-Bir Ruth var. -Evet.
-Tanıdığın Ruth var mı? -Evet.
-Tamam. Çok gençsin. -Evet.
Tanımıyor olabilirsin. Bu o işte.
-Ne? -Evet.
Şaka mı bu?
Vay canına.
Bette Davis'i hep Joan Crawford'dan daha çok severdim.
Bunu resmen söyleyeceğim. O benim favorimdi.
Bir şekilde beni senin karşına çıkardı.
Evet.
Vefat edene dek 10 yıl yanında çalıştım.
Evet. Sonra kansere yakalanınca her şey değişti.
Kansere yakalandı. Felç geçirdi. Ama sonunda cennete intikal etti.
-Kesinlikle. -Evet.
-Vay canına. -Müthişmiş. Hâlâ da öyle.
-Hep… -Kesinlikle. Hâlâ da öyle.
Ruth belirdi ama. Anlamama yardım et.
Bette Davis'in tam adı Ruth Elizabeth Davis.
-Hadi canım. -Bir şey göstereyim.
Bunu göstermek istemedim. Gösterme, dedi.
-Peki. -Gösterseydim anlardın.
Yıllar önce This Is Your Life diye bir program vardı.
-Vay canına. -Bu ona aitti.
Bette Davis'in Oscar'a aday gösterildiği tüm filmler burada.
-Al, bakabilirsin. -Teşekkürler.
Bu onun doğum günü.
Bu evlendiği gün. Bu da kızını dünyaya getirdiği gün.
-Peki. -Bu ona aitti. "Tamam, gel hadi." dedim.
Gerçekten de geldi.
Bugün beliren şeyler onun hâlâ var olduğunu doğruluyor.
-Evet. Aynen. -Hâlâ burada.
Güçlü biri ama bolca mirasından, hatırlanmaktan bahsetti.
-Evet. -Çok vurguladı.
Onu onurlandırmaya devam etmekten bahsetti.
Bu çok ilginç. Bu konuda görev sana düşüyor.
-Evet. -Bunu söylemek tuhaf
-ama grup çalışması değil. Görevin. -Haklısın.
-Böylece… -O bir lütuf.
-Evet. -Benimle beraber.
Bu konuda sadece sana güveniyor.
-Doğru. -Bunu bilesin.
Mesajından şunu anladım. Doğru yoldasın. Doğru insanlar bu işe dâhil olacak.
Böyle olacak. Bu sana lazımmış.
-Çok teşekkür ederim. -Ne demek. İnanamıyorum. Rica ederim.
Hâlâ şoktayım. Bu inanılmaz.
-Benim için bir şeref. -Sana çok müteşekkirim.
-Sebebini bilmiyordum ama… -Tam isabetle anlattın.
-Bu yüzden şok olduk. -Tam isabet…
Şüphelerim vardı.
-Evet, tabii. -Hem de çok.
Teyit etmiş oldun.
-Buna sevindim. -Sağ ol.
Bu harika. Bu günü ömrüm boyunca unutmayacağım. Çok özel.
Görüşürüz.
Hoşça kal Tyler.
-Sağ ol. -Hoşça kalın.
İnanamıyorum.
-Eee… -Müthiş.
Sevdiklerimize ve bugün bizi bir araya getiren Tyler'a.
Aynen. Şerefe.
Beliren tüm ünlüler arasında açık ara en sevdiğim kişi Bette Davis.
Bence bir şey söylemek istediği için buraya gelmemi istedi.
Her şey böyle gerçekleşti.
-Selam. Anlat. -Bugün kim belirdi göstereyim mi?
-Bette Davis! Bunu konuşacağız. -Hadi canım!
-İple çekiyorum. -Bugün Bette Davis belirdi.
Bu inanılmaz Tyler.
ALTINCI BÖLÜM SON ŞANS
-Tuhaf bir şey var. -Ne?
Dün psikomanteumdayken
belirgin bir doğum izi olan bir kadın gördüğümü söyledim.
Bir bene benziyordu.
-Üst dudağındaydı. -Söyledin. Tanrım.
-Vay be. Bugün sana belirdi. -Küçük Bebeğe Ne Oldu? filminde
Bette Davis'in dudağının yanında eşsiz bir doğum izi varmış.
-İnanılmaz, değil mi? -Evet.
Aklım almıyor.
-Pekâlâ. -Şimdi şeyi bulmam lazım…
Bekle.
-Dur, düğme varmış. -Evet, orada. Bu…
-İleri teknoloji. -Bekle.
O zaman geri gitmem lazım. Bekle.
