SERIAL NETFLIX
Niektórzy po drugiej stronie pomagali twojej mamie
z czymś sobie poradzić.
- Śledzimy historię mojej mamy. - Serio?
Mamy tu coś podobnego.
Chodzi o odkrycie, świadomość i wnioski.
Ludzie po drugiej stronie próbowali do tego doprowadzić.
Robili różne rzeczy, żeby jej się udało.
- Czy to ma sens? - Tak!
Trochę przyspieszymy.
Muszę wrócić do tego, co pojawiło się wcześniej.
Bardzo istotny jest dziś brat.
Mam mówić o jego pracy.
- Tak. - O majsterkowaniu.
Może ktoś nazywał go „złotą rączką”,
ale to jedna z tych sytuacji…
- Wspaniale, dobry jesteś. - Wiemy…
Uroczo. Czy to ma sens?
- Jest mechanikiem. - Dobra.
Naprawiał auta.
Ludzie zlecali mu rzeczy, na których się nie znał,
ale i tak miał je robić.
- Boziu, jak to możliwe? - Wiem.
- Przepraszam, ale podziwiam… - W porządku.
- Twoją intuicję. - Dobra.
Dwie rzeczy wydają mi się dziwne.
Mówi o literach „VA”.
To może oznaczać stan Wirginia.
- Macie jakieś połączenie? - Tak.
A Floryda? Ktoś mieszka na Florydzie?
Moja mama urodziła się w Wirginii.
Marguerite, jej biologiczna matka, mieszkała na Florydzie.
Myślę, że to ona się pojawiła.
- Jestem podekscytowana. - Tak.
I mama, o Boziu.
- Mówisz o wielu rzeczach. - Tak.
- O rany. - Zobaczymy.
Zobaczymy, czy uda się was połączyć, ale pojawia się to odniesienie.
Zobaczymy, co tu jest.
Powiedziałbym, że u ludzi z jej strony
wyczuwam stracone szanse na kontakt.
Moja mama nie poznała swojej matki.
- No tak. - Może to coś podobnego.
Pojawia się uczucie,
które pokazuje brak pełnego kontaktu.
Mama była adoptowana.
- Miała kilka dni. - O rany.
Nigdy nie poznała swojej biologicznej rodziny.
- Jasne. - Aż do niedawna.
Zrobiła badanie DNA.
To było parę lat, a może półtora roku temu.
Dzięki temu badaniu znaleźliśmy rodzinę ze strony matki.
Tak samo było z moją mamą, to ciekawe.
Jej matka zmarła jakieś dziesięć lat temu.
- Dobrze. - Nie poznała jej.
Ale poznałyśmy dwie przyrodnie siostry.
- Tak? - I brata.
Powiem ci coś niesamowitego.
Moja też ma trójkę przyrodniego rodzeństwa.
- Dobra. - Jedno z nich już odeszło.
Dwoje ciągle żyje. To niewiarygodne.
- O rany. - No tak.
Spotkała się z tą częścią rodziny, mamy rodzinne zdjęcia.
Powiedzieli: „Szukaliśmy cię od dawna.
Aktywnie cię szukaliśmy”.
Całe życie się zastanawiała.
- Teraz ma ponad 70 lat. - Tak.
Jej matka na łożu śmierci mówiła: „Moja zaginiona córka”.
Dokładnie to samo spotkało moją mamę, gdy umierała jej mama.
- Naprawdę? - Mówiła dosłownie to.
Miała demencję, ale pamiętała o tej dziewczynce.
- O zaginionej córce. - No tak.
To straszne.
- No tak. - To takie dziwne.
- Sama świadomość przyniosła mi spokój. - Oczywiście.
- Tak że… - To błogosławieństwo.
Odnalazła rodzeństwo.
Co za dar.
To ciekawe, że mamy podobne historie o odnalezieniu prawdziwej rodziny.
Moja mama wciąż nie zna ojca.
Bardzo ją to interesuje.
- Tak jak twoją. - Tak.
Ona też nie wie.
Bardzo doceniam twoją wizytę.
- Bardzo mi pomogła. - Oczywiście.
- Dziękuję. - Miło było was poznać.
- Ciebie również. - Dziękuję za wszystko.
- Trzymaj się. - Pa!
No dobrze.
- Nie było super? - Było.
Mam serce pełne radości.
To było przytłaczające, ale ekscytujące doświadczenie.
Po takim spotkaniu z Tylerem czujesz,
że masz kontakt z tą ukochaną osobą, która odeszła.
