Öte dünyadaki bazı kişiler annenin bir şeyi anlamasına
yardım ediyor.
Annemin geçmişini araştırıyoruz.
-Sahi mi? -Benzer bir şey var.
Bir keşif, farkına varma, sonuç söz konusu.
Öte dünyadakiler bunun olması için uğraşmış.
Annen anlasın diye olayların gerçekleşmesini sağlamışlar.
-Mantıklı mı? -Evet!
Konuyu değiştiriyorum.
Daha önce beliren şeylere odaklanmalıyım.
Kardeşi epey vurguluyor.
Nedense işi hakkında konuşmamı istiyor.
-Peki. -Bir şey kurcalıyor.
Hani "Elinden Her iş Gelir" denir ya? Öyle biri. Buna benzer bir şey mevcut.
-Harika. Çok iyisin. -Birisi…
Çok tatlısın. Bunun ne alakası var?
-Kendisi tamirci. -Peki.
-O… -Araba tamir ederdi.
İnsanlar yapamayacağı işler için onu arayıp o işleri yapmasını beklermiş.
-Tanrım! Yok artık. -Biliyorum.
-Pardon. Hayran oldum… -Sorun değil.
-…yeteneğine. -Peki.
Bana tuhaf gelen iki şey var.
"V-A"yi kabul ediyor. "V-A" genelde Virginia anlamına gelir.
-Virginia bağlantısı var mı? -Evet.
Florida bağlantısı, Florida'da yaşamış biri var mı?
Evet, Virginia'dan bahsettin. Annem Virginia'da doğdu.
Biyolojik annesi Marguerite de Florida'da yaşadı.
Sanırım beliren şey buydu.
-Çok heyecanlandım şimdi. -Evet.
Annemle ilgili. İnanamıyorum.
-Birçok şeyden bahsediyorsun. -Evet.
-Vay be. -Göreceğiz.
Bağ kurabilecek miyiz bakalım ama bir gönderme söz konusu.
Neymiş bakayım.
Bunu ancak şöyle tarif edebilirim:
Onun tarafındakiler için kaçan etkileşim kurma fırsatları olmuş.
Annem öz annesini hiç tanıyamadı.
-Peki. -Benzerlik var mı bilmiyorum.
Bir duygunun kabulü var.
-Evet. -Tam bağ kurma şansı olmamış.
-Annem evlatlıktı. -Anladım.
-Doğduktan birkaç gün sonra alınmış. -Anladım.
Hayatı boyunca öz ailesini tanımadı, öz ailesiyle görüşmedi.
-Anladım. -Ta ki son döneme dek.
DNA testi yaptırdı.
-Birkaç… -Öyle mi? Vay be.
1,5 yıl önceydi.
DNA testi sayesinde ailesinin anne tarafını bulduk.
Annemin durumu da aynı. İlginç bir benzerlik.
Annesi yaklaşık 10 yıl önce vefat etti.
-Anladım. -Onunla tanışamadı.
Biz iki üvey kız kardeşiyle tanıştık.
-Öyle mi? -Bir üvey abisi varmış.
Seni şaşırtayım. Annemin de üç üvey kardeşi varmış.
-Peki. -Teki vefat etmiş.
İkisi hâlâ sağ. Şu an esrarengiz bir durum var.
-Vay canına. Evet. -Evet.
Ailenin o tarafıyla tanıştı. Artık aile fotoğraflarımız var.
"Uzun zamandır seni arıyoruz." dediler.
"Faal bir şekilde seni arıyoruz."
Ömrü boyunca merak etti.
-Şimdi 70'li yaşlarda. -Evet.
Annesi ölüm döşeğindeydi. "Uzun zamandır kayıp olan kızım" diyordu.
Bu inanılmaz çünkü annemin annesi de ölürken böyle demiş.
-Ciddi misin? -Şöyle diyormuş…
Demans hastasıymış ama küçük kızını aradığını hatırlıyormuş.
-Uzun zamandır kayıp kızını. -Evet.
Ürkünç. Konudan kopmak istemiyorum.
-Hayır… -Ama durumumuz çok tuhaf.
-Her şeyi bilmek huzur getiriyor. -Evet. Tabii.
-Yani… -Onun için lütuf olmuş.
Kardeşlerini bulabilmiş. Çok güzel.
Daha sonra öz aileyi tanıma konusunda benzer bir durum yaşamamız ilginç.
Annem hâlâ babasını bilmiyor.
Bu büyük bir merak konusu.
-Annen gibi. -Evet.
Babasını bilmiyor.
Geldiğin için minnettarım.
-Bana çok yardımcı oldun. -Ne demek.
-Teşekkür ederim. -Seni görmek güzeldi. Memnun oldum.
-Ben de. Teşekkürler. -Her şey için teşekkürler.
-Kendine iyi bak. -Görüşürüz!
Tamam.
-Harika değil miydi? -Evet.
Çok mutluyum.
Çok yoğun bir deneyim oldu ama heyecan vericiydi.
