงโลง
‪กินมังสวิรัติแต่อ้วน
‪"ฉันไม่กินอันนั้น อันนั้นก็ไม่กิน"
‪"ฉันไม่…"
‪"ได้อ่านหรือยังว่าในนั้นมีอะไร ‪ฉันไม่กินอันนั้นน่ะ"
‪กินสักอย่างเหอะว่ะ ไอ้ห่านี่
‪ลูกพี่ลูกน้องผม
‪เธอหนัก 700 ปอนด์
‪เธอโทรมาหาผม ร้องห่มร้องไห้ ‪ผมถาม "เป็นอะไร"
‪"แถวนี้มีคนฉุดผู้หญิง"
‪ผมถาม "แล้วเธอกังวลอะไร"
‪ไม่มีใครฉุดเธอได้หรอกจ้า
‪ถ้าจะโดนก็คงเป็นโดนรถยก
‪ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังไปวิ่งบนถนน ‪เส้นที่มีผู้หญิงโดนฉุด
‪วิ่งไปวิ่งมาบนถนน ตาก็คอยมองรถ ‪พยายามจะโดนฉุด
‪คอยมองรถ
‪วิ่งผ่านสวนสาธารณะ โบกมือให้รถที่ผ่านไปมา
‪เพราะคุณก็รู้สาวๆ ตัวใหญ่วิ่งช้ามาก
‪คืนนั้นรถตู้ของพวกฉุดผู้หญิง
‪ขับผ่านเธอไปตั้งห้ารอบ
‪ผมถาม "มันหมายความว่ายังไง"
‪"พวกเขาไม่เห็นฉัน"
‪ผมบอก "จะไม่เห็นได้ยังไงวะ พวกเขาเห็น"
‪จะไม่มีใครเห็นวงกลมตรงมุมถนนได้ยังไง
‪เชอริโอวงเบ้อเริ่มยืนอยู่ตรงหัวมุม ‪ใครจะมองไม่เห็น
‪แต่สุดท้ายเธอก็โดนฉุด
‪พฤหัสที่แล้วมั้งที่พวกเขาฉุดเธอ ประมาณนั้นแหละ
‪ครับ พวกเขาฉุดเธอ
‪ผมคุยกับนักสืบแล้ว
‪เขาบอกว่า "คุณเอปส์ครับ เธอขึ้นรถไปเอง"
‪ใช่ เธอขึ้นรถไปเอง
‪พวกเขาจอดรถปุ๊บ เธอก็ขึ้นไปปั๊บ
‪ที่นี่มีสาวๆ อายุยังน้อย ‪มากับชายสูงอายุเยอะนะเนี่ย
‪แบ่งปันข้อมูลกันหน่อย
‪ผมจะได้เห็นบัตรสมาคมเกษียณอายุของพวกคุณ
‪เวลาเห็นผู้ชายแก่ๆ ‪เดินท่าเดียวกับคุณริคกี้ เดินแบบนี้
‪เขาเบื่อที่โดนคุณซ่อนน่ะ
‪เวลาพาเขาไปงานอีเวนต์
‪ไม่ใช่งานอีเวนต์สิ งานอีเวรต่างหาก
‪"เลิกซ่อนฉันสักทีเถอะ ให้ตาย ‪ฉันพร้อมจะโดนเห็นแล้ว"
‪เธอจะเดินนำหน้าแล้วก็พูดว่า ‪"มาค่ะ คุณริคกี้ เร็วๆ หน่อย"
‪คุณริคกี้สวน "ใครๆ ก็รู้เราคบกัน ‪เลิกไร้สาระได้แล้ว"
‪เวลาคุณริคกี้โมโหหรือเธอพูดอะไรไม่เข้าหู
‪เขาจะหันกลับมาแล้วพูดว่า ‪"ฟังนะ นังบ้า ฉันจะบอกอะไรให้"
‪เขาจะพลิกสถานการณ์เป็นแบบ…
‪"ฉันจะบอกอะไรให้ อย่าบังอาจเด็ดขาด!"
‪ก็นั่นแหละครับ
‪ผมชอบอินดีแอนาเพราะที่นี่ทุกคนเล่นบาสเกตบอล
‪ทุกคนเล่นบาสได้นิดหน่อย
‪แค่นิดหน่อย
‪ในนี้มีคนจากทีมอินดีแอนา เพเซอร์สด้วย ‪ขอเสียงให้อินดีแอนา เพเซอร์สหน่อยครับ
‪เพเซอร์ส
‪ผมชอบพวกเขา ทีมเพเซอร์ส
‪ใช่เลย
‪ผมเคยลองแล้ว ทุกคนในอินดีแอนา ‪คิดจะได้เป็นนักบาสอาชีพ
‪แต่ดันไปจบที่คุกแทน
‪คุณควรจะได้เห็นพวกเขาเล่นบาส ‪ที่สถานดัดสันดานในอินดีแอนา
‪อื้อหือ แสบซ่ากันใช่ย่อยเลยล่ะ
‪ผมพูดจริงนะ
‪ผมเคยได้เข้าทีมบาสด้วย
‪เคยได้เข้าร่วมทีม
‪แต่พอมีการประเมินเท่านั้นแหละ
‪จบเห่เลย
‪โค้ชบอก "ตามนั้นแหละ"
‪"นายอาจจะลงแข่งเกมสุดท้ายของเราได้
‪เกมที่จะแข่งกับแมนวล"
‪ผมเคยเอาแต่จะชู้ต โค้ชนี่หัวเสียเลย
‪ทุกคนมาเข้าแถวรวมตัว สบถก่นด่า
‪"ฉันไม่สน นายต้องกลับไปอยู่ตำแหน่งกองหลัง"
‪ตอนเดินมาถึงผม เขาพูดว่า
‪"นายไม่ใช่เร็จจี้ มิลเลอร์"
‪ผมแบบ "ช่างบาสเกตบอลแม่ง ไม่เล่นแม่งแล้ว"
‪ทุกคนในอินดีแอนาเล่นบาสเป็น เวลาเห็นคน
‪ที่เดินขาเป็ด ก้นกระดกๆ
‪จะรู้เลยพวกเขาดังก์ได้แน่
‪คนเดินขาเป็ด ก้นกระดก ‪คนพวกนี้กระโดดทะลุเพดานได้เลย
‪พวกเขาทำแบบนี้ "ส่งบอลมาทางนี้ ส่งมาเลย"
‪พวกขาเป็ดคนนึง "ส่งบอลมาทางนี้"
‪กระโดดทะลุเพดาน
‪แม่เจ้า
‪ก็มันจริงนี่เนอะ
‪ผมเห็นคนขาวเยอะเลย ขอผมพูดอะไรหน่อย
‪อีกไม่นานพวกคุณได้สูญพันธุ์แน่
‪เพราะพวกคุณซั่มกันน้อยไป
‪พวกคนขาวซั่มกันน้อยไป
