OSIEMNAŚCIE GODZIN TEMU TYLER WYCZUŁ OGIEŃ NA CHINA ALLEY W HANFORD.
W NOCY WYBUCHŁ TAM POŻAR.
SERIAL NETFLIX
Czuć dym.
Cześć.
- Ciężka noc i ciężki dzień. - Wiem. Miło was widzieć.
- To… - Okropne.
Jestem zdruzgotana i…
brak mi słów.
Pożar wybuchł na klatce schodowej
i spowodował poważne uszkodzenia
na piętrze świątyni.
Dostaliśmy telefon wczoraj około 22.30.
Rano ciągle dogaszali pożar.
O rany.
Strażacy przyjechali bardzo szybko.
Było tu siedem wozów.
- Duży pożar. - Oj tak.
Prezes China Alley Preservation Society Arianne Wing
i jej mąż Steve Banister
są wdzięczni za szybką akcję straży
i walkę o uratowanie eksponatów.
Dzięki niedawnej wycieczce po budynku
załogi znały jego rozkład
i cenne przedmioty w środku.
Komendant Steve Pendergrass mówi, że strażacy uważali,
żeby podczas gaszenia nie zalać wszystkiego wodą.
To było piękne miejsce.
Mam nadzieję, że uda wam się je odrestaurować.
Wiele razy podczas odczytu przewidywałem coś,
nie zdając sobie z tego sprawy.
Gdy pojawiają się problemy zdrowotne
albo na przykład pożar,
dzielę się tymi spostrzeżeniami, bo często są uzasadnione
i spełniają się w sposób,
którego nawet ja nie jestem świadomy.
Mam nadzieję na…
- Nowe wcielenie. - Tak.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
BEZDOMNA Z OKOLICY PRZYZNAŁA SIĘ DO WZNIECENIA OGNIA.
ZOSTAŁA ARESZTOWANA I OSKARŻONA O PODPALENIE.
ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY ZA WSZYSTKO PRZYJDZIE ZAPŁACIĆ
MAMA TYLERA
Dzisiejszy odczyt będzie ciekawy.
- Już pojawia się pięć osób. - O rany.
Czworo z nich sprowadza piątą osobę, która jest młodsza.
- To kobieta. - Naprawdę?
Pojawia się coś, co przypomina mi
niewłaściwe funkcjonowanie mózgu.
Jakby chodziło o prąd.
Jakbym nagle stracił przytomność,
a potem zmarł.
Ale wszystko toczy się szybko.
Czuję tu coś, co przypomina mi bardzo dziwny wypadek.
- Cześć, jak leci? Jestem Tyler. - Cześć.
- Delaney. - Miło mi.
- Jak się masz? Miło cię poznać. - Avonlea, miło mi.
Przepraszam, ale już pojawia się tak dużo…
Miło was widzieć.
Wspaniale, piękny dom.
- Dziękuję. - Niesamowity.
Przepraszam, to nigdy mi się nie zdarza.
- Już? - Muszę szybko odchrząknąć.
- Dobrze. - Sekundkę, przepraszam…
O Boziu! To się nigdy nie zdarzyło.
Przepraszam, było niezręcznie.
Będzie dobrze.
Nie mogę się doczekać. Chwilkę…
- Chcesz wody? - Już dobrze.
- Przepraszam. - Boże.
Jeśli mogę prosić, chętnie napiję się wody.
- Proszę. - Dziękuję.
O Boziu.
To się nigdy nie zdarzyło.
W trakcie odczytów pojawia się dużo objawów fizycznych.
Zazwyczaj muszę zacząć odczyt,
ale tym razem zaczęło się, gdy tylko was zobaczyłem.
I się nie kończy.
Już pojawiła się grupa ludzi.
Zwykle są pojedynczo albo w parach, ale tu jest cała grupa.
No dobrze.
Zanim zaczniemy, macie jakieś przedmioty?
- Wyjmijcie je. - Jasne.
Spróbujemy i zobaczymy, co się pojawi.
- I gitara. - Cudownie, razem z gitarą.
Dziękuję. No dobrze.
Będę bazgrał, trzymając te przedmioty.
No dobrze.
No dobrze, świetnie.
No tak.
Dobra, czyli mamy…
No dobrze.
Pojawia się pięć osób, które już odeszły.
Większość z nich to mężczyźni.
Bardzo opiekuńczy,
bardzo ojcowscy.
Są zadowoleni z tego, jak żyli i odeszli,
ale chronią tę młodszą…
Osobę, która odeszła w młodszym wieku.