Tyler aracılığıyla böyle bir bağ kurunca
kaybettiğiniz sevdiğinizle doğrudan bir bağ hissediyorsunuz.
Sanki hiç vefat etmemişler gibi geliyor.
Gerçekten inanılmaz.
Çok acayipti.
Binlerce seansın ve birçok aile hikâyesinin ardından
ailemin hikâyesindeki gibi benzerlikleri olan biriyle bağ kurmak gerçeküstüydü.
Bana verilen öğüdü ve verdiğim öğüdü dinlemem için
bu seansı öte dünyadakiler ayarlamış olabilir.
SEKİZİNCİ BÖLÜM KARGAŞA
Müşterilerimden biri pinpon masası aldı.
Pinponu meşhur yapan Susan Sarandon oldu.
-Evet. -İlginç bilgi.
Çok ilginç. Susan Sarandon'dan önce de bir spordu ama o emek harcadı.
-Sonra popüler oldu. -Bunu nereden öğrendin?
-Yazılar var. -Sahi mi?
-Susan Sarandon ve pinponla ilgili. -Fena oynamıyorum.
Çok iyiyim diyemem ama bazen…
-Topa vuruyorsun. -Evet, bazen topa vuruyorum.
El göz koordinasyonum iyi değildir.
Zihinsel becerilerim var ama el göz koordinasyonum…
-Pek yok. -…pek yok.
MONTECITO KALİFORNİYA
-Merhaba. Nasılsın? -Aman tanrım.
-Tyler. Nasılsın? Memnun oldum. -Merhaba. Tanıştığımıza memnun oldum.
-Adım Carie. -Memnun oldum.
-Burada olmak güzel. -Ne demek.
-Oradaki şeyleri görüyorum. -Evet.
-Hazırlıklısın. Güzel. -Evet.
-Peki. Önce şunu tutayım. -Peki.
Ne belireceğine bakacağız.
Her şeye değineceğiz. Bana biraz izin ver.
Bağlanmaya başlayalım.
Ne çıkacak göreceğiz. Unutkanlığımı mazur gör. Adın neydi?
-Carie. -Carie. Tamam. Harika. Carie.
Ne çıkacak bakalım.
Tamam. Evet.
Tamam mı?
Tamam. Bir, iki…
Çok tuhaf.
Bana gözüktüğü kadarıyla trajik bir vefat diye tarif edebilirim.
Böyle bir gönderme var.
Trajik vefatlar beklenmeyen, erken ölümlerdir.
Aramızdan erken ayrılan kişilerdir.
İşin tuhaf yanı bunun iki kez tekrar etmesi.
Trajik bir şekilde çok genç veya erken ölmüş biri var.
Buna ek olarak trajik bir şekilde erken vefat eden biri daha var.
Trajik bir şekilde ve erken ölen iki yakının var mı?
-Var. -Peki.
Buraya gelme sebebim bu ikisi hakkında konuşmak.
Birbirlerinden hiç ayrılmıyorlar diyebilirim. Pekâlâ.
Tamam.
Tamam, evet.
Pekâlâ. Bu kişilerin vefatıyla ilgili yaşadığın yas sürecini konuşmalıyız.
Bu olay olduğunda yas tutamama durumu olduğunu hissettim.
Sanki yasını başka zamana atmış veya ertelemiş gibisin.
Bu olay olmuş ama doğal yas sürecini yaşayamamışsın.
Gecikmiş. Bunun olası sebeplerini birazdan konuşacağız.
Devam ediyorum.
Bu çok özel bir şey değil ama su simgesini görüyorum.
Neden bilmiyorum.
Bolca su görüyorum.
-Sen… -Çokça. Mantıklı mı?
-Evet. -Tamam.
-Tamamen suyla ilgili. -Evet.
Devam edeceğim. Birçok şey beliriyor.
Bunun anlamını bilmiyorum. Bu sanki…
Elimden geldiğince idare etmeye çalışacağım.
Küçük olan Noel'den bahsediyor.
Noel simgesi görüyorum. Noel ışıkları, Noel…
Noel'i seven bir çocuktan fazlası var. Başka bir şey var.
Kaza Noel'den birkaç gün sonra oldu.
-Evet. -Son kutlamamızdı.
Çok olumlu, çok mutlu bir şekilde belirdi
ama yılın buruk bir zamanı olduğu belli.
Devam edeceğim.
Her nedense vefat öncesinde ve sonrasında yapmak zorunda kaldığın şeylerle ilgili
senden çok bahsediyorlar.
Bununla ilgili bir minnet söz konusu.
Gerçekten ilginç.
-Bekâr bir anneyim. -Tamam, harika.
Bu kişiler vefat edeli iki yıl olmamış.
Çok fazla bilgi vermeden onların kim olduğunu söyler misin?
Kızlarım.
Üç harika kızım vardı.
Morgan 25 yaşındaydı.
Summer ve Sawyer 12 yaşındaydı.