-Peki. Tamam. -Öğrenmesi zaman alıyor.
-Her araba farklı. -Hallederiz.
Dün diri diri yanma rüyası gördüm. Çok güzeldi.
-Sen mi yanıyordun? -Evet. Eyvah dedirtti.
Yanmanın anlamı ne…
Ateşten yükselen Zümrüdüanka kuşu görüntüsü gibi mi?
-Her şeyi yıkıyorsun ve sonra… -Evet.
-Ateşten yükseliyorsun. -Evet.
Eminim sen ve annen birçok şey yaşıyorsunuzdur.
Farklı duygular içindesinizdir.
Bilinçaltında bunların etkisi görülüyor olabilir
çünkü atanız sandığınız kişilerle
bir bakıma vedalaşıyorsunuz.
Doğru. Anlamlı konuştun.
Çok aydınlatıcıydı. Gerçekten öyle olabilir.
Yeni bir elektrik alıyor musun?
-Yeni bir şey yok. -Şu an o civardayız.
Bir tren var.
Kavşaklarla ilgili rüyalar gördüm. Yollar kesişiyor.
-Depo. -Biliyorum. Neredeyiz?
Belli ki bir eve gitmiyorsun.
Nereye gideceğimi bilmek gerçek medyumluk hüneri ister.
Ok işareti şurayı gösteriyor.
Anladım. Tamam. Çok ilginç.
-Tamam. -Bilmiyorum.
Tamam, şeye giriyoruz… Bu taraftan. Tamam.
Nereye gittiğimi bulmak için önsezimi kullanmalıyım.
Çalışmaya erken başladım yani.
Şaka kaldırabilen biri olmana sevindim. Bu sıra dışı.
Belli ki sana çok güveniyorum.
Orası bariz.
-Selam. Ne haber? Nasılsınız? -Merhaba. Nasılsın?
-Merhaba. Tanrım. -Ne haber?
-Memnun oldum. -Ağlamak üzereyim.
Nasılsın? Ne var ne yok?
-Seni çok seviyorum. -Teşekkürler.
Gerçekten öyle.
Bu tepki normal mi?
-Evet. -"Ne haber?" dedim.
O ağlıyor.
Çok güzel.
İkimiz evliyiz ve hepimiz arkadaşız.
Sağlık görevlisi ailesi olduğumuz için birbirimizi tanıyoruz.
Jennifer ve ben sağlık görevlisiyiz. Casey kuaförümüz.
Teşkilatın yarısından fazlasının kuaförü.
Başlamadan önce şunu söylemek istiyorum.
Herhangi biri belirebilir.
Eşya getiren var mı?
-Birkaç şey getirdim. -Süper.
Bir rozet. Resim yok, değil mi?
Evet, resim yok.
Ters çevireyim.
Tamamdır. Harika. Teşekkürler.
Karalama yapıyorum. Bağ kurmaya başlayacağız.
Birazdan eşyalara dokunacağım.
Önce kendiliğinden neyin belirdiğine bakayım.
Bir saniye.
Tamam.
Peki.
Gerildim.
-Etkilendim. -Evet.
Tamam.
Buraya gelirken birçok şey belirdi. Bu sıkça olur. Çok faydası dokunur.
Birçok bilgi var demektir.
Çok ilginç. Üç kişiye medyumluk yapmak hoşuma gidiyor.
Bu sabah uyandım ve sürekli şunu gördüm: "Üç kişi mi yoksa dört kişi mi?"
Şu an burada olmayan birine bir mesaj olabilir.
Onun gelmesini dilemiş olabilirler.
Veya geleceğini sandılar, gelmesini istediler ama gelmedi.
Buraya gelirken bu güçlü mesaj belirdi.
-Kim biliyorum. -Bunu akılda tutun.
Devam ediyorum.
Bağ kurmaya başlıyorum. Şimdiden bir şey geliyor.
Tamam.
Ailenizde kanserle boğuşmuş bir kadın var mıydı?
Ama kanserin normalde görüleceği bir yaşta değil.
-Vay. -Kansere yakalanmak için çok genç.
-Böyle bir durum biliyor musunuz? -Annem.
-Kanseri ameliyatı oldu. -Ameliyat demek.
Vay canına.
Bir…
Tamam.
Bir şey var… Bir bakayım.
Ailende beyinle ilgili bir sorun yaşayıp vefat eden biri var mı?
Yok artık.
Sinirsel geri bildirimler hep zarar görmüş beyin anlamına gelir.
Sanki birinin beyninde delikler varmış gibi.