Jakby tak naprawdę nigdy nie odeszła.
Niesamowite.
Szaleństwo.
Zrobiłem tysiące odczytów, znam mnóstwo historii rodzinnych.
To niesamowite,
że złapałem kontakt z kimś z tak podobną historią.
Może druga strona zaaranżowała to spotkanie,
żeby pokazać mi, że czas posłuchać własnych rad.
ROZDZIAŁ ÓSMY PANDEMONIUM
Jeden z moich klientów kupił stół do ping-ponga.
Podobno to Susan Sarandon spopularyzowała ping-ponga.
- Tak. - Losowy fakt.
I to bardzo.
Na pewno istniał przed nią,
ale zainwestowała w niego i nagle stał się popularny.
Skąd to wiesz?
- Z artykułów o… - Serio?
Susan Sarandon i ping-pong.
Ja jestem niezła.
Nie jestem świetna, ale czasem…
- Trafiasz? - Czasem mi się udaje.
Nie słynę z koordynacji ręka-oko.
Jasnowidzenie? Jasne. Koordynacja?
Nie bardzo.
MONTECITO KALIFORNIA
- Dzień dobry, jak leci? - O Boziu.
- Jak się masz? Miło cię poznać. - Cześć, ciebie również.
- Carie. - Miło cię poznać.
Dziękuję za zaproszenie.
- Widzę, że coś tu masz. - Tak.
- Przygotowałaś się. - Oj tak.
- Najpierw wezmę to. - Dobrze.
Zobaczymy, co wyjdzie, ale…
Będziemy wszystko sprawdzać, daj mi sekundę.
Połączmy się.
Zobaczymy, co się pojawi.
Wybacz, ale jak masz na imię?
- Carie. - Carie. Dobrze. Świetnie.
Zobaczymy, co się pojawi.
No dobrze. No tak.
Tak?
Dobra. Raz, dwa…
Dziwne.
Pojawia się odniesienie
do tragicznej śmierci.
Śmierci przedwczesnej, często niespodziewanej.
Ktoś odszedł od nas zbyt szybko.
Najdziwniejsze jest to, że mamy dwie wersje.
Jedna osoba, która zmarła bardzo młodo albo w tragicznych okolicznościach
i do tego druga tragiczna sytuacja, tam też ktoś umarł zbyt wcześnie.
Przedwczesna i tragiczna śmierć dwóch osób jest ci w jakiś sposób bliska?
- Tak. - Dobrze.
Czuję, że jestem tutaj, żeby o nich pomówić.
Są nierozłączne, tylko tak mogę to opisać.
Dobrze.
No tak.
Musimy porozmawiać o twojej żałobie
w kontekście śmierci tych osób.
Poczułem tutaj
brak możliwości przeżycia żałoby
w odpowiednim czasie.
Jakbyś musiała przełożyć żałobę
albo ją opóźnić.
Coś się dzieje, a potem nie mogę przejść przez naturalny proces żałoby.
Czuję opóźnienie.
Porozmawiamy o tym, powiesz mi, czemu tak się stało.
Idę dalej tutaj.
To nie jest wyjątkowe, ale wciąż widzę symbole wody.
Nie wiem, dlaczego.
Jest bardzo…
wodniście.
- Jesteś… - Czy to ma sens?
- Tak. - No tak.
- Chodzi o wodę. - Tak jest.
Będę szedł dalej. Sporo tego.
Nie wiem, co to znaczy. Mamy to…
Zajmę się tym najlepiej, jak tylko potrafię.
Młodsza wspomina Boże Narodzenie.
Widzę symbole, światełka, wszystko.
Ale chodzi o coś więcej niż tylko fakt, że lubi święta.
Do wypadku doszło kilka dni po świętach.
- No tak. - Nasze ostatnie święta.
Czuję, że była bardzo szczęśliwa,
ale widzę, że to słodko-gorzki okres.
Będę kontynuował.
Z jakiegoś powodu kładzie ogromny nacisk na ciebie,
na to co robiłaś, zanim odeszły,
ale też na to, co robiłaś później.
Pojawia się uczucie wdzięczności.
To bardzo ciekawe.
- Jestem samotną matką. - Wspaniale.
Nie zdradzaj zbyt wiele na temat tych śmierci,
ale porozmawiajmy o tym, co się działo w tych dwóch latach.
Kim dla ciebie są?
To moje córki.
Miałam trzy cudowne córki.
Morgan miała 25 lat.
Summer i Sawyer, bliźniaczki, miały po 12 lat.
