SERIAL NETFLIX
Tak, tak, tak, tak!
Zenko: już czas!
Tak, tak, tak, tak!
Zenko: już czas!
„BIURO RZECZY ZNALEZIONYCH”
Zenkopter znajdzie cię, gdziekolwiek byś nie poszedł.
Znaleźć mnie a trafić mnie, to dwie różne sprawy.
Złapany.
Dobra, zamieńmy się. Ja posteruję, a ty się chowasz.
Uważaj, to trudne, nawet dla mnie,
a ja znam się na pilotowaniu dronów.
Myślę, że sobie poradzę...
Pięć centymetrów niżej i miałabym nową fryzurę.
Tam.
Co to?
Patrzcie na to.
Wygląda jak skrzynka na rzeczy znalezione.
Niemożliwe. Przecież zwróciliśmy wszystko
z każdego biura rzeczy znalezionych w mieście.
Z wyjątkiem tego.
Tuż pod naszym nosem, w sercu domu kultury.
Chyba znaleźliśmy nasze następne Zenko.
Jaka wytworna. Kto mógłby jej używać?
Poza mną, oczywiście.
Na pewno należy do Rony.
Skąd wiesz?
Strona 22 mojej książki Wszystko o wszystkich.
Rona kocha operę.
A ta mała lornetka to lorgnon operowy.
Może dzięki mojej książce dowiemy się,
do kogo należą wszystkie te rzeczy.
Super. Ruszajmy.
Ja się tym zajmę.
Ponzu, tryb: Misja!
Tak, tak, tak, tak!
Niah!
Ari!
Ellie!
Jax!
Zenko: Akcja!
Gdy gong szaleje, to coś się dzieje.
W piwnicy domu kultury
znaleźliśmy pudło rzeczy znalezionych.
Kto wie, jak długo ktoś tęsknił za tymi przedmiotami?
Ta myśl łamie mi serce.
To Zenko brzmi, jakby było skrojone specjalnie dla was.
Nie wiem, Ponzu.
Wygląda jak jakiś nowoczesny blender.
Nie. To dron.
Po dronie Gabriela pomyślałem, że nam też się przyda.
Oczywiście Ari jest Arim
i dodał lasery, chwytaki
i inne fajne gadżety.
Lata i może naprawdę pomóc drużynie,
więc nazwałem go...
Nie, nie sądzę, że nazwał go Ponzupter.
Tak naprawdę nazwałem go...
Nazwałem go Ponzupter.
Dobra, drużyno, mamy co nieco do oddania.
Tak.
Drużyno, musicie dowiedzieć się, do kogo należą te rzeczy
i oddać je właścicielom.
Z moją małą książeczką to będzie pestka.
Pamiętajcie tylko,
że łatwo jest zapomnieć o zupie do nudli.
Nudle to jedno...
A zupa to drugie?
Na pewno zrozumiemy to później.
Dobra, do dzieła.
Zenko...
Akcja!
Zacznijmy od czegoś łatwego.
Lornetka operowa Rony.
Pamiętasz, jak chodziliśmy razem do opery?
Ech.
Zanim zgubiłam moją lornetkę.
Tak mi tego brak!
Moja lornetka!
Skąd ona się tu wzięła?
Cóż, takie rzeczy tylko w Pogodnie Nadmorskim.
Chodź, Błyszczyku,
pójdziemy kupić bilety!
Tak.
Co następne?
Podręcznik anatomii.
Kto musi uczyć się, która kość łączy się z którą?
Mój wujek Jan.
Tego właśnie uczysz się na medycynie.
Zakuwasz kości.
Mój podręcznik anatomii?
Myślałem, że go zgubiłem.
Zobaczmy, czy dobrze pamiętam.
Kość nogi jest połączona z... kolanem?
Mam rację! Tak!
To proste.
Założę się, że należy do najlepszej ogrodniczki w Pogodnie.
Morowo!
Moja konewka wróciła.
Takie rzeczy tylko w Pogodnie Nadmorskim.
Została nam jedna rzecz.
