SERIAL NETFLIX
- Pojawia się też Ruth. - Tak.
- Znasz to imię? - Tak.
- Jesteś młody. - To prawda.
Możesz jej nie znać, ale to ona.
- Co? - Tak.
Żartujesz?
Bette Davis! Zawsze wolałem ją niż Joan Crawford.
Powiem to oficjalnie, uwielbiam ją.
W jakiś sposób ściągnęła mnie do ciebie.
No tak.
Pracowałam dla niej przez dziesięć lat.
Wszystko się zmieniło, gdy zachorowała na raka.
Miała raka i wylew.
Ale pod koniec odeszła w glorii i chwale.
- Oczywiście. - Tak.
- O rany! - Była niesamowita. Dalej jest.
TO OSTATNIE ZDJĘCIE PANI D.
A Ruth pomogła mi to zrozumieć.
Pełne imię Bette Davis to Ruth Elizabeth Davis.
- No nie. - Coś ci pokażę.
Miałam ci tego nie pokazywać.
- No tak. - Wtedy od razu byś wiedział.
Lata temu leciał taki program This Is Your Life.
- Rany! - To należało do niej.
Bette Davis ze wszystkimi nominacjami do Oscara.
- Możesz oglądnąć. - Dziękuję.
To jej urodziny.
To dzień ślubu, a to urodziny B.D.
To należało do niej, więc pomyślałam:
„Zapraszam”.
Przyjęła zaproszenie.
Dzisiejsze doświadczenie potwierdza,
że ciągle jest z nami.
- Oj tak. - Ciągle tu jest, ma silną osobowość.
Wspomniała o swojej spuściźnie i o byciu zapamiętaną.
- Tak. - To ważne.
Chodzi o sposób, w jaki będziemy ją upamiętniać.
To ciekawe, bo ten obowiązek spoczywa na tobie.
- Tak. - Wiem, to dziwne.
- To nie praca grupowa. - Racja.
Czyli daje błogosławieństwo…
- Tak. - Jest ze mną.
Nikomu innemu by nie zaufała.
- Prawda. - Wiedz to.
Ja rozumiem to tak: jesteś na dobrej drodze.
Angażujesz właściwych ludzi.
Uda się. Potrzebowałaś tego.
- Tak bardzo dziękuję. - Nie ma za co.
O Boziu, naprawdę.
Ciągle jestem w szoku, ale super.
- To zaszczyt. - Jestem ci bardzo wdzięczna.
- Nie wiem, dlaczego… - Wszędzie miałeś rację.
- Stąd nasz szok. - Właśnie.
Nie byłam pewna.
- Jasne. - W ogóle.
Ty dałeś mi potwierdzenie. Dziękuję.
Wspaniale. Ten dzień zostanie ze mną do końca mojego życia.
Do zobaczenia.
Pa, Tyler.
- Dziękuję. - Pa.
O Boziu!
- I… - Wspaniale.
Za naszych ukochanych i Tylera.
- Za to, że nas zebrali. - Na zdrowie.
Bette Davis to moja ulubiona celebrytka z odczytów.
Wierzę, że chciała, żebym tu była, bo chciała mi coś przekazać.
I się udało.
Wiesz, kto się pojawił?
Mów.
- Bette Davis! Porozmawiamy o tym. - No nie!
- Nie mogę się doczekać. - Pojawiła się Bette Davis.
Tyler, to szaleństwo.
ROZDZIAŁ SZÓSTY OSTATNIE WEZWANIE
- To dziwne. - Co?
Wczoraj w psychomanteum zobaczyłem wizję kobiety,
która miała bardzo charakterystyczne znamię.
Wyglądało jak pieprzyk.
- Na górnej wardze. - Tak mówiłeś. O Boże.
- Pojawiła się wczoraj. - Bette Davis w Co się zdarzyło Baby Jane.
Miała bardzo charakterystyczne znamię w okolicy wargi.
- Obłęd, co? - Tak.
Szaleństwo.
NOWY ORLEAN LUIZJANA
- Dobra. - Teraz musimy się dowiedzieć…
ASYSTENTKA TYLERA
Chwilę.
