SERIAL NETFLIX
Ktoś przed śmiercią był w trudnej emocjonalnie sytuacji,
chodzi o zmiany w rodzinie.
- Muszę to wyjaśnić, bo… - Przeszły mnie ciarki.
Oto sytuacja: ktoś się z kimś rozstaje
albo walczy o opiekę,
a potem ta osoba umiera.
O kogo chodzi?
Już dobrze.
- To mój tata. - Twój tata, dobrze.
ROZDZIAŁ SIÓDMY OGROMNY SZOK
Ile miał lat, gdy zmarł?
- Był po trzydziestce. - Tak, 34.
No tak, czuję, że musimy dzisiaj o nim porozmawiać.
To będzie ważny temat.
Był wtedy z dziewczyną, którą miał zostawić.
Raz był z nami, potem znikał. Tata nigdy nie odbierał nas ze szkoły.
- No tak. - Zrobił to raz, dzień przed śmiercią.
Powiedział, że wyjeżdża, ale wróci. Następnego dnia umarł.
No tak.
Gdy straciłam tatę,
straciłem męski wzorzec, którego potrzebowałem.
Do dziś nie umiem się golić.
Chodzi o drobnostki jak golenie
albo jazda autem.
Sam nauczyłem się prowadzić.
Z tatą byłoby inaczej,
miałbym wzorzec, którego pragnąłem.
Będę kontynuował.
Tata.
Masz jakieś pytania dotyczące śmierci taty?
Coś nierozwiązanego, w czym mógłbym pomóc?
Mam jedno ważne pytanie.
Jakieś cztery lata temu powiedziałem mamie, że jestem gejem.
Rodzinie też.
Zawsze się nad tym zastanawiałem,
bo zmagam się z tym całe życie.
Gdy miałem sześć lat, tata rzucił w moim kierunku komentarz.
Mój tata
przyłapał mnie na czymś albo po prostu coś powiedział.
Pamiętam jego słowa,
bo powiedział, że jak dorosnę będę żył inaczej.
- Ale on nie chce tego widzieć. - No tak.
- Chcę wiedzieć, co o tym teraz myśli. - Jasne.
Dobrze.
Czarny gej w małym miasteczku w Alabamie?
To dalej wstyd.
Brakowało mi pewności siebie,
nie umiałem dzielić się sobą i tym, kim jestem.
Gdy miałem 23 lata powiedziałem o tym rodzinie,
ale zawsze chciałem się dowiedzieć,
czy to zaakceptował.
Nie czuł się z tym komfortowo,
ale inaczej zawsze będę pytał sam siebie: „A może?”.
Dobrze.
Daj mi chwilę, chce zmienić temat.
Dobrze, jasne.
Mam wspomnieć o śmierci, to będzie trudne.
Ciekawe jest to, że dla niego to było mgnienie oka.
To ciekawe. Mgnienie oka.
Ciągle powtarza to samo: „Jestem, nie ma mnie”.
Jeśli ktoś ma raka, cały proces trwa.
- To jest szybkie. - No tak.
Czuję, że to było natychmiastowe.
Nagle mnie nie ma.
Poczułem coś,
co mogę tylko opisać jako nagłe uderzenie.
Czułem, że na moje ciało działa siła,
która zatrzymuje się na mnie.
Ale przelatuje przez całe moje ciało.
To dziwny opis, mam nadzieję, że nie…
- Chyba rozumiem. - To…
Mój tata zmarł w wypadku samochodowym.
- Jasne. - Zawsze zapinał pas.
- No tak. - Ale za sobą.
- No tak. - No i…
To było czołowe zderzenie, klatka piersiowa uderzyła w deskę.
- Tak mi przykro. - Zmiażdżyła mu płuca.
I tak stracił życie.
- Przez to, jak zapinał pas. - To ma sens.
Wypadek go zgniótł.
Przykro mi, że musicie przez to przechodzić.
To bardzo nagła śmierć,
więc musicie wiedzieć, że nie mówi o bólu i cierpieniu.
Pojawia się coś, co bardzo chce podkreślić.
To dziwne, bo mówi o tym, że nie przepracowałaś żałoby.
