15 lat pracy w dziennikarstwie nauczyło mnie, jak ważne jest
przykucie uwagi chwytliwym nagłówkiem.
Oto mój: „Trzydziestosiedmiolatka rujnuje własne życie”.
Pięć lat wcześniej Nell Serrano porzuciła karierę
i wyniosła się do Londynu.
Jeszcze śpię.
Poświęciła wszystko dla miłości, która ją zraniła.
W końcu wróciła. Dba o to, żeby się nawadniać.
Ale kto potrzebuje kariery,
bajkowego ślubu
albo czystych majtek, skoro można nosić kąpielówki?
Kolejny raz.
Dobra wiadomość jest taka, że poznany w necie współlokator
jest wyluzowany i się nie dowala.
WYPROWADŹ PSA!
Każe mi wyprowadzać swojego psa. Wstydzi się robić kupę.
Pies, nie współlokator.
Przez to spóźniłam się pierwszego dnia pracy,
ale znalazłam miejsce parkingowe. Zaczyna się układać.
Przepraszam.
Matko, serio muszę tu posprzątać.
Więcej o dziejącej się tragedii wkrótce.
Spóźniłaś się.
Rozpowiadam, że masz złą strefę czasową w telefonie
i że oddajesz krew. Udawaj zawroty głowy.
Co, jeśli pomyślą, że mam kaca?
- Roślinka na dobry początek. - Ej!
Starej pracy?
- Pisaki z okazji urodzin. - Bo rok bliżej mi do grobu.
- Dział sportowy. - Łap.
Nie. Bo cię uwielbiam.
Nie podkradać mi tu.
- Nie jesteś moim szefem. - Nie.
- Ale twoim tak. Dziwne, co? - Dziwne, że oboje szefujecie
tutaj komukolwiek.
Ona jest głową działu lifestyle,
więc w sumie się nie liczy.
Jestem Pan Miastowy. Muszę edytować artykuł
o zmianach w zarządzaniu przestrzenią.
Nie masz przypadkiem teraz spotkania o...
Na przykład butach.
Słuchaj, pipo,
W sumie jestem na nie spóźniona.
- Kawa potem? - Tak.
Do czego mnie przydzielisz? Sprawy miejskie? Przestępczość?
Martwe sprawy.
O nie, mam pisać nekrologi?
To twoje nowe biuro.
Nie będę ściemniał. To szafa.
Na wypasie.
Wiesz Nell, gdzieś trzeba zacząć.
To twoje pierwsze zadanie.
Monty Waxberg.
Muzyk, pewnie kojarzysz jego dżingiel.
- „Mniam, mniam, guma balonowa”. - Nie znosiłam tego.
Nie oceniaj człowieka po jego dżinglu.
Każdy ma jakąś historię. Musisz ją znaleźć.
Tylko nie dotykaj tej rury. Zerwie ci skórę.
Ja stawiam. Daj mi chwilę.
- Daj, potrzymam. - Okej.
Dlatego cię kocham. Wiesz, jak imprezować.
Ta trąbka nie działa.
Bo to laktator.
Kiedyś moje cycki służyły do innych rzeczy.
Teraz nimi kogoś karmię. Jak do tego doszło?
Jesteś kozacką pracującą mamą,
która wydała na świat moje dwie ulubione osóbki.
Musisz wiedzieć,
Tilly nadal codziennie nosi do szkoły kiecki w kwiatki.
Musisz być gotowa.
Nieźle, Tilly.
Jak będziesz gotowa pogadać o Philipie,
pokażę ci parę brudnych wersów z mojego dziennika.
- Tak się cieszę, że się tym podzielę. - Nie chcę.
Wiesz co chcę zrobić z okazji urodzin? Poimprezować jak kiedyś
i udawać, że nie kacuję przez trzy dni.
- Pasuje? - Pasuje.
O nie. Zasłoń mnie.
- Zasłoń. - Co? Kto? Gdzie?
Szkodka idzie.
Już nie możesz jej tak nazywać.
Lexi jest teraz twoją szefową.
