TYLER 18 SAAT ÖNCE HANFORD'DAKİ ÇİN SOKAĞI'NDAKİ YANGINI HİSSETTİ.
O GECE İLERLEYEN SAATLERDE TAPINAK YANDI.
BİR NETFLIX DİZİSİ
Duman kokusu geliyor.
Merhaba.
-Zor bir gece, zor bir gün oldu. -Evet. Kesinlikle. Sizi görmek güzel.
-Bu… -Yıkıcı bir durum.
Evet, yıkıcı bir durum. Bu…
Kelimeler kifayetsiz.
Merdiven boşluğunda başladığı düşünülen yangın
ikinci kattaki tapınak odasında ciddi ısı ve duman hasarına yol açtı.
22.30'da aradılar. Bu sabah hâlâ söndürmeye çalışıyorlardı.
Vay canına.
İtfaiye hemen geldi.
Burada yedi araç vardı.
-Yangın büyükmüş. -Büyüktü.
Çin Sokağı Koruma Derneği Başkanı Arianne Wing ve kocası Steve Banister
itfaiye hızlı geldiği ve mülkü korumaya çalıştığı için minnettar.
Ekipler yakın dönemde binayı gezdiği için
binanın planını ve içindeki değerli eşyaları biliyordu.
Hanford İtfaiye Şefi Steve Pendergrass ekiplerin söndürme sırasında
su kullanımına dikkat ettiğini söyledi.
Çok güzeldi.
Umarım restorasyon çalışmalarıyla eski hâline döner.
Farkında olmadan bir sonucu tahmin ettiğim birçok olay oldu.
Tıbbi bir sorundan veya yangın gibi akılda tutulacak bir şeyden bahsederken
genelde geçerli oldukları için
ve onları aktarırken fark etmediğim şekillerde gerçekleştiği için
bu görüntüleri paylaşıyorum.
Umarım…
-Yeniden doğar. -Evet.
-Teşekkürler. -Kesinlikle.
ÇİN SOKAĞI'NDAKİ YANGINI ÇIKARDIĞINI KABUL EDEN BİRİ ÇIKTI.
KUNDAK SUÇUNDAN TUTUKLANDI VE MAHKEMEYE ÇIKARILDI.
DOKUZUNCU BÖLÜM BUNUN BİR BEDELİ VAR
TYLER'IN ANNESİ
Bugünkü seans ilginç geçecek.
-Beş kişi beliriyor. -Vay canına.
Ama dördü genç birini getiriyor.
-Bir kadın. -Sahi mi?
Sanki beyninde bir sorun var gibime geliyor.
Elektrikle ilgili bir sorun. Baygınlık durumu hissediyorum.
Sonra vefat ediyor.
Her şey çok hızlı gelişmiş.
Tuhaf veya sıra dışı bir kaza havası var.
-Merhaba. Nasılsın? Adım Tyler. -Merhaba.
-Adım Delaney. -Memnun oldum.
-Nasılsın? Memnun oldum. -Adım Avonlea. Memnun oldum.
Şimdiden birçok şey belirdi. Affedersiniz.
İkinizi de görmek güzel.
Burası harika. Ne güzel bir ev.
-Teşekkürler. -Müthiş.
Çok şey var. Durun. Pardon. Hiç böyle olmaz.
-Şimdiden mi? -Hemen boğazımı temizlemeliyim.
-Tamam. -Bir saniye. Pardon, ben…
Tanrım! Hiç böyle olmamıştı.
-Pardon. Garip bir tanışma faslı oldu. -Hayır, sorun değil.
Konuşmak için sabırsızlanıyorum. Durun.
-Su ister misin? Tamam. -Gerek yok.
-Pardon. -Tanrım.
Zahmet olmazsa su alayım. Kusura bakmayın.
-Şurada su var. -Harika. Sağ ol. Tanrım.
Hiç böyle olmamıştı.
Medyumluk yapmaya giderken birçok şey belirir.
Genelde seans başlayınca olur
ama sizinle tanışır tanışmaz belirmeye başladı.
Hâlâ beliriyor. Birçok insan geldi. Genelde bir, iki kişiden haber beklenir.
Ama sizde bir sürü kişi var.
-Öyle işte. -Peki.
Başlamadan önce tutmam için eşya getirdiniz mi?
-Verin lütfen. -Tabii.
Bir deneyelim ve ne çıkacağına bakalım.
-Bir de şu gitar var. -Bayıldım. Gitar var. Harika.
Teşekkürler. Tamam.
Karalayacağım. Bunu tutacağım. Ne çıkacak bakalım.
Tamam.
Tamam. Sorun yok.
Tamam.
Evet.
Tamam. Şimdi…
Tamam.
Vefat eden beş kişi belirdi.
Bu kişilerin çoğunun erkek olduğunu söyleyebilirim.
Çok koruyucular, baba gibiler.
Bu kişiler hayatlarından ve vefatlarından memnunlar
ama daha genç birini koruyorlar.
Erken vefat eden biri diye tarif edebilirim.
Çok genç yaşta ölmüş.