‪ครอบครัวนึงมีลูกแค่สองคน
‪ส่วนคนดำ ซั่มกันเก่ง ซั่มไม่สนอะไรทั้งนั้น
‪ถึงจับพวกเราเข้าคุก พวกเราก็ยังทำผู้คุมท้องได้
‪"มานี่สิ เอาตูดแปะกับกรงไว้"
‪พวกคนขาวคิดถึงแต่เรื่องเงิน
‪"ผมยังแตกในใส่คุณตอนนี้ไม่ได้ ที่รัก"
‪"ผมต้องทำให้หุ้นกับตราสารหนี้ราคาขึ้นก่อน ‪ถึงจะปล่อยใส่คุณได้"
‪คนดำไม่สนหรอก
‪จะจนต้องพึ่งสวัสดิการก็ไม่เป็นไร
‪"เอาเลย ทำให้เด็กผู้น่าสงสาร ‪มาเกิดบนโลกกันเถอะ"
‪พวกผู้หญิงที่เลี้ยงลูกด้วยไก่ทอดป็อปอายส์
‪ลูกๆ พวกเธอได้เข้าเนชันแนลฟุตบอลลีกชัวร์
‪อยากให้ลูกได้เป็นนักกีฬาอาชีพงั้นเหรอ ‪กินไก่ทอดป็อปอายส์ตอนท้องสิ
‪เขาได้เป็นนักกีฬาอาชีพแน่
‪พ่อแม่ของผู้เล่นเอ็นเอฟแอลแต่ละคน ‪สูงแค่ 158 เท่านั้นแหละ
‪แต่พวกเขาสูง 207 ซม. หนัก 399 ปอนด์
‪ตอนยังอยู่ในท้องแม่ ‪พวกเขาได้กินไก่ทอดป็อปอายส์
‪อกชิ้นใหญ่
‪ปีกไก่ บิสกิตเนย
‪ครับ ถือเป็นเรื่องดีๆ
‪ผมรักอินเดียแนโพลิส ที่นี่ดีและหนาวด้วย
‪ดีและหนาว นั่นแหละ
‪ทุกคนที่นี่เคยเข้าคุกอย่างน้อยหนึ่งครั้ง
‪ทนายของผมตอนปี 1992 ก็อยู่ที่นี่ด้วย
‪คุณอยู่ไหน เจฟฟ์ ยกมือหน่อย เจฟฟ์ บอลด์วิน
‪เจฟฟ์ บอลด์วิน ยืนขึ้น
‪คุณช่วยคนออกจากคุกมาเยอะมาก ไม่สำคัญหรอก
‪ผมจะโดนจำคุก 20 ถึง 50 ปี
‪เจฟฟ์บอกผมว่า "ท่าจะไม่ดีแล้ว ไมค์"
‪"ท่าจะไม่ดีแล้ว ไมค์ ผมขอบอกคุณไว้เลย"
‪แต่มันดีนะ
‪เวลาเราได้ทนายของจริงมา
‪ไม่ใช่พวกทนายสตรอว์เบอร์แหล
‪ตอนคุณติดคุกพวกเขาไม่เคยมาเยี่ยมเลย ‪จู่ๆ ก็มีไอ้หน้าอ่อนโผล่มา
‪พูดว่า "โอเค เซ็นชื่อตรงนี้เลย"
‪"มาทำให้มันจบๆ ไป คุณอยากออกไปใช่ไหม"
‪นั่นแหละ
‪เรือนจำแมเรียน เคาน์ตี ที่นั่นนี่แบบอื้อหือ
‪ผมเคยเจอไมค์ ไทสันที่นั่นครั้งนึง ‪ผมบอก "ไมค์"
‪เขาตอบ "คุณมาจากไหน"
‪ผมบอก "อินเดียแนโพลิส" เขาแบบ "แม่เจ้า"
‪เขาบอกว่า "ผมไม่เคยอยากไปที่นั่นเลย"
‪จำได้ว่าครั้งนึง ‪มีสาวต่างเมืองมาหาผม เธอมาที่นี่
‪ผมพาไปกินร้านไวท์แคสเซิลส์อะไรพวกนั้น
‪เธอโดดลงจากเครื่องบิน "หิวจัง"
‪"ได้กินที่อินเดียแนโพลิส ฉันรักแนปทาวน์"
‪ผมเข้าใจว่าเธอหมายถึง ‪"หิวจัง ไปหาอะไรกินกันเถอะ"
‪ผมพาเธอไปที่ไวท์แคสเซิลส์
‪เธอกินแฮมเบอร์เกอร์เล็กๆ พวกนั้น
‪หอมใหญ่ทอด
‪เช้าวันรุ่งขึ้นผมโทรหา เธออยู่ที่โรงพยาบาล
‪ในวิลเชอร์ เธออยู่ที่นั่น ‪พวกเขาปั๊มหน้าท้องเธออยู่
‪เธอโวย "มีอะไรอยู่ในแฮมเบอร์เกอร์พวกนั้น"
‪เธอบอกว่า ‪"หมอบอกว่าเมื่อคืนฉันเกือบไม่รอดแล้ว"
‪เธอบอก "ไม่เอาแล้วโว้ย"
‪นั่นแหละ เรื่องจริงนะ
‪ผมรู้ว่าในภาวะโรคระบาดแบบนี้ ‪มันมีอาการกลัวเกิดขึ้น
‪ทุกคนติดแหง็กอยู่ในบ้าน ‪เวลาไปซื้อของที่ร้ายขายของชำ
‪ทุกคนจะมองหน้ากันหวาดๆ
‪"ไม่ได้เป็นโควิดใช่ไหม"
‪ผมเดินเข้าไปในร้านขายของชำ ‪ไม่มีกระดาษชำระเลย มีแต่สบู่
‪ผมบอก "พวกเขาเช็ดก้นแต่ไม่ล้างน่ะ"
‪ในนี้ต้องมีพวกก้นสกปรกอยู่แหงๆ
‪มันบ้าบอยิ่งกว่าเรื่องไหนๆ
‪ดร.เฟาซีออกทีวีขู่ให้คนกลัวได้ทุกวี่ทุกวัน
‪"ปัญหาคืออย่างนี้ครับ"
‪"ผมรู้ว่าในอีกสองเดือนพวกเราจะไม่เป็น"
‪ประชาชนคือแบบ "สองเดือนเหรอ"
‪คนที่ไม่เคยถูกขังมาก่อนถึงกับเป็นบ้าเป็นบอ
‪สำหรับคนที่เคยเข้าคุกก็ไม่เป็นไรนะ
‪"เอามาม่าออกมากิน"
‪"เอาแครกเกอร์ออกมา ทำสแลม นั่งชิล"
‪"หั่นเนื้ออบแห้งใส่หน่อยๆ โปะชีสกับกุ้ง"
‪ดูพวกที่เคยเข้าคุกสิ พวกเขาเข้าใจล่ะ
‪พวกเขารู้เคล็ดลับชาวคุกดี