Jakkolwiek głupio to nie zabrzmi stałyśmy się...
- Walnę ci. - ...koleżankami.
Co? Nienawidzimy jej.
Wiem, przykro mi.
Jest tu dlatego, że jej tata zarządza nami i połową Pasadeny.
Jest bogatą dziwaczką.
I myśli, że granatowy to kolor granatu.
Niełatwo znaleźć w swoim otoczeniu inne pracujące matki.
A co z Tiną?
Ciągle gadała o swoich dzieciach. Było uroczo.
Mówiła o lalkach.
Wszyscy się o nią martwią.
- Hejka, Tina. - Hej.
A co to takiego?
Nie powinieneś był.
Oby nie była z wiśniami.
To karmel.
Studiowałeś na Stanfordzie?
Tak. Dlaczego jesz czekoladki dla mojej dziewczyny?
Bo mam urodziny.
- Myślałam, że są dla mnie. - Nie.
Oblecha. Jadę do San Diego,
by ją odwiedzić. Bez czekoladek.
Proszę wyprowadzaj Arthura
i noś ze sobą worki, zamiast kazać mu wstrzymywać.
Nie podkręcaj temperatury,
- bo dostanę info. - Tak, szefie.
- Jakieś urodzinowe plany? - Tak.
Urządzę potężny melanż. Chcę ogarnąć
parę kegów piwa i zespół reggae.
I będę uprawiać seks na tym.
Nie możesz. Gadaliśmy o tym.
Wynajmujesz, więc twoi goście muszą być zweryfiko...
- To był żart? - Jasne.
Stary, masz Aspergera, czy coś?
Tak, mam.
O matko, przepraszam. Nie chciałam.
Nie mam. Serio tak pomyślałaś?
- To znaczy, wiesz... - Mam.
Udanego weekendu.
Dzięki.
Tyle pieniędzy za drinka.
Za moich czasów robiło się LSD w wannie
i rozdawało za darmo.
Tęsknię za latami 90.
Czemu tak się wpatrujesz w telefon?
Tak szczerze, to miałam nadzieję, że mój były narzeczony się odezwie
i złoży mi życzenia, ale tego nie zrobił...
Najlepszy sposób, żeby to przejść,
to na kogoś wejść.
Super. Dziękuję za tę mądrość.
- Hej! - Jest i ona,
moja urodzinowa laska!
- A jak. - Hejka.
Zakazałaś prezentów, ale kupiliśmy ci coś na stacji.
No co wy.
Kondomy i zdrapki?
Żebyś w tym roku odnalazła szczęście.
Zabawimy się dzisiaj niezależnie od tego, kto się zjawi.
Kto ma się zjawić?
Hejka wiewióreczko, przepraszam za spóźnienie.
Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko temu, że wpadłam.
No co ty. Pracujemy razem.
Nie do końca razem.
Żartuję!
Ale w sumie mam rację.
- Jesteś pode mną. - Tak.
Bądź pewna, że postaram się
być inną szefową niż mój ojciec.
Był nieobecny, nie trzymał ręki na pulsie.
Poturbowanie się na mistrzostwach w ujeżdzaniu nauczyło mnie,
że jesteś tak mocny, jak koń, na którym jeździsz.
A wy jesteście moimi konikami.
- Lexi. - Znowu jestem dziwaczką?
- Porównujesz nas do koni. - Dlatego cię potrzebuję.
Coś mi się przypomniało.
Kiedy spędzaliśmy czas razem podczas kwarantanny...
A spędzaliście?
- Tak. - I było super.
Dużo osób męczyło się w trakcie pandemii,
ale mi się podobało.
Tak czy siak, któregoś razu siedziałyśmy z Sam przy winku
i szczerze powiedziała mi o tym, jak odbierają mnie ludzie.
I...
Jestem wdzięczna za takich przyjaciół jak ty.
Nie ma za co.
Nie wkurza cię, że tu jest?
Absolutnie.
Nie spodziewałam się, że naprawdę się przyjaźnicie.
- Wiem. - No ale spoko.