Bunu epey vurguluyorlar.
Gelen herkesi ayırmaya çalışacağım.
Bana sürekli "baba" dedirtiyorlar.
Bazen baba figürü olur.
Ama gördüğüm kadarıyla bu birinin babası.
-Babanız öldü mü? -Evet.
-Tamam. Bunu vurgulamalıyım. -Peki.
Tamam.
-O da bir şekilde babasıyla geliyor. -Evet.
-Böyleler. -Evet.
-Böyle belirdiler. -Tanrım.
Çalkantılı baba oğul ilişkisi yaşayanlar vardır.
Bunlar "Hayır, biz sıkı fıkıyız." diyor. Öyle belirdi.
Güçlü bir şekilde, birlikte belirdiklerini bilin.
Bu çok önemli.
Bir saniye.
Kalple ilgili bir şey ama kalp krizi gibi anlık değil.
Birinin ciğerlerinde sıvı toplanmış, ciğer sorunu yaşamış.
Düzgün nefes alamıyor. Bir şey çağrıştırdı mı?
Muhtemelen büyükbabamdır.
-Peki. -Akciğer kanseri vardı.
Bir Harold var mı?
-Büyükbabam. -O mu? Tamam.
Harika. Böyle olunca hep ürkütücü oluyor.
Sağlığını düzeltmek için çabalamamış.
-Evet. -"Hey, dikkat et." dediklerinde bile.
"Hayatımı istediğim gibi yaşarım." demiş.
Mantıklı geliyor mu?
-Sigara içerdi. -Evet.
Buraya geldiğimde nefes sorunu yaşamam vefatıyla ilgili olabilir.
-Anladım. -Bunu akılda tutalım.
Tamam.
Büyükbabanın kız kardeşi var mı?
Evet.
Kendisine bir taş adı konulan birisinden bahsediyorlar.
Genelde burç taşıyla ilgili olan simgemi görüyorum.
Ailede Zümrüt, Opal gibi isimli bir var mı?
-Opal hala. -Tamam.
Büyükbabamın kız kardeşi.
-Anladım. Tamam, harika. -Aman tanrım.
Onu vurgulamam gerekiyor.
-Vefat etti, değil mi? Tamam. -Evet.
Tamam.
Şunu söylemeliyim…
Hayır, bu gence gitmeliyim.
Beliren bu şeyle ilgili konuşacağım.
Bu genç heyecanlı görünüyor. Ancak böyle tarif edebilirim.
Biriyle ilgili bir muhabbet söz konusu.
O kişi şöyle demiş…
"Bu kişi burada olsa ehliyeti olurdu veya ona ehliyet alırlardı."
Hissettiğim kadarıyla bu muhabbet geçmiş.
-Bir kadın olduğunu söylemeliyim. -Evet.
Bir kadın olduğu belli.
-Bundan haberi var. -Evet.
-Böyle bir muhabbet geçti mi? -Evet.
Tamam. Bu kadın belirdi. Şunu bilmenizi istiyorum…
Ürperdim.
Öldüğünde yaşı ne olursa olsun, o yaşa takılıp kalmamış.
-Bunu bilin istedim. -Ben…
-Hep böyle derdin. Evet. -Bunu bilmeniz önemli.
Öte dünyada bilinç hâlinde bile büyüdüğünü, geliştiğini hissediyorum.
Hâlâ ailesine çok bağlı olduğunu hissediyorum.
Çok hareketli görünüyor.
Dikkat çekmek için hareketli olan biri değil.
Öyle biri gibi gelmiyor.
"Enerji doluyum. Enerjimi boşaltmam lazım."
Futbol oynardı. Koçuydum.
-Evet. -Takımdaki en iyi oyuncuydu.
Erkek takım arkadaşlarını geride bırakırdı.
Buna inanırım. Evet, enerji dolu.
Kızımızdan bahsediyorsun.
-5,5 yaşındaydı. -Anladım.
Yaşasa 15 yaşında olur, ehliyetini alırdı.
Aman ya.
Kızımız Kensley'nin hayal gücü yüksekti.
Harika bir sanatçıydı.
Çizmeyi severdi.
Futbolda iyiydi. Futbol oynamayı severdi.
At golünü!
Yaşasın Kensley!
Yüzmeyi severdi.
Sahile gitmeyi severdik. Hep yüzecek bir havuz bulurduk.
Diğer kardeşleri konuşmamı istiyor.
Bunu olumlu, neşeli bir şekilde ifade ediyor.
Sanki kardeşleri sayesinde yaşıyor.
-Evet. -Sayısını söyleyemiyorum.
Epeyce var gibi.
-En az üç, belki daha fazla. -Yaşayan üç çocuğumuz var.
-Harika. Tamam. Güzel. -Evet.
Çok ilginç. Kısacık hayatında birçok şeye ilgi duymuş.
Onun gözünden bakınca iyi bir hayat sürmüş.
-Evet. -Bu konuda ebeveynlerinin hakkını veriyor.
En önemli şey şu:
Keşke daha çok yaşasaydım, dediğini kabul ediyor.