İkizlerim var. Sawyer ikisini yöneten kişiydi.
Kararları o alırdı. Summer da seve seve ona uyardı.
Morgan'la güzel bir ilişkim vardı. Yetişkin bir kadın olunca
sadece kızım değil, aynı zamanda arkadaşım oldu.
İkizlerin hayatıyla çok ilgiliydi.
Ama 9 Ocak 2018'de
kızım Sawyer ve Morgan'ı kaybettim.
Eskiden dört kişiydik.
Evimizde kahkaha, gürültü, heyecan ve enerji eksik olmazdı.
Evimiz artık çok sessiz.
Bu evde artık yaralı ve her gün mücadele etmeye çalışan
bir genç kız ve anne var.
Kafa karışıklığı söz konusu. Kafası karışık. Öyle tarif edebilirim.
İnsanlar araba kazasında ölünce genelde kafa karışıklığı olmaz.
-Doğru. -Bana öyle gelmiyor.
Bir anda karar alma mecburiyeti doğmuş. Öyle hissediyorum.
"Ne yapacağız? Nereye gidiyoruz? Ne oluyor?" Ve bu olay olmuş.
-Evet. -Böyle olmuş.
Şey değil…
Çok karmaşık bir şey. Anca öyle tarif edebilirim.
-Kaos. -Evet, kesinlikle.
-Kaos vardı. -Kargaşa.
Evet.
Çok tuhaf.
Burada olması gereken ama olmayan şeyler var. Bunlar nesne.
Bu biraz tuhaf. Daha fazlası olmalı.
-Evet. -Bir tuhaflık var.
Şey mi oldu acaba…
Normalde bizde olması gereken eşyalardan kurtulduğumuz bir şey mi oldu?
-Kaybettik. -Evet.
Her şeyi kaybettik.
Çok üzüldüm.
Bu olayın gerçekleştiği günü konuşmamı istiyorlar.
Olay yerini konuşmamı istiyorlar.
Görünüşe bakılırsa…
Bolca yıkım görüyorum.
-Büyük bir hasar var. -Evet.
-Vefatlara ek olarak. -Evet.
Olanları konuşmak istiyorum.
Bu konuda hiçbir şey belirmedi. Şey gibi geliyor…
Buna en benzer şey heyelanda birinin ölmesi.
Buna çok benziyordu. Sanki…
Çok çabuk olmuş. Mantıklı mı?
-Evet. -Çok üzgünüm.
Aman ya. Pekâlâ.
Evet. Bunu açıklamak zor çünkü ne olduğundan emin değilim.
En iyi şöyle yorumlayabilirim:
Vefattan önceki günlerde veya vefattan önceki anlarda
ne yapılması gerektiğine dair bir konuşma geçmiş.
Ama yeterince hızlı değilmiş ve…
Evet, kazadan önce konuşma oldu.
"Bir şey yapmalıyız. Ne yapacağız?"
-Evet. -Çok tuhaf.
Açık konuşacağım.
İkisi de herhangi bir acı yaşamamış.
-Sahi mi? -Seanslarımda dürüstçe söylerim.
Biri acı çekse söylerim. Öyle bir şey yok. Çok çabuk olmuş.
-Bir şey hissedemeden bedeni terk etmiş. -Peki.
Hiçbir şekilde kendi suçlu, sorumlu hissetmemeni istiyorlar.
Daha önce ne yapılacağına,
ne karar alınacağına dair konuşmalar geçse de
-"Şöyle yapmalıydım." dememeliymişsin. -Evet, kimse ne olacağını bilemezdi.
Evet, bu noktada
anlatabildiğin kadarını anlatmanı istiyorum. Ne oldu?
Şey…
Montecito'daki çamur kaymasıydı.
23 kişi hayatını kaybetti.
İkisi benim çocuğumdu.
Şiddetli sağanaklar yüzünden ölümcül bir sel ve çamur kayması oldu.
Ekipler bu sabah zamana karşı yarışarak hayatta kalanları aradı.
Ortaya çıkan yeni görüntüler korkunç yıkımı gözler önüne seriyor.
Çamur kaymasından önceki gece büyük bir fırtına yaklaşıyordu.
Montecito'nun sadece bir kısmı tahliye edildi.
Tahliye edilmedim.
Anladım.
Ya kalacak ya da gidecektik.
Onları yatırıp "Korkmayın." dedim.
"Yağmur sesini duyunca korkmayın."
Kızım Sawyer'ı en son o zaman gördüm.
Vay canına.
Sonra şiddetli yağmur başladı ve…
Hepimiz evdeyken 03.30'da evimizi vurdu.
Morgan ve ben çamurlu suda birbirimize tutunuyorduk.
Su saatte 130 kilometre hızla ilerliyordu.
Birbirimizi kaybettik.
Ve…
Belimin yukarısındaki neredeyse tüm kemikler kırıldı.
Zar zor hayatta kaldım.
Çamura gömüldüğüm için şanslıydım.
