SERIAL NETFLIX
Tak, tak, tak, tak!
Zenko: już czas!
Tak, tak, tak, tak!
Zenko: już czas!
Zenko już czas!
„PROBLEM Z DOSTAWĄ”
Uwaga!
Przepraszam!
Proszę wybaczyć!
Jest już?
Nasz robot?
Jeszcze nie.
To, że jako pierwsi będziemy sprzedawać Robota-Wybawcę Numer Sto,
jest ŁAŁ, ale...
To, że będziemy mieć własnego, kolorowego,
pełnowymiarowego Robota-Wybawcę, to podwójne ŁAŁ!
Jeśli dotrze na czas.
Spokojnie, mamo.
Dostawa Donny jest zawsze na czas.
A gdy już tu będzie...
Patrz, co dla niego przygotowałem.
Potrójne ŁAŁ!
Nie, nie trzeba więcej soli.
Ponzu, odłóż solniczkę.
Jasne.
Mówiłam, że jest idealnie.
Czas otwierać.
Halo?
Donna?
Wiem.
Donna zawsze jest naszą pierwszą klientką.
Zgadzam się.
Wciskaj, Ponzu!
Oto i ona.
Chyba ma jakąś awarię.
Biedna Donna, ona kocha tę starą furgonetkę.
Nazwała ją Filip.
Ludzie mogą kochać swoje pojazdy.
Ja mój kocham.
Ale nie bardziej niż ciebie.
To zadanie dla Drużyny Zenko!
„Być albo nie być”.
Być za chwilę, najwyraźniej.
OK, dzieciaki.
By zostać mistrzem gimnastyki, trzeba zacząć od przewrotu.
Tak?
Mniej więcej.
Witam, pani Hernandez.
Piękna broda, panie Roberts.
Na razie, pani Hernandez.
Broda nadal piękna, panie Roberts!
Przypomniałem sobie,
że muszę lecieć coś zrobić.
Lecieć zrobić co?
To...
niespodzianka?
Pa!
Ponzu, tryb: Misja.
Tak jest!
Niah!
Ari!
Ellie!
Jax!
Zenko: Akcja!
Gdy gong szaleje,
to coś się dzieje!
Ponzu?
Drużyno,
zepsuła się furgonetka dostawcza Donny Dunsmore.
Ona kocha Filipa.
I pomyślcie o ludziach, którzy nie dostaną swoich przesyłek!
Jak moja mama.
W tej furgonetce jest coś ekstra do naszego sklepu.
Proszę, niech to będzie dzisiejsze Zenko.
Tak właśnie jest!
Wasze Zenko, wasz dobry uczynek,
to dziś pomoc Donnie w rozniesieniu przesyłek.
Łatwizna.
Naprawię wóz i zaraz wróci na drogę.
To brzmi jak plan.
Pamiętajcie tylko,
że najlepsze Zenko to te, o których nikt nie wie.
Czas na Zenko!
Gdzie się podział...
Przykro mi, Filipie,
sama nie dam rady.
Muszę wezwać pomoc drogową.
Dzień dobry. Tu Donna Dunsmore
z Dostawy Donny.
Wysiadł mi wóz.
Muszę natychmiast...
nie czekać na połączenie.
Jest zajęta. Do dzieła!
Naprawię to, żaden problem.
No dobra, jest problem.
Co się stało?
Ja znam się na nowoczesnej technologii, a ten stary silnik to...
Stara technologia?
Raczej żadna technologia.
Ja na to zerknę.
Zdobyłam odznakę Młodszego Mechanika.
Zobaczmy. Chłodnica.
Pasek. Świece zapłonowe.
Niah ratuje sytuację.
Umiem tylko je nazwać.
Nie uczyli nas, jak je naprawić.
Niah nie ratuje sytuacji.
Zadzwońmy do Yuki.
Yuki jest z wami.
Mamy problem. Nie umiem naprawić wozu.
Ty mówisz „problem”,
ja słyszę „okazja”.
Nie, nie potrzebuję badania słuchu.
Macie okazję znaleźć inny sposób na dostarczenie
przesyłek Donny.