Czuję, że była bardzo młoda.
Kładą na to duży nacisk.
Postaram się oddzielić każdą z nich.
Cały czas słyszę o tacie.
Czasem pojawia się rola ojca,
ale tutaj to musi być czyjś tata.
- Twój tata zmarł? - Tak.
- Dobrze, muszę to podkreślić. - Tak.
No dobrze.
Pojawia się ze swoim ojcem.
W pewnym sensie.
- Są tacy. - Tak.
- Tak wyglądają. - O Boże.
Niektórzy ojcowie mają burzliwe relacje z synami.
Tu wygląda na to, że dogadują się doskonale.
Wyraźnie widać, że pojawiają się tu razem.
To bardzo ważne.
Daj mi chwilę.
Idę w kierunku klatki piersiowej, ale nic tak nagłego jak atak serca.
To może być płyn w płucach,
problem z płucami albo z oddychaniem.
Coś ci to mówi?
To pewnie mój dziadek.
- Dobra. - Miał raka płuc.
Znamy Harolda?
- To mój dziadek. - To on? Dobra.
Super. To zawsze trochę straszne.
Nie zawsze dbał o swoje zdrowie.
- Tak. - Nawet gdy słyszał, że powinien zwolnić.
- Chciał robić swoje. - No tak.
Czy to ma sens?
- Był palaczem. - Tak.
Moje problemy z oddychaniem
mogą mieć związek z jego śmiercią.
Miejmy to na uwadze.
No dobrze.
- Czy dziadek miał siostrę? - Tak.
Pojawia się ktoś z imieniem jak kamień albo…
Widzę symbolikę kamienia urodzeniowego.
Macie w rodzinie Ruby albo Opal?
- Ciocia Opal. - Dobra.
To siostra mojego dziadka.
- Tak jest, wspaniale. - Boże.
Muszę ją podkreślić.
- Nie żyje, prawda? - Tak.
No dobrze.
Muszę wspomnieć o…
Nie, wrócę do tej młodszej.
Opowiem to tak,
jak to widzę.
Młodsza osoba jest bardzo podekscytowana.
To ciekawe, bo pojawia się tu rozmowa
i jedna osoba mówi:
„Gdyby ta osoba tu była, to miałaby już prawo jazdy
albo właśnie by je wyrabiała”.
Czuję, że odbyła się taka rozmowa.
- Muszę powiedzieć „ona”. - Tak.
To chyba kobieta.
- Czuję, że o tym wie. - Tak.
- Rozmawialiście o tym? - Tak.
Dobrze, pojawia się i chce ci powiedzieć…
Czuję ciarki.
Po śmierci jej wiek nie stanął w miejscu.
- Musicie o tym wiedzieć. - Aż chcę…
- Zawsze to powtarzałaś. - Musicie to wiedzieć.
Nawet po drugiej stronie jej świadomość zmienia się i rozwija.
Czuję też bardzo silną więź z rodziną.
Jest chyba bardzo aktywna.
Jakby musiała być aktywna, żeby…
Jeśli nie jest aktywna, to uważaj.
Czuję, że musiała spożytkować swoją energię.
- Trenowałem jej drużynę piłki nożnej. - No tak.
Była najlepsza.
Ogrywała nawet kolegów.
Wierzę, bo czuję mnóstwo energii.
Mówisz o naszej córce.
- Miała pięć i pół roku. - Jasne.
Teraz miałaby 15 lat, robiłaby prawo jazdy.
O rany.
Nasza córka, Kensley, miała niesamowitą wyobraźnię.
Była świetną artystką.
Uwielbiała rysować.
Była świetna w piłkę nożną, uwielbiała ją.
Dawaj!
Brawo, Kensley!
Uwielbiała pływać.
Uwielbialiśmy chodzić na plażę i na basen.
Każe mi opowiadać o rodzeństwie.
Mówi z wielką radością.
Jakby żyła poprzez swoje rodzeństwo.
- Tak. - Nie wiem, ile ich jest.
Ale chyba sporo.
Przynajmniej trójka.
Mamy troje dzieci.
- Super. - Tak.
To ciekawe, bo żyła krótko,
ale miała dużo zainteresowań.
- Widzi, że miała dobre życie. - To prawda.
Zawdzięcza to rodzicom.
Najważniejsze jest to, że zdaje sobie sprawę,
że chciałaby mieć więcej czasu, ale dzięki wam jej życie było wspaniałe.