Yüzümün şu kadar kısmı dışarıda kaldı. Yardım istedim.
Ondan sonraki birkaç günü hatırlıyorum.
Hayatta kalan kızım Summer'ı bulduklarında
üç metre çamura gömülüydü.
Üstüne ev ve araba parçaları yığılmıştı.
Şans eseri onu buldular ama birkaç hafta komada kaldı.
Sağ kalıp kalmayacağını bilmiyorduk.
Sawyer'ı ertesi sabah ölü hâlde bulduk.
Morgan'ı beş gün sonra bulduk.
En büyük kızımı…
…kurtarmaya çalıştım ama kurtaramadım.
Anlıyorum.
Biraz duracağım. Pardon.
Yaptığım seanslarda hiç duygulanmam ama bu durum… Acını paylaşıyorum.
-Teşekkürler. -Çok üzüldüm.
-Korkunçtu. -Evet. Çok trajik bir olay.
Birinin bu olayı yaşaması,
ertesi gün kalkıp hayatına devam etmesi çok zor.
Sabahları kalkabilmek için çok güçlü olman gerekmiştir.
Acını paylaşıyorum.
-Teşekkürler. -Evet.
Karalayacağım.
Tekrar bağ kurayım. Duygularımı kenara bırakacağım.
Buna odaklanıp ne çıkacağına bakacağım.
Getirdikleri neşeye bayıldım.
Üç farklı şekilde onurlandırılma söz konusu.
-Evet. -Üç farklı.
-Bunu biliyor musun? Harika. -Evet.
-Öyle beliriyor. -3,5 yıl önce oldu.
Her yıl onları anmak için bir etkinlik düzenleniyor.
Buna bayıldım. Bununla ilgili olarak daha büyük ve özel bir şekilde,
onurlandırılmaları söz konusu.
Bir yere adlarının verilmesi olarak düşün.
Plaket tarzı bir işaret ve onun getirdiği heyecan söz konusu.
Birkaç plaket var.
-Harika. -Şu an mevcut.
-Daha çok bir anıt gibi. -Doğru.
Anıtlardan birine kızımın şiirlerinden birini yazdırdım.
Buna bayıldım.
Beliren büyük mesajlardan biri de suçluluk duygusundan kurtulma isteği.
Bunun sebebine kafa yormama isteği var. Unutma sembolünü görüyorum.
"Şöyle olmalıydı, böyle olmalıydı… "Farklı davransam ne olurdu?" diye
düşünülmesini istemiyorlar. "Anne, sorun yok." diyorlar.
Tyler bugün bana
mümkün olmadığını düşündüğüm kapılar açtı.
Bu derede oturup
mutluluk ve keyif yaşayacağımı
hiç düşünemezdim.
Trajedide biraz neşe bulabilmek
hep yapmaya çalıştığım bir şeydir.
Burayı, bu dereyi tekrar sevmek istiyorum. Tyler bunu mümkün kıldı.
-Laguna Beach'e mi gidiyoruz? -Sahil yolundan gideceğiz.
Bugün Laurie Campbell'la buluşman çok güzel geçecek.
Başka bir medyumla buluşmak çok ilginç olacak.
Birkaç kez medyuma gittim. Onay aldığım çeşitli deneyimler oldu.
Bazıları olağanüstüydü. Bazıları sıradandı.
Önemli olan uygun olanı bulmak.
-Çok ilginç olacak. -Ne kadar heyecanlıyım anlatamam.
"Kalkma vakti geldi mi?" diye saatime bakıp durdum.
Seninle tanışınca böyle mi hissediyorlar?
-İşin diğerin ucunda olmam tuhaf geliyor. -Evet.
Ailemin hikâyesine çok bağlıyım.
Kanımda ailemin kanı dolaşıyor.
Sezgisel olarak bağlanmama engel olan gizli bir ön yargı söz konusu.
Bir medyuma giderek
benden tamamen bağımsız birinden bilgi almış olacağım.
Aradığım cevapları o verebilir.
LAGUNA BEACH KALİFORNİYA
-Tanrım. Ne kadar güzel. -Evet.
-Oturmak ister misiniz? -Evet. Olur.
-Heyecanlıyız. -Biliyorum. Ben de! Burada oturup…
Dönünce sesinizi duydum. "Geldiler!" dedim.
Laurie Campbell'a güveniyorum. Sayesinde aile gizemimi çözmeyi umuyorum.
Böyle hassas bir konuda ona güvenebilirim.
Büyük ihtimalle aradığımız yanıtları verebilecek biri.
Ziyaretinizden önce beliren bazı şeyleri not ettim.
Sürekli sağlıktan bahsettiler. İlk tespitim bu oldu.
Kalbe baktığımda çarpıntıya benzer bir şey var.
-Çarpıntı var mı? -Doğduğumda kalbim tam gelişmemişti.
Hayatım boyunca çarpıntı yaşadım.
Çok ilginç. Ciğerlerin bronşit, zatürre veya astımlı birinin ciğeri gibi.
