Hejka. Ta dla ciebie.
- Dzięki. - Ta dla mnie.
Spora ta kawusia.
Poprosiłam o 13 razy espresso.
Nie jest łatwo nie przynosić pracy do domu.
Sprawdzałaś, czy czujnik czadu działa?
Czuję gaz.
Boisz się, że umrzesz bardziej?
Co ty wiesz o robotyce?
Ciekawostka. Słowo „robot” pochodzi od czeskiego słowa „robota”,
które oznacza przymusową pracę.
Przynajmniej jedna z nas nie musi się już martwić o chorobę serca. Póki co.
Nie wiem, czy pisanie nekrologów dobrze na mnie wpływa.
- Rozumiem to. - Tak?
Nie, wybacz. Kocham to, co robię.
Nie przepraszaj, że zajmujesz się lifestylem
i masz pokaźne biuro pełne tlenu i godności.
I że nie łazi za tobą jakiś dziwaczny stażysta gapiący się cały czas.
No tak, Mason.
Myśli, że jest lepszy, bo chodził na prywatną uczelnię.
Odważne jak na kogoś, kogo codziennie odwozi mama.
Jego pokolenie nie było gnębione w szkole.
Byli nie do ruszenia.
Cześć. Jestem...
Stażystką, którą z chęcią pokonam.
Nie jestem stażystką.
To czemu dali ci moje biuro?
- Ten schowek? - Tak, stażystko.
Pewnie dlatego, że jesteś 25 lat starsza
i im cię szkoda.
Dostaję pieniądze za pracę.
A i tak ukradłaś moje biuro.
Walka stażystów się rozpoczęła. Tylko jedna osoba przetrwa.
Powtarzam, nie jestem...
Nieważne.
Chcę kochać coś tak bardzo, jak Tina sałatki.
- Masz dwoje dzieci. - Wiem.
- Wstrzymać druk! - Czy ona wie, że to już tak nie działa?
To oznacza, że jej ojciec zadzwonił,
bo wyniki są słabe.
Skończyłam rozmowę z tatą,
wyniki nie są zbyt dobre.
Czytasz jej w myślach.
Czytelnictwo spada.
Musimy odzyskać uwagę ludzi.
Potrzebujemy tego i owego.
Aktualnych i istotnych tematów.
Ty jesteś młody.
Co zażywasz? Możemy o tym napisać.
Klarytynę i inhalator na astmę w razie potrzeby.
Trzeba to zmienić.
Zapiszemy cię do szkoły z Euforii.
Założymy ci podsłuch.
Lexi, kochana. Pamiętaj, że Euforia
to tylko serial.
No tak. Dziękuję.
Chodzi o to, że potrzebujemy więcej mięsa, rozumiecie?
Historie można znaleźć wszędzie.
Tina, zostaw tę sałatkę!
Dawajcie. Kto coś ma?
Nie patrz na mnie. Spadam stąd.
Chcę spróbować.
Tylko nie to.
Chcę powiewu świeżości. Ty piszesz o trupach.
Ała. Może to nie stoi na przeszkodzie?
- Stoi. - Ała.
Puk, puk.
Wciąż tu smutno.
Może powiesz Lexi, że stać mnie na więcej i skończysz mój koszmar?
Wiesz, że bym pomógł, ale nie mogę.
Głowa do góry. Mam dla ciebie coś specjalnego.
- Odświeżacz powietrza? - Ten zapach tkwi w ścianach.
No tak.
Mam dla ciebie nowe zadanie.
Mówczyni motywacyjna, Jane Marvel.
Twórczyni Odkryj w sobie tygrysa.
Dzięki temu powiedziałem ojcu, że jestem gejem. Tylko coś pokręciłem,
bo myślał, że wstępuję do piechoty morskiej.
Nieważne. Miłego pisania.
„Nabierz pewności siebie i stań się tygrysem dzięki tym 36 krokom.”
Cześć, tygrysico.
Gotowa zdobyć sukces, którego pragniesz? Wiesz, czego chcesz?