Ama yaşadığı dönemi harika kılmışsınız.
-Tamam mı? -Peki.
Sonrasında nasıl hatırlanırsa hatırlansın "Tek bir hayattan fazlası var." diyor.
Bu konuda çok minnettar.
-İyi misin? Sessizsin. -Sorun yok.
Sorun değil. Sindirmesi zor. Dert etmeyin.
Ölümüne yol açmış olabilecek durumu konuşmamı istiyor.
Ele almamız gereken şeyler var çünkü karmaşık bir konu.
Ancak böyle tarif edebilirim.
Akciğer kanseri veya böbrek yetmezliğinden çok daha tuhaf. Gariplik var.
Başlangıçla ilgili bir şey anlatıyor.
Düz bir çizgi görüyorum.
Bir çizgiyi işaretliyor.
Böyle yapmaları bir şeyin başladığı, bir şeyin olduğu anlamına gelir.
Vefata giden birçok olayı tetiklemiş.
İlk olay yüzünden öldüğünü söylemiyor.
Sonrasında bir şey olmuş.
Muhtemelen o olayla ilgili.
Sonra da o yüzden ölmüş.
Tabii doğru tarif ettiysem.
Yaşanan ilk olayla ilgili
kimsenin suçluluk hissetmemesini istiyor.
"Bu olayı önlemek için orada olmalıydık. Bu kötü olay olmazdı.
Buna engel olmak için niye orada değildim?" diyen varsa…
Tam olarak çıkaramıyorum ama böyle bir his var.
Ama vefata yol açan o olayı kimsenin bilmesine imkân yokmuş.
-Tuhaf bir şey. -Odasında bebeklerle oynuyorduk.
-Öyle mi? -Bir şey almaya gitti.
Koşarak geri döndü ve düştü.
-Kolunu kırdı. -Anladım.
-Beliren… -Suçluluk hissetmiyorsun, değil mi?
Hep biraz suçluluk hissettim.
Bunu hiç bilmiyordum.
Evet.
Bundan kurtulmanı istiyor.
Uzun vadede buna sebep olacağını kimsenin bilemeyeceğini anlatıyor.
Mesajların gelmesi rastgele değildir. Bence bugün bunu duymanı istedi.
Elinden bir şey gelmezdi.
Bazen öyle hissederiz, değil mi?
Bence durumu iyi idare etmişsin.
Evet. Sorun yok.
Sorun değil.
Tamam.
O olayın sonrasını anlatıyor.
Her şey çok hızlı gelişmiş.
Hassas bir konu var.
Bu konuya girmemi istemiyor. Bunu takdir ediyorum.
Mutlu, pozitif, neşeli olunmasını istiyor.
Ama anladığım kadarıyla
ilk olaydan sonra vefatına yol açan bir şey olmuş.
Şöyle hissediyorum…
Vefat ettiğinde acı çekmediğini bilmenizi istiyorum.
Bu çok açık. Öyle belirdi.
Sanki uykuya dalar gibi. Ancak öyle tarif edebilirim.
Bir terslik olduğunu, bu durumdan kurtulamayacağını biliyor.
Ama uykuya dalar gibi oluyor.
Bu uykuda bir geçiş hissediyor.
-Vefat ediyor. -Evet.
Çok huzurlu olduğunu gördüm.
Ondan önceki dönemi idare ediş şekilleriyle ilgili
pişmanlık yaşayanlar olabilir.
-Kolunu… -Evet.
Kolunu kırdıktan sonra…
Biraz suçluluk duygusu yaşıyorum
çünkü onu kırık kemik konusunda uzman olduğu söylenen bir kliniğe götürdük.
Evet.
Çoğu zaman onu hastaneye götürseydik hâlâ hayatta olurdu diye düşünüyorum.
-Tabii. -Hâlâ bizimle olurdu.
Ama sonuçta onu o kliniğe götürdük.
Kolundaki kırık kemiği tedavi ederken…
-Evet. -…ona lidokain enjekte ettiler.
Normalde bir şey olmaz
ama ona yetişkinlere verilen dozdan fazlasını vermişler.
Ona aşırı dozda lidokain verdiler yani.
O sırada odada bir tek ben vardım. Kolunun röntgenini çekiyorlardı.
Yüzüme bakıp şöyle dedi:
"Baba, uykum geldi."
Sanırım ona söylediğim son şey şuydu:
"Sorun değil. Uyuyabilirsin."
Evet.
Çok üzüldüm.
Hepiniz bunu yaşadığınız için çok üzüldüm.
Bu…
Zavallım.
Ailede bir Luke var mı?
O yeğenimiz.
-Evet. -Kensley'yle arası çok iyiydi.
-Aralarında dört gün vardı. -Evet. Ondan bahsetmem onun için önemli.
Onu çok sevdiğini gösteriyor.
-Evet. -Sanki onu yanında taşıyor gibi.
Çok ilginç.
-Bu hâlâ görülebiliyor. -Evet.
-Ondan sonra eskisi gibi olamamış. -Olamadı. 5,5 yaşında olsa bile.