Evet, ciğerlerimde blebs denen şey var.
Patlayınca ciğerlerin sönmesine yol açıyorlar. Bu yüzden ameliyat oldum.
-Bir yıl önce. -Nüksetme riski var.
Ömür boyu çekeceğim bir şey.
-Haberin var yani. -Tetikteyim.
Gittiğin doktorlar var. Dikkatli olmalısın.
-Teşekkürler. -İlginç. Evet.
Hep tuhaf detayları ararım.
Birkaç isim yazdım. Onları tanımıyorsan sorun değil.
Joseph ismini yazdım.
Joe mu, Joseph mi bilemedim.
Annemin babasının adının Joseph olduğunu düşünüyoruz.
Umarım Laurie anneme ne olduğuna dair ışık tutabilir.
Bunun dışında bir araştırmacı soy bilimciyle görüştüm.
DNA analizi ve aile tespiti konusunda uzman.
Kayıp parçaları bulabilecek biri varsa o da odur.
Bana çok zor bir görev verdiniz.
İlk başta DNA'ndan ötürü
Joe Cowart'ın biyolojik baban olduğu ortaya çıktı.
Joe Cowart vefat etmiş.
Bir şey söyleyip sonradan yanılmak istemiyorum.
DNA'yı etraflıca araştırdıktan sonra
Joe Cowart'ın kesinlikle öz baban olduğunu tespit ettim.
-Vay canına. Peki. -Joe ve hayatıyla ilgili
-birçok şey öğrenmeye çalıştım. -Teşekkürler.
Joe'nun kızıl saçlı olduğunu öğrendim.
Orduda çalıştığını biliyorum.
-Sanırım iki savaşa katılmış. -Vay canına.
Tek başına yaşıyormuş.
Yemeklerini kiliseden alıyormuş. Yemeğini orada yermiş.
-Sakin, huzurlu bir hayat yaşıyormuş. -Anladım.
Bir hafta kiliseye gelmeyince
bir terslik olduğunu anlamışlar.
İtfaiye kapıyı kırıp içeri girince vefat ettiğini anlamışlar.
İlginç. Bunu bilmiyordum.
-Vay be. -İnanılmaz.
-Bunu öğrenemezdim. -Doğru.
-Sağ ol. -Rica ederim.
DNA'nın en çok eşleştiği kişi olan Debbie'de bazı fotoğraflar varmış.
O fotoğrafları arayacak.
Birinci dereceden kuzenin Bruce var. Çok tatlı biri.
"Başka bir kuzenim varsa tanımak istiyorum. Beni arasın." dedi.
-Kendisi… -Teşekkürler.
Dürüst olacağım. Aslında çok heyecanlandı.
Çok heyecanlandı.
-Çok sevindim. -Güzel.
Öyle mi? Evet.
İstendiğini bilmek çok güzel.
Bahsettiğin sevecenliği hissetmek güzel.
-Bunlar kan hısımların. -Evet.
Onları tanıman senin için harika olur.
Evet.
Bir eşya getirdim.
Tutabilirsin. Mecbur değilsin.
Harika.
Hemen bir hemşire gördüm.
Neden biyolojik annenin kucağından alınmışsın?
Hastanede alınmışım.
-Beni annemden alan kadın. -Kim?
Adı Stella.
"Vay canına" dedirtiyor.
Sizi hiç dolaba kilitledi mi?
-Her şeyi yaptı. -Veya odaya kilitledi mi?
Kir, bakımsızlık var.
-İçeriye kapatılma söz konusu. -Evet.
Dünyadan kopuk, çok yalnız bir çocuk hissediyorum.
Böyle bir his var.
Bu kadının yetiştirdiği çocuklardan biri dolaba kapatılmış.
Çocuklardan birinin etnik geçmişi seninkinden farklı mı?
-Evet. -Tamam.
Doğum belgesinin aslını soracaktım.
-Onu bulmakta zorlandık. -Evet.
Bir gelişme var mı?
Belgenin doldurulduğu tarihi, her şeyi incelediğimizde
asıl doğum belgesi gibi görünüyor.
Sanırım belgeyi dolduran ve adresi yazan Mary'di.
Felicia Sokaktı.
-Evet. Felicity Sokak. -Felicity Sokak.
Bunu görünce belgenin Stella'ya ne zaman geldiğini anladım.
Annesi Stella. Nerede doğdu? "Bilinmiyor."
Doğum yerini nasıl bilmezsin?
-Aynen. -Aynen.
Seni alan kişi bir dolandırıcıymış.
Annen ve büyükannen
seni alan kadının seni bebek odasına götürdüğünü sanmış.
Ama bu konuda şunu söylemek istiyorum.
Birinin çocuğu olunca ve çocuk istenmeyince
çocuğu atarlar.
Ama bir de şöyle bir şey vardır: Birinin çocuğu olunca
çok şefkat ve sevgi vardır ama çocuğa bakamazlar.