Jaki sposób?
Odpowiedź jest w waszych rękach.
Odpowiedź jest w naszych rękach?
Mamy ja jakoś sklecić?
Może Yuki miała na myśli, że powinniśmy
roznieść paczki „w naszych rękach”.
Moglibyśmy to zrobić.
Gdyby udało nam się odciągnąć Donnę od drzwi.
Co o niej wiemy, Jax?
Donna Dunsmore.
Jedna z trojaczków.
Praworęczna. Biznesmenka.
Kocha Filipa, czosnkowe nudle,
ptaki i...
Czekaj! To jest to!
Obie należymy do Towarzystwa Ornitologicznego Pogodna Nadmorskiego.
Wiem, że jest ptak, którego Donna zawsze chciała zaobserwować:
krwistopierśny puchonóżek krasnoczuby.
W czym nam to pomaga?
Umiem go naśladować.
Poprowadzę ją w kierunku drzew, a wy rozniesiecie paczki.
Powodzenia, Niah.
Liczymy na ciebie.
Krwistopierśny puchonóżek krasnoczuby!
Teraz?
Poczekam na połączenie w lesie!
Śpiewaj dalej!
Mamusia już biegnie!
Patrzcie, Robot-Wybawca.
Spory.
To specjalna przesyłka dla twojej mamy?
Tak, ale pewnie każda z tych przesyłek jest dla kogoś specjalna.
Bierzmy się do roboty.
Czas na...
Zenko!
Tak!
Czekała pani na ten nowy toster, pani...
Hodges.
Akcja!
Mój nowy mikroskop!
Tak!
Ta Donna jest świetna.
I cięcie!
Łał!
Nie ująłbym tego lepiej.
Z lewej.
Tutaj, mój mały ptaszku.
Chyba powinnam wracać.
Z drugiej strony, wciąż czekam na połączenie.
Ptaszku! Halo?
Dobra jestem.
Oto i on!
Patrzcie na to cudo!
Co za traf!
Jestem za dobra.
Ptaszku!
Mamy problem.
Przywołałam prawdziwego puchonóżka krasnoczubego.
Donna zaraz tu wróci.
My też mamy problem.
Jest za duży.
Ledwie możemy go ruszyć.
Nie dostarczymy go do sklepu twojej mamy tak,
żeby nikt nas nie widział.
Nie uda nam się Zenko?
Pamiętajcie, co mówi Yuki:
„Póki został choć jeden makaron, miska nudli nie jest pusta”.
Naprawdę tak powiedziała?
Kto wie? Może.
Ma mnóstwo dziwnych powiedzonek.
To prawda.
A wiecie, co jeszcze ma?
Furgonetkę!
- Ciocia Yuki! Ari? - Cześć, mamo.
Pamiętasz? Mówiłem, że mam niespodziankę.
Jedzenie na dzisiejszy wieczór?
ŁAŁ!
Mogę zrobić całą górę wyjątkowych nudli.
Rzuć okiem na menu.
Ta pozycja jest popularna.
Tak...
Kiedy dojechał Robot-Wybawca?
Niestety, nie dojechał.
- Poczwórne ŁAŁ! - Poczwórne ŁAŁ!
Donna jest świetna w dostarczaniu.
Proszę.
Miło was widzieć.
Jesteście super.
Patrzcie, jacy szczęśliwi.
Dobra robota, drużyno.
Miałam szalony dzień.
Donna!
Dzięki za dostarczenie mojego robota.
I mojego mikroskopu.
I moich fajowych okularów.
Których chyba nie powinienem nosić w nocy.
Tak, ale widzisz, moja furgonetka się zepsuła, więc...
Zjadłaś swoje czosnkowe nudle?
Zgadza się.
Mamo, chyba powinnaś sprawdzić, co u klientów.
Masz rację.
Cieszę się, że wszyscy są zadowoleni,
ale nie mam pojęcia, jak dostali swoje przesyłki.
Tak, to tajemnica.
Takie rzeczy tylko w Pogodnie Nadmorskim!
Ponzu!