Wisisz mi powtórkę urodzin.
- Jasne. - Okej.
Kupiłam dwa bilety do klubu na sobotę.
Klimat studniówki z lat 80.
Założę swoją suknię ślubną, a ty kieckę druhny,
- zrobimy z nich użytek. - Chciałabym.
Ale zaplanowałam już coś na sobotę.
- Robisz coś z Lexi. - Zgadza się.
Prawie nam wyszło.
Oklaski dla Dennisa i Szkodki.
- Szkodki? - Tak cię nazywamy.
W bliskim gronie tworzą się żarciki.
- Przestań, Nell. - Nie no, dawaj.
Szkodka, bo jest nam cię szkoda. Czaisz?
I wzięłyśmy cię za Szkotkę.
Twój krzyk brzmiał jak w Braveheart.
Od razu to skojarzyłam.
Zabawne, prawda?
Chyba nie tylko mnie to bawi!
Mega. Pójdę po torebkę.
Spoko! Następna kolejka.
„Jeśli to czytasz, lodówka jest otwarta za długo.”
O Boże.
Co ja tu robię?
Tak to jest.
Nigdy nie wiesz, co się wydarzy.
Nie podchodź. Zabiję cię.
Nie trudź się. Już nie żyję.
Chcesz mnie zabić?
Proszę, nie rób tego.
Nie zrobię ci krzywdy.
Nazywam się Monty Waxberg.
Mniam, mniam, guma balonowa Mniam, mniam, zabawa owocowa
Monty Waxberg twórcą uwielbianej piosenki
Nie. Wcale nie widzę umarlaka.
To przez frytki z serem, tort,
pięć drinków i połowę żelka.
Wymieniaj dalej.
Nie możesz reagować, bo nie żyjesz.
Pójdę do pokoju, zamknę drzwi na klucz,
położę przed nimi kilka ciężkich pudeł.
Nie dlatego, że myślę, że istniejesz. Potrzebuję ruchu.
Gdy wstanę rano, ciebie tu już nie będzie. Dobranoc!
Dzień dobry.
Jak przesunąłeś pudełka?
Nie wiem. Pierwszy raz jestem martwy.
Odkąd umarłem nie muszę sikać. To duża oszczędność czasu.
- Ktoś puka. - Proszę.
Wszystko okej? Słyszałem krzyki.
Nie...
- Jest okej. - Git.
Proszę posprzątaj salon. Pełno tam kondomów.
Wiem. Jak myślisz, po co to trzymam?
Okej, to fajnie.
Ciekawostka.
Tylko ty mnie widzisz.
- Nie! - Tak.
Nie!
O co tu chodzi?
To się nie dzieje. Boże.
Wiem, że ostatnio się smucę,
może jestem nieco depresyjna.
Nie dbałam o siebie, może muszę poćwiczyć.
Może pójdziemy na rower?
Nie, dzięki. Chcę być sama.
Hej, Siri. Napisz do Sam.
Przepraszam, że się spiłam.
Może skoczymy na kawę?
Nie kupuj tu nic.
Powiem jedno słowo: karaluchy.
Nie!
Jedź!
Nell! Wysiądź z auta.
To on mnie zabił.
- Co? - Żartuję. Zrobił to rak prostaty.
Nie łaź za mną!
Dość! Co mam zrobić, żebyś odszedł?
Nie wiem.
Nie wiem, czemu tu jestem.
Nie znam zasad. Nikt nie dał mi wytycznych.
Znam to z filmów.
Muszę coś powiedzieć, żebyś zniknął.
Coś w stylu: „Odpuszczam ci twoje popieprzone życie.
Podążaj w stronę światła!”.
Moje popieprzone życie?
Na takie wygląda.
Piszę o tobie. Martwy dwukrotnie rozwiedziony grajek,
który jedyne co stworzył, to dżingiel do reklamy.
A ty to niby kto?
Przebywam z tobą dobę i mam już dosyć.
Za dużo pijesz.
Zazdrościsz innym szczęścia.
Uciekasz od każdej trudności w swoim życiu.