- Tu są przyciski! - Wszystko na wierzchu.
- Technologia. - Czekaj.
Chcę jechać do tyłu.
- Dobrze. - Trzeba się tego nauczyć.
- Każde auto jest inne. - W końcu się uda.
Wczoraj śniłem o spaleniu żywcem, bardzo przyjemne.
- Ty płonąłeś? - Tak. To było…
Co to zazwyczaj oznacza?
No wiesz, feniks powstający z popiołów?
- Spalasz wszystko, żeby… - Tak.
- Powstajesz z ognia. - Tak.
Na pewno razem z mamą czujecie teraz rzeczy i emocje,
które musicie przepracować.
To pewnie podświadomość, która chce to przemielić,
bo na swój sposób żegnacie się z tym,
co mieliście za swój rodowód.
Racja. To było głębokie.
Dobra obserwacja, może o to chodzić.
Jakieś nowe odczucia?
- Nic nowego. - Już się zbliżamy.
Pociąg.
Miałem wizje skrzyżowań.
Krzyżujące się drogi.
- Magazyn. - Wiem. Gdzie my jesteśmy?
Raczej nie idziemy do domu.
Medium powinno wiedzieć, dokąd jedzie.
Pinezka wskazuje na to miejsce.
Dobra, rozumiem.
Ciekawe.
- No dobra. - Nie wiem.
Pójdziemy w tę stronę.
Muszę skorzystać z intuicji, żeby dowiedzieć się, dokąd idę.
Odczyt zaczął się wcześnie.
Doceniam, że jesteś otwarta.
Ufam ci, to jasne.
Jak widać.
- Cześć, jak leci? - Co u ciebie?
- O Boże. - Co u was?
- Miło cię widzieć. - Zaraz zwariuję.
Co u was?
- Uwielbiam cię. - Dziękuję.
Naprawdę cię uwielbiam.
To normalna reakcja?
- No tak. - Ja się witam, a ona…
Cudownie.
My jesteśmy małżeństwem, a to nasza przyjaciółka.
Znamy się, bo jesteśmy częścią rodziny ratowników.
My jesteśmy ratowniczkami, a Casey naszą fryzjerką.
Strzyże też połowę naszej jednostki.
Zanim zacznę, wspomnę tylko,
że każdy może się tu pojawić.
Macie przedmioty?
- Mam parę rzeczy. - Super.
Mam odznakę. Bez zdjęć, prawda?
- Żadnych zdjęć. - Obrócę ją.
Dobrze, dziękuję.
Zacznę bazgrać i nawiązywać kontakt.
Za chwilę przejdę do przedmiotów.
Najpierw muszę zobaczyć, co pojawi się organicznie.
Sekunda.
No dobrze.
Jasne.
Stresuję się.
- Jestem zafascynowana. - No tak.
Dobra.
Dużo widziałem, jadąc tutaj.
Czasami tak mam, to bardzo pomocne. To znaczy, że mam dużo informacji.
To ciekawe i fajne, że robię odczyt trzem osobom.
Rano zobaczyłem coś i myślałem:
„Trzy osoby? Cztery?”.
Być może mam wiadomość dla kogoś, kogo nie ma tu z nami.
Może ktoś chciał tu być.
Może ktoś myślał, że tu będzie, ale nie dał rady dotrzeć.
Bardzo wyraźnie to czułem.
- Wiem, kto to. - Zostawmy to na razie.
Wrócę tutaj.
Zacznę się łączyć, już coś czuję.
No dobrze.
Czy jakaś kobieta z waszej rodziny zmagała się z rakiem?
Tylko nie w wieku, który normalnie kojarzymy z rakiem.
Zdecydowanie za wcześnie na raka.
- Znacie kogoś takiego? - Moją mamę.
Miała operację, mieli go wyciąć.
Pojawia się…
No dobra.
Jest jeszcze… Zobaczmy…
To pytanie do ciebie: masz w rodzinie kogoś,
kto zmarł po problemach z mózgiem?
Stary, no nie.
Odniesienia neurologiczne
zazwyczaj dotyczą mózgu, który radził sobie z uszkodzeniami.
Mówimy o dosłownych dziurach w mózgu.