Wysokie drzewa zachwycają mnie
„ŚLISKA SPRAWA”
Lubię także te maleńkie
Rudawe czy zielone
Zawsze patrzę w ich stronę
Bo drzewa
Wszystkie kocham je!
Nie podoba ci się?
To z mojego nowego musicalu.
Zgadnij, jak się nazywa.
Drzewa.
Niezły strzał.
Dzięki.
Co się stało, Lulo?
Mój zwierzak, Wibrys, wszedł na drzewo i nie chce zejść.
Mogłabyś mi pomóc?
Jasne, że ci pomogę.
Dobra, mam inny pomysł.
Balony!
Wielkie balony zabiorą mnie na samą górę.
Co może się nie udać?
Mnóstwo!
Mnóstwo może się nie udać!
Dobra,
myślę, że Drużyna Zenko musi ściągnąć Wibrysa
z tego drzewa, zanim Lula zrobi coś szalonego.
Ostrożnie.
Wystarczy odrobina.
Nic nie szkodzi.
Zmienimy dzisiejsze danie dnia
na bardzo, bardzo, bardzo ostre nudle.
Ponzu, tryb: Misja.
Tak jest!
Niah!
Ari!
Ellie!
Jax!
Zenko już czas!
Gdy gong szaleje, to coś się dzieje!
Zwierzak Luli, Wibrys, utknął na drzewie
i musimy go ściągnąć.
Ratowanie kotka?
Klasyczny dobry uczynek superbohaterów.
Wchodzę w to.
Co wiesz o Luli, Jax?
Lula LeBlanc. Pięciolatka.
Superpozytywna.
Lewa stopa o pół numeru większa od prawej.
Ulubiony kolor: brokat.
Nic o kocie. Musi być nowy.
Musimy go uratować, zanim Lula
poleci do niego przy pomocy balonów.
To brzmi super!
To znaczy superniebezpiecznie.
Musimy szybko ściągnąć tego kota.
Wejście na drzewo nie jest proste.
Już próbowałam.
Będziemy potrzebować tego.
Nudliny.
Bidony.
No co? Nie można się odwodnić.
I kawałek tuńczyka.
- Na lunch? - Na kota.
- Jasne! - Czaję!
- Oczywiście. - Jest!
Powodzenia.
I pamiętajcie: nieważne, ile ostrej papryczki
ktoś niechcący wrzuci wam do nudli,
zawsze możecie zmienić przepis.
Prawda, Ponzu?
A więc na...
Zenko już czas!
Nie widzę żadnego kota.
Może Wibrys świetnie się ukrywa. Jak my.
Wchodzę w to.
Czy raczej na to!
Nudlina.
Powodzenia, E.
Prawie zapomniałam. Tuńczyk.
Mam go.
Za chwilę wracam z kotem Luli.
Wibrys,
czas wracać do domu.
Mam dla ciebie pyszną rybkę.
Chodź tu, kotku.
Wibrys to nie kot.
A co? Szczeniak?
- Chomik? - Mors?
Nie, nie może być morsem.
Nie ten klimat.
To... wąż!
Taki z kolorowymi paskami na grzbiecie?
Długi na pół metra?
Skąd wiesz?
To chyba pończosznik.
Zupełnie niegroźny.
Nawet przyjacielski.
Widziałam, jak spadałaś z drzewa.
Nic ci się nie stało?
Nie, ale Wibrys to nie jest słodki kociak.
Jest przerażającym...
Przyjaznym i niegroźnym.
...wężem!
Wąż czy kot, nadal macie misję.
Czyżby? Ściągnęliśmy już Wibrysa z drzewa.
Nie ma racji.
Ellie, musimy go znaleźć dla Luli.
Nawet jeśli go znajdziemy, będę bała się go dotknąć.
Mogę pożyczyć ci Grabinator.
Chwyta za ciebie, ty już nie musisz.
Dzięki, Ari.
Nie ma się czego bać, prawda?
Tylko przyłapania przez Lulę. Patrzcie!
Musicie się rozdzielić i poszukać Wibrysa.
Ja zajmę się Lulą.
Trzymaj się, Wibrys.
Już po ciebie idę!