Veya beyin yapısına benzer bir şey. Biyokimyasal bir durum değil.
O farklı bir konu. Beyninde bir sorun var.
Gördüklerim bunlar. Hazmedecek çok şey var.
Annemin nasıl öldüğünü sorsan felç geçirdiğini söylemezdim.
Anneme ben baktım. Sağlığında iniş çıkışlar oldu.
Öyle bir noktaya geldi ki
ona bakamıyordum.
İşimde ölüm ve yaşamı belirleyen kararlar veririz.
Annem söz konusu olunca
o kararı vermek…
Hayatımda aldığım en zor karardı.
-Anlattığın için sağ ol. -Evet.
Trajik olmayan birçok vefat belirdi.
Normal bir yaşta vefat eden, dramatik bir yanı olmayan insanlar.
Ama erken gelen bir vefat var. Gerçekten trajik olmuş.
Kesinlikle tüm ömrünü yaşama şansı olmamış biriyle ilgili.
Ama vefat zamanından ötürü bu kişinin trajik bir hikâyesi var.
Vefat etmiş.
Yaşanacak daha çok yılı, koca bir ömrü olduğunu düşünüyor.
Bir anda hayatı elinden alınmış.
Görünüşe bakılırsa
bunu tutmam gerekecek çünkü bu nesne beni çekiyor.
Bu ne anlamaya çalışıyorum. Çok huzurlu.
Tablolardaki gibi. Bu bir kabul anlamına geliyor.
Tuhaf bir durum.
Çok bilgi vermeden
aranızda akrabası erken vefat eden biri var mı?
-Var. -Tamam.
Bir saniye.
Şapka var.
Elimde tuttuğum bu şey kesinlikle şapka değil.
Ama bir şapka görüyorum. Tuhaf.
-Ben şapka getirecektim. -Öyle mi? Kimin şapkasını?
-Onun. -Tamam.
Bu şapkadan bahsedeyim.
Elimde bu var. "Bu şapka değil." diyorum.
Devam edeceğim çünkü bana gelen…
Bunun anlamını çözmeye çalışıyorum. Bir saniye.
Tanıdığınız Wayne var mı?
-Var mı? -Evet.
Öyle mi? Wayne'in erken ölen kişiyle alakası ne?
-Amcası. -Amcasıydı demek.
-Amcası balık tutmayı sever miydi? -Evet. Balıkçıydı.
-Tamam. -İnanılmaz.
Bana kalırsa…
Tuhaf.
Her nedense bana araç kuyruğu gösterdi. Sebebini bilmiyorum.
Hani başkan ölünce araçla geçit töreni olur ya?
"Böyle büyük bir şey görünce sevildiğimi anladım." diyor.
Onun için çok anlamlıymış.
O neyindi, adı neydi merak ediyorum.
Adı Trey'di. O… Özür dilerim.
-Sorun değil. -Söyle.
Kocamdı ve…
Bir kızımız oldu.
O doğduktan dört hafta sonra
işten eve geldi. Her şey normal görünüyordu.
Yatmaya gittik. Gece yarısı felç geçirdi.
Özet geçeyim. Hastaneye gittik ve beyninde lezyon buldular.
Üç yıl boyunca beyin tümörü tedavisi ve kemoterapi gördü.
Şöyle bir his var:
"Kendimi öldürmedim."
Öyle bir şey değil ama daha farklı davranırmış.
Erkekleri doktora gitmeye ikna etmek çok zor.
Trey'e bunu en başta dedim.
Gitseydi birkaç ekstra test yapıp lezyonu fark ederlerdi.
Belki de bunu yenebilirdik.
Belki sonuç farklı olurdu ama…
-Bilmiyorum. Böyle işte. -Evet, elinizden geleni yapmışsınız.
Trey öldükten sonra kızım bir şey söyledi. Kızım uyusun diye sırtını sıvazlıyormuş.
-Babasının elini hissedebilir mi? -Evet.
-Kesinlikle. Sıcaklığı hisseder. -Gerçekten…
-Üç yaşındaydı ama sözüne inandım. -Evet. Kesinlikle.
Sıkça gördüğüm bir şey var.
Bazen yas sürecini zorlaştırmamak için defalarca gelmiyorlar.
-Anladım. -Bazen bir kez gelirler.
"İyiyim" veya "yanındayım" demeye gelirler.
Bazen böyle olur. Bu sıra dışı değil.
Belirdiğinde mizah anlayışı hissediliyor.
-Öyledir. -Şapşal bir mizah anlayışı.
İyi, şirin anlamda söylüyorum.