Dosłownie o strukturze mózgu.
Nie chodzi o biochemię.
To coś innego. Coś było nie tak z mózgiem.
Mamy coś takiego. To duża rzecz do przetrawienia.
Gdyby ktoś spytał, na co umrze moja mama,
nie powiedziałabym, że to będzie atak serca.
Opiekowałam się mamą, choć ze zdrowiem było różnie.
W pewnym momencie nie mogłam tego robić dłużej.
W pracy podejmuję decyzje dotyczące życia i śmierci.
Gdy chodziło o moją mamę…
To najtrudniejsza decyzja w moim życiu.
- Dziękuję za tę historię. - No tak.
Pojawiło się wiele normalnych śmierci.
To ludzie, którzy odeszli w dobrym wieku,
nic dramatycznego.
Choć jedna z tych osób odeszła chyba zbyt wcześnie.
Wyczułem tragedię.
Mam wrażenie, że to sytuacja z osobą,
która nie nacieszyła się swoim życiem.
Szczególną tragedią
jest chwila jej śmierci.
Przy okazji śmierci wspomina życie,
które było przed nim i jego przyszłość.
Jakby ktoś nagle mi je odebrał.
Ta informacja sprawia,
że chcę chwycić ten przedmiot.
Co to jest?
Wydaje się idylliczne.
Idealne.
Czuję teraz,
że właśnie to przyznaje, ale to dziwne.
Bez szczegółów,
ale macie kogoś, kto odszedł za wcześnie?
- Tak. - Dobrze.
Sekundę.
Pojawia się czapka.
To na pewno nie jest czapka,
ale widzę czapkę, to dziwne.
- Miałam przynieść czapkę. - Czyją?
- Jego. - Dobrze.
Czyli czapka.
Trzymam to, ale widzę, że nie trzymam czapki.
Idę dalej, bo mam tu…
Muszę zrozumieć, do czego się odnosi.
Znacie Wayne’a?
- Któraś z was? - Tak.
Co łączy go z osobą, która odeszła?
- To jego wujek. - Wujek, dobra.
- Lubi łowić? - Jest rybakiem.
- Dobrze. - Szaleństwo.
Jakby…
Dziwne.
Z jakiegoś powodu pokazuje mi procesje pojazdów.
Ale czemu?
Gdy umiera prezydent, na ulicę wyjeżdża procesja aut.
Pojawia się uczucie: „Wiem, że byłem kochany.
To było dla mnie ważne, to dużo dla mnie znaczyło”.
Jestem ciekawy:
kim dla was był i jak miał na imię?
Trey był… Przepraszam.
- Spokojnie. - Wyrzuć to.
Był moim mężem i…
Mieliśmy córeczkę.
Miesiąc po jej narodzinach
wrócił z pracy i wszystko wyglądało normalnie.
Poszedł spać,
ale w środku nocy miał atak.
Pojechaliśmy do szpitala,
tam znaleźli na jego mózgu lezje.
Tak zaczęliśmy trzy lata z guzem mózgu.
Chemia i naświetlanie.
Pojawia się uczucie:
„Nie zabiłem się”.
To nic takiego, ale niczego by nie zmienił.
Mężczyzn ciężko jest zaciągnąć do lekarza.
Od początku powtarzałam to samo.
Gdyby poszedł, może zrobiliby więcej badań,
może by to wykryli, może byśmy się tym zajęli.
Może coś by się zmieniło.
Ale…
- Sama nie wiem. - Zrobiłaś wszystko, co mogłaś.
Po śmierci Treya córka powiedziała,
że czuła, jak głaszcze ją do snu.
- Myślisz, że to możliwe? - Tak.
- Oczywiście. Jego ciepło. - Czyli mogła…
- Miała trzy lata, ale jej uwierzyłam. - Oczywiście.
Zdarza się, że nie chcą wracać po parę razy,
bo nie chcą pogorszyć procesu żałoby.
- Dobrze. - Czasem przyjdą tylko raz.
Mówią nam: „Nic mi nie jest, ale jestem przy tobie”.
To nie jest nienormalne.
Widać, że ma poczucie humoru.
- To prawda. - Głupie poczucie humoru.