Senin durumun ilk seçenek değil, ikinci seçenekmiş.
-Biri seni çok seviyormuş. -Evet.
-Ama sana bakamamışlar. Seni tutamamışlar.
-Bazen sevdiğimiz için vazgeçeriz. -Evet.
İstediğimiz için değil, mecbur olduğumuz için.
Artık senin için yeni bir yolculuk başlıyor.
Evet.
-Vay be. -Çok etkiliydi.
İnanılmazdı Tyler.
Roller değişti.
-Tanrım. Büyük bir lütuftu. -Evet.
Beni en çok şaşırtan şey
annemin beni sevdiği için beni evlatlık vermesini bilmesiydi.
Beni sevmediği için değildi.
Benim için en iyisini istedi.
Bu bana ilaç gibi geldi.
Evet, aynen öyle.
LOS ANGELES KALİFORNİYA
Yakala hadi.
Tyler'ın büyük hayranıyım.
İnternet sitesine yazmak istedim çünkü bir yakınım öldü.
Onunla bağ kurmak istiyorum.
-Selam Tyler. -Selam.
Bu Penelope.
Selam Penelope.
Merhaba.
Selam ufaklık.
-Nasılsın? Memnun oldum. -Ben de.
Memnun oldum. Teşekkürler.
-Evet. Teşekkürler. -Burası harika.
Yanına sokulacağım.
Sonra seansımıza başlayacağız. Peki.
Çok tatlı.
Şirin şey.
Öyle.
Tamam. Sen.
İlginç bir şey belirdi.
Evcil hayvanını kaybeden birini konuşmak zorundayım.
Sürekli çocuksu bir enerji alıyorum ama sonra hayvan olduğunu anlıyorum.
-Bunu aklımda tutacağım. -Peki.
Şunu söylemeliyim.
Bazen seanslarda hayvanlar belirir
ama bu boyutta değil.
-Çok yoğun. -Evet.
Öyle beliriyor.
-Kesinlikle bir hayvan var. -Evet.
Trajik bir yanı var.
Çok ilginç. Bunu bir kenara bırakacağım.
Tamam. Anladım. Oldu.
Günümüzle ilgili bir gönderme var.
-Evet. -Bir arkadaş. Bir partner.
-Evet. -Öyle bir havası var.
-Öyle belirdi. Mantıklı mı? -Evet.
Adını yanlış yazmayla ilgili bir şaka var. Çok tuhaf. Biliyorum.
Neden bilmiyorum ama çok net.
"J" değil, "Y" diyorlar.
Adın nasıl yazılıyor?
-Y-A-S-M-I-N-E. -Tamam.
-Bunun komik bir yanı var. -Tamam. Eğer o kişiyse…
Adımla ilgili şakalar yapardı.
"Jasmine ya da Yaz. Her neyse." derdi.
-Dalga geçme var. -Komik birisi.
İlginç bir şekilde belirdi. Şapşalca.
Bu kişinin yaşadığı bir heyecan söz konusu.
Çok heyecanlı.
-Güçlü bir mizacı var. -Öyledir.
Kesinlikle öyle.
Farkında olmadığım bir sürü rastgele şey gösteriyor.
Mesela poşetten cips yiyen insanları gösteriyor.
-Çok tuhaf rastgele şeyler. -Tanrım.
Parmaklar kirlenince şakalar yapılıyor.
-Parmakları kırmızıya bulanıyor. -Evet.
Biz…
Lisede çok abur cubur yedim.
Bilmiyorum.
Cips ve kırmızı parmaklarla ilgili sürekli şakalar yapardık.
-Rastgeleydi. -Evet.
-Komik çünkü elimdeki kirden bahsediyorum. -Evet.
-İnceliyorum. Rastgele oldu. -Bu o.
Çok komik.
David'le tanıştığımda 13 yaşındaydım.
Başka seçeneğim yoktu. Benimle dalga geçmeye başlardı.
Çok şakacıydı ve sürekli benimle alay ederdi.
Abim gibiydi. Çok sıkı fıkıydık.
Burada olduğun için mutlu. Orası kesin.
Ne olduğunu anlamaya çalışıyorum çünkü…
Bir tuhaflık var. Tuhaf bir durum.
Öldüğünde hiç acı çekmediğini gösteriyor.
Bir anda vefat etmiş.
Gözlerini kapayıp vefat ettiğini gösterdi.
-Çok tuhaf. Ben… Evet. -Evet, çok çabuk oldu.
İçinde fentanil olan marihuana içmişti.
-Onu anında öldüren şey buydu. -Şimdi anlaşıldı. Anlattığın için sağ ol.
-İntihara meyilli değilmiş. -Evet.
Hayata heyecanla bakıyormuş. Bir anda vefat etmiş.
Bu durumla, ihtimalle ilgili farkındalık olacaktır.
Yakınları "Ne kullandığımıza dikkat edelim." diyerek
onu tasdik edip ona destek olacaktır.
-Böyle bir şey var. -Evet.