Gerçekten bazen şapşal olabiliyor.
Baba şakalarını bilir misiniz?
"Sahi mi?" Yok ya?" tarzı şakalar.
-Kesinlikle öyledir. -Evet.
Peki. Tamam.
Sürekli bir saat gösteriyor.
Bana saat göstermeleri vefatı bekledikleri anlamına gelir.
İzin çıkınca da vefat etmiş. Şunu özellikle vurguluyor.
Bunu yapmanın çok zor olduğunu çok iyi anlıyormuş.
Bir kulağına "Aramızdan ayrılma." denirken
diğer kulağına "Sorun değil. Gidebilirsin." denmiş.
Bu izni almak huzurlu bir şekilde geçiş yapmasını sağlamış.
Evde onun yanı başındaydık.
Ona "Sorun değil." dedim.
-İşte o zaman vefat etti. -Vay canına.
Petrolle ilgili bir işte,
petrol platformunda çalışan birini tanıyor musun? Tamam.
Bu göndermenin altını çizeyim çünkü çok tuhaftı.
-Bu belirdi. -Bilmiyorum.
-Çok şey var. -Siktir. Pardon.
Sorun değil.
Sorun değil. Petrol işinde çalışan kimdi?
-Şimdiki nişanlım ve babam çalışıyor. -Anladım.
Nişanlının dışında özel hayatın konusunda çok heyecanlılar.
İşler iyiye gidiyor. Bolca heyecan var. Yaşanacak uzun bir ömür var.
İleride seni bekleyen bolca sevgi olduğunu düşünüyor.
Gelecek için heyecan duyuyor.
Benim için ana düşünce bu.
-Bu… -Bunun benim için anlamı büyük.
-Tabii. -Evet. Bunun benim için anlamı büyük.
Araç kuyruğuyla ilgili göndermeyi söylemek istedim.
Çok ilginçti. Onun için anlamlıydı.
Trey'in cenazesindeki geçit töreniydi.
Trey de sağlık görevlisiydi.
Yüzlerce sağlık görevlisi
son çağrı için mezarlıkta tek sıra oldu.
Orada rozet numarasını emekli ettiler.
Bu, 617 için son çağrı.
Yedi yıldır kendini ailene, dostlarına ve Doğu Baton Rouge sakinlerine adadın.
Çok özleneceksin. Vefat ettin ama unutulmayacaksın.
Üçüncü John Dolan Thompson, Trey.
Vardiya bitimi 13.24.
-Kesinlikle çok önemliydi ve müthişti. -Evet.
-Çok güzel bir uğurlama olmuş. -Evet.
Daha önce onu seviyordum, şimdi ona tapıyorum.
Çok teşekkürler.
Theresa New Orleans'tayken
ona ailemiz için önemli yerleri göstermek istiyorum çünkü o da buraya ait.
-Bu hoşuna gidecek. -Evet. Güzel bir anı.
-Ağlamamaya çalışacağım. -Tanrım.
Sorun değil. Yok bir şey.
-Güzel, mutlu bir gün. -Evet.
Mary annemin evlatlık verilmesine yol açan koşulları
hatırlayamayacak kadar küçük olduğunu söyledi.
Eski mahallesinde gezeceğim için heyecanlıyım.
Burası annemin eski mahallesi olmalıydı.
Belki boşlukları dolduracak bazı sinyaller alırım.
Bu uzak bir ihtimal ama daha tuhaf şeyler gerçek oldu.
Vay canına.
Ne yapıyoruz burada?
Yaşadığımız evi bulmaya çıktık.
-Peki. -Annemizin babanla tanıştığı dönem.
-Anladım, peki. İlginç. -Bu eve gireceğiz.
-İçeri mi gireceğiz? -Evet.
Çocukken kardeşimle burada yaşadım.
Annem iki kez evlendi.
18 yaşındayken ilk kocasıyla evlendi.
Kocası annemi terk etmiş.
Sonra George ve benim babamla evlenmiş.
Hepimizi terk edip gitti.
Annem bu evde yemek yapıyordu.
O gün Theresa'nın babasıyla tanıştı.
Adı Joe'ydu.
Bu yolda boya yapıyordu.
Annemin bisküvi yaptığını söyledim.
-Bu sayede… -Bisküviden fazlasını almışsınız.
Evet. Yanıt bekleyen birçok soru var.
Algiers Point'teki bu eve gelmek beni bunalttı.
Şu ana dek birçok sinyal aldım
ama bu sinyallere anlam verebileceğim bir bağlam yok.