‪ใช่ มันบ้ามาก ไม่มีใครมีความสุขเลย ‪ยกเว้นพวกนักต้มตุ๋น
‪พวกนักต้มตุ๋นเงินกู้พีพีพี
‪อินสตาแกรมกับเฟซบุ๊กพวกเขาเป็นแบบนี้
‪ดูไอ้ขี้ขโมยพวกนี่สิ
‪คนที่มีงานทำสวดภาวนา
‪"เดี๋ยวมันก็ผ่านไป"
‪นั่นแหละ
‪ถ้าขโมยเงินมาได้ฟลุ๊กๆ ก็เก็บเงินไว้เถอะ
‪ช่างแม่ง เก็บเงินไว้ เงินทั้งหมด ‪ที่พวกเขาไม่ได้ไปจากคุณ ช่างแม่ง
‪เก็บเงินไว้
‪แต่อย่าเอาไปซื้อรองเท้า เข็มขัด ‪หรืออะไรพวกนั้น
‪ซื้อที่ดิน ซื้อ…
‪ทรัพย์สินหรืออะไรพวกนั้น
‪ด้วยเงินที่ขโมยมา
‪ซื้อบ้านไว้บ้าง เพราะตอนคุณออกมา ‪คุณจะต้องการมันแน่
‪เพราะคุณจะมีเวลานิดหน่อย พวกเขาจะจับคุณขัง
‪คุณต้องติดคุก
‪บ้าบอ เวลาขโมยเงินมาได้ต้องเอาไปทำฟันนะ
‪ไม่ว่าจะทำผิดอะไรมา
‪ก็ต้องไปทำฟันและดูแลสุขภาพด้วย
‪อย่างน้อยตอนอยู่ในคุกคุณก็สุขภาพดี
‪ทุกครั้งที่คุณซื้อเข็มขัด
‪ฟันซี่นั้นที่คุณไม่ได้ไปทำคอยมองอยู่
‪มันส่ายหัวแล้วพูดว่า
‪"ดูไอ้เวรนี่สิ ซื้อเข็มขัดอีกแล้ว"
‪"ฉันอยู่ตรงนี้ตัวเหม็นหึ่งมาสองปีแล้ว"
‪"แต่แกกลับซื้อเข็มขัดอีกแล้วเนี่ยนะ"
‪ฉันตัดสินใจขายยา
‪ผมเป็นคนค้ายาที่ห่วยแตกที่สุดที่คุณเคยเจอเลยล่ะ
‪อือ
‪ถ้าอยากขายยาต้องมีบุคลิกเฉพาะอย่างหนึ่ง
‪ผมคือแบบ
‪เดินไปที่รถแล้วทำมือแบบนี้ซื่อๆ เลย
‪ไอ้พวกเวรตีมือผมแล้วขับรถออกไป
‪นั่นแหละสัญญาณอย่างแรก ไปหางานทำเถอะว่ะ
‪นั่นแหละ
‪ผมจำได้มีครั้งนึง คือผมเป็นพวกพูดเก่งช่างจ้อ
‪ผมกำลังคุยกับพ่อค้ายาคนนึง
‪หมอนั่นให้ผมมาครึ่งกิโล ผมแบบ "เฮ้ย"
‪"เจอกันใหม่อาทิตย์หน้า"
‪"โอเค ก็ได้ อือๆ"
‪ผมไม่รู้จะเอาไปขายใคร
‪สองเดือนเต็มที่ผมขายยานั่นไม่ออกเลย
‪เขาตามหาผม
‪เป็นความรู้สึกที่แย่ที่สุดในโลก ‪ติดหนี้พ่อค้ายา ฉิบหายมาก
‪ทุกคนในย่านพูดอยู่นั่นแหละ ‪"พี่เบิ้มโทนี่ตามหานายอยู่ว่ะพวก"
‪"เออ เคยเจอกันแล้ว ‪ฉันรู้เขาอยู่ไหน คุยกันแล้วด้วย"
‪"คุยกับผีน่ะสิ เขาตามหานายอยู่"
‪แล้วพวกพ่อค้ายาคนอื่นๆ ‪ก็ช่วยเขาตามหาคุณด้วยนะ
‪ตอนคุณไปซื้อรองเท้าที่ร้านฟุตล็อกเกอร์
‪"อือ เขาอยู่นี่ซื้อไนกี้จอร์แดนอยู่"
‪"ด้วยเงินของนาย พี่เบิ้มโทนี่"
‪"จับมันไว้ อย่าเพิ่งให้ไปไหน"
‪"รั้งเขาไว้"
‪ติดหนี้พ่อค้ายารายใหญ่เป็นความรู้สึกที่แย่ที่สุดเลย
‪ตอนคุณกำลังนั่งทอยลูกเต๋าอยู่ ‪เขาเดินเข้ามา คุณก็แบบ "เอิ้ว"
‪"ว่าไง พี่เบิ้ทโทนี่"
‪"เอิ้ว"
‪เขาแบบ "ฉันจะพูดอะไรกับหมอนี่นะ"
‪ผมจำได้ว่าตอนนั้นอยู่ที่ที่ร้านชื่อ "แอพิคิวเรียน"
‪เป็นที่รวมตัวช่วงหลังเวลาทำการเก่าๆ ‪ที่ซัตเทอร์แลน์
‪ของสมัยก่อน ช่วงยุค 90
‪ผมเคยเอาโคเคนซ่อนไว้ในแขนเสื้อแจ็กเก็ต
‪ตอนตำรวจมาตรวจ พวกเขาจะได้หาไม่เจอ
‪ผมทอยลูกเต๋าอยู่ที่แอพิคิวเรียน
‪ที่นั่นไม่มีอะไรเลยนอกจากผู้ชายแก่ๆ ‪นักพนันเฒ่าอะไรพวกนั้น
‪พวกเขาทอยลูกเต๋ากัน บนผนังมีป้ายติดว่า
‪"ห้ามนำยาเสพติดเข้า" "ห้ามพกปืน"
‪ที่พูดมาคือมีครบ
‪ทุกอย่างที่ป้ายบอกว่า "ห้ามนำเข้ามา"
‪มีครบ มีหมด
‪ผมกำลังทอยลูกเต๋า
‪ผมทอยลูกเต๋า ยาที่ซ่อนไว้ไหลออกมาหมด
‪พวกตาเฒ่าคือแบบ "อ๊าก"
‪มีคนนึงบอก "ออกไปซะ บ้าอะไรวะเนี่ย"
‪พอออกมาถึงข้างนอก ‪เขาถาม "สองซองคิดเท่าไร"
‪นั่นแหละ
‪ในภาวะโรคระบาด ผมขอบอกเลย
‪ว่าไอ้โควิดเวรนี่มันปิดทุกอย่างได้หมด ‪ยกเว้นกรมสงเคราะห์บุตร
‪มันคือที่เดียวที่ยังทำงานต่อไป ‪กรมสงเคราะห์บุตรไม่เคยหยุด
‪ถ้าคุณได้จ่ายค่าเลี้ยงดูบุตรเท่าที่ผมจ่าย ‪คุณจะใจร้ายกับลูกแน่
‪"ปิดประตูสิวะ!"