Sawyer nimi rządziła.
Lubiła podejmować decyzje, a Summer się na to zgadzała.
To wspaniała rzecz,
bo gdy Morgan dorosła,
stała się nie tylko córką, ale też przyjaciółką.
Bardzo angażowała się w życie bliźniaczek.
Dziewiątego stycznia 2018
straciłam Sawyer i Morgan.
Kiedyś byłyśmy tu we cztery. Nasz dom był pełen śmiechu,
hałasu, ekscytacji
i energii.
Teraz jest bardzo cicho.
Jest tu młoda dziewczyna i matka,
które każdego dnia próbują sobie z tym wszystkim radzić.
Czuję dezorientację.
Czuję się zdezorientowany.
Po wypadkach raczej tego nie czuję.
- No tak. - To nie to.
Czuję, że trzeba było natychmiast podjąć pewną decyzję.
Co robimy? Dokąd jedziemy? Co teraz? I nagle koniec.
- Tak. - Tak po prostu.
To nie jest…
Mogę tylko powiedzieć, że to bardzo skomplikowane.
- Chaos. - Oczywiście.
- Chaos. - Pandemonium.
Tak.
To dziwne.
Powinny tu być pewne rzeczy, których nie ma, mówię o przedmiotach.
Dziwne. Powinno być ich więcej.
- Tak. - Coś dziwnego.
Zastanawiam się, czy wydarzyło się coś,
co sprawiło, że straciliśmy te przedmioty.
- Wszystko. - Tak.
Straciłyśmy wszystko.
Tak mi przykro.
Mam mówić o dniu, w którym to się wydarzyło,
i o tym, gdzie do tego doszło.
Wygląda na to…
Widzę dużo zniszczenia.
- Zniszczenie na dużą skalę. - Tak.
- Poza tymi zgonami. - Tak.
Porozmawiajmy o tym, co się stało. Nigdy czegoś takiego nie czułem…
Jakby…
To mi przypomina śmierć w osuwisku.
Czuję coś podobnego.
Szybka śmierć. Czy to ma sens?
- Tak. - Przykro mi.
O rany. No dobrze.
Ciężko to wyjaśnić, bo nie wiem, o czym mówię.
Interpretuję to tak, że odbyła się rozmowa.
Parę dni albo parę chwil przed śmiercią
odbyła się rozmowa na temat tego, co trzeba zrobić.
Potem nie udało się zadziałać dość szybko.
Tak, rozmawiałyśmy przed wypadkiem.
„Musimy coś zrobić. Co robimy?”
- Tak. - To dziwne.
Muszę to podkreślić,
że żadna z nich nie mówi o bólu.
- Naprawdę? - Mówię o tym na odczytach.
Tutaj nie czuję cierpienia.
Poszło tak szybko, że opuszczam ciało, zanim…
- Coś poczuję. - Dobrze.
Chcą uwolnić cię
od poczucia winy i odpowiedzialności.
Mimo rozmów na temat tego, co należy zrobić.
- Mimo decyzji. - Nikt nie mógł tego przewidzieć.
- Nikt nie wiedział. - No tak.
Jeśli czujesz się z tym komfortowo,
opowiedz mi, co się stało.
No cóż.
To była lawina błotna w Montecito.
Zginęły 23 osoby. W tym dwójka moich dzieci.
Ulewne deszcze wywołały śmiertelną falę powodzi i lawin błotnych.
Ekipy poszukiwawcze od rana szukają ocalałych.
Na nowych zdjęciach widać oszałamiające zniszczenia.
W noc przed lawiną błotną zbliżała się wielka burza.
Część Montecito ewakuowano, a części nie.
Mnie nie.
No tak.
Miałyśmy zdecydować, czy wyjedziemy.
Uśpiłam je, mówiąc: „Nie bójcie się.
Nie bójcie się deszczu”.
Wtedy widziałam Sawyer po raz ostatni.
Potem przyszła ulewa i…
o 3.30 nasz dom eksplodował z nami w środku.
Trzymałyśmy się z Morgan w wodzie,
która płynęła 130 na godzinę.
Całkiem nas rozdzieliło.
I…
złamałam prawie każdą kość od pasa w górę.
Ledwo przeżyłam.
Miałam szczęście, że zakopałem się w błocie.
Wystawało mi tyle twarzy, więc mogłam wołać o pomoc.
Kolejnych kilku dni nie pamiętam.
Summer przeżyła.
Gdy ją znaleźli, była pod trzema metrami błota.