Öz ailemden hiç kimse bu evde yaşamıyor. Bu yüzden sinyallere anlam veremiyorum.
-Onunla ilgili ne biliyoruz? -İki başarısız evlilik yaşadı.
Joe'nun onunla evleneceğini düşündü. Joe ona "Seninle evleneceğim." dedi.
Ama ilişkileri yürümedi işte.
Joe'nun niyeti neydi bilmiyorum
ama Theresa'ya hamile kalınca anneme destek olmadı.
Bir düşünsenize. İki çocuk, bekâr. Hamile.
Çok utanırdı.
-Theresa, burada doğdun canım. -Tanrım.
-Vay canına. -Seni burada annemden aldılar.
-Kadın ve çocuk hastanesiydi. -Vay canına.
-Yani doğum yapan kadınlar içindi. -Evet.
Sanırım hastanenin eski dönemlerinde orada rahibeler de vardı.
O dönem birçok çocuk evlatlık verilirdi.
Stella'nın hep dine ilgisi vardı.
Tyler bana fikrini söyledi.
Savunmasız anneleri böyle buldu.
Aynen öyle çünkü hep kiliselere sızmanın bir yolunu bulurdu.
İnsanları kullanırdı.
Stella'yı bir dinlesen kilisede rahibe sanırsın.
Annemin Stella'yla nasıl tanıştığı, Theresa'nın nasıl Stella'nın eline düştüğü
hâlâ bir gizem olabilir ama biz ailemizi bir kenara atmayız.
Bu çok kötü bir olaydı. Hâlâ da öyle çünkü kapanmadı.
Tüm bu bölge tamamen kapalıydı.
Saint Thomas toplu konutlarıydı.
-Burada gerçekten insanlar yaşardı. -Düşük gelirliler mi?
-Evet, devlet destekli konutlardı. -Anladım.
-Tamam. -Çok ilginç.
Bunu seninle paylaşmak istedim.
-Burası 601 Saint Mary sokak. -Peki.
-Birbirimizi burada gördük. -Peki.
İlk kez.
-O güzel kızı hiç unutmadım. -Tanrım.
-Stella bir gün evimize geldi. -Evet.
O gün evde ben ve annem vardık. 10 yaşında falandım.
Yani ben beş yaşındaydım.
Evet. Stella bize geldi. Pek fazla şey konuşulmadı.
Tuhaf bir ziyaretti. Senin kim olduğunu bilmiyordum.
O kadını da tanımıyordum.
-Bir terslik olduğunu anladın. -Evet.
Annem mutsuzdu. Seni alıp yukarı götürdü.
-Senin üstünü başını düzeltti. -Evet.
Annemin bir malzeme odası vardı.
Stella o odaya girdi. Bebeklik resmimi çaldı.
Bak, yine bir şey yapmış. Bebeklik resmini çalmış.
Beni alınca kardeş olduğumuzu, birbirimize benzediğimizi söylemek için
o resme ihtiyacı vardı.
Bu işte illa bir çıkarı olmuştur. Hep bir art niyeti vardı.
-Çok sinsiydi. -İnanılmaz.
Annem aşağı indi. Senin elini tutuyordu.
Sonra tek hatırladığım şey şu arka kapıda olduğumuz.
Vedalaşıyorduk.
Vedalaşırken ikimiz şöyleydik.
Belki de annem birbirimizi görmemizi istedi.
Annem bana kapıda "Bu senin kardeşin." dedi.
Annem Mary Baroni'nin beni niye geri almadığını anlamak güç.
Annemin yüzüne baktım. Seni niye almadığımızı öğrenmek istedim.
-Evet. -"Olmaz." dedi.
Oturduk.
-Evet. -O zaman ağladı.
"Ah Stella!" dedi.
O gün seni çok net hatırlıyorum Theresa.
Bunu açıklayamıyorum bile.
-Anladım. -Çok zor.
-Evet, öyle. -Çok zor çünkü…
-Çok zor. -Evet.
Geçti.
-Benimle gurur duymasını istedim. -Geçti canım.
Biliyorum…
Bize bu önemli yerleri gösterdiği için teyzem Mary'ye müteşekkirim
ama bu, hiçbir şeyi yanıtlamadı.
Birçok sinyal alıyorum ama bunlara anlam verecek bir bağlam yok.
Sanırım Stella'nın annemi nasıl aldığını anlamanın tek yolu
teyzem Mary'ye medyumluk yapmak. Umarım bu mümkün olur.
-Bunu yaptığımıza sevindim. -Evet. Ben de.