Kendisi için önemli olduğundan ondan bahsetmemi istiyor.
Kabul ederse umarım ona bu mesajı iletebilirsiniz.
Bu sevgiyi iletin. Ondan bahsetmek için çok uğraştı.
Bu çok önemli.
Tamam.
Tuhaf bir şey belirdi.
Ufak bir kuş simgesi gösteriyor. Bana bir sürü küçük kuş gösteriyor.
-Önemli olduğunu söylemeliyim. -Çok önemli.
Kuşları severdi.
Sahilde onları kovalardı.
Nerede bir kuş olsa kovalardı. Bu sıra dışı bir şey değil, biliyorum.
-Ama kuşları severdi. -Evet.
Yaşadığı evden taşınmamıza rağmen onun varlığını hissetmemiz inanılmaz.
-Bizimle yaşıyor. -Aynen.
-Kuşlar pencerelerimize vuruyor. -Evet.
Her yerde kuşlar ve yuvaları var.
-Evet. -Yeni bir hayat. Bu inanılmaz.
Çok güzel.
Bunlar küçük hatırlatmalar.
Yaptığım binlerce seanstan şunu öğrendim: Ufak şeyler aslında çok büyük.
-Evet. -Bu büyük bir kazanım.
Çok fazla sevgi var.
Şunu bilmenizi istiyorum:
Kızınızla olan bu bağınız ben gidince bitmez.
-Evet. -O kalbinizde ve ruhunuzda.
Onunla yüksek sesle konuşabilir,
yeni deneyimler ve anılarla onu yanınızda tutabilirsiniz.
Vefat ettiği yaştan çok daha olgun. Bunun şöyle bir güzelliği var:
Bir gün hepimiz tekrar buluşacağız. Bu insanları tekrar göreceğiz.
Bu ruhları, bu insanları göreceğiz. Bizi bekliyorlar.
Kalan ömrümüzde olabildiğince dolu dolu yaşamamızı istiyorlar.
Bazen ölümler bize
hayatın ne kadar değerli ve kıymetli olduğunu,
-ne çabuk yitirilebileceğini hatırlatır. -Evet.
Hepiniz bu durumu güzel idare etmişsiniz.
Çok zor olmuştur. Diğer çocuklarınız için güçlü kaldınız.
Onu güzelce onurlandırdınız.
-Bu asla bitmeyecek. -Evet.
Her önemli olayda, mezuniyette, düğünde
-burada olacak. -Evet.
Ta ki siz yaşlanıp bir gün onunla tekrar buluşana dek.
Hayatta hepimiz birbirimize eşlik ederiz.
-Bağ kurmama izin verdiniz. Sağ olun. -Teşekkürler.
-Sağ ol. -Ne demek.
-Harikaydı. -Teşekkürler.
-Bir şey gösterebilir miyim? -Tabii.
-Olur. -Sessiz olmalıyız.
Burada bir yuva var.
Yaslı kumru.
Birçok kişi yasın ne olduğunu bilmez.
-Ölümdeki yas gibi. -Keder.
İşte şurada. Umursamıyorlar bile.
Şurada duralım. Üst üste iki yıldır böyle.
-Evet. -Bu bir işaret.
Tekrar teşekkürler. İnanılmazdı.
-Evet. Hoşça kal. -İyi günler. Hoşça kal.
Bilhassa babamla birlikte olduğunu öğrendikten sonra çok huzurluyum.
Baban koruyor.
-Hepsinin bir araya gelmesi güzel. -Evet.
-Büyük bir aile gibi. -Evet.
Evet, Kensley'nin iyi olduğunu biliyorum. Bizi duydu.
Burada olsaydı ona ehliyet alırdık.
Bunu defalarca konuştuk. Bunu söylediğine inanamıyorum.
Canlı gösteriye 48 saat kaldı.
Bütün gün bir şeyler belirdiğini söyleyip durdun.
Evet, çok yoğundu.
TYLER 50 ŞEHİRLİK TURNEYE ÇIKACAK.
Bugün seni çok etkileyen bir şey gördün.
Göğüs, göğüs kemiği patladı.
Ses çıkardı.
Kısa süreli yıldırımlar gibi.
Evet. Seni cesaretlendirmek istiyorum ama kendine dikkat et.
-Evet. -Akciğerin söndükten sonraki
ilk gösterin bu.
-Geçen sefer az kalsın ölüyordun. -Çok özlüyorum.
-Az kalsın ölüyordun. -Biliyorum.
2020'nin başlarında canlı gösterime çıkacaktım.
Etkinlikten önce yatakta uzanıp
sahnede yapacaklarıma zihnen hazırlanıyordum.
Bir anda göğsümde ağrı hissettim. Heather'ı ve annemi çağırdım.
Hastaneye gidelim, dedim.
Orada akciğer sönmesi teşhisi konuldu.
Akciğerim tamamen sönmüştü. Kalbimin üzerinde duruyordu.
Hemen tıbbi müdahale olmasa ölürdüm.