Leżała pod kawałkami domów i samochodami.
Mieli szczęście, że ją znaleźli, ale przez kilka tygodni była w śpiączce.
Nie mieliśmy pewności, czy przeżyje.
Sawyer znaleźliśmy dopiero następnego ranka.
Już nie żyła.
Morgan nie znaleźliśmy przez pięć dni.
No wiesz…
bezskutecznie ratowałam najstarszą córkę.
No tak.
Potrzebuję chwili.
Nigdy nie okazuję uczuć na odczytach,
ale tu bardzo ci współczuję.
- Dziękuję. - Naprawdę.
- To było okropne. - Tak. Co za tragedia.
Przejść przez coś takiego
i mieć siły na dalsze życie?
Siła, którą musiałaś się wykazać,
żeby wstawać każdego dnia, to coś niesamowitego.
Łączę się z tobą.
- Dziękuję. - No tak.
Będę bazgrać.
Połączę się i odstawię emocje na boczny tor.
Rzucę się do wody i sprawdzę, co tu jeszcze mamy.
Uwielbiam tę radość, którą emanują.
Mam wspomnieć
o trzech formach bycia uhonorowanymi.
- Tak. - Trzy różne.
- Kojarzysz? - Tak.
Cudownie.
- Coś takiego czuję. - Jakieś trzy i pół roku temu.
Co roku organizujemy imprezę ku ich czci.
Cudownie, ale czuję też
uhonorowanie ich imion na znacznie większy sposób.
Pomyśl o czymś związanym z miejscem.
Widzę tabliczkę upamiętniającą
i wielką radość.
Jest kilka tabliczek.
- Super. - Już stoją.
- To poniekąd pomnik - Rozumiem.
Na jednym z tych miejsc wydrukowałam wiersz córki.
Cudownie.
Kolejna ważna wiadomość to chęć zwolnienia z poczucia winy.
Chodzi o winę związaną z tym, że tam wtedy były. Widzę, że odpuszczają.
Tak przekazują, że nie chcą, żeby ktoś męczył się możliwymi scenariuszami.
Żadnego dręczenia samej siebie, mówią: „Już dobrze”.
Tyler otworzył przede mną drzwi,
które nie były dla mnie dostępne.
Siedzę nad tym strumykiem
i czuję
radość i szczęście.
Nie sądziłam, że jeszcze je poczuję.
Znalezienie radości w tragedii
to coś, czego zawsze pragnęłam.
Chcę znów pokochać to miejsce.
Chcę pokochać ten strumyk. Właśnie to dał mi Tyler.
Jedziemy na Laguna Beach?
Przy wybrzeżu.
Powinno być pięknie, dziś poznasz Laurie Campbell.
Spotkanie z innym medium będzie ciekawe.
Byłem już na paru odczytach.
Ich przydatność była bardzo różna.
Niektóre były niezwykłe, inne przyziemne.
Trzeba znaleźć coś dla siebie.
- Ciekawe, co wyczuje. - Cieszę się.
Nawet nie wiesz.
Gapiłam się na zegarek, bo chciałam już wstać.
Czy inni tak reagują na twoje odczyty?
- To dziwne, role się odwróciły. - Oj tak.
Historia mojej rodziny dosłownie płynie w moich żyłach.
Mam uprzedzenia,
które utrudniają mi kontakt.
Odczyt robiony przez inną osobą pozwoli tym informacjom
przejść przez kogoś niezwiązanego ze mną, kto da mi odpowiedzi, których szukam.
LAGUNA BEACH KALIFORNIA
- O Boziu, piękne. - Tak.
- Usiądziecie? - Tak, chętnie.
Ale się cieszymy.
Naprawdę? Sama siedzę tu i…
Gdy usłyszałam, że jesteście, krzyknęłam z radości.
Ufam Laurie Campbell.
Mam nadzieję,
że pomoże nam wyjaśnić tajemnicę rodziny.
Niewielu osobom zaufałbym z czymś tak delikatnym.
Jest duża szansa, że dzięki niej poznamy odpowiedzi.
Przed wizytą zanotowałam rzeczy, które zdążyły się już pojawić.
Mówili o zdrowiu, to była pierwsza rzecz.
Spojrzałam na serce i zobaczyłam palpitacje.
Wiecie o tym?
Urodziłem się z niedorozwiniętym sercem. Całe życie mam palpitacje.
To ciekawe, bo twoje płuca
wyglądają jak płuca kogoś z zapaleniem oskrzeli albo astmą.