‪"พ่อ ผมได้เกรดสี่" "ฉันไม่สนหรอกโว้ย"
‪กรมสงเคราะห์บุตรคือที่เดียวที่ยังทำงานอยู่
‪ผมรู้เพราะผมโทรไปที่นั่น
‪ผมถามพนักงานว่า
‪"รู้ไหมว่าโลกกำลังเกิดเรื่องอะไร"
‪"ส่งใบเสร็จค่าเลี้ยงดูบุตรมาอยู่นั่นแหละ อีบ้า"
‪"เห็นไหมเนี่ยว่าโลกกำลังจะแตก"
‪เธอบอกว่า ‪"เรื่องนั้นไม่เกี่ยวกับทางเราค่ะ คุณเอปส์"
‪"ถ้าไม่รวยก็กระเสือกกระสนจนตายไปนะคะ"
‪ผมบอก "บ้านคุณสิ ขอคุยกับผู้จัดการหน่อย"
‪"ฉันไม่อยากคุยกับเธอ ‪เธอไม่ใช่เจ้าของกรมสงเคราะห์บุตรสักหน่อย"
‪นั่นแหละ ให้ตาย
‪ช่วงเกิดโรคระบาด ‪ผมดู "เดอะเวอร์ซัส" สนุกใช้ได้เลย
‪ตอนเด็ดสุดคือบ็อบบี้ บราวน์กับคีธ สเวต
‪ผมนึกว่าบ็อบบี้ บราวน์กำลังจะตาย แต่เขาแบบ…
‪ทุกย่างก้าวของเธอ
‪อยู่ด้วยกัน
‪ผมบอก "พวกเขาควรเตรียมหน่วยกู้ชีพ
‪ไว้ข้างๆ ตึกให้ไอ้อ้วนนี่นะ"
‪แต่ผมรักบ็อบบี้ บราวน์นะ
‪ใช่เลย
‪คีธ สเวตใส่แจ็กเก็ตอลาดินออกมา
‪หลังเขางอไม่มีวันหายเหมือนคุณป้าอายุ 80
‪ตลอดอาชีพการงานของเขา ‪เขาอึ๊บคุณป้ามามากกว่า 300 คน
‪เขาอาจจะได้ป้าคุณด้วยก็ได้นะ เขาอยู่ที่เฟสเซส
‪ไมค์ โจนส์กับแทนดี้ พวกเขาอยู่ที่เฟสเซส
‪มีย่ายายอายุน้อยเยอะนะ
‪ย่ายายสมัยนี้นี่แม่เจ้า
‪พวกคุณไม่ได้เป็นเหมือนย่ายายของเราแล้ว
‪อย่าลืมล่ะ
‪ย่ายายของเราฟังเพลงของนาตาลี โคล
‪พวกคุณฟังเมแกน ดี สตาลเลียน
‪คงพอจะเดาออกนะว่าจะเป็นย่ายายสไตล์ไหน
‪"ที่รัก เราทเวิร์กกันแซ่บสุดเลยจ้ะ"
‪"มีหนุ่มดีเอ็มมาหายายเพียบเลย"
‪"ย่ากับโรสไปคอนเสิร์ตคาร์ดี้ บีมา
‪ม่วนสุดไรสุด"
‪"ไม่ใช่โรสสิ"
‪"ย่ากับลาควีช่าต่างหากที่ไป"
‪"จำลาควีช่าที่อายุ 90 ได้ไหม"
‪"ย่ากับลาควีช่าม่วนสุดไรสุดเลยล่ะ อีหญิง"
‪ลูกท้ออายุ 83 ปี
‪เรื่องจริงนะครับ
‪ในนี้มีแต่สาวสวยๆ ทั้งนั้นเลย
‪ขอเสียงคนรู้ตัวว่าสวยหน่อยครับ
‪ส่งเสียงที
‪ขอดูความมั่นใจหน่อย
‪ขอเสียงคนสวยที่ไม่รู้ตัวหน่อยครับ
‪โอเค มียัยทึ่มคนนึงตรงนี้
‪เมื่อกี้…
‪เธอต้องพูดบางอย่าง ผมนึกว่าเธอไม่รู้
‪ถ้าคุณไม่สวยเลย…
‪แต่ความมั่นหน้ามั่นโหนกเกินร้อย
‪แถมหนุ่มๆ ยังพยายามเข้าหาและซั่มคุณ ‪ขอเสียงหน่อยครับ
‪มีผู้ชายคนนึงพูดว่า "เย่"
‪หุบปากซะไอ้งั่ง
‪เพราะสาวๆ ที่หน้าตาเหมือนบียอนเซ่
‪มีสตางค์ พวกเธอจะนั่งเงียบๆ อยู่ในมุม
‪สนุกสนานไม่เป็น
‪ส่วนสาวๆ ที่หน้าตา ‪เหมือนเคิร์ก แฟรงคลิน พวกนี้ก๋ากั่น
‪จะต้องมีส่วนร่วมในทุกเรื่อง
‪นั่นแหละ
‪อยู่ในวงการการแสดงมันยากนะครับ
‪เพราะทุกคนต้องการบางอย่างจากเรา
‪เราก็อยากจะให้พวกเขา แต่เรามีไม่พอ
‪มันแย่มาก
‪คนดำเป็นแบบนั้นแหละ เราไปปิกนิก
‪เราโด่งดัง ต่างๆ นานา ‪ทุกคนจะดีใจที่ได้เจอเรา
‪มันจะต้องมีคนนั่งกินอาหาร ‪แล้วมองเราแบบ "อือ"
‪หมอนั่นเป็นบ้าอะไรวะ
‪"ใช่ ผมอยากคุยกับคุณสักแป๊บ"
‪นั่นแหละ
‪เวลาผมอยู่ที่อินเดียแนโพลิส ‪ที่นี่เป็นที่เดียวที่ผมมา
‪แล้วคนปฏิบัติกับผมแบบจริงใจ
‪ไม่ว่าผมจะไปที่ไหน ‪ทุกคนจะดีใจที่ได้เจอผม "ไมค์ เอปส์"
‪ผมมาที่อินเดียแนโพลิส
‪ระหว่างซื้อของในร้านขายของชำ ‪มีคนเดินมาหาผม
‪"ยังเล่นมุกเสี่ยวแดกอยู่อีกเหรอ"
‪ไม่ขอเจอไอ้เวรนี่อีกแล้ว ไอ้พวกขี้แอนตี้
‪เรื่องจริงนะ
‪มีสาวๆ สวยๆ เยอะจัง
‪ผมบอกพวกผู้ชายอยู่ตลอด ‪ว่า "อย่าเอาสาวที่ใส่รองเท้าอักส์"
‪ผู้หญิงที่ใส่อักส์เป็นพวกอีตัว รองเท้าแบบ…
‪อักส์สีขนสิงโตน่ะ
‪มัน…
‪อีตัวของจริงเลย
‪อักส์สีขนเซเบิล
‪นั่นก็อีตัวของจริง
‪พวกเธอจะเผด็จศึกคุณที่หลังร้านอาร์บีส์
‪เนื้ออบชิ้นใหญ่
‪ผมจำได้ว่าตอนเด็กๆ ผมเคยโดนจี้ที่อินดีแอนา
‪พวกเขาจับผมขึ้นรถ
‪พวกเขาเกือบจะฆ่าผมแล้ว จริงๆ นะ
‪ทันทีที่พวกเขาปิดเพลง ผมนี่แบบ…
‪พวกเขาถาม "มีอะไร" ‪ผมบอก "เปิดเพลงอีกสิ"
‪พวกเขาแบบ "หุบปากซะ!"