-Ben de. -Gücünü takdir ediyorum.
-Sindirmen gereken birçok şey var. -Ben iyiyim. Çok sağ ol.
Yoğun hisler yaşadık.
Bugün annemi ve teyzemi birlikte görmek hem iyi hem de kötüydü
çünkü iki tarafın da sindirmesi gereken birçok konu var.
Bunun ağırlığı hissediliyor.
Karmaşık bir konu.
SANTA CLARITA VADİSİ KALİFORNİYA
-Yayına hazır mısın? -Evet, Kesha beni heyecanlandırıyor.
-Kulaklığın. -Harika. Şuraya koyayım.
-Takayım mı? -İyi olur.
Herkesi duyuyor muyum bakayım.
Kesha ekranda.
-Kesha ekranda. -Selam.
Video ve ses çalışıyor. Sıkıntı yok.
KESHA VE ÜRKÜNÇ ŞEYLER
Kesha ve Ürkünç Şeyler'e hoş geldiniz.
Çok heyecanlıyım ve gerginim.
Bugünkü konuğumuz Tyler Henry bana her türlü duyguyu yaşatıyor.
-Yayına katıldığın için sağ ol. -Ne demek.
Hayatta kaçırmazdım. Çok heyecanlıyım.
Nasıl başlasam bilemiyorum. Yeteneğini merak ediyorum.
Aslında 10 yaşındayken başladı.
10 yaşındayken başa gelen bir şeydi.
O zaman yetenek olarak tanımlayamazdım. Bunu anlamak biraz zaman aldı.
Hâlâ anlamaya çalışıyor musun?
Kesinlikle. Şu an bile beliren ufak şeyler var.
Bu işin dengesini kurmak gerekiyor.
-Dur, anlatsana biraz. -İstersen bir şey anlatayım.
-Seni bunaltmak istemem. -Tabii.
Bugün bağlanmadan önce güneş ve ay sembolümü gördüm.
Güneş her zaman yaş gününü, hayatı temsil eder.
Ay da genelde vefat edenleri, ölümü temsil eder.
Bir tür zıtlık var. İlginç bir şey var. Annenin kız kardeşi var mı bilmiyorum.
-Bunu çok vurguluyorlar. -Var.
Teyzeni yani.
Güneş ve ayın kabulünün ilginç bir yanı var.
24 saat içinde bir doğum ve bir de ölüm tarihi olacak.
Büyükannen ne zaman vefat etti?
-Bilmiyorum. Acaba… -Sorabilirsin. Sorun değil.
-Sevgilim anneme mesaj atıyor. -Sıkıntı yok.
Teyzenle ilgili ilginç bir gönderme var.
Teyzenin her yaş gününde
büyükannen o tarihin hüzünlü geçmesini istemiyor.
Sanki vefatla yaş günü birbirine çok yakın.
Sahi mi? Sevgilim büyükannemin 7 Aralık'ta öldüğünü söyledi.
Teyzemin yaş günü de 6 Aralık'mış.
-Bunu hatırlamıyordum. -Bu çok ilginç.
Yaş günüyle ölüm günü arasında 24 saatlik bir dönem olmuş.
Çok tuhaf. Bu yüzden güneş ve ayı gördüm.
Tanrım.
Çok garip.
Çok iyisin Tyler.
Buna bayıldım.
Çok hoş bir sohbet oldu.
Gerçekten teşekkür ederim.
-Sevgilerimi iletiyorum. Teşekkürler. -Ben de. Hoşça kal.
Başardık.
-Evet. Harikaydı. -Tanrım. Çok keyifliydi.
Mary çok tatlı biri. Bana hediyeler getirmiş.
Bununla başlayalım. Sana göstermem için belge getirdi.
-Bunlar aile eşyaları yani. -Evet.
Çok güzel şeyler. Bunu göstermek istiyorum.
Bu annemin parfümü.
Bu eskiden kalma bir parfüm. Bunu daha önce gördüğümü biliyorum.
Bunu çıkarınca "Bu parfüm şişesini gördüm." dedim.
Elimi birkaç kez yıkamama rağmen hâlâ güzel kokuyor.
-Aynen. Evet. -Kokusu güzel değil mi?
Tespih taneleri genelde sıradandır.
Ama bu daha önce hiç görmediğim bir tespih.
-Müthiş. -Biri annem için yapmış olmalı.
Evet. Ona bakmak zor.
Biliyorum. Bir bağ kurmak için bunların sende olması güzel.
Çok şey yaşadın. Seni çok iyi anlıyorum. Bunu kelimelerle ifade edemem.