Moje płuca są pokryte pęcherzykami.
Gdy pękają, powodują zapadnięcie się płuc.
Przeszedłem operację.
To się może powtórzyć. Zostanie ze mną do końca życia.
- I wiesz o tym. - Tak.
Masz lekarzy, ale musisz uważać.
- Dziękuję. - To ciekawe, tak.
Zawsze pojawiają się dziwne szczegóły.
Zapisałam kilka imion, choć możesz ich nie rozpoznać.
Zapisałam Josepha.
Joe albo Joseph, nie wiem.
Wydaje nam się, że ojciec mamy miał na imię Joseph.
Mam nadzieję, że poznamy emocje, które towarzyszyły sytuacji mamy.
Z drugiej strony skontaktowałem się z genealożką śledczą.
Jest ekspertką w analizie DNA i odnajdywaniu rodziny.
Tylko ona może znaleźć brakujące elementy.
Na pewno rzuciliście mi wyzwanie.
Początkowo wydawało mi się, że Joe Cowart
jest ojcem biologicznym.
Wskazuje na to twoje DNA.
Joe Cowart nie żyje.
Nie chcę powiedzieć czegoś,
co później okaże się nieprawdą.
Po dokładnej analizie DNA wiem,
że Cowart na pewno był twoim ojcem.
O rany, dobrze.
Chciałam się jak najwięcej dowiedzieć o nim i o jego życiu.
Powiedziano mi,
że był rudy.
To były wojskowy.
- Służył na dwóch wojnach. - O rany.
Mieszkał sam.
Posiłki jadał w kościele.
- Wiódł spokojne, ciche życie. - Tak.
Zrozumieli, że coś jest nie tak,
gdy przez tydzień nie pojawił się w kościele.
Strażacy weszli do jego domu,
gdzie znaleźli zwłoki.
Ciekawe. Nie wiedziałam.
Niesamowite.
- Nie wpadłabym na to. Dziękuję. - Proszę.
Debbie, której DNA jest najbliżej twojego, ma jakieś zdjęcia.
Będzie ich szukać.
Mamy też kuzyna Bruce’a,
który jest przeuroczy.
Mówił: „Jeśli mam kuzynkę, chcę ją poznać. Niech do mnie zadzwoni”.
Dziękuję.
Był bardzo podekscytowany.
Był podekscytowany.
- Cieszę się. - Uroczo.
Prawda?
Miło jest być chcianą.
Przyjemnie jest czuć coś takiego.
- To twoi krewni. - Tak.
Byłoby super, gdybyście ich poznali.
Tak.
Przyniosłem coś.
Możesz go wziąć, ale nie musisz.
Wspaniałe.
Od razu zobaczyłam pielęgniarkę.
Mam pytanie o matkę biologiczną:
czemu ktoś by cię jej odebrał?
Tak było. W szpitalu.
- Ktoś mnie wziął. - Kto?
Stella.
Od razu poczułam coś ciężkiego.
Zamykała was w szafie?
- Albo w pokoju? - Robiła wszystko.
Czuję brud i nędzę.
Czuję, że ktoś zostawił mnie w środku.
Czuję się jak bardzo samotne i porzucone dziecko.
Coś takiego.
Jedno z dzieci,
które wychowywała, było zamykane w szafie.
Czy któreś z dzieci miało inny kolor skóry?
- Tak. - Dobrze.
Chciałem zapytać o oryginał aktu urodzenia.
- Nie udało nam się go zdobyć. - Tak.
Coś ruszyło do przodu czy…
Po sprawdzeniu dat i całej reszty
zakładam, że jest to oryginał.
Moim zdaniem Mary wypełniła go i podała ten adres.
Wpisała Felicia Street.
- Felicity Street. Tak. - Właśnie.
Gdy to zobaczyłam, pomyślałam:
„Widać, że chodzi o Stellę”.
Stella jest matką. Miejsce urodzenia? Nieznane.
Jak można tego nie wiedzieć?
Właśnie.
Myślę, że osoba, która cię wzięła,
była oszustką.
Twoja mama
i twoja babcia myślały,
że bierze dziecko do żłobka.
Chcę o tym coś powiedzieć.
Jest pewne konkretne uczucie,
gdy ktoś chcę się pozbyć niechcianego dziecka.
Zupełnie inne uczucie towarzyszy komuś,
kto kocha swoje dziecko,
ale nie może go zatrzymać.
U ciebie mówimy o tej drugiej sytuacji.
Ktoś bardzo cię kochał,
ale nie mogli się tobą opiekować.