W dobrym tego słowa znaczeniu, jest kochany.
Czasem ot tak zachowywał się głupkowato.
Znacie „tatusiowe żarty”?
Mówisz po nich: „Serio? No weź”.
- To on. - Właśnie tak.
No dobrze.
Pokazuje mi zegar, a to zwykle znaczy,
że ktoś czekał na śmierć,
ruszył, gdy tylko dostał pozwolenie.
Mocno podkreśla,
że rozumie, jak bardzo to było przykre
i trudne.
Z jednej strony słyszę: „Zostań z nami”,
a z drugiej: „Możesz już iść”.
To pozwolenie sprawiło, że odszedł w bardzo spokojny sposób.
Byliśmy z nim w domu.
Powiedziałam: „Już dobrze”.
- Wtedy odszedł. - Rany.
Znacie kogoś, kto pracuje w ropie?
Np. na platformie?
Muszę podkreślić to odniesienie, jakkolwiek nie byłoby dziwne.
- Coś takiego. - Nie wiem.
- Dużo tego. - Cholera, przepraszam.
Wszystko gra.
Spokojnie, wszystko gra.
Kto pracował w tej branży?
- Mój aktualny narzeczony i jego ojciec. - Rozumiem.
Nawet poza narzeczonym podkreślają radość w życiu osobistym.
Jest coraz lepiej, życie jest ekscytujące, tak dużo ciągle przed tobą.
Muszę podkreślić, jak bardzo cię kocha
i jak cieszy go twoja przyszłość, to dla mnie najistotniejsze.
- No więc… - To dla mnie bardzo ważne.
- Jasne. - To dla mnie naprawdę ważne.
Chciałem spytać o procesję samochodów.
To chyba ciekawe i istotne.
To była jego procesja pogrzebowa.
Też był ratownikiem.
Na cmentarzu były setki ratowników
ustawionych na ostatnie wezwanie.
Tak odprawili też jego numer odznaki.
KARETKA
Ostatnie wezwanie dla 6-1-7.
Przez siedem lat wykazywałeś się troską i oddaniem
wobec rodziny, przyjaciół i hrabstwa.
Będzie nam cię brakowało, nie zapomnimy o tobie.
John Dolan Thompson III, Trey.
To koniec twojej zmiany.
- To było niesamowite. - Oczywiście.
- Co za pożegnanie, to piękne. - Oj tak.
Wcześniej byłam fanką, teraz go uwielbiam.
Bardzo dziękujemy.
NOWY ORLEAN LUIZJANA
Theresa przyjechała do Nowego Orleanu, więc pokażę jej ważne dla nas miejsca.
To też część jej osobowości.
- Spodoba ci się. - Na pewno.
- Próbuję nie płakać. - O Boże.
Już dobrze.
- To piękny dzień. - Wiem.
Mary była zbyt młoda, żeby pamiętać cokolwiek
na temat zniknięcia mojej mamy.
Cieszę się, że zobaczę z nią jej dawną okolicę.
To powinna być okolica mamy.
Może wyczuję coś jako medium, może uzupełnię jakieś luki.
Może przesadzam, ale widziałem już dziwniejsze rzeczy.
- Co robimy? - Dobra.
- Szukamy domu, w którym mieszkaliśmy. - Jasne.
- Gdy mama poznała twojego tatę. - Jasne, to ciekawe.
Pójdziemy tutaj.
- Do środka? - Tak.
Mieszkałam tu z bratem.
Mama dwa razy wyszła za mąż.
Za pierwszym razem miała 18 lat, ale ten facet od niej odszedł.
Potem był ojciec mój i George’a.
Zostawił nas z nią.
Mama tu gotowała,
gdy spotkała ojca Theresy.
Miał na imię Joe.
Malował na ulicy,
a mama akurat piekła.
- To był… - Upiekła nieco więcej.
To prawda. Tyle pytań bez odpowiedzi.
Obecność w tym domu jest przytłaczająca.
Dociera do mnie wiele rzeczy,
ale brakuje mi kontekstu, żeby je zinterpretować.
Nikt z mojej rodziny tu nie mieszka.