Bardzo wyprzytulany,
ale nie bardzo zaśliniony.
Musi należeć do Luli.
Na stronie 79 jest napisane, że uwielbia pluszaki
oraz że raz w miesiącu zanosi je do czyszczenia.
Bingo!
Musimy dostarczyć go do pokoju Luli,
- zanim wróci do domu. - Już lecę.
Za dużo ludzi. Mogą mnie zobaczyć.
To wygląda na robotę dla Ponzuptera.
Świetny pomysł.
Nadchodzi dostawa misia.
Albo nie.
- Szczęśliwy traf. - Tak!
Lepiej zostawię cię tutaj,
gdyby wrócił po ciebie właściciel, panie Misiu.
Jeszcze mała przekąska, jakbyś musiał chwilę poczekać.
Nie należał do niej?
Może należy do jakiegoś innego dziecka?
Albo...
Odpowiedź musi być w mojej książce, prawda?
Muszę ją tylko znaleźć.
Jax, nic nie szkodzi, jeśli jej tam nie ma.
- Możemy po prostu... - Chwila!
Trzecim ulubionym zwierzęciem Donny Dunsmore jest niedźwiedź.
Może jest jej. Patrzcie.
Jedzie Donna. Możemy go jej oddać.
Może go nie zauważyła?
Tak!
Jest bardzo skupiona na pracy.
Nadchodzę.
Teraz nie może go przeoczyć.
Dlaczego mnie śledzisz?
OK, może nie jest Donny.
Ale jeśli nie Donny, to czyj?
Odpowiedź musi być gdzieś tutaj.
A może odpowiedź jest tutaj.
Tak, musimy poszukać wskazówek.
Grałam raz panią detektyw.
Abigail Marder, tajemnicza pisarka i superdetektyw.
A ja mam odznakę Małego Śledczego.
Bierzmy się do pracy.
Nieco rozdarty szew.
Dużo go przytulano.
A co to za mała brązowa plamka?
Lody czekoladowe?
Pachnie jak sos sojowy.
To miś cioci Yuki.
Kto bardziej niż ona kocha sos sojowy?
Poza Ponzu.
Niezłe śledztwo.
Co pan na to, panie Misiu?
Gotowy, by wrócić do domu?
Mamy świetne wieści, Yuki.
Ostatnią rzeczą z kosza rzeczy znalezionych jest...
twój miś.
Poznaliśmy, że należy do ciebie po plamie z sosu sojowego.
Bardzo słodki...
i bardzo nie mój.
O nie.
- Co? Serio? - Niemożliwe.
Wybaczcie, ale właśnie mamy lunchową godzinę szczytu.
Szykuj się, Ponzu!
Przykro mi.
Myślałem, że wiem wszystko o wszystkich w mieście,
ale chyba tak nie jest.
Nasze śledztwo też nic nie dało.
Naprawdę myślałam, że miś należał do Yuki.
Czekajcie. Pamiętacie, co Yuki mówiła
o zapominaniu o zupie do nudli?
Tak bardzo skupiliśmy się na szczegółach,
że przeoczyliśmy coś oczywistego?
Chyba właśnie dostrzegłam zupę.
Chodzi mi o okulary.
Chwila.
Melvin?
Melvin, mój miś!
Gdzie go znaleźliście, na Boga?
My...
Znaleźliśmy go tu, w domu kultury.
Naprawdę? Nie mogę uwierzyć.
Moi rodzice kupili mi go, kiedy byłem dzieckiem,
żebym nie czuł się dziwnie, że muszę nosić okulary.
Bardzo wam dziękuję, dzieciaki.
Bardzo za nim tęskniłem.
Takie rzeczy tylko w Pogodnie Nadmorskim.
„PARK PO ZMROKU”
Wciąż jest za nami.
Dalej!
Ślepa uliczka.
Niekoniecznie.
Idź dalej beze mnie.
Nikt nie zostaje z tyłu.
Dzięki.
Tu chyba jesteśmy bezpieczni.
Mam was.
Znowu wygrałaś, Niah.