Czasem musimy odpuścić z miłości.
Nie chcemy tego, ale nie mamy wyjścia.
Teraz zaczyna się nowa podróż.
No tak.
- Rany. - Ale jazda.
Tyler, szaleństwo.
Co za zmiana ról.
- Dostaliśmy wspaniały dar. - Wiem.
Najbardziej zaskoczyło mnie to, że…
wiedziała, że mama oddała mnie z miłości.
Nie dlatego, że mnie nie kochała. Chciała dla mnie tego, co najlepsze.
To było lecznicze doświadczenie.
To prawda.
LOS ANGELES KALIFORNIA
Aport!
Jestem wielką fanką Tylera.
Napisałam na jego stronie, bo straciłam kogoś
i chciałabym się skontaktować z tą osobą.
- Cześć, Tyler. - Cześć.
To Penelope.
Cześć, Penelope.
Hej.
Cześć, maleńka.
- Jak leci? Miło mi. - Miło cię poznać.
- Dziękuję za zaproszenie. - To ja dziękuję.
Ale super.
Trochę się przytulę.
Potem zaczniemy odczyt.
No dobra.
Ale słodziak.
- Cudowna. - To prawda.
Dobra.
Ciekawie się to objawia.
Mam mówić o kimś, kto stracił zwierzaka.
Ciągle wyczuwam
bardzo dziecięcą energię, ale potem widzę, że to zwierzę.
- Zapamiętam to. - Dobra.
Powiem tyle:
zwierzęta też czasem się pojawiają,
ale rzadko w takim stopniu.
- Bardzo mocne. - Tak.
Bardzo silna obecność.
- Czuję zwierzaka. - Tak.
Wyczuwam też tragedię.
To ciekawe, ale na razie przejdę dalej.
No dobrze. Jasne. Tutaj.
Pojawia się współczesne odniesienie.
- Tak. - Przyjaciel. Partner.
- Tak. - Taki klimat.
- Czy to ma sens? - Tak.
Żartują ze złego zapisu twojego imienia.
Wiem, że to dziwne.
Bardzo wyraźnie o tym mówią.
Nie „J” tylko „Y”.
Jak się pisze twoje imię?
- Yasmine. - Dobrze.
- Żartują sobie z tego. - Jeśli to ta osoba, o której myślę…
Często żartował z mojego imienia.
Mówił „Jasmine” albo „Yaz”.
- Stąd ten żart. - To żartowniś.
Ciekawie się to objawia, bardzo niepoważnie.
Wyczuwam też podekscytowanie. Jestem podekscytowany.
- Ma charakter. - To prawda.
Zdecydowanie.
Pokazuje mi wiele przypadkowych rzeczy.
Na przykład jedzenie ostrych cheetosów z opakowania.
- Dziwne rzeczy. - O Boziu.
Żartuje z obleśnych palców.
- Z czerwoną… - Tak.
No dobrze…
W liceum jadłam dużo śmieciowego jedzenia.
Sama nie wiem.
Ciągle żartowaliśmy o czerwonych palcach i ostrych cheetosach.
- Ale przypadek. - Tak.
To zabawne, bo mówię o osadzie na dłoniach.
- I już… - Tak.
- Muszę to przepracować. - To on.
Zabawne.
Miałam 13 lat, gdy poznałam Davida.
Chyba nie miałam wyboru. Zaczął się ze mnie nabijać.
Był bardzo zabawny i ciągle mi dokuczał.
Jak starszy brat.
Byliśmy bardzo blisko.
Cieszy się, że tu jesteś. Czuję to.
Chcę zrozumieć, co się stało.
To bardzo dziwna sytuacja.
Nie widzę w jego śmierci bólu.
Jestem i nagle mnie nie ma.
Pokazał mi symbole zamknięcia oczu i śmierci.
- To dziwne. - Bardzo szybko odszedł.
Wypalił skręta z trawą z dodatkiem fentanylu.
To go chyba zabiło.
To ma sens.
Dziękuję za to.
- Nie miał myśli samobójczych. - Nie.
Bardzo kochał życie i nagle odszedł.
Na pewno pojawi się świadomość faktu, że coś takiego jest możliwe.
Ludzie wokół niego zaczną mówić:
„Upewnijmy się, że wiemy, co bierzemy”.
- Coś takiego. - No tak.
- Nic mu nie jest? Znalazł spokój? - Tak, wszystko gra.
Wszystko dobrze.
No dobrze.