Dlatego nie potrafię niczego umiejscowić.
- Co o nim wiemy? - Miała za sobą dwa złe małżeństwa.
Myślała, że Joe za nią wyjdzie.
- No tak. - Tak jej powiedział.
Ale się nie udało.
Nie wiem, jakie miał intencje,
ale nie planował wspierać mamy, gdy zaszła w ciążę z Theresą.
Wyobraźcie to sobie. Dwójka dzieci.
Bez ślubu. W ciąży.
To był ogromny wstyd.
- Theresa, tu się urodziłaś. - O Boże.
Tu odebrano cię mamie.
To szpital dla kobiet z dziećmi.
- Tylko dla rodzących kobiet? - Tak.
Chyba kiedyś były tu zakonnice. To starszy szpital.
W tym okresie dużo dzieci oddawano do adopcji.
Stella zawsze była religijna.
Tyler powiedział, co o tym sądzi.
Tak dorywała podatne matki.
Właśnie tak, bo zawsze znajdywała sposób,
żeby wkręcić się do jakiegoś kościoła
i wykorzystać ludzkie współczucie.
Gdybyś ją tylko słyszała, mówiła jak katechetka.
Jak mama poznała Stellę
i co doprowadziło do oddania Theresy?
To dla mnie zagadki, ale wiem, że rodziny się nie pozbywa.
To była chora sytuacja.
Dalej jest, bo to nie koniec.
Cały ten obszar
był wyłączony.
Mieszkania socjalne Saint Thomas.
- Ludzie tu mieszkali. - To były mieszkania dla ubogich?
Nazywali jest socjalnymi.
No tak.
- Dobra. - Ciekawe
Chciałam się tym z tobą podzielić.
- 601 Saint Mary. - Dobrze.
- Tu się zobaczyłyśmy. - Jasne.
Po raz pierwszy.
- Nigdy nie zapomniałam tej ślicznotki. - O Boże.
- Stella przyszła do nas do domu. - Tak.
Byłyśmy z mamą same w domu, miałam jakieś dziesięć lat.
Czyli miałam jakieś pięć lat.
Nie mówiły zbyt dużo.
Dziwna wizyta, ale nie wiedziałam, kim byłaś.
Nie wiedziałam, kim jest ta kobieta.
- Coś ci nie pasowało. - Tak.
Mama nie była zadowolona,
wzięła cię na górę.
- Odświeżyła cię. - No tak.
Mieliśmy taką szafę na przybory do sprzątania.
Stella do niej weszła i ukradła moje zdjęcie z dzieciństwa.
Kolejna rzecz, ukradła zdjęcie.
Musiała je mieć, że uwiarygodnić mnie.
Byłyśmy do siebie podobne.
Stella musiała coś z tego mieć.
Wiecznie kombinowała.
- Przebiegła. - Co za obłęd.
Mama zeszła na dół, trzymając cię za rękę.
Kolejna rzecz, którą pamiętam, to jak stoimy przy tylnych drzwiach.
Myślałam, że mamy się pożegnać,
ale stałyśmy o tak.
Może mama chciała się upewnić, że się zobaczymy.
Przy drzwiach powiedziała mi:
„To twoja siostra”.
Nie rozumiem, czemu moja matka, Mary Baroni, mnie nie odebrała.
Spojrzałam na nią, bo chciałam wiedzieć, czemu cię nie bierzemy.
- No tak. - Mówiła, że nie może.
Dlatego usiadłyśmy.
- No tak. - Rozpłakała się.
Powiedziała tylko: „Stella”.
Pamiętam cię z tego dnia.
Pamiętam bardzo wyraźnie, nie potrafię tego wyjaśnić.
To wielka sprawa.
- Prawda. - Jest wielka, bo…
- Jest wielka. - Wiem.
Już dobrze.
- Chciałam, żeby był dumny. - Już w porządku.
Wiem, że to…
Jestem wdzięczny cioci Mary.
Pokazała nam te ważne miejsca w Nowym Orleanie,
ale nie mamy żadnych odpowiedzi.
Poczułem wiele rzeczy, ale bez kontekstu ich nie zrozumiem.