Bu kötü deneyimden kurtulup iyileşmek için aylarca hastanede yattım.
Bunu yaşadığını görmek beni çok korkuttu.
-Senin için nasıldır düşünemiyorum. -Evet.
Bunun bir bedeli var.
Umarım çok uzun yaşarım ama kendimi yaşlı hissediyorum.
İçim yaşlı. Medyumluk yaptıkça daha yaşlı hissediyorum.
Bu yüzden kendimi 70 yaşında hayal edemiyorum
çünkü şimdiden çok yorgun hissediyorum.
Göz altı torbalarım rastgele oluşmadı. Doğuştan böyle.
-Gördüğüm şeylerin sonucu. -Evet.
Ruhani deneyimlerin, unutulmaz şeylerin sonucu.
Bu, insanı yaşlandırıyor.
Medyumluk yapabilecek durumda olduğumu yapımcılarıma ve aileme söyledim.
Bunun fiziksel sağlığımı nasıl etkileyeceğinin garantisi yok.
-Böyle işte. -Bu beni üzüyor.
Üzülme.
-Sensiz ne yaparım bilmiyorum. -Hiçbir yere gitmiyorum.
Bu konuda hiçbir şey bilmiyoruz.
Bunun vücudumu nasıl etkileyeceği gerçekten meçhul.
HANFORD, KALİFORNİYA TYLER'IN MEMLEKETİ
PIONEER İLKOKULU
Hiçbir şey değişmemiş.
-Eskiden maviydi. -Öyle mi?
Sınıfların çoğu şuradaydı.
-Şurada oditoryum ve kütüphane vardı. -Bir kadın var.
Okulun ilk günü annem beni almayı unuttu.
-Şurada bekledim. -Nasıl unuttu?
Bilmiyorum. Hâlâ ona kızgınım.
-Tek çocuktum. Nedense… -Başında çok dert varmış.
Olur böyle şeyler.
İlkokuluma dönmek gerçeküstü bir şey
çünkü hayatımda normal hissettiğim tek yer orası.
Hayatım temelli değişmeden önce bulunduğum yerdi.
Sonra ölen insanlarla ilgili izlenimler, hayaller,
ve konuşmalar eksik olmadı.
-Selam! Nasılsınız Bayan Weisgerber? -Nasılsın?
Sizi görmek güzel.
Tyler, Pioneer İlkokulu'nda okumaya başladığında kütüphaneciydim.
Tyler da dikkat çekiciydi.
Mutluluk saçıyordu.
Tyler'ın insanı mutlu etme yeteneği vardı.
-Onu son gördüğünüzde boyu ne kadardı? -Sanırım şu kadardı.
Evet.
Yeteneğin 10 yaşında ortaya çıktı.
O zaman anlamaya başladım.
Böyle bir yeteneği olduğunu biliyor muydun?
-Hayır. -Başta sessiz kaldım.
Ne olduğunu anlamadım.
10 yaşından önce
insanlardan izlenim aldığım tuhaf anlar oldu
ama bunu yetenek değil, bir sezi olarak gördüm.
Oradayken diğer çocuklar gibi sıradan bir çocuktum.
En azından başta öyleydim. Öyle muamele gördüm.
Aynı anda işler karışmaya başladı.
Ben dördüncü sınıftayken büyükannem öldü.
Beşinci sınıfta duygusal açıdan zor bir dönem yaşıyordum
çünkü bu anlık haberdar olma durumları kafa karıştırıcı ve bunaltıcıydı.
10 yaşında bırakın başka dünyaları, kimliğinizi, kim olduğunuzu bilemezsiniz.
-Anıları canlandırmaya çalışıyorum. -Anın var mı?
Bunu çok iyi hatırlıyorum.
Burası sadece çocuk olabildiğim bir yerdi.
-Öyle işte. -Evet.
Harika bir yolculuktu.
Geri dönmek de öyle.
Okulda dolaşırken anıları yaşıyorum.
Her şeyi tekrar hatırlıyorum
ama aklımın bir köşesinde beliren izlenimler dikkatimi dağıtıyor.
Bugün çok heyecanlıyım.
Eski kütüphanecimin karşısında oturmak gerçeküstü bir deneyim.
-Biliyorum! -Heyecanlıyım. Defterim var.
-Meditasyon yapıp… -Yani biz…
Seans yapacağız.
-Bunu bilmiyordum. -Kabul ediyor musun?
-Mecbur değiliz. -Hayır, sorun değil.
-Evet. -Bilmiyordum.
-Geçmişi konuşacağız sandım. -Biliyorum. Zararı olmaz dedim.
-Sana kalmış. İstersen… -Olur.
Kimin belireceğini kontrol edemem.
En güçlü iletişim kuran kişiyle konuşurum.
Ne çıkacağını göreceğiz.
Tamam, hallederim.
Bir kızın vardı. Maddie miydi?
-Maddie. -Onu hatırlıyorum.
-Başka çocuğun var mı? -Oğlum Lee var.
Oğlun var. Çok güzel.
Öyle mi? Çok ilginç.
Öyle yani.