‪บิล คอสบี้ออกจากคุกแล้ว
‪อือ
‪ผมอยากอยู่กับบิล คอสบี้
‪แต่ผมจำได้ว่าเขาพูดเรื่องคนใส่กางเกงย้วยๆ
‪เขาไม่ได้อยู่กับเรา
‪เขาก็อยู่แหละแต่ไม่ได้อยู่จริง
‪แต่เขาก็ถูกจับ
‪ซึ่งพวกผู้หญิงคนขาวนั่นแหละที่ปากโป้งเรื่องเขา
‪นั่นแหละที่ห่วยแตก พวกผู้หญิงคนขาว
‪พวกคุณก็เห็นบทสัมภาษณ์ของพวกเธอ
‪นั่นแหละ ผู้หญิงคนขาวทั้งหลายแหล่ ‪ที่แจ้งเรื่องเขา ต่างๆ นานา
‪ผมเพิ่งได้เจอเขาที่แอตแลนตา ‪เมื่อสองสัปดาห์ก่อนนี่เอง
‪เจอที่ห้างเมซีส์ เขากำลังซื้อเสื้ออยู่ ‪เขาใส่เสื้อกล้ามอะไรพวกนั้น
‪เขาใส่หน้ากาก เขาไม่รู้ว่าผมเห็นเขา ‪แต่ผมจำท่าเดินเขาได้ไง
‪จำได้จากรายการทีวี
‪เขาหันไปหันมาแบบนี้เลย
‪ผมบอกลูกว่า "นั่นบิล คอสบี้"
‪ผมแหย่เขาเล่นตอนเดินผ่าน
‪ผมบอก "พวกอีตัวอยู่ไหน" เขาแบบ "เฮ้ย"
‪"พวกอีตัวอยู่ไหน"
‪บิล คอสบี้วางยาสาวๆ คนขาว ‪สาวๆ คนขาวทั้งนั้น
‪ในบทสัมภาษณ์คุณจะเห็นสาวๆ คนขาว ‪พวกเธอแจ้งเรื่องบิล
‪เขาวางยาสาวๆ คนขาว ‪สาวๆ คนขาวที่โดนเขาวางยาทุกคน
‪"โอ้ บิล"
‪เขาแบบ "โอ้ โล่งอกไปที"
‪เขาก็พยายามจะวางยาสาวๆ คนดำนะ
‪แต่พวกเธอดื่มอยู่ทุกคืน ขอแข็งเกินไป
‪เขาใส่ยาสี่เม็ดลงไปในเครื่องดื่มของสาวคนดำ
‪เธอบอกเขาว่า "อะไรนะ ‪ฉันควรจะมีอาการอะไรใช่ไหม"
‪"เธอได้ซี้แหงแก๋แน่
‪ฉันใส่ยาลงไปในเครื่องดื่มเธอเยอะขนาดนั้น"
‪พวกเขาจับคนดำเข้าตะรางกันหมด
‪ไอ้เวรไวน์สตีน
‪เขาคิดว่าตัวเองจะรอด เพราะเขาป่วย
‪มาศาลทีไร เขาเดินไม่ได้ทุกที
‪พวกเขาพูดว่า "เข้ามาเลย เรามี…"
‪"ในคุกก็มีแผนกการแพทย์เหมือนกัน"
‪"นายต้องเข้าซังเต ไอ้หนุ่มคนขาว"
‪อาร์. เคลลี่ ให้ตาย นักร้องผู้ยอดเยี่ยม
‪เขาเป็นนักร้อง
‪ใครจะเอาชนะอาร์. เคลลี่ ‪ใน "เดอะเวอร์ซัส" ได้
‪ไม่มีเลย
‪จะบอกให้ว่าใครเอาชนะเขาได้
‪ผู้พิพากษาไง
‪ผู้พิพากษาเล่นงานเขาอ่วมแน่
‪เรื่องจริงนะ
‪เพราะผมมาจากอินดีแอนา ‪คุณก็รู้ว่าเมืองนี้เป็นยังไง
‪แต่ผมจะพูดตรงๆ เลย
‪ผมเบื่อที่ต้องทำตัว ‪เหมือนไม่ชอบคนขาวเต็มแก่แล้ว
‪ผมทำแบบนั้นแค่ตอนอยู่ต่อหน้าคนดำ
‪คนขาว ถ้าคุณได้ยินเรื่องที่ผมพูดถึงพวกคุณ
‪ตอนอยู่กับคนดำล่ะก็…
‪แล้วจากนั้นผมก็กลับไปในชุมชนปลอดภัย ‪กอดเพื่อนบ้านผม บ็อบกับซินดี้ ภรรยาเขา
‪แล้วก็บอกเขาว่า "ผมรักคุณ บ็อบ"
‪ผมเป็นพวกหน้าไหว้หลังหลอกน่ะ
‪ทันทีที่คนดำมีสตางค์ ‪พวกเขาจะไม่อยากอยู่ใกล้คนดำด้วยกัน
‪"ไม่ๆ เอาพวกคนดำออกไปห่างๆ ฉันเลย ‪ฉันไม่สุงสิงกับพวกคนดำ"
‪"ไม่เอาโว้ย"
‪"พวกคนดำขี้ปะติ๋ว"
‪"พวกคนดำเหรอ ‪เอาพวกเขาออกไปห่างๆ เลย"
‪"ฉันไม่สุงสิงกับพวกคนดำ"
‪เรื่องจริงนะพวก
‪ดูสาว ๆ พวกนี้สิ
‪สาวๆ พวกคุณต้องไปสังสรรค์ ‪กับทีน่า เทิร์นเนอร์สนะ สาวแก่
‪จากฮอลส์วิลล์
‪ทีน่า เทอร์เนอร์ส
‪กับเบ็ตตี้ ไรส์
‪สาวแก่รู้วิธีขอบางอย่าง
‪สาวเอ๊าะๆ ไม่รู้วิธีขอเงินหลังนอนกับเราแล้ว
‪สาวแก่รู้วิธีขอเงิน
‪สาวแก่ขอเงินแบบนี้ครับ
‪"ฉันมีเรื่องสงสัยค่ะ ‪เราใช้เวลาอยู่ด้วยกันมาสองสามชั่วโมงแล้ว
‪ดูเหมือนคุณจะสนุกนะ"
‪"ถ้าคุณพอจะใจดีช่วยอะไรฉันหน่อย
‪ฉันจะได้ไปทำเล็บ ทำนู่นนี่นั่น"
‪เธอพูดขนาดนั้นแล้ว เราจะปฏิเสธลงได้ยังไง
‪ส่วนสาวเอ๊าะๆ ขอเงินแบบนี้
‪"คุณยังต้องทำสิ่งที่คุณบอกว่าจะทำนะคะป๋า"
‪"ฉันต้องให้เงินเธอ 200 ดอลลาร์ ‪กับกินยาฆ่าเชื้อเหรอ"
‪"อย่ากลับมาอีกนะ ฉันไม่สนแล้ว"
‪ครับ เรื่องจริงนะ
‪"จบนะ" สาวเอ๊าะๆ ชอบพูด
‪"จบนะ"
‪ผมเข้ากับคนดูวัยละอ่อนไม่ได้ จบนะ
‪ส่วนลูกๆ ผมก็เอาแต่เต้น
‪ผมหมายถึงพวกวัยรุ่นที่เต้นท่าพวกนี้น่ะ
‪"หยุดยุกยิกใกล้ๆ พ่อสักทีได้ไหม"
‪ลูกสาวผมคนนึงเต้น ‪ผมแบบ "นั่นไม่ใช่ท่าเต้นใช่ไหม"