Albo nie.
Naprawdę myślałam, że to zadziała.
Cześć, Lula. Niech zgadnę: wężyk utknął na drzewie?
Tak!
Mój pomysł z balonami nie wypalił,
więc muszę dostać się tam jakoś inaczej
i ocalić Wibryska.
Wiesz, co mi pomaga, kiedy muszę coś wymyślić?
Nudle!
Chodź, zrobię ci miseczkę i wykombinujemy coś razem.
Faktycznie lepiej mi się myśli z pełnym brzuchem.
A komu nie?
Tam! Na koszu!
Sięgniesz do niego? Jesteś bliżej.
Czyżby?
Ellie! Wąż nadciąga!
Bierz go, chwytaku!
- Wibrys? - Czekaj, nie! Nie w tę stronę!
Ani śladu.
A to co?
To powinno być w segregowanych.
Eko jest fajne, stary.
Jax, patrz, wąż.
Zmierza w kierunku domu kultury.
Musimy być jak Wibrys.
Zenko: już czas!
Gdzie on się podział?
Zgubiliśmy go.
Nie mamy szans zgadnąć, gdzie teraz jest.
Jest jeden sposób.
Żeby znaleźć węża,
muszę stać się wężem.
To tę rolę miałam odegrać.
Jestem wężem.
Tu na dole, w moim małym wężowym ciałku,
świat wydaje się wielki i straszny.
Zwłaszcza, gdy ktoś większy ode mnie nagle staje mi przed oczami.
Byłbym przerażona, chciałabym się ukryć.
Przy pomarańczowym koszu.
I pomarańczowej piłce...
Ale dlaczego?
Chyba że...
To kolor włosów Luli!
Albo kocha sprzęt sportowy.
Ale chyba raczej chodzi o kolor.
Gdzie znajdziemy coś pomarańczowego?
Jest pole dyniowe.
I sklep „Wszystko pomarańczowe” na ulicy Mandarynkowej.
Ostatnio widzieliśmy go w domu kultury.
- Prawda? - Tak.
Znam miejsce niedaleko stamtąd, gdzie mógł pójść.
Tam!
Tak!
Chcesz, bym się tym zajął, E.?
Dzięki, Jax.
Muszę to zrobić sama.
Ale wezmę twoją książkę Wszystko o wszystkich.
Cześć, wężyku.
Wybacz, że cię przestraszyłam.
Też byłam wystraszona, ale teraz, gdy cię znam,
już się tak nie boję.
Lubisz pomarańczowe rzeczy.
Przypominają ci twoją przyjaciółkę
i jej rude włosy.
Chodź, Wibrysku.
Poszukajmy Luli.
Świetna robota, E.
Dzięki. Nie boję się.
Wcale.
Przebierzmy się i zanieśmy tego malca do Luli.
W miarę szybko, proszę.
Cześć, Yuki.
Cześć, dzieciaki.
Właśnie dopracowujemy z Lulą plan wystrzelenia jej na drzewo,
żeby uratować jej wężyka.
Chyba nie tego wężyka, co?
Wibrys!
Tak bardzo tęskniłam!
To Wibrys?
Myślałam, że to imię raczej dla kota.
Tak się cieszę, że wróciłeś, Wibrysku.
Chodź, poszukamy jakichś smakołyków.
Zachowam kopię tych planów, tak na wszelki wypadek.
Widzieliście ten uśmiech na twarzy Luli?
To dlatego to robimy.
Zenko jest nagrodą samą w sobie.
Dobra robota.
Dzięki za świetną radę.
Jaką radę?
To, co mówiłaś o ostrzej papryczce i o zmienianiu przepisu.
Miałaś na myśli to, że gdy coś idzie źle, trzeba zmienić plan.
- Przystosować się. - Tak, właśnie to miałam na myśli.
Nie zapominajmy też o innej dobrej rzeczy.
E. całkowicie pozbyła się strachu przed wężami.
Cóż, chyba rzeczywiście.
No, może nie całkowicie.
Tak, tak, tak, tak!
Zenko: już czas!
Zenko już czas!
Napisy: Zuza Lamża