İyi olduğunu söylüyorsun ama seni çok iyi anlıyorum.
Bunu nasıl dile getireceğimi bilmiyorum. Gerçekten çok üzücü.
Belli şeylere pek odaklanamıyorum.
Mary ablamla görüşmeye ara vermem gerektiğini biliyorum.
-Evet. -Onu seviyorum ama şu an bedenen tükendim.
Ağlamak istemiyorum. Bu kez ağlamayacağım.
Artık çok geç ama sorun değil.
-İçini dökmelisin çünkü sen güçlü birisin. -Biliyorum.
-Ama bu hisleri yaşaman lazım. -Biliyorum.
Biliyorum. Gitmek istiyorum, tamam mı?
-Peki. -Seni seviyorum.
-Ben de seni. -Üzgünüm. Bu seni de bitiriyor.
Hayır. Neler yaşadığını tahmin edebiliyorum. Bu…
Evet, bu gerçekten…
-Yüzümü yıkayayım. Sonra gideriz. -Sorun değil. Acele etme.
Annem duygularını birbirinden ayrı tutmada iyidir
ama bazen o duyguları yaşamaktan başka çaresi olmuyor.
Ama genelde mevcut bir durumu görmezden gelmede çok iyidir.
Annem gitti, kameramanlar gitti.
Önümde bir kutu duruyordu. Elbette onu açmak istedim.
Tespihi elime aldım ve resme baktım. Tespihi denedim. Boynuma doladım.
Avazım çıktığı kadar bağırdım çünkü benim için çok duygusaldı.
Annemin acısını hissediyordum.
Onu hiç tanıma şansım olmadığını bilmek bana acı veriyordu.
Sonuçta büyükannemdi. O olmasaydı ben olmazdım.
O ilişki ikimizin de elinden alındı.
Şu an elimizdeki tek şey o kutudakiler.
Kendisi değildi. Ona ait eşyalardı sadece.
Bu çok acı veriyor. Büyükannemi en fazla bu kadar tanıyabilirim.
Hiçbir şey olmamasından iyidir.
Ama eşyalar onun eksikliğini dolduramaz.
Evet.
Kutuda büyük büyükannemin resmi var.
Annem onun resmine bakmanın hem güzel olduğunu,
hem de acı verdiğini söyledi çünkü şu hissi yaşatıyormuş…
Neden çıkıp bu işe engel olmak için daha fazlasını yapmamış?
-Hastanede ne olduğunu öğrenmek istiyorum. -Evet. Ben de.
Bir şeyler karalayıp ne belireceğini bakarım.
Kendimi duygusal olarak bundan soyutlamam zor.
-Biliyorum. -Uğraşacağım.
Bazı sinyaller alıyorum. Bunu derinlemesine araştırırken
beliren şeylerden kendimi soyutlamaya çalışıyorum.
Çok duygulanır, bağlanır, ön yargılı olursam
öteki dünyayla bağlantım bozuluyor.
Tamam.
Aileden birine medyumluk yapmak ilginç ama olduğu gibi aktaracağım.
Bana göre çok net bir şey var.
Büyükannemin sürecin böyle sonuçlanmasıyla bir ilgisi varmış.
Bilerek değil…
-Bu onu kötü biri yapar. -Öyle demek zor. Evet.
Ama anneme daha iyi bir hayat vermek istemiş.
Şöyle beliriyor…
Bir yanlışın farkına varınca artık çok geç olduğunu anlamış.
Annemin alınması kesinlikle…
Annenin istemediği şekilde alınmış.
Evet.
Büyük büyükannemin bildiğine
veya evlatlık verilmeyi kolaylaştırdığına dair kesin kanıtımız yok
ama büyük büyük annem her nedense
anneme daha iyi bir hayat sunmak için uğraşmış.
Büyükannemle ilgili hepsi bu…
Şu an onunla tek bağım bu kutudaki şeyler. Hepsi bu.
Eşyalara dokundun mu?
-Evet, dokundum. -Öyle mi?
Biraz yalnız kaldım. Ağladım.
Bir şey hissetmedim, görmedim.
Ama mahcup olduğum bir andı.
Bir medyum olarak başkalarının eşyalarına dokunup
sevdikleriyle bağ kurmaya alışkınım.
Aileme ait eşyayı tuttum, boynuma taktım ama hiçbir şey hissetmedim.
-Vay canına. -Evet.
İlk kez bilmediğimi hissettim.
Kendimi medyum gibi hissetmedim. Bir insandım sadece.
Mahcup oldum. Bu yüzden ağladım.