- Dobrze? - Tak.
Dzięki temu, jak ją teraz wspominacie,
przeżyła więcej niż jedno życie.
Jest za to bardzo wdzięczna.
- Ucichłeś. - Wszystko gra.
Wiem, że to dużo informacji.
Mam opowiedzieć o sytuacji, która doprowadziła do jej śmierci.
Musimy wspomnieć o paru rzeczach, to złożony temat.
Mogę tylko powiedzieć, że jest to dziwniejsze
niż rak płuca albo niewydolność wątroby.
Wyczuwam coś, od czego się zaczęło.
Widzę prostą linię.
Zaznacza ją.
To zawsze oznacza początek i coś,
co na końcu doprowadziło do śmierci.
Nie mówi, że odeszła przez ten pierwszy incydent.
Coś się stało później.
To mogło być powiązane.
Potem przez to odeszła,
jeśli dobrze to interpretuję.
Chce, by ludzie zapomnieli o poczuciu winy
związanym z pierwszym wypadkiem.
Ktoś może myśleć: „Powinniśmy tam wtedy być
i nie dopuścić do tego wypadku i kontuzji”.
Nie wiem, o co dokładnie chodzi, ale pojawia się poczucie:
„Czemu mnie tam nie było?”.
Nikt nie mógł wiedzieć, że to wydarzenie doprowadzi do śmierci.
- Dziwna sprawa. - Bawiłyśmy się lalkami w jej pokoju.
- Tak? - Poszła po coś.
Gdy wróciła, podbiegła i upadła.
- I złamała rękę. - Jasne.
- Pojawia się… - Nie winisz się, prawda?
Trochę tak.
- Nie wiedziałam o tym. - No tak.
Chce, żebyś odpuściła.
Nikt nie mógł wiedzieć,
do czego to doprowadzi.
Te wiadomości nie są przypadkowe.
Miałaś to dzisiaj usłyszeć.
Nic nie mogłaś zrobić inaczej.
Czasem tak się czujemy.
Dobrze sobie z tym poradziłaś.
Wszystko gra.
Już dobrze.
Jasne.
Wspomina okres po tym wydarzeniu.
Wszystko poszło bardzo szybko.
To ciężka sprawa.
Uszanuję, że nie chce, żebym wchodził w szczegóły.
Ma być wesoło i pozytywnie.
No tak.
Wygląda na to,
że po tym wypadku stało się coś, co doprowadziło do śmierci.
Wyczuwam też…
Muszę podkreślić, że nie cierpiała, gdy umierała.
Bardzo wyraźnie to przekazuje.
Czuję się tak, jakbym zasypiał.
Tylko tak mogę to opisać.
Wiem, że coś jest nie tak,
wiem, że z tej sytuacji nie wyjdę.
Potem po prostu zasypiam.
- Czuję, że odchodzę we śnie. - Tak.
To było bardzo spokojne.
Ludzie mogą żałować tego, jak radzili sobie z okresem
poprzedzającym jej śmierć.
- Po… - No tak.
Po tym, jak złamała rękę
poczucie winy było…
Czuję się trochę winny,
bo zawieźliśmy ją do kliniki,
która miała specjalizować się w złamaniach.
No tak.
Czasem myślę, że gdybyśmy pojechali do szpitala,
wciąż byłaby z nami.
W każdym razie
zabraliśmy ją do tego miejsca.
W trakcie nastawiania złamanej ręki…
No tak.
…wstrzyknęli jej lidokainę.
Zazwyczaj to nic wielkiego, ale podali jej dawkę,
która byłaby zbyt duża dla dorosłego, więc przedawkowali.
Tylko ja z nią tam wtedy byłem.
Prześwietlali jej rękę.
Spojrzała na mnie i powiedziała:
„Tato, jestem śpiąca”.
Moje ostatnie słowa do niej to:
„W porządku, możesz pójść spać”.
No tak.
Tak mi przykro.
Przykro mi, że musieliście przez to przejść.
To…
Biedne dziecko.
Czy w rodzinie jest Luke?
To nasz bratanek.
- Tak. - Był bardzo blisko z Kensley.
- Dzieliły ich tylko cztery dni. - To ważne, żebym o nim wspomniał.
Bardzo go kocha.
- Tak! - On ciągle ma ją w sercu.
To ciekawe, bo…
- Dalej to widać. - Tak.
- Po tym już nigdy nie był sobą. - Mimo że miał pięć i pół roku.