- Nie. - Nie mogłaś.
Musiałaś być silna dla innych.
- To chyba ważne. - Tak.
- Docenia twój wysiłek, to ważne. - To urocze.
Przejdę dalej, bo ma dużo do powiedzenia.
To ciekawe, bo nie tylko ty jesteś gejem w rodzinie.
- Warto o tym pamiętać. - Racja.
Każe mi to podkreślić. Mówi o więcej niż jednym.
Pokazuje mi kciuka w górze.
Cieszy go, że nie jesteś sam.
Chce cię pochwalić za to, jak sobie poradziłeś.
Jest dumny z tego, jak ze wszystkiego wyszedłeś.
Ciągle mówi o tym, że to zaszczyt
mieć takiego syna.
Wiedz, że to był dla niego zaszczyt.
To piękna rzecz, więc…
Po tym odczycie,
po tym jak tata powiedział, że jest ze mnie dumny,
czuję, że mogę naprawdę być sobą.
Wszędzie czarne gejowskie tęcze.
Zero zmartwień.
- Dobrze, pa. Dziękuję. - Pa.
Cieszę się, że przyszłam.
Powtórzyłabym to.
Chciałbym mieć Tylera w kieszeni,
żeby móc go sobie wyciągać.
No dobrze.
- Jak poszło? - Wspaniale. Uzdrawiające doświadczenie.
- No tak. - Faceci są tu uroczy!
Szaleństwo.
Po prostu.
Super.
Takie spotkania są bardzo uzdrawiające.
- Tak. - Ludzie muszą to słyszeć.
BENICIA KALIFORNIA
- Rano widziałem kaczki. - Naprawdę?
Pomyślałem: „Dobra”.
- To zabawne. - Kaczuszki.
Jak się czujesz?
Trzymam się. Miałem ciężką noc, atak paniki.
Bardziej intuicja.
- Jakby odebrano komuś życie. - Opowiedz o tym.
Odebranie życia to wyjątkowe uczucie.
Jak długo trwał ten atak?
Trzy godziny.
Bardzo intensywny.
Gdy mam atak paniki, nie mogę oddychać.
Czuję się niespokojny. Jakby świat się zawalił.
Zwykle to znaczy poważną stratę,
w którą muszę się zagłębić.
- Zacznę bazgrać. - Dobrze. Będę cicho.
To rzadkość.
- Rzadkość? Naprawdę? - Tak.
Mądrala.
Żartowałem.
Bazgraj, ja milczę.
Spójrz na ten mały domek.
- Nie mogę. - Przepraszam.
- Koncentruję się. - Dobra.
- Nie będę już gadać. - Dobra.
Tutaj prosto, ale oni też muszą się zatrzymać.
Co u ciebie?
To odczyt dla bliskiej mi osoby.
- Wspaniale! - Jest wielką fanką.
Muszę ci powiedzieć, że ta osoba
nie ma pojęcia, że tu jesteś.
- O Boziu. - To niespodzianka.
- Niezła niespodzianka. - Jest wielką fanką.
- Będzie super. - Dzień dobry.
- Cudownie. - Niespodzianka!
- Przytulimy się? - Tak można?
Oczywiście.
- Jestem Tyler. - Wiem.
- Tylko dzięki tobie nic mi nie jest. - Kochanie. O Boziu.
Poznałem Justine na konferencji muzycznej.
Od razu pomyślałem: „O Boziu”.
Poczułem coś nowego.
Jakbym znał ją od zawsze.
Od razu wiedziałem,
że połączymy się na resztę życia.
Rozmawialiśmy o przyszłości, patrzyłem na pierścionki,
próbowałem się czegoś dowiedzieć.
Po tym wszystkim
powiedziałem: „Teraz nie mogę”.
Odstawiłem wszystko na boczny tor.
Nie miałem pojęcia, dokąd idę.
Myślałem, że to będzie jego odczyt, ale chodzi o ciebie.
Przepraszam.
To wielka niespodzianka.
Wszystko gra.
Rozgościmy się i wszystko zobaczymy
To parę rzeczy, które mogą pomóc.