To bardzo możliwe, że żeby dowiedzieć się,
jak Stella dostała moją mamę,
muszę zrobić odczyt cioci.
Obym miał ku temu okazję.
- Cieszę się, że możemy to zrobić. - Ja też.
Gratuluję ci siły.
- To trudna rzecz. - Tak bardzo ci dziękuję.
To bardzo naładowana sytuacja.
Widok Mary razem z moją mamą był przyjemną odmianą,
ale to słodko-gorzka sytuacja, bo widać,
że obie strony muszą jeszcze wiele przepracować.
Czuć ten ciężar.
To skomplikowane.
DOLINA SANTA CLARITA KALIFORNIA
Gotowi na dzisiejszy podcast?
Tak, cieszę się na Keshę.
- Słuchawki. - Cudnie, położę je tutaj.
- Mam je założyć? - Tak.
Sprawdźmy, czy wszystkich słyszę.
Kesha na ekranie.
- Kesha na ekranie! - Cześć.
Mamy dźwięk i obraz.
Witam w program Kesha and the Creepies.
Cieszę się, ale też stresuję.
Czuję wszystko naraz, gdy jest ze mną nasz gość, Tyler Henry.
- Dziękuję, że tu jesteś. - Nie ma za co.
W życiu nie odpuściłbym takiej okazji.
Od czego zacząć? Tak bardzo interesuje mnie twój dar.
Wszystko zaczęło się, gdy miałem zaledwie dziesięć lat.
W tym wieku, to mi się przytrafiało,
nie wiedziałem, że to pewna umiejętność.
Potrzebowałem czasu, żeby się przyzwyczaić.
Dalej się przyzwyczajasz?
Pewnie, nawet teraz widzę drobiazgi, które dotyczą ciebie.
Ale na pewno muszę wspomnieć o równowadze.
- Możesz mi coś powiedzieć? - Jedną rzecz.
- Nie chcę przesadzić. - Jasne.
Zanim się połączyliśmy,
widziałem symbol słońca i księżyca.
Słońce reprezentuje narodziny i życie,
a księżyc odchodzących ludzi i śmierć.
Mamy tę dychotomię.
Czy twoja mama ma siostrę?
- Bo pojawia się nacisk… - Ma.
…na twoją ciocię.
Pojawiła się ciekawa kwestia związana ze słońcem i księżycem.
Data śmierci i data narodzin są od siebie oddalone tylko o 24 godziny.
Kiedy odeszła twoja babcia?
Nie wiem. Możesz…
Sprawdź, jasne.
- Mój chłopak pisze do mamy. - Jasne.
To zabawne odniesienie do twojej cioci.
Gdy tylko ma urodziny…
Babcia nie chce, żeby ten dzień był smutny.
Śmierć i narodziny były tuż obok siebie.
Serio?
Mój chłopak mówi, że babcia umarła siódmego grudnia,
a ciocia ma urodziny szóstego.
- Nie pamiętałam o tym. - To ciekawe.
Czyli w przeciągu 24 godzin miały miejsce narodziny i śmierć.
To bardzo dziwne, stąd symbole słońca i księżyca.
- O Boże. - To bardzo dziwne.
Tyler daje radę.
Cudownie.
To była cudowna rozmowa.
Naprawdę to doceniam.
- Całusy. - Całusy, pa.
Udało się.
- To było świetne. - O Boziu, ale zabawa.
Mary jest taka urocza. Przyniosła mi prezenty.
Zacznijmy od tego. Dała mi dokumenty, które mam ci pokazać.
- Rzeczy rodzinne. - Tak.
Parę uroczych drobiazgów. Chciałam ci to pokazać.
Perfumy mojej mamy.
Bardzo staroświeckie, ale wiem, że już je kiedyś widziałam.
Gdy je wyciągnęła, byłam pewna, że już widziałam tę butelkę.
Parę razy myłam ręce, a dalej cudownie pachnie.
- To prawda. - Cudowny zapach, prawda?
Różaniec ma zazwyczaj koraliki,
ale ten jest w formie linki, pierwszy raz coś takiego widzę.
- Fascynujące. - Ktoś go dla niej zrobił.
Ciężko na to patrzeć.