Chce o nim wspomnieć,
bo jest dla niej ważny.
Mam nadzieję, że mu to przekażecie.
Bardzo się postarała, żeby o nim wspomnieć.
To wielka sprawa.
Dobra.
To dziwne.
Pokazała mi symbolikę ptaszka.
Pokazuje mi dużo ptasich rzeczy.
- Muszę powiedzieć, że to ważne. - To bardzo ważne.
Uwielbiała ptaki.
Goniła je po plaży.
Wiem, to nic dziwnego, ale po prostu uwielbiała ptaki.
- Uwielbiała je. - No tak.
To niesamowite, czujemy tu jej obecność, choć przeprowadziliśmy się do innego domu.
- Jest tu z nami. - Jasne.
- Ptaki stukają w okna. - Tak.
Wszędzie widzimy gniazda. Nowe życie.
To jakiś obłęd.
Cudownie.
To małe przypomnienia.
Z tysięcy odczytów wiem,
że takie drobiazgi są ważne.
- Jasne. - To ważna lekcja.
Czuję tu tyle miłości.
Musicie wiedzieć,
że kontakt z waszą córką nie urwie się, gdy stąd wyjdę.
- No tak. - Dalej będzie w waszych sercach.
Możecie rozmawiać z nią na głos.
Możecie nosić ją ze sobą przez nowe doświadczenia i wspomnienia.
Wydaje się dużo starsza niż w chwili śmierci.
Wierzę, że kiedyś się spotkamy i jest to naprawdę piękne.
Znów się zobaczymy.
Te dusze i ci ludzie
na nas czekają.
Chcą, żebyśmy żyli pełnią życia, żebyśmy w pełni wykorzystali nasz czas.
Czasem śmierć przypomina nam, jak cenne jest życie.
- I jak szybko można je stracić. - Tak.
Wspaniale sobie z tym poradziliście.
Musiało być ciężko, ale byliście silni dla reszty dzieci.
Wspaniale ją uhonorowałaś.
To nigdy nie odejdzie.
Będzie tu przy każdej dużej okazji.
- Na zakończenie roku, na ślub. - No tak.
Aż się zestarzejecie i kiedyś znowu się spotkacie.
Wszyscy odprowadzamy się do domu.
- Dziękuję, za tę możliwość. - My dziękujemy.
- Dziękuję. - To było niesamowite.
- Mogę ci coś pokazać? - Jasne.
- No dobrze. - Musimy być cicho.
Mamy tu gniazdo.
Gołąb karoliński.
Wiele osób nie wie, ale angielska nazwa tego gatunku
odnosi się do żałoby.
Jest tam, w ogóle się nami nie przejmuje.
Są tu już od dwóch lat.
- To znak. - No tak.
Jeszcze raz dziękuję. To było niesamowite.
- Wiem. Pa. - Miłego dnia.
Czuję spokój,
bo wiem, że jest z moim tatą.
Twój tata ją chroni.
- Cudownie, że byli razem. - Oj tak.
- Jak rodzina. - No tak.
U Kensley wszystko gra.
Słyszała, jak o niej rozmawialiśmy.
Teraz robiłaby prawko, wiele razy to powtarzaliśmy.
Niewiarygodne.
DOLINA SANTA CLARITA KALIFORNIA
Mamy 48 godzin do występu na żywo.
Cały dzień powtarzasz, że pojawia się dużo rzeczy.
Tak, to przytłaczające.
PRZED TYLEREM TRASA PO 50 MIASTACH.
Miałeś wcześniej wizję, która była tak silna, że…
Coś przeskoczyło w mojej klatce piersiowej.
Aż zrobiła hałas.
Jak krótkie uderzenia błyskawicy.
Chcę cię wspierać, ale uważaj, żeby się nie przeforsować.
To twój pierwszy występ po problemie z płucem.
- Ostatnio prawie umarłeś. - Tęsknię za tym.
- Prawie umarłeś. - Wiem.
Na początku 2020 roku miałem wystąpić na żywo.
Przed występem przygotowywałem się mentalnie
do tego, co miałem robić na scenie,
gdy nagle poczułem ból w klatce.
Zadzwoniłem do Heather i mamy, bo musiałem jechać do szpitala.
Diagnozą było zapadnięte płuco.
Płuco opierało się na moim sercu.
Umarłbym bez natychmiastowej pomocy medycznej.
Rehabilitacja w szpitalu trwała długie miesiące.
Byłem przerażony, gdy na ciebie patrzyłem.