‪ไอ้ท่านี้น่ะ
‪ถ้าเป็นสมัยก่อนเต้นท่านี้มีโดนตื้บ
‪ท่าอย่างกับพร้อมบวก
‪นั่นแหละ ผมเติบโตที่อินเดียแนโพลิส ‪งัดหัวดับเพลิงอะไรพวกนั้น
‪ได้เข้าร่วมโครงการข้าวกลางวันฟรี
‪ที่โรงเรียนหมายเลข 48
‪อือ
‪ศูนย์วินิจฉัยโรค
‪ผมชอบทุกอย่างเกี่ยวกับอินเดียแนโพลิส ‪ที่นี่เป็นเมืองที่สวยงาม
‪เมืองนี้สร้างผมมาอย่างแท้จริง
‪เข้าใจใช่ไหม
‪อือ
‪ครับ เดี่ยวนี้ผมอุทิศให้พ่อกับแม่ผม
‪ผมเสียพวกท่านปีที่แล้ว
‪พวกเขาเป็นชาวอินเดียแนโพลิสแท้ๆ
‪แมรี่ รี้ด ทอมมี่ เอปส์
‪พ่อผมทำงานที่เนวีสตาร์อยู่ 40 ปี
‪แม่ผมเคยทำงานที่บล็อกส์
‪นั่นแหละ
‪จำบล็อกส์ได้ไหม
‪จำแคตตาล็อกสปีเกิลเล่มหนาได้ไหม
‪เราสั่งของในนั้นได้ นั่นแหละ
‪ความทรงจำดีๆ เกี่ยวกับอินเดียแนโพลิส
‪สุสาน
‪"สายัณสวัสดิ์ ยินดีต้อนรับสู่สุสาน"
‪ผมเคยใส่แต่กางเกงในแล้วร้อง "อ๊าก"
‪"สุสานจะมาจัดการลูกแน่"
‪แม่ใช้วิธีนั้นเรียกผมเข้านอน ‪"สุสานจะมาจัดการลูกแน่"
‪นั่นแหละ สำหรับคนที่ไม่รู้อะไร ‪เกี่ยวกับอินเดียแนโพลิส
‪ที่นี่มีมากกว่าข้าวโพดนะ พอจะเข้าใจไหม
‪มีทั้งคนมีไหวพริบ ฉลาดหลักแหลม ‪มีการศึกษา และนักธุรกิจตัวจริงด้วย
‪เข้าใจใช่ไหม
‪ผมเรียนรู้เรื่องการเอาตัวรอดที่นี่
‪ผมเคยขายลูกกวาด
‪แต่ไม่ชอบไปถนนสาย 30 กับถนนคลิฟตัน ‪เพราะพวกเขาชอบเอากล่องไป
‪ผมรู้จักทุกคนในนี้เป็นการส่วนตัว
‪ผมคือพวกคุณ ส่วนอะไร…
‪ที่เกี่ยวกับฮอลลีวูดก็เป็นแค่การแสดง
‪อือ
‪พ่อผม ทอมมี่ เอปส์ ‪ชอบไปที่เดอะ แกรนด์ประจำเลย
‪เขาชอบไปที่เดอะ แกรนด์ ที่ประจำเขาล่ะ
‪ครั้งหนึ่งผมติดคุก
‪ผมติดคุกเพราะยังไม่โต
‪ในฐานะคนดำวัยละอ่อน
‪เวลามีพวกพี่ๆ ออกจากคุกมา
‪พวกเขาจะโม้เรื่องคุกให้ฟังซะน่าสนใจเลย
‪"ฉันอยู่ที่เพนเดิลตันอยู่สองปี ‪แล้วก็ไปที่อื่นอีกสามปี"
‪"และอีกห้าปีที่วาแบช"
‪พวกเขาทำให้มันฟังดูดี คุณจะแบบ ‪"อยากไปจัง ต้องลองไปสักหน่อยแล้ว"
‪"ต้องไปให้เห็นกับตา"
‪ครับ ผมเคยติดคุกครั้งนึง
‪ผมบอกพ่อเพราะผมบังเอิญไปเจอนักเลงเก่ามา
‪เขาพูดเก่ง
‪เขาพูดถึงคนขาว
‪"เออ นายต้องอยู่ที่นี่ก็เพราะพวกคนขาว"
‪ผมแบบ "ไม่ใช่ ผมก่อเรื่องเองต่างหาก"
‪เขาจับผมได้ คนขาวจับผมได้
‪เขาเป็นนักเลงเก่า
‪เขานั่งฝอยเรื่องพวกนั้นให้ผมฟัง ‪แล้วผมก็โทรหาพ่อ
‪ผมแบบ "พ่อ แม่เจ้า ผมอยู่กับลูกพี่คนนึง"
‪"ลูกพี่คนนี้เขาฉลาดมาก แม่จอร์จ"
‪"คนเทพของแท้"
‪พ่อผมตอบ "อ่าฮะ แจ๋ว"
‪"เขาไม่ได้ฉลาดนักหรอก เขาอยู่ในคุกกับแกนะ"
‪ผมบอก "โอเคพ่อ แค่นี้นะ
‪พวกเขาจะตัดสายแล้ว บาย"
‪พ่อผมเป็นคนมีอารมณ์ขัน
‪มีอยู่วันนึงเขาโทรหาผม
‪พูดเรื่องเด็กที่ปล้นธนาคาร
‪เขาบอกว่า ‪"มีพวกเด็กเวรปล้นธนาคารที่อินดีแอนา"
‪พ่อพูดต่อ "นักข่าวถามเด็กพวกนั้นว่าทำไปทำไม
‪หนึ่งในนั้นตอบว่า 'คืองี้พวก
‪เรากำลังดูเรื่องฮีทอยู่
‪แล้วเราก็แบบ
‪เราก็แค่แบบ เอาวะ'"
‪พ่อผมบอก
‪"ให้ตาย สงสัยพวกเขายังไม่ได้ดูตอนจบแหง"
‪"พวกเขาซวยแล้ว"
‪ใช่เลย
‪แม่ผมเคยไปงานประชุมผู้ปกครอง
‪พวกครูจะกุเรื่องขึ้นมาใส่ความเรา
‪คุยเคยเห็นตอนแม่คุยกับครูไหม
‪แล้วคุณก็ได้แต่มองหน้าแม่แบบ…
‪"กลับไปแม่จะจัดการแก"
‪อือ
‪แม่ผมเคยพูดประมาณว่าแม่จะเตะก้นครู
‪"นังนั่นจะต้องโดนดี แม่จะจัดการมัน"
‪"ขึ้นไปแล้วก็ทำตัวดีๆ นะ" ‪"โอเค บ๊ายบาย เยี่ยมค่ะ"
‪"ขึ้นรถไปซะ!" ผมแบบ "ครูบอกอะไรแม่เนี่ย"
‪อือ
‪ตอนนี้ผมเป็นผู้ใหญ่แล้ว จัดการชีวิตตัวเองได้ดี
‪ผมชอบยอมรับผิด
‪อันที่จริงก็ไม่ได้ดีขนาดนั้น
‪ก็นะ
‪แต่ก็ไม่ได้ทำแบบที่เคยทำ
‪เข้าใจใช่ไหม
‪ที่ได้เป็นคนอินเดียแนโพลิส
‪ที่ได้ขึ้นมายืนอยู่ตรงนี้