-Sonuçta huzurlu ve durumu iyi mi? -Evet, çok iyi.
Çok iyi görünüyor.
Tamam.
Bunu bir kenara koyacağım çünkü başka şeyler beliriyor.
Tamam, şimdi. Evcil hayvan olayına devam edelim.
İlginç olan, o ufaklığın bu ufaklığı fark edebilmesi.
Öyle beliriyor.
Bunu akılda tutmakta fayda var. Belirgin bir bağ kuruyorlar.
Garip.
O ufaklık aynı şeyleri yapabilir veya benzer yönlere sahip olabilir.
Bir şekilde benzer olduklarını bana hissettiriyorlar.
Hayvanın yattığı yer
veya yattığı ya da oturduğu yere yakınlık konusunda ilginç bir durum var.
Bir paralellik söz konusu.
-Evet. Aynen. -Bu…
-Bunu fark ettin mi? -Evet. Fark ettim.
Anladım. Çok şirin bir şeye benziyor.
-Öyle beliriyor. -Evet, öyle.
Hemen sorayım. Kiminle bağ kurdum?
-Vefat eden köpeğimle. -Evet.
Adı Astro'ydu. Hayatımın aşkıydı.
Evet.
Yüzlerce seans yaptım.
Başta hiç evcil hayvan belirmedi. İnsanlara odaklanıyorum.
-Evet. -Ama bu çok büyük bir şey.
-Çok büyük. -Bilmeni istedim.
-Evcil hayvanın belirmesi çok önemli. -Evet.
Bu ufaklık konusunda bir şey söylemeliyim.
Ölmesine sebep olan şey yüzünden ölmeseymiş
tıbbi anlamda farklı bir durum daha varmış.
Bir hassasiyeti varmış.
-Evet. -Bu, ölümüne yol açabilirmiş.
Bunun farkındaydık. Nefes alma sorununu biliyorduk.
Normal bir köpek yavrusu gibi oynamak istediğini fark ettik.
Oyuncaklarını alırdık çünkü kendini çok kaptırırdı.
-Soluğu kesilirdi. -Evet.
-Onu oyuncaklarından ayırırdık. -Anladım.
Bu yüzden tedavi konusunda seçeneklerimize bakmaya karar verdik.
-Tabii. Evet. -Öldüğünde ameliyattaydı.
İkincil durum bir anda ortaya çıkmış.
-İlginç. -Evet.
Zaten o baştaki sorunla çok uzun yaşayamazmış.
Buradaki mesajda
olay trajik olsa da zamanlaması korkunç olsa da
bu hayvanın ömrünün son demlerinde olduğu anlatılıyor.
Biz de bunun farkındaydık.
"Ne yapacağız?" dedik.
-Evet. -Bu da o durumu doğruluyor.
İlginç ve üzücü bir durum.
Hayvanlarımıza yardım etmeye çalışıyoruz.
Ama bazen doğaya engel olamıyoruz.
Çok huzurlu olduğunu hissediyorum.
Bu kayıp benim için çok zor oldu çünkü ona çok bağlıydım.
Bir köpekten ziyade oğul gibiydi. Çocuğum gibiydi.
-Tamam. Tabii. -Teşekkürler.
Tyler, bu harikaydı.
Konuştuğumuz için çok mutluyum. Güzel bir gün oldu.
Hayatımın deneyimiydi.
Bu yeteneği herkesle paylaştığın için minnettarım.
-Bunu kaçırmazdım. -Hoşça kal!
Kendine iyi bak. Memnun oldum.
SANTA CLARITA VADİSİ KALİFORNİYA
Nanci! Selam!
Duyarlı olan her şey kendini gösterebilir.
Seanslarda ölen hayvanlardan bahsederken
köpekler havlayarak belirmiyor.
O hayvanı cisimleştiren öz devam eder.
Seanslarda insan bedeninde yer alan öz veya ruhlarla bağ kurmaya çalışırken
bazen hayvan bedeninde yer alanlarla bağ kurarım.
Pek fark yok. Hayvan krallığının bir parçasıyız.
Hayvanlar ayrı düşünce daha da kopuyor veya daha da bağlanıyor.
-Evet. -Aynen.
Bir de onlarla başa başa çok vakit geçirince.
-Evet. -Sen yokken bana daha çok bağlandı.
Daha uslu muydu?
Kesinlikle hayır.
Şaşırmadım. Pekâlâ hanımefendi.
Sarılmayı seviyorsun.
Sarılmaya bayılıyor.
HANFORD, KALİFORNİYA TYLER'IN MEMLEKETİ
Çay Evi'nde birkaç dakika uzaktayız. Burada birçok seans yaptım.
-Ara sokakta. Evet. -Ara sokakta mı? Bundan bahsetmiştin.
Hanford'dayken medyumluk yaptığım çay dükkânının sahipleriyle görüşeceğim.
Steve ve Arianne'a medyumluk yapacağıma dair
yıllar önce söz verdim ama bunu yapamadan LA'ye gitmem gerekti.