Ale się cieszę.
Dziękuję za wszystko.
Nie ma za co.
- Dziękuję. - Jasne.
- Do zobaczenia. - Pa.
Miło cię poznać.
Przejdziemy przez to razem, będę rysował.
- Masz parę przedmiotów. - Tak.
- Przydadzą się. - Dobra.
- Potrzymam je. - Dobrze.
Zobaczę, co się pojawi.
- Dobra. - Tu zaczniemy, dobrze?
- W tym momencie… - Dobrze.
- Wyjmij je. - Tak.
Chcę się zorientować. Dziękuję.
No dobrze.
Kto to jest?
Wczoraj czułem obecność młodszej osoby, która odeszła zbyt wcześnie.
To młodszy mężczyzna, którego muszę tu podkreślić.
- To ma sens? - Tak.
No dobrze.
Gdy odchodził, czekało na niego dużo rzeczy.
Zbliżało się coś ciekawego, może nawet w najbliższych tygodniach.
Chce, żebyś wiedziała, że odszedł w najlepszym momencie życia.
Odnoszę wrażenie…
Ta osoba jest pełna życia.
Ciągle mam wrażenie,
że uśmiecham się, myśląc o nim.
Pokazuje mi coś dziwnego!
Próbuje mnie rozbawić.
- Jest zabawny! - Zobaczmy, co to jest.
Robi…
Ale zabawne!
- Czy miał swój taniec? - Tak.
Mogę to opisać tylko jako…
Ciężko to przekazać, ale mam robić
coś takiego.
Tragicznie tańczę, nie umiem tego robić.
Ale jest bardzo zabawny.
- Wiesz coś o tym? - Tak.
Bardzo mnie rozśmiesza.
Połączmy to.
Widzę wypuszczane gołębie, to dziwne.
- To było tu. - Nie.
Widzę odlatujące gołębie.
- Czuję coś bardzo ekscytującego. - Tak.
Pokazuje mi…
Najlepszą mamę.
To urocze.
Coś, co dzieci robią w pierwszej klasie.
Laurka „Najlepsza mama”.
To zabawne.
Uroczo.
To był twój syn?
Jak miał na imię? Ile miał lat?
Nazywa się Damani Elijah Chadly.
Miał 17 lat.
To mój jedyny syn.
Byłam młodą mamą jak na dzisiejsze standardy.
Byłam na drugim roku studiów.
Mówi, że musiałaś wszystko robić.
To ciekawe.
- Nie byłaś z jego ojcem? - Samotna matka.
No dobrze.
Robiliśmy razem wszystko.
Wszędzie chodziliśmy
z taką pasją i radością.
Śpiewaliśmy, tańczyliśmy, śmialiśmy się.
Ciągle się śmialiśmy.
To było krótkie życie, ale spędziliśmy je razem.
Mówi o trzech osobach.
Próbuję to rozgryźć. Chodzi o okres tuż przed śmiercią.
Był jednym z trzech albo było ich trzech.
Mogę odpowiedzieć?
- Tak. - Był jednym z trzech.
Rozumiem.
Pojawia się akceptacja decyzji
podjętej w ostatniej chwili.
To decyzja, z którą wiąże się dużo winy.
To on chciał wyjść tego wieczoru.
Nie powinien, rano miał szkołę.
- Tak mi przykro. - Wie, że nie powinien.
Czuję, że to tragedia i…
To bardzo dziwne.
Ciągle słyszę „kliknięcia”.
Ciągle się pojawia.
Klik.
Próbuję zrozumieć, o co chodzi.
Kładzie nacisk na pasy i próbę wyjścia z auta.
Próbuję zrozumieć, o co chodzi.
Czuję się, jakbym miał zapięty pas,
potem chcę go odpiąć i nagle coś się dzieje.
Przedziwne.
Nie chcę wchodzić w szczegóły.
Był w samochodzie, gdy to się stało?
- Gdy zginął? - Był pasażerem.
Może chciał uciec.
Jakbym chciał go odpiąć.
Potem coś się dzieje.
Przyjmuje do wiadomości, że tego nie zauważył.