Nie wyobrażam sobie, co wtedy czułeś.
Za wszystko przyjdzie zapłacić.
Mam nadzieję, że będę żył długo.
Ale czuję się stary.
W środku.
Po odczytach czuję się starszy.
Dlatego nie wyobrażam sobie siebie
jako 70-latka, bo jestem zmęczony.
Wory pod oczami to nie przypadek, ja się z nimi urodziłem.
To kulminacja wizji,
eterycznych doświadczeń i rzeczy, których się nie odzobaczy.
Czuję, że to mnie postarza.
Zapewniłem producentów i rodzinę, że jestem w stanie wrócić na scenę.
Ale nie mamy pewności, jak to wpłynie na moje zdrowie.
- Więc… - To mnie smuci.
Nie smuć się.
- Nie wiem, co bez ciebie zrobię. - Nigdzie się nie wybieram.
Chodzi o to, że nic z tego nie rozumiemy,
więc kto wie, jak to wpłynie na moje ciało?
MIASTO RODZINNE TYLERA
SZKOŁA PODSTAWOWA PIONEER
Wygląda tak samo.
- To było niebieskie. - Tak?
Tu mieliśmy większość lekcji.
Tędy szło się do audytorium i biblioteki.
Pierwszego dnia mama zapomniała mnie odebrać.
- Czekałem tam. - Jak to możliwe?
Nie wiem. Wciąż mam jej to za złe.
- Byłem jedynakiem, ale… - Miała tyle na głowie.
Zdarza się.
Powrót do podstawówki jest surrealistyczny,
bo to jedyne miejsce, w którym czułam się normalnie.
To tam spędzałem czas, zanim moje życie się odmieniło.
Zanim zostałem zasypany wizjami
i rozmowami o zmarłych.
- Pani Weisgerber, dzień dobry! - Jak się masz?
Miło panią widzieć.
Kiedy Tyler zaczął tu chodzić do szkoły, byłam bibliotekarką.
Tyler był wyjątkowy.
Emanował szczęściem.
Potrafił poprawić humor.
Ile miał ostatnio wzrostu?
- Może… - Pewnie tyle.
No tak.
Miałeś dziesięć lat, gdy pojawiły się twoje zdolności.
Zacząłem je opanowywać.
Wiedziała pani, że ma taki dar?
- Nie. - Raczej się nie chwaliłem.
Nie rozumiałem, co się dzieje.
Nawet wcześniej zdarzało mi się coś wyczuć,
ale zakładałem, że to intuicja, a nie moje zdolności.
Na samym początku
byłem tam zwyczajnym dzieckiem.
Byłem traktowany jak inni.
Równocześnie to tam wszystko zaczęło się komplikować.
Moja babcia zmarła, gdy byłem w czwartej klasie.
Piąta klasa była dla mnie emocjonalnie trudna.
Ciągle pojawiały się chwile,
w których wiedziałem coś, co było dziwne i przytłaczające.
W tym wieku nie znasz samego siebie,
więc jak możesz znać inny poziom istnienia.
- Próbuję przywołać wspomnienia. - Masz jakieś?
Pamiętam to.
Teraz widzę, że to tutaj mogłem naprawdę być dzieckiem.
- Tak że… - No tak.
To była niesamowita podróż.
Zwłaszcza powrót.
Chodząc po terenie szkoły, chłonę wszystkie wspomnienia,
ale rozprasza mnie to, co pojawia się z tyłu głowy.
Cieszę się na dzisiaj.
To dziwne, siedzę z bibliotekarką.
- Wiem! - Cieszę się. Mam tu notes.
- Będę medytował… - Czy to…
To będzie odczyt.
- Nie wiedziałam. - Jest pani chętna?
- Nie musimy. - Skąd, po prostu nie…
- No tak. - Nie wiedziałam.
Myślałam, że pogadamy o historii.
Uznałem, że nie zaszkodzi.
- Ale decyzja należy do pani. - Dobrze.
Nie kontroluję tego, co się pojawi,
ale zawsze idę za najwyraźniejszą postacią.
Zobaczymy, co się pojawi.
Mam to.
Miała pani córkę. Maddie?
- Maddie. - Pamiętam ją.
- Inne dzieci? - Mamy syna, Lee.
Syn, dobrze. Super.
Naprawdę? Bardzo ciekawe.
Czyli tak. Porozmawiamy o nich i o karierze.
Jeśli chodzi o córkę,
czuję, że pojawi się…
Wspomina o zmianie,
dużo się zmienia.