Trzeci raz z rzędu wygrywasz w latającego chowanego.
Moja nowa ulubiona gra.
Mam ją!
Ciekawe, co tam się dzieje.
Donno, mam zdjęcie modrosójki błękitnej.
Widzisz?
Cześć. Co tam?
Patrzycie na przyszłego przewodniczącego
Towarzystwa Ornitologicznego Pogodna.
Spokojnie, Rod-Ster.
Jesteś członkiem dopiero od dwóch tygodni.
Wciąż brakuje ci jednego zdjęcia
do stopnia Pisklęcia Trzeciej Klasy.
Przyjąłem.
Według oficjalnego podręcznika ornitologów
brakuje mi złotoczubego puchatka zielonopierśnego.
Łatwizna.
Jeden z tych puchatków gniazduje na tamtym starym dębie.
Pokazuje się co noc.
Powiedziałaś „co noc”?
No raczej.
Złotoczube puchatki zielonopierśne są ptakami nocnymi.
- Nocnymi? - Właśniutko.
Wychodzą tylko w nocy.
Na razie, panie Prawie-Pisklę-Trzeciej-Klasy.
Boisz się ciemności, Rodney?
Ja? Bać się? No co wy.
Po prostu nie lubię, jak nie ma światła,
bo w ciemności mogą ukrywać się straszne rzeczy
i nie da się ich zobaczyć.
Dasz radę, Rodney.
Nie musisz tu przecież być całą noc.
Tylko zrobić zdjęcie.
Nie boję się zostać tu całą noc.
Może zostanę na dwie noce.
Jeśli nie zjedzą mnie potwory.
A jeśli będą mnie maczać w sosie?
Nie chcę być maczany!
Wygląda na to, że Rod-Ster potrzebuje pomocy.
Ponzu, tryb: Misja!
Tak, tak, tak, tak!
Niah!
Ari!
Ellie!
Jax!
Zenko: Akcja!
Gdy gong szaleje, to coś się dzieje.
Rodney potrzebuje pomocy.
Jeśli chce zostać Pisklęciem Trzeciej Klasy,
musi zrobić zdjęcie
złotoczubemu puchatkowi zielonopierśnemu.
Ale boi się ciemności.
Choć się do tego nie przyznaje.
Mam pomysł.
Może ustawimy tam wielkie reflektory?
Złotoczube puchatki zielonopierśne
to ptaki nocne.
Jeśli będzie jasno jak w dzień, nie wyjdą.
Myślę, że musimy raczej
pomóc Rodneyowi pokonać strach.
Zawsze to mówię.
Strach jest jak banan.
Żeby dostać się do pysznego środka, trzeba odrzucić skórkę.
A jeśli Rodney nie lubi bananów?
Po pierwsze, nie o to chodzi.
Po drugie, kto nie lubi bananów?
Drużyno, waszym Zenko jest pomóc Rodneyowi zrobić to zdjęcie,
chociaż boi się ciemności.
Pomóżmy Rodneyowi stać się Pisklęciem Trzeciej Klasy.
Zenko...
Akcja!
Latarka: jest.
Aparat: jest.
Komórka: jest.
Pączki: podwójnie są.
Mam wszystko, czego mi trzeba.
Wcale nie jest tak strasznie.
Co tam, brachu?
Chciałem tylko sprawdzić, czy wszystko OK.
Przyjąłem, Gabrielu.
Wszystko świetnie.
Orzeł wylądował.
Naprawdę? Gdzie?
To nie jest siedlisko typowe dla orłów.
Nie. „Orzeł” to mój kryptonim dla Rodneya.
Wygląda na to, że orzeł ma towarzystwo.
Pewnego kłopotliwego gołębia.
Tak, Gabrielu, baza wypadowa Operacji Puchatek
jest w pełni sprawna.
Ekstra.
Widziałeś już Ducha Gordiego?
W parku jest duch?
Duch Gordiego chyba właśnie ukradł mi pączki!
Musimy odebrać te pączki Yolandzie,
zanim Rodney zacznie wierzyć w duchy.