Nie pokazuje mi bólu.
Nie wyczuwam bólu.
Czy możesz
nakreślić mi sytuację, która doprowadziła do śmierci?
- Ciężko jest mi o tym mówić. - No tak.
Mój syn był w ostatniej klasie liceum.
Był muzykiem, dobrze sobie radził.
Spotkał się z przyjacielem.
Robili to samo, co inni nastolatkowie.
Wyszedł z domu, choć nie powinien.
I już nie wrócił.
Został zamordowany.
W aucie.
Miał wracać do domu.
Policja uważa, że ci dwaj chłopcy poszli spotkać się z kimś innym.
Że doszło między nimi do sytuacji,
która doprowadziła
do zastrzelenia mojego syna i jego przyjaciela.
Chciałabym go przytulić. Cudownie się przytulał.
No tak.
Każdy chce tylko chronić swoje dzieci.
Nie ma nic gorszego niż brak możliwości obronienia dziecka.
To zrozumiałe.
Dziękuję za twoją szczerość.
To niewyobrażalne.
Próbuje cię przytulić. Uroczo, uwielbiam to.
- Widzisz go? - Pokazuje mi taki obraz.
To bardzo ciekawe.
Przytula cię od tyłu.
Uroczo.
Bardzo uroczo.
Kocham cię.
Cieszę się, że się udało.
Ja też.
To zabawne, bo często czuję coś na długo przed przyjazdem.
- No tak. - Rano widziałem kaczki.
- Czy to ma sens? - Tak.
To zabawne, obudziłem się, myśląc: „Kaczuchy!”.
Niesamowite.
Kiedy miał trochę ponad roczek,
mieszkaliśmy nad wodą.
W naszym budynku ciągle pojawiały się dwie kaczki.
Zawsze je sobie pokazywaliśmy, stąd ta ławka tutaj.
Ławka poświęcona jemu?
- Nie wiedziałeś. - Nie.
- Nie byłem pewny. - Tak jest.
Cudownie.
To też coś niepowiązanego.
Pojawi się sytuacja z drzewem.
Mówi: „Zasadź drzewo”.
- „Zasadź to cholerne drzewo”. - Dobra.
Mówi, że musisz się tym zająć.
Rozmawialiście o tym?
Dla zmarłych sadzimy też drzewa,
ale uznałam, że dwie rzeczy to już samolubne.
- Musisz zasadzić drzewo. - Boże.
Te drobiazgi będą o nim przypominać.
To ważne, bo…
- Jesteś niesamowity. - To dla mnie zaszczyt.
Cieszę się, że do ciebie przyszedł.
Czułem go już wczoraj i rano.
Byłem przytłoczony tym, co mu się stało,
ale jednocześnie czułem twoją siłę.
- Naprawdę. - To dla mnie ważne.
Mam nadzieję, że po tym spotkaniu zobaczysz,
że nigdy cię nie opuści.
- No dobrze. - Dziękuję.
- To ja dziękuję. - Przytulę cię teraz.
Jestem przytłoczona emocjami.
Nie spodziewałam się, że jeszcze kiedyś z nim porozmawiam.
Rozmawiając z Tylerem,
czułam, że rozmawiam z moim synem.
Czułam, że jest przy mnie. Nie wiem, jak to opisać.
Poczułam się lżejsza.
Chciałam się uśmiechnąć.
Kontakt z moim synem przez Tylera
wszystko poprawił.
Dziękuję. Nie wierzę, że to zrobiłeś.
Tak bardzo dziękuję!
Moje serce podskoczyło z radości.
Moje robi tak cały dzień.
Zatańczył dla Tylera.
- Ten jego taniec? - Tyler próbował go naśladować.
Wspaniałe.
Tyler powiedział, że nie umie tańczyć.
Zawsze to robił, żeby nas rozśmieszyć.
Trzeba było widzieć uśmiech Tylera. Jakbym widziała uśmiech Damaniego.
Ma taki szeroki uśmiech i czuł jego radość.
To wszystko, czego chciałam. Nie wiem, jak ci się to udało.
Naprawdę nie wiem, ale czuję się lepiej,
bo Tyler mówi, że Damani jest szczęśliwy.