Onları, kariyerlerini konuşalım. Kızınla ilgili ilginç bir durum var.
Onun için bir değişim, birçok değişiklik var.
Onun enerjisiyle bağ kurduğumda
çok sorumluluk sahibi olacağını hissediyorum.
Şöyle bir karar vermesi gerekecek:
"Bu büyük görevi mi üstleniyorum? Buna hazır mıyım?"
"Evet, devam et. Sorun yok." diyorlar.
-"Sandığından daha yeteneklisin." -Evet.
Onunla alakalı böyle bir şey var.
-Bir sürü değişim yaşadı. -Birçok değişim olmuş.
-Anladım. -İyi bildin.
Diğerlerinin yerine de çalışıyormuş.
-Beklemediği işleri yapıyormuş. -Sürekli.
Bunu sıkça yapıyor. Sinirleniyor ama yine de yapıyor.
Olay da bu. Çalışkan. Olumlu bir sonuç olacak.
Bence doğru yolda.
Güzel.
Kolluk görevlisi biri var mı?
-Evet. -Kim?
-Oğlum. -Oğlun demek.
O da bir değişim geçirecek.
-Çok ilginç. Kaç yaşında? -29 yaşında.
Tamam. Dört yıl öncesini…
…hatırlatıyorlar. Bir bakayım. Sebebini bilmiyorum.
29 yaşındaysa dört yıl öncesi… Bir bakalım.
-Evlendi. -Öyle mi? Çok ilginç.
Doğurganlık sorununa yatkınlıktan bahsediyorlar.
Bununla ilgili bir muhabbet var. Sorun değil.
Zamanı gelince hallolacak.
Güzel. Sonunda ilk çocukları oldu.
-Harika. -Daha iki aylık.
-Adı Sadie. -Tebrikler.
-Evet, çocuk yapmada sorun yaşadılar. -Evet, öyle bir şey.
-Olur böyle. -Evet.
Zamanı gelince olması gerektiği gibi olur. Bu konuda olumluyum.
Bu tuhaf bir görüntü ama akılda tutmaya değer.
Uçan domuzla ilgili bir şey. Kanatlı bir domuz.
"Bundan bahsetmeliyim." diyor.
Kocamın "Domuzlar uçunca" diye bir sözü vardı.
Bir dükkâna girdik ve ipe bağlı uçan bir domuz vardı.
Dönüp duruyordu. Maddie "Bakın!" dedi.
Komik. Uçan domuzların alakası varmış.
-Komik bir anıymış. Çok tatlı. -Evet. Hem de nasıl.
Komik.
Böyle demek.
Tamam. Onunla ilgilenmem lazım.
Nereye gidiyoruz? Bakalım.
Anne ve baba tarafını ayırmak zor ama şunu söyleyeyim:
Annen veya baban aramızdan ayrılmamış.
-Hâlâ sağlar mı? -Evet.
Harika. Müthiş. Bir nesil ilerliyoruz.
Bir kadın bağlantısı var mı diye sorayım.
Bolca kadın enerjisi var. "J"yi vurgulamalıyım.
J adlı bir kadın var.
Ailende aklına gelen J adlı bir kadın var mı?
-İki büyükanne. -Tamam.
Julie var mı?
-Julia. -Julia.
Tamam, anladım. İkisinden biri vefat etti mi?
-İkisi de. -Julia vefat etti mi?
-Evet. -Bunu vurgulayayım.
Günümüzle ilgili kişiler de var.
Vefat eden birkaç kadının belirdiğini söylemem gerek.
Bana kalırsa daha yaşlılar. İki şeyden bahsetmeliyim.
İkisi de beyinle ilgili. Akıl sağlığıyla ilgili değil.
Fizyolojik bir şey. Bilişsel açıdan bir sorun.
Çevreyi algılama yeteneği.
-Akla demans, alzaymır geliyor. -Alzaymır.
Bana göre bunun ilgisi var.
Ayrıca felç geçirmiş birisi var.
İlginç bir şey söz konusu. İki farklı şey var.
-Alzaymırdan ölen kim? -Adeline teyzem.
Tamam, anladım.
Yalnız olmadığını söylememi istiyor. Böyle beliriyor.
Bir çağdaşı kabul ediyor.
Kardeşi var mıydı? Vefat etmiş kız kardeşi var mı?
İkisini vurgulamalıyım.
-Felç geçiren oydu. -Anlıyorum.
Anladım.
Evet.
-Epey bilgi edindik. -Evet, edindin.
Eski kütüphanecime medyumluk yapacağım
-hiç aklıma gelmezdi. -Öyle mi?
İnsanın öğretmenini korkutması ilginç.
Hâlâ şaşkınım.
-Hâlâ "Vay be." diyorum. -Evet.
Şaşkına döndüm çünkü birçok şeyi bildi.
Söyledikleri doğruydu. İnanılmazdı.
-Pardon. Süperdi. -Biliyorum.
Binlerce kişinin önünde canlı gösteri yapıyorum.
-Birini seçerim. -Rastgele.
"Kimsem yok." derler.