‪ผมก็แสบใช่ย่อย คุณไม่รู้หรอกเพราะคุณอยู่ที่นี่
‪คุณไม่ได้ไปไหน
‪บางคนอาจจะรู้ แต่ผมน่ะไม่ใช่เล่นๆ นะ
‪นั่นแหละ
‪ไม่มีวุฒิจบม.ปลาย
‪โดนโทษอาญาสามรอบ
‪แสตมป์อาหาร
‪ซีเรียลคาบูม
‪วิตามินคิง
‪พวกเรารอดมาได้ยังไงวะเนี่ย
‪เข้าใจใช่ไหม
‪เพราะคนดำแบบเราผ่านอะไรมาโคตรเยอะ
‪พวกคนขาว คุณจะพูดเรื่องบ้าอะไรก็ได้
‪ฝอยเรื่องคนขาวไปเลยทั้งวัน ‪พวกเขาจะตอบว่า "ฉันเข้าใจ ฉันเข้าใจจริง"
‪"ฉันเข้าใจ"
‪แต่ในอเมริกาคนดำนั้นร้ายกาจ เข้าใจผมไหม
‪ร้ายกาจโคตรๆ
‪เริ่มจากศูนย์แต่ก็ยัง ‪ประสบความสำเร็จ ร้ายกาจสุดๆ
‪เพราะแบบนี้เราถึงต้องการนายกฯ ฮ็อกเซตต์
‪ครับ เขาชอบผู้คน เข้าใจผมไหม
‪เราต้องการคนที่สนับสนุนการเลิกทาส
‪ที่อินเดียแนโพลิส ‪เราต้องการเฟรเดอริค ดักลาสผิวขาว
‪"มาเร็ว เร็วเข้า"
‪"พวกเขามาแล้ว เผ่นเร็ว"
‪เพื่อนผม อันเดร คาร์สัน มาจากย่านเดียวกัน
‪ได้ที่นั่งในทำเนียบขาว
‪แจ่มสุดไรสุด
‪แอมป์ แฮร์ริส ผู้คอยสร้างความสนุกสนาน
‪และช่วยเหลือชุมชนมาโดยตลอด
‪นั่น "บูมบูม" แมนซีนี เพื่อนยากนิสัยดี
‪มาจากชุมชนเดียวกัน ย่านเดียวกัน ไมค์ โจนส์
‪ตรงนั้นเร้ด สลอเตอร์ เพื่อนผม
‪ครอบครัวแบรดลีย์ นั่นแหละครับ
‪เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ของผมทุกคน ‪จากฝั่งตะวันออก ฮอวิลล์
‪เพราะผมรู้ว่าพวกคุณดูเดี่ยวอันใหม่ ‪ของผมในเน็ตฟลิกซ์แล้ว
‪ส่งตรงจากอินเดียแนโพลิส
‪มอนตี้บอกว่า "ฉันเห็นนาย ‪ทำรายการใหม่กับทอมมี่ เดวิดสัน"
‪ผมบอก "วานด้า ไซค์สต่างหาก"
‪เด็กหนุ่มพวกนี้ ให้ตาย พวกเขา…
‪พวกเขาต้องการความช่วยเหลือ นั่นแหละ
‪อือ
‪เพราะเด็กสมัยนี้ไม่ค่อยมีความเคารพเลย
‪ไอ้พวกเด็กเวร
‪เหมือนที่ผมบอกพวกย่ายายก็เปลี่ยนไป
‪เหล่าย่ายายไม่เหมือนเดิม ให้ตาย
‪จำสมัยก่อนได้ไหม เวลาพวกย่ายายเจอเรา
‪เวลาเราเผลอสบตากับคุณย่าคุณยาย ‪แกจะแบบ "ไปซื้อของให้ยายหน่อย"
‪ฉิบหาย แล้วก็ต้องเดินเข้าบ้านตามยายไป
‪บ้านที่โคตรร้อน
‪"ดูนี่นะ มันราคา 1.89 ดอลลาร์"
‪"ตามมา เดี๋ยวยายเอาให้ดู ‪ว่ามันคืออะไร ตามมาเลย"
‪"เอื้อมไปหยิบมันออกมาจากตรงนั้นหน่อย"
‪"อยู่ในๆ ใกล้ๆ น้ำส้ม"
‪"ลูกเอ๊ย ซื้อของให้ตัวเองด้วยนะ"
‪"ซื้อให้ตัวเองด้วย"
‪"ถ้าผมซื้อให้ตัวเอง ‪ยายอาจจะได้ของไม่ครบนะครับ"
‪ผมทำแบบนั้นกับพวกย่ายายน่ะ ‪ผมรับเงินพวกแกมา
‪นั่นแหละ เรื่องจริงนะ
‪ผมชอบเล่นมุก เล่าเรื่องตลก ‪นึกภาพตัวเองทำอย่างอื่นไม่ออกเลย
‪พวกเด็กหนุ่มแถวๆ นี้ พวกเขาน่ากลัวนะ
‪วันก่อนที่ปั๊มน้ำมัน ผมเห็นพวกเด็กหนุ่มนั่งอยู่ในรถ
‪ผมรู้ว่าพวกเขาคุยกันอยู่เพราะพวกเขาหัวเราะ
‪ผมแบบ "ขำอะไรกันวะ"
‪พอผมเดินกลับไป ตอนนั้นผมทักเปียด้วย
‪เด็กเวรนั่นมันพูด "ไอ้เปียเบียด" ผมแบบ…
‪ผมได้ยินแต่แบบ "ช่างแม่งเหอะ"
‪ผมเพิ่งเข้าไปในปั๊ม
‪ผมเดินออกมา ได้ยินเด็กเวรอีกคนพูด
‪"ไอ้เตี้ยหมาตื่น"
‪ผมบอก "บ้านแกสิ"
‪ผมเดินไปที่รถพวกเขา มองเข้าไป
‪"ไอ้เด็กเวร ฉันจะบอกอะไร…"
‪แล้วผมก็เห็นว่าหลังรถพวกเขามีปืนกล
‪ผมบอก "พระเจ้าคุ้มครองนะไอ้น้อง ‪ขอให้โชคดี เพลาๆ หน่อยก็ดี"
‪ขอเผ่นก่อนแล้วกัน ให้ตาย
‪สิ่งที่เดฟ แชพเพลทำเป็นเรื่องดี
‪แต่ผมไม่ขอแนะนำให้คนที่ไม่มีเงินทำ
‪ไร้สาระไปเรื่อย พล่ามเรื่องแอลจีบีคิวที
‪ไม่มีเงินทำไม่ได้นะ
‪พูดอะไรไม่ดีเกี่ยวกับพวกเขา ‪พวกเขาจะมารอด้านนอก
‪"เยสแม่ง ไอ้ไมค์ เอปส์"
‪แล้วพูดจริงด้วยนะ
‪ผมบอกผู้ชายอยู่ตลอด "นี่พวก"
‪"อย่าโกรธคนที่เป็นเกย์"
‪เพราะถ้าคุณหัวร้อนเกินไป ‪มันจะเหมือนคุณปกปิดบางอย่างอยู่
‪พวกเขาทำอะไรผมไม่ได้หรอก
‪ผมเห็นพวกเขาตลอดแหละ ที่สนามบินก็เจอ
‪"ไมค์ เอปส์!"