- No tak. - Chyba jest szczęśliwy.
Nie chciałem, by nasz związek definiowała ta tragedia.
Chcę, by opierał się na leczeniu i spokoju.
Chcę, żebyśmy zbudowali wspólne życie.
Życie, w którym zawsze będziemy się wspierać.
Zawsze będę przy tobie.
O mój Boże.
Od razu wiedziałem, że jesteś dla mnie stworzona.
Nie miałem wątpliwości.
Każdego dnia chcę tylko być razem z tobą.
- Justine, wyjdziesz za mnie? - Tak.
O Boziu.
O Boziu, Tom.
Nie wierzę.
Tak bardzo cię kocham.
Co za dzień!
Cudowny.
Nie wiem, czy ludzie myślą,
że wskakujesz do łóżka i leżysz sobie aż do rana.
Poza pracą jestem bardzo nudny.
Wiem, ale odczyty cię bardzo męczą.
To prawda. Dużo czasu spędzam bez ruchu pod kołdrą.
No tak.
Gdy brałeś prysznic, sprzątałam twój pokój.
- Słyszałam, że z kimś rozmawiasz. - Rozmawiałem?
Tak. Sam ze sobą pod prysznicem.
- Nie ze sobą tylko… - Nie?
- Wtedy odpuszczam. - No tak.
- Muszę wyrzucić wszystko z głowy. - Wiem.
Muszę wejść w pewien poziom świadomości,
żeby efektywnie wykonywać swoją pracę.
To wymaga ode mnie oderwania się od świata
i połączenia się z tym tutaj, czymkolwiek to coś jest.
To coś chyba nie chce, żebym wiedział, ale to osobny temat.
Cokolwiek to jest, obdarzyło darem właściwą osobę.
Jestem wdzięczny za te zdolności.
Sam bym tego nie zrobił. Zdaję sobie z tego sprawę.
Ale czuję się, jakbym skakał z samolotu,
ufając, że spadochron się otworzy.
- Bo zawsze… - Boże.
To zawsze był mój spadochron.
To albo oni.
Gówniane uczucie.
Można tak powiedzieć, ale to też ekscytujące i przyjemne.
- Wszystko ma swoją cenę. - Wiem.
To część pracy.
Wiem, że płacisz za to cenę, bardzo mi przykro.
Widzę po twojej minie.
Nic mi nie jest.
- Dobrze. - Naprawdę.
To dla mnie nic nowego. To nie jest moje pierwsze rodeo.
NASTĘPNEGO PORANKA
PRODUCENCI PRZEKAZALI WIADOMOŚĆ OD TOMA I JUSTINE.
- To od Toma i Justine. - Muszę założyć okulary. Pokaż.
Nie poznałam ich.
- Z nim się przywitałam i tyle. - Zobaczmy.
Cześć, Tyler!
Ciągle nie skończyłam dekompresji. Jestem w szoku po tak wspaniałym odczycie.
Bardzo dziękuję.
- Mamy wieści. - Wielkie wieści!
Po odczycie dostałam to.
O Boże!
- Jesteśmy ci bardzo wdzięczni. - Dziękuję.
Uściskaj mamę.
Chciałabym was przytulić.
Dziękujemy, pa!
Uroczo, chciałabym ich poznać.
To urocze.
- Niesamowite. - Będę brzydko płakał jak Kim K.
- To urocze. - Rany.
NOWY ORLEAN LUIZJANA
- Uwielbiam Nowy Orlean. - Ja też.
- Ma dla mnie zupełnie nowe znaczenie. - Tak.
Nowy Orlean.
Przyjechałem tu, bo chcę poznać historię mojej rodziny.
Wyglądam na zmęczonego, bo tak jest.
- To był intensywny tydzień. - Tak.
Każdy dzień pełen stresu emocjonalnego.
Poszukiwania cioci i Clinta doprowadziły mnie do ślepego zaułka.
Nie mamy konkretów, znamy tylko ogólne ramy czasowe.
To bardzo frustrujące,
zwłaszcza że moja sytuacja jest wyjątkowa.