"Bundan hiçbir şey hissetmiyorum." dedim.
"Herkes gibi ben de üzüntü hissettim."
Bu sanki senin kriptonitin gibi.
Evet.
Başkalarına verdiğim yanıtlar şu an çok işime yarar.
Sanki evrenin bana yaptığı bir şaka. Başkalarına yapabiliyorum
ama kendim için lazım olduğunda hiçbir şey olmuyor.
Çıkıp "Şöyle oldu." demelerini isterdim ama bunun yanından bile geçmedi.
Bu durumda çok yakınlık hissediyorum.
Bu canını sıkıyor mu?
Evet, sıkıyor.
Tek gereken birinin çıkıp bana yanıt vermesi.
Bu yüzden şüphelendiğimiz hususları destekleyen kaynakları bulmak için
bu arayışa çıkmak çok önemli.
Parçaları nasıl bir araya getireceğimi çözmeye çalışıyorum.
Batıl inançla OKB arasındaki fark nedir?
-Bence ikisi de aynı. -Evet, batıl inanca benziyor.
Kesinlikle. İkisi de aynı.
Kendimi batıl inançlı olarak görmüyorum.
Sadece batılım.
Şaka şaka. Söylediğim aptalcaydı.
Yarı batıl inançlıyım.
Evet, orta derece.
Burası çok güzel.
Çok gerildim. Bir tek atasım geldi.
-Bu senin sorunun. -Hoşnut değilsin.
-Evet, bu senin sorunun. -Gerçekten öyle. Tanrım.
Elim ayağım titriyor.
Evet, ben de gerginim.
Son birkaç yılda
zaten bildiğini hissettiğim kendimle ilgili bazı şeyler anlattım.
Yaptığım her işle gurur duyman beni çok mutlu ediyor.
Desteğin benim için çok değerli.
Çok yakınım olan insanlar vefat etti.
Onların da benimle gurur duyduğunu bilmek istiyorum. Ya da duymadıklarını…
Sanırım merak içindeler.
-İşte geldik. -Tamam.
Yol epey darmış…
Evet, çok dar.
-Dedi kendisi. Korkunç. -Tanrım. Heather.
Tanrım.
Güzelmiş.
-Merhaba. Nasılsınız? -Selam.
-İyiyiz. Geldiğin için teşekkürler. -Sağ olun.
-Burası harika. Manzara çok güzel. -Çok hoş, değil mi?
Evet.
Defterim yanımda. Bu süreç boyunca karalama yapacağım.
-Peki. -Bir şeyler beliriyor.
-Faydalı. Bunu konuşuruz. -Peki.
Eşya getirdiniz mi?
-Evet. -Hayır.
Bozuk para.
Harikulade. Oraya koy.
-Bir de bu var. -Peki. Harika. Buna bayıldım.
Karalama yapıyorum. Beliren her şeyi aktaracağım.
Pekâlâ. Birden fazla kişi belirdi.
Bu eşyayla bağı olmayan da belirdi.
İlginç bir husus var.
Burada olduğunuz, burada oturduğunuz için keyif duyuyorlar.
Gelmenize çok sevinmişler.
Endişeli veya gergin misiniz bilmiyorum ama geldiğiniz için memnunlar.
Bunu vurgulamalıyım.
Aile içinde, çevrenizde, tanıdıklarınız arasında
ilerlemiş bir yaşta ölen birçok insan vardır.
Bu mühim bir şey değil, çok normal
ama erken olduğunu düşündüğüm iki vefattan bahsetmeliyim.
Tamam.
Vefat edenlerden daha yaşlı olanı benim için diğerine göre daha ilginç.
Pekâlâ.
İginç. Bu adam orta yaşlarda vefat etmiş.
Bence erkek. Orta yaşta vefat eden erkek tanıdığınız var mı?
-Evet. -Tamam. Bu önemli.
Bir durum söz konusu.
Biri vefat etmeden önce duygusal açıdan zor bir durum yaşıyormuş.
Ailede değişim yaşanıyormuş.
-Bunu açıklamam lazım çünkü… -Tüylerim ürperdi.
Birisi ayrılık yaşıyormuş
veya velayeti almak için uğraşıyormuş. Çekişmeli bir dönemmiş.
Sonra bu kişi ölmüş. Bana gösterdikleri bu.
-Çok net. Bu mantıklı geliyor mu? -Evet.
Bu önemli görünüyor. Bu kişi kim acaba?
Her şeyi anlatayım mı?
Alt yazı çevirmeni: Mustafa Üneşi