-"Evet, var." derim. -Evet.
Bize olan sevgileri beklentilerimizi aşıyor.
-Evet. Vay canına. -Evet.
Keyfimiz gıcır. Ne diyebilirim ki?
Topladığım çiçeklere bayıldım. Çok güzel, değil mi?
Sana peçete vereyim.
-Yardım edeyim. -Buyur.
-Şunu vereyim. -Nasıl kullanayım?
-Nasıl istersen. -Bunu kullandım mı sence?
-Bilemiyorum. -İstediğin gibi kullan.
-Tamam. -Tamam mı?
Deliğe sığarsa sorun yok.
Peter ve Felicia'yı epeydir görmedim. Heyecanlıyım.
Peter ve Felicia'yla yemek yiyeceğiz. Onları göreceğim için heyecanlıyım.
Konuşacak çok şeyimiz var.
Tanrım!
-Merhaba! -Bakın kimler gelmiş!
-Oley! -Merhaba!
-Siz… -Yeşilli hayal.
-Ağlamak yok. -10 dakika daha erken varırdım
-ama Felicia çok yavaş. -Ne haber?
Ağlamak yok.
-Nasılsın? -Selam Tyler.
-İyiyim. -Bugün mutlu bir gün.
Sizi görmekten mutluyuz. Bir şeyler hazırladık.
-Umarım beğenirsiniz. Kişimiz var. -Güzel.
-Oturun. Rahatınıza bakın. -Theresa.
-Evet? -Hâlâ siyahım.
Kiş pek ilgimi çekmiyor.
-Tamam, gidip… -Sağ ol ama.
Tamam, ne istersen yaparım.
-Bunu sen yapmadın. -Sıfırdan yaptım. Tadına bak.
-Beykınlı. Beğenirsin. -Herkesi doyuruyor.
-Elimde değil. -İyi bir aşçı.
-Öyle. -Teşekkürler.
Bu yolculuğun hepimiz için zor geçtiğini söylemek istiyorum.
Bu sadece yeni bir başlangıç.
Sizi çok seviyorum.
Tyler, beni DNA testi yapmaya teşvik etmeseydin
bugün bildiğim şeyleri asla öğrenemezdim.
Stella'nın hep üzerimde bir etkisi vardı.
Artık yok.
Artık hayatımı kontrol etmesine izin vermem.
Onunla yüzleşmek istemez misin?
Bunun bir şeyi değiştirmeyeceğine karar verdim.
Bir şeyi değiştirmez.
-Geçmişle yüzleştin. -Evet.
-Gerçeğe ulaştın. Mühim olan bu. -Evet.
Kim olduğumu bulma,
yaşadıklarımı unutup hayatıma devam etme,
ve kendimi tekrar bulmama yardım edecek kişinin
Tyler olacağı hiç aklıma gelmezdi.
Bundan böyle geçmişimden bir tek sen ve Felicia
hayatımda yer alacaksınız. Hepsi bu.
Bunu sizinle paylaşmak istedim.
-Soy ağacım. Bu çok özel. -Tanrım.
İtalyan ailemi ve isimlerini gösteriyor.
Ama burada kardeşlerim olarak Felicia ve Peter yazıyor.
Ne olursa olsun hep ailem olacaksınız. Bu asla değişmeyecek.
Hep kardeşiz. Sizi hep seveceğim.
Bana yardım etmek, beni korumak için yaptıklarınıza müteşekkirim.
Birçok şey hatırlıyorum. Her şey için sağ olun. Çok şey yaşadınız.
Adımı Theresa'nın soy ağacında görmek harikaydı.
Theresa'ya hep bir numaralı ağabeyi olacağımı söyledim.
O makam kapıldı.
Diğer ağabeyiyle buluşacağım.
Onu seviyorum ama yerini bilmesi lazım.
Bugün şunu öğrendim:
-Aile aslında paylaştığımız sevgidir. -Yarattığımız sevgidir.
Kan bağıyla ilgisi yok.
-İlerlemekle ilgili. -Sevgi ve bağla ilgili.
Hep teyzem ve dayım olacaksınız.
Bu hikâyeyi paylaşabildiğim için minnettarım.
Son birkaç aydaki bu yolculukta
gizemi, canavar Stella'yı çözmüş olduk.
Artık kim olduğumuzu, nereden geldiğimizi, ailemizin büyüklüğünü bilerek
hayatımızı yaşayabiliriz.
Aileyi kendimiz kurarız.
Öpüşüyor muyuz?
-Sizi seviyorum. -Bugünkü en güzel hediyemsin.
-Tamam mı? -Birbirimize bağlıyız.
Nanci bu sabah nasıldı?
İyi.
-Harika. -Gideceğimizi biliyordu.
Elimi ısırıp durdu.
Kalmamı istedi.
-İyi görünüyorsun. -Sağ ol. Evet.
Soğuk su var. İstediğimizde Starbucks'a uğrarız.
Çok vaktimiz var.
Akciğerim söndükten sonraki ilk gösterime giderken
gösteriye katılanların öte dünyadaki sevdiklerinden
birçok mesaj alıyorum.