Gdy łączę się z jej energią,
czuję, że zajmie bardzo odpowiedzialne stanowisko.
Będzie musiała odpowiedzieć na pytanie:
„Podejmę się tego zadania? Jestem gotowa?”.
Czuję, że powie „tak”, że da sobie radę.
- Jest lepsza, niż myśli. - Tak.
To dotyczy jej.
- Dużo się u niej zmienia. - Dużo zmian.
- Jasne. - W punkt.
Podejrzewam, że robi rzeczy za innych.
- Odgrywa wiele ról. - Cały czas.
Cały czas to robi, choć ją to frustruje.
Ciężko pracuje.
Czuję, że reakcja będzie pozytywna.
Jest na dobrej drodze.
To dobrze.
Ktoś ze służb porządkowych?
- Tak. - Kto?
- Syn. - Twój syn.
U niego też sporo się zmieni.
- To ciekawe. Ile ma lat? - Ma 29 lat.
Dobra. Sprowadzają mnie do…
czegoś sprzed czterech lat, zobaczmy.
Jeśli ma 29 lat, to cztery lata temu…
- Wziął ślub. - Naprawdę? To ciekawe.
Mówią o podatności na kwestie związane z płodnością.
Pojawia się rozmowa na ten temat.
Wszystko w końcu się rozwiąże.
Już urodziło im się pierwsze dziecko.
- Wspaniale. - Ma niecałe dwa miesiące.
Ma na imię Sadie.
- Mieli pewne problemy z… - No tak, jakieś kwestie.
Tak bywa, ale wszystko dzieje się w swoim czasie.
Jestem optymistą.
To dziwny obraz, ale warto go zapamiętać.
Coś o latającej świni. Świnia ze skrzydłami.
Musiałem o tym wspomnieć.
Mąż mawiał: „Kiedy świnie będą latać”.
Poszliśmy do jakiegoś sklepu,
a tam latająca świnia na sznurku.
Latała, a Maddie krzyczała: „Patrz!”.
Czyli to jednak było istotne.
- Zabawne wspomnienie. Uroczo. - Oj tak.
Zabawne.
I jeszcze to.
Dobra, chyba muszę się tym zająć.
Dokąd idziemy? Zobaczmy.
Mam kłopot z oddzieleniem od siebie strony mamy i strony taty.
Nie wydaje mi się, żeby rodzice odeszli.
- Wciąż żyją? - Tak.
Super, świetnie.
Przejdźmy o pokolenie dalej.
Może chodzić o jakąś kobietę?
Czuję kobiecą energię i literę „J”.
Kobieta na „J”.
Przychodzi ci do głowy ktoś taki?
- Obie babcie. - Dobra.
- A Julie? - Julia.
Julia.
Czy któraś z nich nie żyje?
- Obie. - Julia nie żyje?
- Zdecydowanie. - Podkreślę to.
Mam też rówieśników.
Muszę wspomnieć o kobietach, które już odeszły.
Wydają mi się starsze. Muszę wspomnieć o dwóch rzeczach.
Obie są związane z mózgiem.
To nie kwestia zdrowia psychicznego, to fizjologia.
Chodzi o problem kognitywny
z postrzeganiem otoczenia.
- Myślimy o demencji, alzheimerze. - Choroba Alzheimera.
Wydaje mi się, że to może być istotne.
Mam też kogoś, kto miał udar.
Coś ciekawego, choć to dwie różne rzeczy.
Kto zmarł z powodu choroby Alzheimera?
- Ciocia Adeline. - Rozumiem.
Mam wspomnieć o tym, że nie była sama.
Mówi o rówieśniku.
Miała rodzeństwo? Siostrę, która też zmarła?
Muszę je podkreślić.
- To ona miała udar. - Rozumiem.
Jasne.
Proszę.
- Sporo zrobiliśmy! - To prawda.
Nie sądziłem, że siądę do odczytu z moją byłą bibliotekarką.
Prawda?
Jest coś w przestraszeniu nauczycielki.
Wciąż jestem w szoku.
O rany.
Byłam oszołomiona, bo tak wiele wiedział.
Wszystko w punkt.
W punkt. Niesamowite.
- Wybacz, to było super. - Wiem!
Występuję na żywo przed tysiącami ludzi.
- Wybieram kogoś… - Losowo.
On twierdzi, że nikogo nie ma, ale ja swoje wiem.