O nie.
Kim jesteś? Moją duchową przewodniczką?
Do juterka, Becky.
A może aniołem?
Bez przesady.
Może jestem aniołem. To by miało sens.
Powodzenia u lekarza, Serena.
Mam dość duchów. Nie idziesz ze mną.
Duchów?
To spory atut.
Co robimy?
Przedstawię ci plan działania.
Połazisz za mną parę dni,
póki nie napiszę nekrologu.
Wydrukują go, nikt go nie przeczyta.
Kilka razy się załamię, potem odejdziesz.
Robiłam dziwniejsze rzeczy.
Na szczęście poznałam kogoś, kto ma swój bar.
Zamierzam tam pójść,
zacząć od Chardonnay i skończyć na Zinfandelu.
Bardzo proszę.
Uwielbiam to miejsce.
Pięknie tutaj.
Ma wszystko. Ciebie, atmosferę, alkohol.
Poznałam Monty'ego podczas degustacji wina w Hiszpanii.
Zawsze marzyliśmy o otwarciu czegoś razem.
Udało się nam. Potem umarł i zostałam sama.
Jak się trzymasz?
- W porządku. - Tak?
Wszyscy goście są uprzejmi i kochani.
To świetnie.
- Wkurza mnie to. - Słucham?
Doceniam ich współczucie, naprawdę,
ale wolałabym, żeby już przestali
i zaczęli być normalni.
Naprawdę ci się udało.
Dziękuję, że wpadliście.
Przykro nam z powodu straty.
Wiedz, że żałoba przychodzi falami.
Przestań, Nell. Tylko nie ty.
To piękna metafora. Żałoba jest jak morze.
Nieważne.
Pobudka.
Nie. Boże.
Zanim odeślesz mnie do niebiańskiej dżungli,
nauczysz się jeszcze czegoś ode mnie.
Nie, dzięki. Obejdzie się.
Wstajesz i przegrywasz.
Twoje środowisko pracy było ponure. Oby domowe było lepsze.
O tak, rowerek.
Nie lekceważ mocy ćwiczeń w dżungli.
Wiesz, że pantery przemieszczają się zygzakiem 32 kilometry dziennie?
Pantery jedzą płatki?
Cześć, Nell.
Masz męża, dobrze. Możemy przeskoczyć dalej.
Przypominam, że masz wyprowadzać psa przed ósmą,
jeśli chcesz tu mieszkać.
- Współlokator. Wszystko się klei. - Dzięki za przypomnienie zasad.
Przy okazji wnoszę o wyniesienie roweru z jadalni,
żeby można było korzystać ze stołu.
Po co?
Możesz jeść w swoim pokoju.
Albo na kanapie, jak położysz koc.
Albo w łazience, choć to obleśne.
Albo przy wyspie, gdyby nie leżały na niej twoje papiery.
To ważne informacje prawne.
Pracuję nad sprawą.
Nie kładź tam miski.
Też mam ważną pracę.
Ale nie zawłaszczam przez to kuchni.
Naprawdę?
Próbujesz zablokować budowę stadionu na bagnie,
które jest naturalnym środowiskiem empidonki
kontrolującej populację owadów wokół rzek i mokradeł?
Mogę, ale nie chcę.
Próbuję ratować coś, co żyje.
Ty piszesz komunikaty o śmierci.
No dobrze. Miłego dnia.
Naprawdę pozwolisz temu szczypiorowi tak się traktować?
To nie tak, że mu pozwalam.
Jest w spektrum, nie umie owijać w bawełnę.
Słyszałam o tym na TikToku.
Hej.
Kupiłam sałatki.
Zjedzmy w twoim luksusowym biurze.
Chciałabym, ale Lexi zaplanowała zebranie w sprawie tekstów,
będą świeżo złowione homary.
Myśli, że drogi obiad zmotywuje ludzi.
I ma rację.
Przyniosę ci trochę, dobra?
Dzieciaku z Euforii. Chodź.