Bu yüzden başka bir şeye odaklanamıyorum.
Canlı gösteriye çıkmak çok garip geliyor.
Çok uzun zaman oldu.
Onca insanı görmek tuhaf olacak.
Evet, acayip. 1,5 yıl geçti.
Tanrım. Son gösterin fena bitmişti.
Sonra işler fena karıştı.
-Evet. -Hastanede neredeyse bir ay yattın.
Bunu yine yaşamak istemem. Yine yaşamayalım.
Evet.
-Onu ben alayım. -Şu tarafa gidecek.
-Öyle mi? Tamam, anladım. Bu senin. -Hazır mısın?
-Hazır. -Aldınız mı?
Evet. Bu lobiden geçmek her zaman olduğu gibi endişe veriyor.
Gösteriye çıkmadan önce otele vardığımızda Tyler çok sakin, kendi başına oluyor.
Hemen dönerim.
Başkalarıyla olmak istemiyor.
Uyarılmak istemiyor.
Oda servisini kullanırken yemekleri ben alıyorum
çünkü başkasının duygularıyla, hisleriyle etkileşime girmek istemiyor.
Gösteriden önce onun önünde nahoş şeyler konuşmayız.
Zor konulara girmeyiz çünkü huzurlu olmasını istiyoruz.
Her şey belirmeye başladı.
Zihinsel ve fiziksel olarak çok bulanık.
Çok farklı.
Bu işi bitirmeye hazırım.
Bilmiyorum. Birçok duygu yaşıyorum.
Ne olduklarını çıkaramıyorum. Heyecan, neşe var.
Belki biraz korku var ama neden korktuğumu bilmiyorum.
50'den fazla gösteri yaptım. Herhâlde savunmasız bir şekilde çıkmak…
Fiziksel olarak acı veriyor.
Duygusal olarak zorluyor.
Kendimi öyle bir duruma soktum ki
karalamaya başlamadan bir şeyleri açıkça ifade etmem çok zor.
Sonra her şey ortaya çıkıyor.
Yapmam gerekeni yapacağım.
Yarın sahneye çıkıp döktüreceğim.
Sonra…
Sonra işim bitince tekrar insan olacağım.
O an geldi.
-Selam! Ne haber? -Hazır mısın?
Kesinlikle. Sağ ol.
-Selam. -Selam. Memnun oldum.
-Nasılsın? -Sana eşlik edeceğim.
Teşekkürler. Sağ ol.
Tamam. Görüşürüz.
Gösteri öncesi geriliyorum.
Birçok şeyi riske atıyorum. Eğlenceden fazlası.
Sevdikleriyle bağ kurmak için can atan insanlar var.
Orada olmak için binlerce kilometre katediyorlar.
Bir seansla yaşadıklarına nokta koyabilirler.
Bu zor bir görev çünkü gelen mesajları kontrol edemiyorum.
Bunu zorla yapamam.
Rehberlerimin, öte dünyadakilerin geleceğine güvenmeliyim.
-Nasılsın? Gergin misin? -Çok şey belirdi.
-Şimdiden çok şey mi? -Evet.
1,5 yıl oldu. Acaba…
-Çok şey birikti. -Onu diyecektim.
Bu da seni daha çok geriyordur.
-Halledersin. Seni seviyorum. -Ben de seni.
Dik durmayı unutma. Tamam mı? Kulakların omzunla aynı hizada olsun.
-Peki. Kafama kitap da koy. -Duruş şeklim berbat.
Duruş şeklim berbat ama dik durmayı unutma.
Tyler 1,5 yıldır gösteriye çıkmadığı için gergin.
Binlerce insanın karşısında sahneye çıkmak ağır geliyor.
Gergin misiniz?
Ben hep gerginim.
#TYLERHENRYMEDYUMSEANSI
Şu an çok endişeliyim.
O sahneye çıkmak hayatımı tehlikeye atabilir
ama bunu yapmalıyım. Bu görevim.
TYLER'A BİR SORU SORUN
Hazır mısın?
Elbette. Şunu alayım.
-Eşyalarını al. -Evet.
-Peki. -Peki. Gitme vakti.
Yapalım şu işi.
-Burada dinleneceğiz. -İyi olur.
-Biraz soluklanırım. Heyecanlıyım. -Evet, derin nefes al.
Akciğerlerin nasıl?
Gerilince daha kötü çalışıyor.
-Anlıyorum. -O yüzden zor oluyor.
Dünyadaki amacım mesaj vermek.
Yardım için varım.
Şifa için varım.
Onlar için varım. Bedeli ne olursa olsun ben buyum.
-Yaptığın şey çok özel. -Evet. Her şey için teşekkürler.
Büyük an geldi. Ne olacağını göreceğiz.
Şöyleyim…
Dayan.
Hanımlar ve beyler, karşınızda Tyler Henry.
Merhaba millet! Merhaba!
Nasılsınız?
Sonunda dönmek çok güzel.
Alt yazı çevirmeni: Mustafa Üneşi