Nie ma mowy.
Nie chcę psychoanalizy od trupa.
Widzisz? Znowu uciekasz.
Wcale nie.
Wielkie dzięki, nie odebrałam od Sam.
Hej. Dostałam wiadomość.
Wczoraj trochę przesadziłaś.
Kiedyś przezywanie Lexi było zabawne,
ale była dobrą koleżanką, gdy wyjechałaś.
Poza tym jest naszą szefową. Na twoim miejscu bym ją przeprosiła.
Tak czy siak, pogadamy później.
Co masz zamiar zrobić?
Co?
Niezłe biuro, Lexi.
To ten koń, który mnie zrzucił.
- Przypomina mi o porażkach. - Nieźle.
W czym mogę pomóc?
Przyniosłam przeprosinowe pączki.
Wczoraj nie zachowałam się najlepiej. Przepraszam.
Od teraz będę bardziej profesjonalna.
- Ukradłaś je z socjalki? - Nie, czemu?
Niektóre są nadgryzione, a na pudełku jest napis pokój socjalny.
Więc chyba to zrobiłam.
Wybacz, narka.
Nie za bardzo się postarałaś.
Na pewno masz mi coś więcej do powiedzenia. Działaj.
Chcę szczegółów.
To nie najlepszy pomysł.
Mam plan.
Dajmy sobie 30 sekund
na wyrzucenie tego, co o sobie myślimy.
Bez konsekwencji. Co ty na to?
Ja zacznę.
Myślę, że jesteś żałosna, gdy pijesz.
Serio chcesz to zrobić.
Twoja podejście do koni jest niestosowne.
Ta bluzka wygląda jak wygrzebana z lumpa.
- To ja ugryzłam pączki. - Nadal pracujesz w gazecie.
Ty też pracujesz w gazecie.
Wiedziałam, że nie chcesz, ale i tak przyszłam.
Nie zasługujesz na przyjaźń z Sam.
Dennis prosił, żebym cię wzięła. Odmówiłam.
Rzuciłaś karierę dla jakiegoś typa.
Nie wyszło, więc mam sprzątać ten syf?
Sam powiedziała, że sobie nie radzisz,
więc zmieniłam zdanie.
Zatrudniłam cię, żeby było jej miło.
Jestem szefową. Jeśli nie wypali,
wylecisz,
niezależnie od znajomości.
Dobrze wiedzieć.
Nie podoba mi się ta gra.
Z rodziną wychodzi lepiej.
- Jesteś tu? - Tak.
Zamykam oczy, bo mam nadzieję, że przeniosę się do Madrytu.
Co to za grymas?
Z jakiegoś powodu myślałam, że gdy wrócę, nie będę musiała zaczynać
wszystkiego od zera.
Wszystko się pozmieniało.
Nie czuję się już częścią tego wszystkiego.
Co z tym zrobimy?
Będziemy siedzieć i użalać się nad tobą przez wieczność?
Więc to tak wygląda piekło?
- Najprawdopodobniej. - O Boże.
Nie mogę już słuchać tego biadolenia.
Albo ci pomogę z tą poduszką albo wychodzimy.
Uduś mnie.
To takie głupie.
Co my tu robimy? Mam się z tobą dzielić bruschettą?
Nie potrzebujesz tego.
Czuję, że wszyscy się na mnie gapią i zastanawiają, co mam z głową.
I dlaczego siedzę sama w tak pięknym miejscu.
Powiem ci coś.
Byłem świetnym pianistą.
Przeniosłem się do Kalifornii w latach 60.
Chciałem tworzyć niesamowitą muzykę.
Skończyłem tworząc „Mniam, mniam”...
- Nie śpiewaj. - Wiem, to żenujące.
Chciałem osiągnąć więcej.
Byłem wściekły.
Odsuwałem się od ludzi, skupiłem się na sobie.
W końcu zrozumiałem, że ludzie wokół mnie żyją,
nie przejmując się tym, jak powinno wyglądać życie,
ale tym, na czym polega.