Dorobiłem się już ksywki.
Boskie spodnie, Sam. Zapraszam!
Nawet on? Jest stażystą!
Chyba jesteś traktowana jak świeżacy.
Nie wierzę, że go zaprosiła.
- Zdrówko wszystkim! - Zdrowie.
Kiedy zaczynałam, miałam taki potencjał. Boże.
Gdyby nie przeprowadzka do Londynu, byłabym tam razem z nimi.
Powiem ci to, co powiedziałam Dermotowi Mulroneyowi.
„Nieważne, że mogłaś to mieć, bo tego nie masz”.
Nasze sytuacje się różnią.
Ja...
Męczy mnie już to słuchanie umarlaków.
Więc zrób coś z tym.
Słyszałaś Lexi. Ma gdzieś moje starania.
Myślisz, że tygrys czeka bezczynnie na grubego bobaska
pałętającego się po dżungli?
Oczywiście, że nie.
Wędruje po wsiach i odrywa go od piersi matki.
Wiesz co. Gdy Edward mówił o sprawie, nad którą pracuje,
tą o ochronie empidonki,
od razu pomyślałam, że byłby to niezły temat.
Napisz o tym artykuł. Obie możemy na tym zyskać.
Dostaniesz nową posadę, ja odniosę ostatni sukces,
nie będziesz musiała znosić duchów.
Pieprzyć to.
Jane, obudź we mnie tygrysicę.
To będzie coś.
Dawno nie napisałam niczego istotnego.
- Mogę to zrobić, prawda? - Czy możesz?
Gdybym nie była duchem, dostałabyś w policzek.
Potrzebujesz kopa. Puść nagranie.
Okej.
Dżungla, poligon doświadczalny natury.
Zabij lub zgiń. Co jest twoją dżunglą?
Może to twoje biuro, sypialnia, kościół...
Chwila. Ile to trwa?
Trochę ponad 17 niesamowitych godzin.
Nie mam tyle czasu.
Zrobię ci streszczenie.
Krok pierwszy. Marzenia to tylko życzenia.
Znajdź cel i dąż do niego.
Krok ósmy. „Nie” to „tak”, które jeszcze o tym nie wie.
Panie radny, zapytam ponownie.
Ile miasto wyda na wybudowanie stadionu?
Nie umiem tak pracować.
Chcesz kupić wspomagacze?
Mówiłam o przestrzeni do pracy.
Zostaw to.
Czemu jest więcej śrubek niż dziur?
Krok siedemnasty. Gdy czujesz się słaba, sprawiaj wrażenie potężnej.
Masz jakieś grube podpaski?
- Nie wiem, jak to ma... - Chodźmy po nie.
Gratulacje.
Możemy włączyć drugą płytę.
Co się dzieje?
Piszę artykuł o twojej sprawie.
Empidonka będzie ci wdzięczna,
ale czemu przesunęłaś mój rower?
Bo też tutaj mieszkam.
Jeśli możesz tu trzymać swój rower,
ja mogę postawić stół, by mieć gdzie zjeść.
Trudno z tobą gadać, bo wyglądasz jak dzieciak siedzący na baranach drugiego,
żeby obejrzeć seans dla dorosłych.
Nell z czasów pierwszej płyty wysłuchałaby tego.
Ale teraz będę szczera.
Masz za dużo głupich zasad i nieuzasadnionych oczekiwań.
Wkurza mnie mieszkanie z tobą.
Przyjąłem.
Bardzo dobrze.
Czas na ostatni krok.
Wykorzystaj wszystkie swoje zasoby.
Odważny wybór jak na środę.
Próbuję czegoś nowego.
Właśnie widzę.
- Cześć! - Cricket!
Poznaj moją przyjaciółkę, Sam.
- Hej. - Pomogła mi zdobyć pracę.
Muszę ci podziękować za możliwość poznania Nell.
Napisała najpiękniejszy nekrolog o moim mężu, Montym.
Przykro mi z powodu twojej straty.