Geri döndüm.
-Selam Tyler! -Merhaba Tyler!
Onları son gördüğümde gençtim. Tuhaf.
-Gidip ara sokağa bakacağız. -Çin Sokağı.
-İnanılmaz. -Bayıldım.
16 yaşımdan 18 yaşıma kadar L.T. Sue Çay Evi'nde medyumluk yaptım.
-İmparatorluk Hanedanı Kokteyl Salonu. -Vay canına.
Çok güzel. Çok süslü.
Orada günde sekiz müşteriyle görüşürdüm.
Tüm günümü Çin Sokağı'nda geçirirdim.
Bugün bu noktada olacağım aklıma gelmezdi.
Uzunca bir süre tüm hayatımı orada geçireceğimi düşündüm.
-Gözde kabinine bakalım mı? -Olur.
-İkisi arasında gidip gelirdim. -Bu kabinler miydi?
Burada daha çok fark ediliyordum. Sokaktakini tercih ederdim.
"Seans yaptırmak istiyorum." derlerdi. Şaşırır kalırdım.
Buranın meşhur insanı olduğun için sürekli işini bölerlerdi.
-Çok tatlısın. -Evet.
Bugün şöyle yapacağız. Karalama yapacağım.
Böyle bağlanıyorum.
Hatırlıyoruz.
-Evet! -Karala.
İnsanlar içeri girip "Ne yapıyor?" derdi.
"Resim mi çiziyor?" Ağlayanları görünce öyle olmadığını anlarlardı.
Evet. Karalama yapacağım.
Ne çıkacak göreceğiz. Bir saniye.
Tamam.
Bir anne figürü belirdi. Annen öldü mü?
Evet. Heyecanla ilgili birçok görüntü var.
Sevinç hissi var. Bir de yığın hissediyorum.
Sanki not yığını var.
Bizi hayrete düşüren şeyler biriktirmiş. Bunu tarif edeyim.
Birçok değerli belge, değerli hikâye var
ama "40 yıl önceki bu şey niye sizde?" dedirten şeyler de var.
Bir gazete.
-Ne önemi var… -İki ay önce öldü.
-Üzüldüm. Evet. Çok olmamış. -Bu…
Eşyalarını karıştırıyordum.
Bir bilgisayarı yoktu. O yüzden her şey şunun gibi.
-Doğru. Öyledir. -Ve…
Bütün eşyalarını anlamaya çalışıyorum. "Bu senin için neden önemliydi?" diyorum.
Taoizm Tapınağı Müzesi'ne bağışlayacağım eşyalar var.
-Harika. -Ait oldukları yer orası.
Annemim eşya kutusu değil.
Annem Çin Sokağı'nın önde gelen koruyucularından
ve rehberlerinden biriydi.
Vaktinin çoğunu Tapınak Müzesi'nde çalışarak geçirdi.
Rehberlik yapardı.
Bakmak isteyen herkesi gezdirirdi.
Tapınaktan bahsederken bir şey beliriyor. Ne olduğunu çözmeye çalışıyorum.
Şey ihtiyacı doğacak gibi…
Tadilat durumu olacak ama sadece bir kısımda.
Müfettişler binaya baktı mı?
-Her şey sağlam mı? -Bahçede bir merdiven var.
Çürüdüğü için tamir edilmesi gerekiyor.
-Sarkık durumda. -Anladım.
-Annesi… -Onun son işlerinden biriydi.
Halledilmesini istiyordu.
Evet.
Yangınla ilgili her şeyden kaçınmayı gösteriyor. Çok tuhaf.
Garip.
"Sıcaktan uzak dur." Bu ne demek bilmiyorum.
Büyük bir ev yangını biliyor musunuz?
Her şeyin yok olmasıyla ilgili herhangi bir hikâye var mıydı?
Pek yok.
İlginç.
Ne olduğunu bilmiyorum. Sürekli beliriyor. Bir şey çağrıştırdı mı?
-Hayır. Rastgele değildir. Anlarım. -Evet.
-Bir düşün. -Sorun değil.
Burada olmak beni rahatlatıyor.
-Çok özel. -Evet.
Kaldığımız yere geri döndük.
Biliyorum. Gerçeküstü.
Misafirperverliğiniz için çok teşekkür ederim
ama insanların anlamlı deneyimler yaşamasına fırsat verdiniz.
Bizim için zevkti. Bizim için de çok anlamlıydı.
Evet. Gerçekten minnettarım.
O GECE İLERLEYEN SAATLERDE ÇİN SOKAĞI'NDA
Merdiven boşluğunda başladığı düşünülen yangın
ikinci kattaki tapınak odasında ciddi ısı ve duman hasarına yol açtı.
Geçenlerde annesini kaybeden Wing salı sabahı durumu görünce yıkıldı.
Bu döküntünün içinde yıkıldım resmen.
Alt yazı çevirmeni: Mustafa Üneşi