‪ผมบอก "ใจเย็น ก่อนอื่นเลย ใจเย็นๆ"
‪"เลิกโหวกเหวกโวยวายก่อน"
‪"คนอื่นเขาเห็นเราหมดแล้ว"
‪"ฉันอยากถ่ายรูปกับคุณ" ‪ผมบอก "ผมก็ถ่ายอยู่นี่ไง"
‪ผมมองไปรอบๆ แล้วแบบ "ให้ตาย"
‪เรากำลังจะถ่ายรูป ทุกอย่างพร้อมแล้ว
‪มีคนบอกให้ผมก้มลง ผมก็ทำ
‪เขากำลังถ่ายรูปอยู่
‪ผมบอก "ไม่พวก เราจะไม่ถ่ายรูปตรงนั้น"
‪"ไอ้ท่าแบบคุณกำลังมองผม แบบนั้นไม่เอา"
‪มีหวังผมได้ไปโผล่ ‪ใน "เอนเตอร์เทนเมนต์ ทูไนต์"
‪ผมแต่งงานอีกแล้ว
‪มีภรรยาคนใหม่
‪หวังว่าคราวนี้จะไม่ทำพังอีก
‪การแต่งงานแล้วเป็นเรื่องใหญ่มาก ‪ยิ่งอยู่ในวงการแสดงยิ่งแล้ว
‪เพราะสาวๆ จะแห่แหนเข้ามาหาคุณ
‪คุณต้องเดินข้ามมันไป "โทษที น้องสาว ลาล่ะ"
‪เดี๋ยวชีวิตพี่พัง
‪ผมชอบที่ได้เป็นคนดำ
‪ต่อให้ตายแล้วเกิดใหม่ ‪ผมก็ยังอยากเป็นคนดำ เจ๋งดีว่าไหม
‪ดูพวกคนขาวสิ "แน่ใจนะว่าอยากเป็นงั้นอีกรอบ"
‪พูดอีกก็ถูกอีก
‪การเป็นคนดำไม่ใ่ช่เรื่องงานแต่มันก็ยุติธรรม ‪เพราะการเป็นคนดำในอเมริกา
‪มันหมายความว่าเราเริ่มจากศูนย์ เข้าใจผมไหม
‪เราไม่เคยได้เริ่มจากสิบ
‪เราต้องการคนที่เริ่มจากสิบ ‪เพื่อช่วยเราที่เริ่มจากศูนย์
‪เข้าใจผมใช่ไหม
‪นั่นแหละ การเป็นคนดำนั้นยาก
‪คนดำผ่านเรื่องยากมาเยอะโคตรๆ
‪คนขาว ถ้าคุณพูดอะไร ‪พวกเขาจะแบบ "ฉันเข้าใจ"
‪"เอาเลย ลุยเลย"
‪"มันไม่ยุติธรรมเลย จัดการเลย"
‪"ฉันเข้าใจ"
‪นั่นแหละ
‪ชาวแอฟริกันอเมริกัน
‪ให้ตาย คนอื่นมีที่ให้ไป แต่เราไม่มี
‪ถ้าคนเม็กซิกันโกรธ เขากลับไปเม็กซิโกได้
‪แต่อือ
‪ถ้าคนเอเชียโกรธ เขาก็กลับไปเอเชียได้
‪แต่ถ้าเราโกรธ เราไม่มีที่ไหนให้ไปเลย
‪ผมนึกว่ามันคือแอฟริกา ‪จนกระทั่งได้ไป พวกเขาคือแบบ
‪"คุณไม่ใช่พวกพ้องที่แท้จริงของเรา"
‪ผมแบบ "ว่าไงนะ"
‪"ใช่ พวก คุณไม่ใช่หนึ่งในพวกพ้องของผม"
‪"คุณขี้เกียจมาก"
‪"คุณไม่ใช้ประโยชน์จากการศึกษาของตัวเอง"
‪ผมบอก "ช่วยขับแท็กซี่คันนี้ ‪ให้เร็วกว่านี้หน่อยได้ไหม"
‪"แล้วก็ไปหาน้ำยาดับกลิ่นตัวมาใช้เดี๋ยวนี้เลย"
‪"ให้คนมีการศึกษาสูงแต่รายได้น้อยอย่างคุณ"
‪ทุกคนคิดว่าตัวเองจะได้ขึ้นสวรรค์ แต่มันไม่ใช่
‪ไอ้พวกชาวคริสต์มือถือสากปากถือศีล
‪และถ้ามีใครที่จากไปก่อนพวกคุณที่ได้ขึ้นสวรรค์
‪อาจจะเป็นแม่คุณ พ่อคุณ พี่น้องคุณ…
‪พวกเขาขึ้นไปก่อน คุณจะได้ตามไปได้
‪เพราะคุณไม่ได้ไปหรอก คุณไม่ได้รับเชิญนี่
‪แต่เป็นคนที่คุณรู้จัก
‪ทันทีที่คุณไปถึงสวรรค์ เบื้องหน้าคุณคือประตูไข่มุก
‪ทุกคนอยากเข้าไป ‪เหมือนเข้าผับ คุณยังเข้าไม่ได้
‪ทุกคนพยายามจะเข้าไป
‪มีบอดี้การ์ดตัวเบิ้มยืนอยู่ ‪แล้วพระเยซูก็ออกมาเหมือนผู้สนับสนุน
‪เขาปล่อยให้สาวแสบเข้าไป
‪"ให้เธอเข้ามา"
‪"สองคนนั้น สาวน้อยคนนั้นด้วย"
‪"ให้สองสาวคนนั้นเข้าไป"
‪"ไว้จะส่งข้อความหานะ"
‪อือ
‪คุณไม่ได้ขึ้นสวรรค์
‪แต่แม่ๆ คนดำย่านสลัมที่อยู่บนสวรรค์
‪พวกเธอจะให้ลูกชายตัวเองเข้าไป ‪ข้างบนนั้นมีประตูด้านข้างน่ะ
‪พวกแม่ๆ คนดำจะแบบ "มาเร็ว ลูก เข้ามา"
‪"ตัวลูกมีกลิ่นกัญชานะ เร็วเข้า"
‪"สวมปีกซะ"
‪"รูดซิป ตีปีก"
‪"ทำตัวให้เหมือนเทวทูต"
‪ผมรักทุกคน อินเดียแนโพลิส ขอให้โชคดีครับ
‪ไว้เจอกันในเน็ตฟลิกซ์
‪แนปทาวน์
‪(แด่แมรี่ รี้ดและทอมมี่ เอปส์)
‪ผมอยากให้ท่านนายกเทศมนตรี ‪โจ ฮ็อกเซตต์ขึ้นมาบนเวที
‪ผมภูมิใจที่จะประกาศ ‪ให้วันที่ 20 พฤศจิกายน 2021
‪เป็นวันไมค์ เอปส์
‪ของเมืองอินเดียแนโพลิส
‪และสุดท้ายแต่ไม่ท้ายสุด
‪ผมอยากให้
‪ท่านส.ส.อันเดร คาร์สันขึ้นมาบนเวที
‪คุณจะถูกจารึก
‪ไว้ในบันทึกรัฐสภาสาร ‪ของรัฐสภาสหรัฐอเมริกาไปตลอดกาล
‪เพื่อรับรู้ถึงคุณูปการของคุณ
‪ในฐานะนักแสดงตลก
‪ผู้อำนวยการสร้าง
‪นักแสดง นักธุรกิจ
‪และที่สำคัญที่สุดในฐานะชาวฮูซิเออร์
‪เรารักคุณครับ ไมค์
‪ผมขอแจ้งไว้ก่อน ‪เราต้องการถนนที่ต้องชื่อตามไมค์ เอปส์
‪คืนนี้โค้ชไมค์ วูดสันด้วยครับ
‪ไมค์ วูดสัน
‪วูดดี้ เพื่อนผมเอง
‪คนอินเดียแนโพลิสตัวจริงเสียงจริง
‪ผมแค่อยาก
‪ผมแค่อยากขอบคุณ
‪และขอบคุณครอบครัวและเพื่อนๆ ของผม
‪ผมรักทุกคน
‪ขอบคุณ
‪ผมซึ้งใจจริงๆ
‪ผมซึ้งใจที่ได้กลับบ้านมาแบบนี้
‪ไม่ใช่ทุกคนที่จะได้กลับบ้าน เข้าใจผมใช่ไหม
‪ดังนั้นการได้กลับมาบ้าน
‪จึงมีความหมายกับผมมาก ผมซาบซึ้งใจจริงๆ
‪มีใครมีซิการ์แบ็กวูดพอให้ผม…
‪คำบรรยายโดย: พรสุดา โนกา