Mam wyjątkową zdolność. To trudne dla medium.
To ja mam znać odpowiedzi.
Potrzebuję pomocy.
Miło cię poznać, Tyler.
Ciebie również, ależ się cieszę.
- Dziękuję. - Cześć.
Odezwałem się do Pameli Slaton, geneaolożki śledczej.
Jest ekspertką od analizy DNA i odnajdywania rodziny.
Tylko ona może pomóc nam znaleźć brakujące elementy.
To dla mnie nowość,
bardzo to doceniam.
- Wyjaśnię, czemu tu jesteśmy. - Jasne.
Trzy lata temu mama zrobiła badanie od firmy 23andMe
i odkryła, że w dzieciństwie został odebrana matce.
Jej rodzice nie byli jej rodzicami.
- Kłamali. - Nigdy niczego nie podejrzewaliście?
- Nigdy. - Zrobiliście test jak wszyscy.
„Zobaczę, z którego kraju pochodzę, to będzie super zabawa”.
A tu nagle szok.
- Właśnie tak. - Zdziwiłbyś się, jakie to częste.
To wyjątkowa sytuacja.
Kobieta, którą miałem za babcię,
Stella,
została skazana za dwa zabójstwa.
Była też zamieszana w wiele innych śmierci.
Spędziła 30 lat w więzieniu.
- Możemy zwolnić? - Wiem.
Zasypałeś mnie informacjami.
- Dużo tego. - Dobrze. Babcia biologiczna.
Oddała twoją mamę Stelli?
Tak, ale nie wiemy, dlaczego.
Kiedy twoja ciotka, przyrodnia siostra twojej mamy,
odezwała się do twojej mamy, jak to dokładnie wyglądało?
Mama urodziła się w Nowym Orleanie.
Ciocia trochę poszperała, więc wiemy
o nieprawidłowościach w jednym szpitalu
w okresie narodzin mojej mamy.
Stella mogła mieć z tym coś wspólnego?
Chcemy to ustalić.
Chyba musiał jej ktoś pomagać.
Akt urodzenia mamy został sfałszowany.
Zazwyczaj akt urodzenia wystawia się w szpitalu.
- No tak. - Po porodzie.
Zbierają informacje i wystawiają dokument.
Chciałabym zobaczyć oryginał,
ale pewnie go nie macie.
To brakujący element.
Jeśli znajdziemy oryginał,
jeśli od początku było na nim nazwisko Stelli,
to by znaczyło,
że babcia nie mogła się opiekować mamą,
że była zdesperowana,
a ktoś tę desperację wykorzystał.
Mam inne pytanie zmierzające w innym kierunku.
- Dziadek biologiczny? - Dziadek?
To był jednorazowy wyskok.
Wszystko na temat jego strony będzie bardzo pomocne.
- Mogę zacząć węszyć? - Tak.
Oczywiście.
- Tak? - Jak najbardziej.
To bardzo skomplikowana rzecz,
docenimy wszystkie odpowiedzi.
Wiem, jak to jest, gdy pragniesz odpowiedzi,
gdy chcesz wiedzieć, skąd pochodzisz.
Mamy pewien nawyk.
- Wiem, bo byłam adoptowana. - No tak.
Lubimy ignorować informacje.
- Odpychać wszystko, co bolesne. - Jasne.
Możemy nadrabiać twarzą.
- Możemy udawać. - No tak.
Ale to ma na nas naprawdę duży wpływ.
Pytanie brzmi: co dalej?
Najpierw dowiemy się, czy Stella to naprawdę Stella.
Potem spróbuję się dorwać do oryginalnego aktu urodzenia.
Potem poszukam czegoś po stronie ojca.
Byłoby wspaniale.
Niczego nie zagwarantuję.
Nigdy nie gwarantuję klientom sukcesu,
ale obiecuję, że się nie poddam.
To dziwne, wczoraj koło drugiej nie mogłem spać.
Wielki cień blokował światło wpadające z zewnątrz do pokoju.
- Zrobiło się ciemno. - Nie spałeś?
Nie, ale nagle zrozumiałem, że jestem na 11. piętrze.