Chodź, Jax.
Wracaj tu, ty pączkowy piracie.
Wylądowała na dachu sklepu spożywczego.
Nie da się nie kochać mat do sushi. Pyszne i klejące.
Nic z tego, podkradaczu posypki.
Yolando, spójrz...
Szkoda pączków, stary.
Ale przynajmniej Gordie nie wróci.
No chyba że były z kremem.
To moje ulubione.
Są tutaj, dokładnie tam, gdzie je zostawiłem.
Bo Duch Gordiego nie istnieje.
- Prawda? - Pewnie nie.
Na razie.
Zapamiętać: nigdy nie słuchać Gabriela.
Nie ma księżyca, nie ma problemu.
To dlatego przyniosłem moją godną zaufania latarkę.
Wyczerpane baterie?
Ja mam baterie.
Ale jak je tam dostarczymy?
Może procą?
Co to było?
Zapasowe baterie?
To znaczy: zapasowe baterie.
Zawsze biorę je ze sobą.
Rodneyu J. Dinkle, czasem zadziwiasz sam siebie.
Tak jak myślałem. Nie ma się czego...
Jak tam, Rod-Ster?
Donna!
Co ty tu robisz?
W parku? Po ciemku?
Pomyślałam, że wpadnę zobaczyć,
czy masz już zdjęcie puchatka.
Jeszcze nie, ale mam szybkie pytanko.
Jest coś takiego jak Duch Gordiego?
Oczywiście, że nie.
Wiedziałem!
Jest Duch Gary'ego.
Czekaj, co?
Dobra. Zachowaj spokój.
Jesteś Rodney J. Dinkle,
certyfikowany Młody Ochroniarz.
Masz wszystko pod kontrolą.
Duchów nie ma.
Kto powiedział „bu”?
O nie.
To nie było śmieszne, panie Złośliwy Puchatku.
Chwila.
Puchatek!
Nie ruszaj się, póki nie znajdę aparatu.
Gdzie on się podział?
Może Gordie go zabrał.
Albo Gary!
A może działają razem!
Dobra. Mam dość.
Rodney sobie idzie.
A jeszcze nie zrobił zdjęcia.
Dobra, drużyno, wciąż mamy szansę.
Niah, wejdź na drzewo i ściągnij aparat.
Ja mam banan do obrania.
Wynoszę się stąd.
Halo?
Cześć, Rodney. Jak leci?
Okropnie.
Tu jest ciemno i strasznie,
duchy ukradły mi aparat,
a ja już nie chcę być ornitologiem.
Wiesz, Rodney, pewna mądra osoba powiedziała mi kiedyś,
że strach jest jak banan.
To ładne.
Nie mam pojęcia, co znaczy, ale brzmi ładnie.
To znaczy, że trzeba przejść przez niesmaczne rzeczy,
żeby się dostać do tych dobrych.
Tylko właściwie jak?
Zamknij oczy i weź długi, głęboki oddech.
Niah ma aparat.
Ale puchatek wygląda, jakby za chwilę
miał odlecieć.
Nie zdąży podać Rodneyowi aparatu na czas.
Wysyłam Ponzupter.
Przechodzimy na pozycję do przejęcia ładunku.
Zapomnij o wszystkim, co poszło nie tak,
i pomyśl o wszystkim, co się udało.
Zjadłeś pyszne pączki.
Naprawiłeś latarkę.
To znaczy...
zgaduję, że tak było.
Teraz, kiedy jesteś gotów,
otwórz oczy i obierz banana.
Mój aparat!
Mam go.
Patrzysz na Rodneya J. Dinkle,
Pisklę Trzeciej Klasy.
Imponujące.
Zwłaszcza, że nieco bałem się ciemności.
Ale jak zawsze mówię, strach jest jak banan.
Doprawdy?
Owszem. Zjadam go na śniadanie.
NA PODSTAWIE SERII KSIĄŻEK DOJO DAYCARE
Tak, tak, tak, tak!
Zenko: już czas!
Napisy: Zuza Lamża