Choć wiem, że miło jest mieć te rzeczy i ten kontakt.
Bardzo ci współczuję.
Nie potrafię tego opisać.
Powtarzasz, że nic ci nie jest, ale i tak ci współczuję.
Nie potrafię tego ubrać w słowa. To wszystko bardzo smutne.
Są rzeczy, na których nie mogę się skupiać.
Wiem, kiedy jest dobry moment, żeby skończyć rozmowę z siostrą.
- No tak. - Choć ją kocham.
Teraz czuję się wykończona.
Nie chcę płakać. To nie jest moment na płacz.
Już za późno, ale dobrze. Musisz to z siebie wyrzucić.
- Jesteś bardzo silną osobą. - Wiem.
- Ale musisz to poczuć. - Wiem.
- Tyler, chcę już iść, dobrze? - Jasne.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
- Przepraszam, ciebie to też wykańcza. - Wyobrażam sobie, jak ty się czujesz i…
To jest…
Muszę się odświeżyć.
- Potem możemy iść. - Nie spiesz się.
Mama umie oddzielać różne sprawy,
ale czasami nie ma wyboru,
musi skupić się na uczuciach,
choć umie odłożyć coś na półkę i już do tego nie wracać.
PÓŹNIEJ TEGO WIECZORU…
Mama wyszła,
ekipa wyszła,
a przede mną leżało pudełko.
Oczywiście uznałem, że muszę je przeglądnąć.
Wziąłem do ręki zdjęcie i różaniec, zawiesiłem go sobie na szyi
i zacząłem ryczeć, bo to było dla mnie zbyt emocjonalne.
Czułem swój ból i ból mamy,
bo nie miałem okazji poznać tej osoby.
To moja babcia, gdyby nie istniała,
nie byłoby mnie tutaj.
Czuję, że ktoś ukradł mi tę relację.
Wszystko, co mieliśmy, znalazło się w tym pudełku.
To nie ona, to tylko jej rzeczy.
Było w tym coś bardzo bolesnego.
Nigdy nie poznam babci bliżej.
Lepsze to niż nic, ale…
przedmioty nie wypełnią luki, którą zostawiła jej nieobecność.
No tak.
Znalazłem też zdjęcie prababci.
Mama mówi, że miło jest mieć jej zdjęcie,
ale oglądanie go jest bolesne,
bo chce zapytać, jak mogła…
nie zareagować i zatrzymać tej sytuacji.
- Chcę zrozumieć, co się stało w szpitalu. - Ja też.
Ja też. Zacznę bazgrać i zobaczymy, co się pojawi.
Ciężko jest się odciąć emocjonalnie.
- Wiem. - Ale spróbuję.
Na pewno coś się tu pojawia.
Wchodzę w to dalej,
próbując się od wszystkiego odciąć.
Jeśli za bardzo się zaangażuję,
moje połączenie będzie zaburzone.
Jest.
Odczyt rodziny jest dziwny,
ale przekażę wszystko, co się pojawia.
Wydaje mi się jasne,
że twoja babcia miała coś wspólnego z tym,
jak wszystko się potoczyło.
Niekoniecznie świadomie, ale…
- Wtedy byłaby złą osobą. - To byłoby trudne.
Ale chciała pomóc i dać mamie lepsze życie.
Wyczuwam, że…
Czuję, że jest już za późno,
widzę, że coś poszło nie tak.
Moja mama na pewno musiała być…
pozyskana w sposób, którego twoja mama nie planowała.
No tak.
Nie mamy dowodów na to, że babcia o tym wiedziała
albo pomogła w adopcji, ale z jakiegoś powodu
moja dusza wie, że prababcia brała w tym udział,
bo chciała dać mamie lepsze życie.
To wszystko od mojej babci.
Moja jedyna więź z nią jest w tym pudełku.
Trzymałeś przedmioty?
- Tak. - Naprawdę?
Miałem chwilę dla siebie. Płakałem.
Nie miałem żadnych wizji.
No wiesz, to było pouczające doświadczenie.
Jako medium jestem przyzwyczajony do kontaktów z ukochanymi innych ludzi.
Teraz miałem na szyi coś swojego.