Dostaję gęsiej skórki.
To coś musiało być w moim pokoju. Przechodziło przed oknem.
Odezwałem się: „Cześć, mam nadzieję, że wszystko gra.
Muszę odpocząć”.
Nagle w pokoju zrobił się bardzo zimno.
- To nie była klima, czułem mróz. - No nie.
Przeszły mnie dreszcze i powiedziałem: „Schowam się pod kocem, pójdziesz już?”.
- I zarzuciłem koc. - Boże, no nie.
To było straszne, uznałem: „Nie teraz.
Nie jestem w pracy”.
To przerażające.
Miło cię poznać.
- Wejdź. - Miło mi.
Nigdy nie widziałem tak zadbanego ogrodu.
Dziękuję.
Jest chłodno, muszę wziąć koc.
To prawda, Boże.
Na wszelki wypadek wziąłem kurtkę.
- To nietypowe o tej porze roku. - Fakt.
I to na południu.
Dziękuję za zaproszenie.
Nie mogę się doczekać.
- Masz dla mnie przedmiot? - Tak.
- Połóż na stole. - Dobra.
Zacznę rysować.
Mamy to.
Zobaczymy, dokąd to prowadzi, bo mam tu parę osób,
które mogą być interesujące.
Dobrze.
No dobrze.
Pojawia się odniesienie do lwa,
a to oznacza zodiakalnego lwa albo Leonarda.
- Boże. - Kim jest Leonard?
- Czy to ma sens? - Tak. Powaga?
No tak.
To mój dziadek.
Pojawia się hasło: „Nie zapomnij o mnie”.
- Nie zapominamy o tobie. - Nawiązał bardzo silną więź.
Ale jest tu ważny, bo…
Boże, dużo tu tego. Idźmy dalej.
- Był uroczy. - Tak.
Kojarzycie moment, gdy ktoś zaczyna łysieć
i nagle robi się całkiem łysy?
Ale nadal w ramach żartu zaczesuje resztkę włosów do tyłu.
- W ten sposób. - Tak.
Żartuje sobie: „Co za loki!”
Ale widać, że jest łysy.
- A przynajmniej mocno łysieje. - Rany.
Zaczesywał włosy.
- Robił, co mógł. - Właśnie.
- Był świadomy, żartował z tego. - Jasne.
Nawiązałem więź, więc wezmę teraz to.
Zobaczymy, czy coś tu znajdę.
No dobrze.
Odłożę przedmiot.
Teraz pojawił się ktoś młodszy.
Widzę, że to mężczyzna.
Daje mi poczucie współczesności,
to znaczy, że raczej jest to ktoś z tego samego pokolenia.
- Serce mi wali jak młot. - W porządku.
Pojawia się ten sam gość i pokazuje okulary.
Takie korekcyjne,
no wiecie, pingle.
Uderza mnie jego humor.
Nie chce być zbyt poważny.
Przekazuje mi przyjemne uczucia.
Na tym chce się dzisiaj skupić,
nie na smutku odejścia.
Wydaje mi się, że gdy wchodził do pokoju,
miał niesamowitą prezencję.
Nie dało się go zignorować,
choć niekoniecznie chciał na siebie zwracać uwagę.
Miał 190 cm wzrostu.
- Takiego faceta się zauważa. - Wysoki gość.
„Wolałbym się wtopić w ścianę”.
- Właśnie. - Uroczo.
Wrócę do rysowania.
No dobrze.
Widzę odniesienie.
No dobrze.
Gdy się pojawia,
mam wrażenie,
że przeżył bardzo porządne życie,
ale coś je skróciło.
To tragiczna sytuacja.
Dobra. Każe mi wspomnieć o walentynkach.
Nie wiem, czemu o tym mówi, ale to był dla kogoś trudny okres.
- Mniej więcej wtedy odszedł. - Jasne.
No tak, tutaj.
Pojawia się silne uczucie: „Jestem, a potem mnie nie ma”.
Nie ma tu miejsca na powolne pogorszenie.
- Ani trochę. - Rozumiesz? Jakby serce mi stanęło.
Tylko tyle na ten temat mówi.