Odsunę go na bok, bo pojawiają się inne rzeczy.
Teraz to.
I wracam do zwierzaka.
Tamten maluch może zauważyć tego malucha.
Tak to wygląda.
Musimy o tym pamiętać, bo nawiązuje wyraźne połączenie.
To dziwne.
Ten maluch może robić to samo albo ogólnie jest podobna.
Widzę wyraźne poczucie podobieństwa.
Nawet fakt, gdzie dany zwierzak lubi się kłaść,
gdzie lubi leżeć i gdzie siedzieć.
Widzę związek.
- Właśnie tak. - I…
- Zauważyłaś to wcześniej? - Oj tak.
Jasne. Wydaje się urocze.
- Tak wygląda. - No tak.
Spytam wprost: o kogo chodzi?
- O mojego psa, który zdechł. - No tak.
Nazywał się Astro. Był miłością mojego życia.
No tak.
Zrobiłem już setki odczytów,
ale nigdy nie zacząłem od zwierzaka.
Skupiam się na ludziach.
- Tak. - Ale to coś bardzo ważnego.
- Bardzo. - Musisz wiedzieć, że to ważna rzecz.
- Pojawił się zwierzak. - Tak.
Przy tym maleństwie muszę wspomnieć…
Gdyby nie dopadło go to, co go dopadło,
pojawiłby się inny problem medyczny.
Jakby było na coś podatne.
- No tak. - Tak czy siak mógł odejść.
Wiedzieliśmy o problemach z oddychaniem.
Zauważyliśmy, że chciał się bawić
jak normalny szczeniaczek.
Musieliśmy mu brać zabawki, bo strasznie się męczył.
Brakowało mu tchu.
- Musieliśmy go izolować od zabawek. - Jasne.
Dlatego postanowiliśmy sprawdzić,
czy mamy jakieś możliwości leczenia.
- Jasne. - No i…
Zmarł podczas operacji.
Ta druga rzecz pojawiła się znikąd.
- Ciekawe. - Tak.
Nie sądzę, że miał przed sobą długie życie z tym pierwszym problemem.
Część wiadomości jest taka,
że moment śmierci był tragiczny,
ale to zwierzę i tak było już u schyłku życia.
Zdawaliśmy sobie z tego sprawę.
Zastanawialiśmy się, co możemy zrobić.
- Tak. - I to na pewno to potwierdza.
To ciekawe i smutne.
Próbujemy pomóc naszym zwierzętom, ale…
Natura czasem idzie w tym kierunku.
Ale wyczuwam jego spokój.
Ta strata była dla mnie bardzo trudna, bo byłam do niego bardzo przywiązana.
Był dla mnie bardziej jak syn.
Był jak moje dziecko.
- Dobra. - Dziękuję.
Tyler, to było niesamowite.
Cieszę się, że porozmawialiśmy. Co za piękny dzień.
To najlepsze doświadczenie życia.
Jestem wdzięczna, że dzielisz się z nami tym darem.
Oczywiście.
- Trzymaj się, było bardzo miło. - Pa!
DOLINA SANTA CLARITA KALIFORNIA
Nanci!
Wierzę, że wszystko, co ma świadomość, może się kontaktować.
Jeśli w trakcie odczytu mówię o zwierzęciu,
to niekoniecznie słyszę szczekającego psa.
Raczej chodzi o to, że esencja jego duszy żyje dalej.
W czasie odczytów łączę się z duszami,
które żyły w ludzkich ciałach, ale to samo może dotyczyć ciała zwierzaka.
Jesteśmy częścią królestwa zwierząt.
Zwierzęta się bardziej przywiązują, gdy tylko się je rozdzieli.
No tak.
No i wtedy, gdy spędzasz z nimi czas jeden na jeden.
Przywiązała się do mnie, gdy cię nie było.
Jest grzeczniejsza?
Nie. Ani trochę.
Nie jestem zaskoczony. Dobra, panienko.
Lubisz przytulanie.
Uwielbia się przytulać.
MIASTO RODZINNE TYLERA
Jesteśmy kilka minut drogi od herbaciarni.
Robiłem tam mnóstwo odczytów.
- Na China Alley. - No tak, coś wspominałeś.
Spotkam się z właścicielami herbaciarni, w której robiłem odczyty.
Lata temu obiecałem Steve’owi i Arianne odczyt.
Niestety wyjechałem do Los Angeles, zanim do tego doszło.
Dlatego wróciłem.
- Cześć, Tyler! - Hej!
Gdy widzieliśmy się po raz ostatni, byłem nastolatkiem.