I nic nie poczułem.
Po raz pierwszy czułem, że… sam nie wiem.
Nie czułem się jak medium.
Byłem zwykłym człowiekiem.
To pouczające i dlatego płakałem.
Pomyślałem: „Nic teraz nie czuję.
Jestem po prostu smutny, tak jak inni”.
Jakby to był twój kryptonit.
No tak.
Przydałyby mi się odpowiedzi, które daję innym.
Jakby wszechświat ze mnie żartował, bo mogę to robić dla innych,
ale gdy próbuję ze sobą, nic się nie dzieje.
Chciałbym usłyszeć: „Tak było”,
ale nie byłem nawet blisko.
To zbyt osobista sprawa.
Czujesz frustrację?
Tak.
Wystarczy mi odpowiedź od jednej osoby.
Dlatego poszukiwanie źródeł jest takie istotne.
Potrzebujemy potwierdzenia naszych przypuszczeń.
Wciąż próbuję zrozumieć,
jak to wszystko się łączy.
Co różni przesądy od zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych?
- Dla mnie to jedno i to samo. - Brzmi jak przesąd.
To dwie identyczne rzeczy.
Ja nie jestem przesądny.
Tylko trochę sądny.
Żartuję. Głupi żart.
Ja jestem półsądna.
Średniosądny.
Piękna okolica.
Bardzo się stresuję, muszę się napić.
- To twój problem. - Nie cierpisz tego, wiem.
Tak właśnie sądzę. O Boże.
Aż się trzęsę.
Też się stresuję.
Przez ostatnich parę lat
mówiłem ci o sobie rzeczy, o których inni mogli już wiedzieć.
Bardzo cieszy mnie fakt, że jesteś dumna z rzeczy, które robię.
Twoje wsparcie jest dla mnie ważne.
Straciłem bardzo bliskich ludzi, chciałbym, żeby też byli dumni.
Ale możliwe, że nie są, a ja teraz muszę się nad tym zastanawiać.
- Jesteśmy. - Dobra.
Ciasne miejsce…
Bardzo ciasne.
- Sam to powiedział. To okropne. - Boże, Heather.
Boże.
Ładnie tu.
- Cześć, jak się macie? - Hej!
- Dziękujemy. - To ja dziękuję za gościnę.
- Super, piękny widok. - Niesamowity, prawda?
Tak.
Mam ze sobą notes, podczas tego odczytu
zobaczycie bazgroły.
- Jasne. - Już coś widzę.
- Porozmawiamy o tym. - Jasne.
Macie jakieś przedmioty?
- Tak. - Nie.
Mam monety.
Cudownie, połóżmy je tutaj.
- I jeszcze to. - Super, bardzo mi się podoba.
Zacznę rysować i wszystko wam przekażę.
Pojawiło się więcej osób.
Nie tylko ci związani z przedmiotem.
To ciekawe,
bo czuję rozbawienie związane z faktem,
że tu siedzisz.
Cieszą się, że ci się udało. Może się stresujesz,
ale cieszą się, że tu jesteś.
Muszę to podkreślić.
Na pewnym poziomie rodziny i znajomych
część osób odeszła w bardzo podeszłym wieku, to dobrze.
Ale pojawiają się dwie śmierci, które wydają mi się przedwczesne.
Dobrze.
Starsza osoba interesuje mnie bardziej niż młodsza.
No dobrze.
Ciekawe, on odszedł raczej pośrodku.
To chyba mężczyzna.
Znasz kogoś takiego?
- Tak. - Bo wydaje się ważny.
Mam tu sytuację…
Ktoś przed śmiercią był w trudnej emocjonalnie sytuacji,
chodzi o zmiany w rodzinie.
- Muszę to wyjaśnić, bo… - Przeszły mnie ciarki.
Oto sytuacja: ktoś się z kimś rozstaje,
walczy o opiekę
albo ogólnie o coś się spiera,
a potem ta osoba umiera.
Właśnie to czuję.
- Bardzo wyraźnie. To ma sens? - Tak.
Czyli to ważne. O kogo chodzi?
Chcesz wiedzieć wszystko?
Napisy: Jędrzej Kogut