To pokazuje, że ich miłość do nas
przekracza nasze oczekiwania.
- No tak, rany. - Oj tak.
Jesteśmy tacy wytworni.
Uwielbiam te kwiaty. Czyż nie są piękne?
Dam ci serwetki…
- Pomogę. - Proszę.
- Masz. - Jak to założyć?
- Jak chcesz. - Myślisz, że się na tym znam?
Nie wiem.
Rób, co chcesz.
- Dobra. - Tak?
Byle weszło w otwór.
Dawno nie widziałam Petera i Felicii.
Jemy lunch z Peterem i Felicią.
Bardzo się cieszę,
mamy sporo do nadrobienia.
O Boziu!
- Cześć! - Spójrzcie tylko!
- Hej! - Cześć!
Zielona dama.
Żadnego płaczu.
Ja byłbym tu dziesięć minut temu.
- Jak leci? - Nie płacz.
- Jak się masz? - Cześć.
- Wszystko gra. - To miły dzień.
Ależ się cieszę.
Przygotowaliśmy małe co nieco. Oby się spodobało.
- Mamy kisz. - Pięknie.
- Usiądźcie. - Theresa.
Wciąż jestem czarny.
Kisz mnie nie urządza.
- Pójdę po… - Ale go doceniam.
Zrobię ci, co tylko zechcesz.
- To nie twoja robota. - Upiekłam je od podstaw.
Z boczkiem, zasmakuje ci.
- Chce każdego wykarmić. - Dobrze gotuje.
- Tak. - Dziękuję.
Mamy dużo do omówienia.
Chcę wam powiedzieć,
że ta podróż była dla nas trudna.
To nowy początek.
Bardzo was kocham.
Tyler, gdybyś nie namówił mnie do zrobienia tego badania,
nigdy nie dowiedziałabym się o tym wszystkim.
Przez lata Stella miała nade mną władzę.
Ale już po wszystkim.
Nie pozwolę jej kontrolować mojego życia.
Nie chcesz się skonfrontować?
Doszłam do wniosku, że to nic nie zmieni.
To nic nie zmieni.
Zmierzyłaś się z przeszłością.
- Poznałaś prawdę i tyle. - No tak.
Nie sądziłam, że to Tyler pomoże mi dowiedzieć się, kim jestem,
zostawić całą moją przeszłość z tyłu
i znowu poczuć się w pełni sobą.
Od teraz moja przeszłość to tylko ty
i Felicia.
Chciałam pokazać wam moje drzewo genealogiczne.
To coś wyjątkowego.
Jest tu moja włoska rodzina i ich nazwiska.
Tu jest moje rodzeństwo.
Felicia i Peter.
Bo zawsze będziecie moją rodziną. To się nigdy nie zmieni.
Zawsze będziemy rodzeństwem. Zawsze będę was kochać.
Doceniam wszystko, co zrobiliście,
żeby mnie chronić.
Dużo pamiętam i dziękuję za wszystko,
przez co przeszliście.
Wspaniale było zobaczyć swoje imię na jej drzewie genealogicznym,
ale powiedziałem jej, że zawsze będę najlepszym bratem.
To stanowisko jest już zajęte.
Spotkam się z jej drugim bratem.
Na pewno go pokocham,
ale musi znać swoje miejsce.
Ja dochodzę dziś do wniosku,
że rodzina to miłość, którą…
Się dzielimy.
To dowodzi, że nie chodzi o krew.
Chodzi o miłość i więź.
Zawsze będziecie ciocią i wujkiem.
Dziękuję, że mogę opowiedzieć tę historię.
Ta podróż pozwoliła nam
rozwikłać zagadkę
potwornej Stelli.
Możemy żyć, wiedząc, kim jesteśmy,
skąd pochodzimy i jak duża jest nasza rodzina.
Sami tworzymy rodzinę.
Idziesz po buzi?
- Kocham was. - Najlepszy prezent na świecie.
Jesteśmy ze sobą związani.
Jak się czuła Nanci?
Dobrze.
- Świetnie. - Wiedziała, że jedziemy.
Ciągle gryzła mnie w rękę.
Chciała, żebym został.
- Dobrze wyglądasz. - Dziękuję.
Mam zimną wodę,
ale możemy też zahaczyć o Starbucksa.
Jadę na pierwszy pokaz od zapadnięcia płuca.
Już dostaję mnóstwo wiadomości od ludzi z drugiej strony
dla ludzi z widowni.
Dlatego nie mogę się skupić na niczym innym.