Gdy to zrozumiałem, wszystko się zmieniło.
Spójrz na tamtą kobietę.
Nie skupia się na sobie,
tylko czerpie radość z tego, co wokół niej.
Nie rób tego.
- Czego? - Nie próbuj mi wmówić,
że jeśli nie zmienię podejścia,
skończę siedząc sama, wystrojona, nosząc brzydki naszyjnik.
Może masz go na sobie,
bo mąż kupił ci go w Hiszpanii z okazji rocznicy.
- To twoja żona? - Tak.
O Boże.
Tak mi przykro.
Nie wiem, czy uda mi się ogarnąć moje życie.
- Jestem w rozsypce. - Jesteś.
- Dzięki. - To nic złego,
ja też byłem.
Zanim ją poznałem.
Chciałbym móc jeszcze raz jej powiedzieć o tym, jaka jest piękna.
W porządku.
Przepraszam. Mam nadzieję, że to nie będzie dziwne,
ale powinna pani usłyszeć, jak pięknie pani dziś wygląda.
Tego się nie spodziewałam.
Dziękuję.
Ma pani piękny naszyjnik.
Mąż mi go podarował.
Jest trochę krzykliwy, ale przypomina mi o nim.
Zazwyczaj nie robię takich rzeczy,
ale może chciałaby pani
wypić ze mną lampkę wina?
Chętnie. Wolę tequilę.
Siadaj.
Jestem Nell.
Cricket.
Możesz wejść.
- Hej. - Kupiłem woreczki dla Arthura,
żeby w razie potrzeby były w gotowości.
Dzięki.
Coś jeszcze?
Określenie zespół Aspergera wyszło z użytku.
Mówi się o spektrum autyzmu.
Różnie się to interpretuje,
ale dla mnie to potrzeba struktury i rutyny.
Można robić rzeczy poprawnie albo niepoprawnie.
Nie ma nic pomiędzy.
Woreczki na kupy.
Na przykład.
Jestem prawnikiem środowiskowym. Jestem odpowiedzialny.
Tak jak każdy powinien.
Racja.
Poza tym,
wiem, że nie jestem najłatwiejszym współlokatorem.
Tak mi mówiono.
Mnie też.
Może dlatego nam to jakoś wychodzi.
No to miłego dnia.
Co znaczy przeżyć życie dobrze?
Próbujemy opisać ludzi jednym zdaniem.
„Była dobrą dziennikarką.”
„Był starym przyjacielem i nowym szefem.”
„Była pracującą mamą.”
Za dużo buziaków.
„Był gościem od dżingla o gumie balonowej.”
Prawda jest taka, że nie da się tego zrobić jednym zdaniem.
Nie jest tak, jak oczekujesz,
ale mam plan. Potrzebuję czasu...
Życie bywa pokrętne.
Dzięki, tato.
Ludzie bywają inni, niż myślimy.
Przepraszam buziaki
Nieustannie pracujemy nad sobą
i nad naszymi relacjami.
Starymi, które chcemy utrzymać.
A czasami, jeśli nam się powiedzie, nad nowymi,
które wezmą nas z zaskoczenia.
Hej.
Gotowa trochę poszaleć?
No pewnie.
Dawaj.
- Opowiem ci o czasach mojej młodości. - Świetnie.
„Monty Waxberg uważał, że nie wiadomo dokąd
zaprowadzi nas życie.
Więc otwórz swoje serce dla innych i słuchaj.
Każdy ma jakąś historię.
Musisz poświęcić czas, żeby ją odnaleźć.”
Zamiast mówić, że dobrze ci to wyszło,
po prostu dam to do publikacji.
Nie obrastaj w piórka.
Próbuję utrzymać pracę.
Nawet się nie pożegnał.
Palant.
Wysłałem ci nowe zlecenie.
Właścicielka popularnej restauracji z Chinatown.
Zrobi się.
Hejka.
Będę z tobą szczera.
Ten naturalny dezodorant nie działa.
Dlaczego nie masz męża?
Czas leci.
Napisy: Julia Antoniewicz