Ale pamiętaj, gdy jedne drzwi się zamykają, inne się otwierają.
- Dziękuję ci za to. - Nie ma za co.
- Empatia to moja supermoc. - O tak.
Napisałam tekst o korupcji dotyczącej budowy stadionu na bagnie.
To największy artykuł, jaki stworzyłam.
Pokażę go Lexi.
Nell.
Słyszałaś. Właśnie takich tekstów potrzebuje.
Przyjaźnicie się.
Wiesz, jak do niej trafić.
Dopiero co dostałaś posadę.
Dlaczego chcesz ją zmienić tak szybko?
Dwie minuty. To był dwuminutowy plank.
Nie chcę się nad tym rozwodzić. Potrzebuję czegoś innego.
Kocham cię,
ale próbujesz przeskoczyć kilka szczebli.
Ona nas nie rozumie. Odetnij się od niej.
Masz rację. Nie powinnam była.
To nic ważnego. Zjedzmy lunch.
W porządku.
Wymyślimy coś.
Tina, kto jest odpowiedzialny za dodawanie artykułów na naszą stronę?
Niezła ta twoja sałatka.
Dziękuję.
Edytor działu sprawdza wszystko
i wysyła do inżyniera od Internetu.
- Nie poznałam ich. - Mason to robi.
Pomógł Lexi zmniejszyć rozmiar fontu w telefonie, więc myśli, że jest magikiem.
Hej.
Wyglądasz mokro.
Wczoraj zjadłem za dużo ostrego.
Wypociłem tyle, że zniszczyłem swoją bambusową pościel.
Oblecha.
Ale warto było, żeby zobaczyć twoją minę.
Dlatego tu przyszłam.
Chcę, żebyśmy przestali ze sobą konkurować
i zaczęli się wspierać.
- Czemu? - Umowa stoi? Super.
Musisz dodać artykuł na stronę, bo Dennis nie ma na to czasu,
ale bardzo tego chce.
No i naprawdę świetnie, że się przyjaźnimy.
- Kłamiesz. Nie zrobię tego. - Co?
Chyba że...
- Czego chcesz? - Pięć tysięcy i Mazdę MX-5.
- Nie. - Moje biuro.
- Umowa. - O tak.
Fajnie było pomóc ci stać się mniej żałosną.
Jeśli jesteś ostatnią zmarłą osobą, z którą rozmawiam, było miło.
Wiem.
SKANDAL STADIONOWY
- Jest! Zrobiłaś to. - Mój wielki powrót.
- Coś ty narobiła? - Co?
Lexi nas wzywa.
Przeczytała mój artykuł?
Spodobał jej się?
Chce dać mi awans? I trochę homara?
Nie możesz dokonać reklamacji moich materiałów.
Twój artykuł został zdjęty.
To, co zrobiłaś, było skandaliczne. Mogliśmy zostać pozwani.
Poza tym, ten żakiet jest okropny i pachniesz jak deszcz.
To moje ramiona.
Nell. Zapisujesz to przed dwa „L”?
Co to jest?
Dziennik szans.
Prowadzę ewidencję dla każdego z pracowników.
- Ile jeszcze, zanim wylecą. - Ile mam?
Pięć.
Nell, masz jedną.
Przy tym pięć brzmi całkiem spoko.
I tak się przyjaźnimy.
Zaczekaj.
Wyprowadziłam się i spieprzyłam sobie życie.
Chcę, żebyś wiedziała, że naprawdę doceniam tę pracę,
ale odkąd piszę nekrologi, czuję, że utknęłam
i nie pracuję tak, jak potrafię.
Odnalazłabym się lepiej jako dziennikarka śledcza.
Chyba nie nadążam.
Lexi, Nell chodzi o to,
że może dać ci to i owo.
Jeśli skreślisz jej ostatnią szansę, nie udowodni, że da ci jeszcze tamto i siamto.
Teraz rozumiem.
Czemu od razu nie powiedziałaś?
Sam, dostajesz osiem nowych szans.