Dziwnie jest jechać na pokaz na żywo.
Minęło tyle czasu.
Dziwnie będzie patrzeć na twarze.
To dziwne, minęło półtora roku.
Myślę o tym, jak skończyło się ostatnio.
- A potem rozpętało się piekło. - Tak.
Prawie miesiąc w szpitalu.
Nie chcę powtórki. Możemy tego nie robić?
Jasne.
- Ja to wezmę. - To pójdzie tu.
Tak? Dobra.
- To twoje. - Gotowy?
- Wszystko? - Tak.
Przejście przez lobby jest zawsze stresujące.
Gdy Tyler robi pokaz na żywo i idziemy do hotelu,
robi się bardzo spokojny i odizolowany.
Zaraz wrócę.
Nie chce być przy ludziach.
Nie chce się pobudzać.
Gdy zamawiamy jedzenie,
to ja je odbieram, bo chce unikać interakcji
z uczuciami i emocjami innych ludzi.
Nie rozmawiamy przy nim o niemiłych rzeczach.
Nie rozmawiamy o niczym trudnym,
bo chcemy, żeby był spokojny.
Wszystko zaczyna się pojawiać.
Mentalnie i fizycznie robi się mętnie.
To coś całkiem innego.
Chcę to mieć za sobą.
Chyba pojawia się sporo emocji.
Nie do końca je rozpoznaję. Radość, ekscytacja.
Może trochę strachu, ale nie wiem, czego się boję.
Mam za sobą ponad 50 występów.
Takie wyjście i bycie bezbronnym
jest bolesne fizycznie
i wyczerpujące emocjonalnie.
Doprowadziłem się do stanu,
w którym ciężko jest wyrażać samego siebie,
dopóki nie zacznę bazgrać.
Potem wszystko wychodzi.
Muszę robić to, do czego zostałem stworzony.
Wyjdę jutro na scenę i dam czadu.
A potem…
znowu będę człowiekiem.
Werble.
- Cześć! Jak leci? - Gotowy?
Tak jest, dziękuję.
- Cześć. - Miło cię poznać.
- Jak leci? - Odprowadzę cię.
Dziękuję. Doceniam to.
Dobra. Do zobaczenia.
Czuję stres przed występem.
Stawka jest wysoka. To więcej niż rozrywka.
Ludzie desperacko potrzebują nawiązać więź z ukochanymi.
Pokonują tysiące kilometrów, żeby tu być.
Odczyt jednej osoby może pomóc wielu innym.
To duże wymagania,
bo nie kontroluję tych wiadomości.
Nie mogę nic wymusić.
Muszę ufać moim przewodnikom po drugiej stronie.
- Jak się czujesz? - Mam sporo wiadomości.
- Już? - Tak.
Minęło półtora roku. Ciekawe…
- Uzbierało się. - Właśnie.
To pewnie pogarsza sprawę.
- Będzie super. Kocham cię. - Ja ciebie też.
Tylko się nie garb.
Uszy równaj z ramionami.
- I postawię sobie książki na głowie. - Jasne.
Ja się wiecznie garbię, ale pamiętaj, prostuj się.
Chyba się denerwuje, bo od półtora roku nie robił pokazu na żywo.
Już samo wyjście na scenę przed tysiącami ludzi jest trudne.
Ty się denerwujesz?
Zawsze się denerwuję.
W tej chwili czuję niepokój.
Stanie na scenie może zagrażać mojemu życiu.
Ale to moje powołanie.
ZADAJ TYLEROWI PYTANIE
Gotowy?
Tak. Wezmę to.
- Bierz swoje rzeczy. - Tak.
- Świetnie. - Dobra, czas wyjść.
Do dzieła.
- Odsapniemy tutaj. - Dobry pomysł.
- Złapię oddech, ależ się cieszę. - Oddychaj głęboko.
Jak twoje płuca?
Stres trochę je ogranicza.
- To ma sens. - Jest trochę ciężko.
Jestem na Ziemi, żeby przekazywać wiadomości.
Żeby pomagać.
Żeby leczyć.
Jestem tu dla nich i będę to robił za wszelką cenę.
- To wyjątkowa praca. - Tak.
Dziękuję za wszystko.
To wielka chwila. Zobaczymy, co się stanie.
Czuję…
Trzymaj fason.
Panie i panowie, Tyler Henry!
Witajcie! Cześć!
Jak się macie?
Cieszę się, że w końcu wróciłem.
Napisy: Jędrzej Kogut