- Przejdźmy się. - Na China Alley.
- Niesamowite. - Cudownie.
Od 16 do 18 roku życia
robiłem odczyty w Herbaciarni L.T. Sue.
- Salon koktajlowy dynastii cesarskiej. - Rany!
Ale pięknie, co za zdobienia.
Miałem do ośmiu klientów dziennie,
więc spędzałem tam całe dnie.
Nie sądziłem, że tak daleko zajdę.
Wtedy myślałem, że spędzę tam całe życie.
- Chcesz zobaczyć swoje miejsce? - Chętnie.
- Siedziałem raz tu, raz tam. - To tutaj?
Gdy ludzie zaczęli mnie rozpoznawać, przesiadłem się tam.
Ciągle ktoś podchodził i prosił o odczyt.
Nagle byli…
Ciągle ktoś mu przeszkadzał, bo był naszą lokalną gwiazdą.
- Uroczo. - Tak!
Mam ze sobą notes, więc zobaczycie moje bazgroły.
- Tak się dostrajam. - Pamiętamy.
- Tak! - Bazgroły.
Ludzie pytali: „Co on tam robi?
Portrety?”.
Potem po łzach rozumieli, że to nie to.
Ale tak. Będę bazgrać.
Zobaczymy. Dajcie mi chwilę.
No dobrze.
Pojawia się matka. Straciłaś mamę?
Widzę wiele obrazów dotyczących radości.
Uczucie radości i uczucie zbierania.
Jakbym zbierał notatki.
Chyba odkładała rzeczy, których nikt nie rozumiał.
Opiszę, o co chodzi, bo jestem przekonany,
że macie ważne dokumenty, ale na pewne rzeczy reagujecie:
„Czemu mamy tu to coś sprzed 40 lat?
To gazeta”.
- Czemu była ważna? - Zmarła dwa miesiące temu.
- Bardzo mi przykro. - To było…
Przeglądałam jej rzeczy.
Nie miała komputera, więc wszystko jest w fizycznej formie.
- No tak. - No i…
Próbuję rozszyfrować jej dobytek.
Czemu te rzeczy był tak ważne?
Poza tym pewne eksponaty
przekażę Muzeum Świątyni Taoistycznej.
- Niesamowite. - Bo tam powinny być.
Nie w pudełku z rzeczami mamy.
Moja matka była jedną z głównych obrończyń
i przewodniczek po China Alley.
Przepracowała w tym muzeum wiele godzin,
oprowadzając wycieczki.
Oprowadzała wszystkich, którzy byli zainteresowani.
Gdy mówimy o świątyni…
Pojawia się jeszcze coś,
ale tutaj muszę się upewnić.
Zajdzie potrzeba…
Jedna część świątyni będzie wymagała remontu.
Czy ktoś sprawdzał budynek?
- Żeby się upewnić? - W ogrodzie są schody.
One wymagają naprawy, bo już gniją.
- Opadają i robią dziwne rzeczy. - Jasne.
- Jej mama… - To był jeden z jej ostatnich planów.
Upewniała się, że ktoś się tym zajmie.
Jasne.
Pokazuje mi też unikanie ognia.
To dziwne, bo coś…
Bardzo dziwne.
Mówi: „Unikaj ciepła”. Nie wiem, o co chodzi.
Wiecie o jakichś pożarach?
A może znacie jakieś historie? Może jakiś pożar coś zniszczył?
Nie do końca.
Ciekawe.
Nie wiem, co to jest.
Ale ciągle się powtarza.
Nic nie kojarzę.
- Pewnie coś wymyślę. - Jasne.
- Pomyślę. - Bez obaw.
Będąc tutaj, czuję coś w rodzaju katharsis.
- Coś wyjątkowego. - Tak.
- Wróciliśmy tam, gdzie się rozstaliśmy. - Wiem. To surrealistyczne.
Muszę podziękować za waszą gościnę i za to,
że pozwoliliście ludziom tu przychodzić
i przeżywać coś wartościowego.
Cała przyjemność po naszej stronie. Dla nas to też ważne.
Jestem bardzo wdzięczny.
PÓŹNIEJ NA CHINA ALLEY
Niestety pożar, który prawdopodobnie wybuchł na klatce schodowej,
spowodował poważne uszkodzenia
na piętrze świątyni.
Wing, która niedawno straciła matkę, zemdlała, gdy wpuszczono ją do środka.
Dosłownie padłam na kolana.
Napisy: Jędrzej Kogut