Skorzystam z jednej, by powiedzieć, że Nell jest świetną pisarką.
Domyślam się.
Wielu czytelników chwali w mailach jej nekrologi.
Umiesz wczuć się w historię.
Słucham? Naprawdę?
Większość z nich pisze to samo.
Wydaje się, jakbyś znała osoby, o których piszesz.
Dlatego musisz to robić dalej.
Chyba że nie chcesz, wtedy będziesz musiała wrócić...
Nie, nie, chce. Nell, przytaknij.
Góra, dół. Świetnie, idziemy. Dzięki.
Myślałaś może o dzienniku pochwał?
A ty o dzienniku słabych pomysłów?
Dziękujemy.
Dzięki za uratowanie mi tyłka.
Naprawdę oddałaś mi jedną z szans.
No co ty. Mam nielimitowaną liczbę, bo jej dzieciak ugryzł mojego.
- No nieźle. - Prawda?
Skupiłam się na tym, czego nie robię
i nie zauważyłam, że to, co robię, dobrze mi wychodzi.
Nie pierwszy raz tak masz.
- Mówię ci. - Serio?
Nie osiągasz tyle ile chcesz, więc przerzucasz się na coś innego.
Tym razem tak było.
Ale też wtedy, gdy rzuciłaś wszystko
i się przeprowadziłaś.
Bądź cierpliwa i ciesz się z tego, w jakim miejscu jesteś.
- Cieszyć się z tego miejsca? - Tak.
Jesteśmy razem.
Mogę rozumieć Lexi, ale najlepiej dogaduję się z tobą.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
Nie ma za co.
Przez twoje rady prawie mnie wylali.
Albo sprawiły, że zapragnęłaś sukcesu, który osiągasz.
Nie mogę już z tobą.
Pięciu z sześciu moich byłych mężów powiedział to samo.
Nie mogę się doczekać pisania o tobie.
Zacznijmy od tego, jak zdałaś sobie sprawę, że masz talent.
To dobra historia. Skończyłam semestr zoologii na uczelni w Arizonie,
a moi rodzice nie okazywali uczuć.
Hej.
Odsunę swój stół.
- Dzięki. - Spoko.
Wybacz moje gadanie.
Luzik. Wolę, gdy ludzie są bezpośredni wobec mnie.
O matko.
Moja dziewczyna ciągle mówi, że ją wkurzam.
Powiedziała też, że nekrologii to nie komunikaty o śmierci,
bo dają ludziom otuchę.
Nie myślałem tak o tym, ale pewnie to prawda.
Sama dopiero zaczynam to dostrzegać.
- Zaraz odepnę pedały. - Okej.
Jeśli mamy mieszkać razem, popracujmy nad komunikacją.
Jestem za.
Oby to pomogło mi zrozumieć twoje wahania nastroju.
A mi twój problem ze stołami.
- Nie odpuścisz go, co? - Autyści nienawidzą stołów.
- Serio? - Nie, błagam. To był żart.
Przestań dokształcać się na TikToku.
Ale to apka na czasie.
Cześć.
Przyszła moja ulubiona klientka.
Poznaj moją przyjaciółkę, Cricket.
Wspaniale cię poznać.
Podobno twój mąż umarł.
Mówiłam, że masz o tym nie wspominać.
To lipa. Nie jesteś stara. Dobrze się trzymasz.
Będziesz musiała żyć sama przez jakieś 20 lat.
Edward. Cricket, przepraszam.
Nie mam nic przeciwko. W końcu trochę szczerości.
Mówi prawdę. Nadal mam to coś.
Ale jesteś sama. A on umarł. Nie żyje.
Tak, to druzgocące.
- Zmiata z planszy. - O tak.
Jesteś żałosna, ruro.
- Nell, ona właśnie została wdową. - Myślałam, że...
No co myślałaś?
Pieprzyć was.
On nie żyje.
- Ja nie... - Naprawdę.
Wkurzacie mnie już, wiecie?
Napisy: Julia Antoniewicz