- Tak. - To dziwne.
Mam wrażenie,
że ludzie byli zdziwieni, pytali: „Serio?
Na pewno? Możesz to sprawdzić?”.
- No wiesz… - To moja reakcja.
„Na pewno? Że co?”
Miał 33 lata.
Wspomina też coś dziwnego.
Próbuję ustalić, co się stało. To bardzo konkretna śmierć.
- Tak. - Nie znam jej zbyt dobrze.
Liczyłam na odpowiedzi na ten temat.
- Mogę coś powiedzieć? - Tak.
Wiemy, że pracował cały dzień.
Potem poszedł do baru na spotkanie z żoną.
Wypił kilka drinków.
- Od takiej ilości nie czułby się źle. - Jasne.
Był na parkingu
i dosłownie nagle zemdlał.
Chyba padł na kolana.
- A potem na plecy. - Tak.
- Uderzył się w głowę. - Jasne.
Podobno od tego dostał wylewu krwi do mózgu.
Nie mógł tak mocno uderzyć w ziemię.
Jeśli przewrócisz się z kolan…
No właśnie.
Wyczuwam, że nie przez to umarł.
Widzę podobieństwa
do ludzi z zatorowością płucną, udarami albo zawałami.
Poczułem porażenie w środku.
- Potem poczułem, że serce stanęło. - O rany.
- Coś musiało się dziać wewnątrz. - Dobra.
Zrobili sekcję, więc wiemy, że miał powiększone serce.
- Jasne. - Ale nie znaleźli śladu zawału.
- Nic takiego. - Jasne.
- Nie cierpiał. - Dobrze.
Jest wesoły i szczęśliwy.
Moim zdaniem
to mógł być wylew do mózgu i problem z sercem.
Te dwie rzeczy mogły do tego doprowadzić,
ale serce wydaje mi się odpowiedzią.
- Tak się to objawia. - Dobrze.
Miał piękne serce, ale kiepski organ.
Problemy z sercem są u nas rodzinne.
- To ma sens. - Jasne.
Kim dla ciebie był i jak się nazywał?
To mój brat, Brian.
Brian był trochę dziwny, trochę zabawny.
Bardzo wysoki.
Mówili na niego Fasolka.
Nie byliśmy bardzo blisko, bo byłam pięć lat młodsza.
Chciałam się bardziej przyjaźnić, ale przez różnicę wieku się nie udało.
Nie tak, jak chciałam.
A potem nagle zmarł.
Nie zdołałam nawiązać z nim więzi.
A chciałam. To był bardzo trudny moment.
No dobrze.
Wyraźnie wspomina o mamie.
Tak. Ma coś dla niej.
Mówi też o tacie.
Tata żyje?
- Tak. - Ciągle tutaj.
- Rodzice wciąż żyją. - Tak.
Niech spojrzę. Próbuję zrozumieć, co to jest.
Zastanawiam się, jak to ująć.
Niektórzy po drugiej stronie
pomagali twojej mamie z czymś sobie poradzić.
Próbuję zrozumieć, o co chodzi.
- Jest tam ktoś, kto odszedł. - No tak.
Ktoś doprowadził twoją mamę
do zrozumienia czegoś.
Wiem, że to niejasne, ale kontynuuję, bo z czasem będzie coraz dokładniej.
Niech spojrzę.
Jest tu tyle osób, że sobie nie radzę.
To twoja mama.
Chyba chodzi o coś ważnego związanego z jej wychowaniem.
Widzę coś takiego.
O dziwo nie chodzi tylko o wychowanie.
- O Boziu. - Będę w szoku, jeśli to jest to.
- Śledzimy historię mojej mamy. - Serio?
Mamy tu coś podobnego.
Nie chcę powiedzieć identycznego, ale podobnego.
Chodzi o odkrycie, świadomość i wnioski.
Ludzie po drugiej stronie próbowali do tego doprowadzić.
Próbowali do tego doprowadzić?
Robili różne rzeczy, żeby twojej mamie się udało.
- Czy to ma sens? - Tak. Wspaniale!
Boże!
Napisy: Jędrzej Kogut