BİR NETFLIX DİZİSİ
Etrafındaki insanlara gidip duruyor.
Para alıyor, para karşılığı bir şeyler yapıyor.
Bu durum vefat şeklinde rol oynamış.
O durumdan kurtuluş olmadını biliyormuş.
Evet.
Aklına bir şey mi geldi?
Sanki…
…o gün öleceğini biliyormuş.
Tuhaf bir şekilde annemi aramış. "Anne, iyi misin?"
"Derdin ne? Tabii iyiyim."
Anladım.
-Tehlikeli insanlarla iş yapıyordu. -Anladım.
Sadece tehdit edildiğini tahmin ediyorum.
-"Bunu yapmazsan… -Anladım.
-…ailene zarar veririz." -Evet.
-Kim öldürdü belli mi? -Hayır.
-Bir tahminim var. -Peki.
Bunu aklında tut.
Oraya gitmesi için onu kandırmışlar.
Bunu gösteriyor. Bunu bilmelisin.
-Tamam mı? -Tanrım.
Bu işte parmağı olduğunu düşündüğün kişiyi bugün doğruluyor.
Vay canına.
Her zaman dikkatli olmalıyım çünkü kimseyi suçlamak istemem
ama bir tür ihanete uğramış.
O dönemki "dostunun" onun kandırdığını düşünüyorum.
-Evet. -Onu tetiği çeken adama götürmüş.
Evet.
Bu "dostu" sözde kardeşimle görülen en son kişiymiş.
-Evet. -Sözde onu benzinciye bırakmış.
Ama onu orada kimse görmemiş.
-Evet, adalet yerini bulacak. -Öyle mi?
Bunu yapan kişi için
bana başka şekilde hapsolma sembolümü gösteriyorlar.
-Peki. -Bunu yapan kişi başka bir şey yaparken
yakalanabilir. Bunun ardından gerçek açığa çıkabilir.
Tüm bunlara rağmen iyi birine benziyor.
-Evet. -Öyleydi.
-Çok iyi bir kardeşti. -Evet.
Onu çok özlüyorum.
Kardeşim genç yaşta sokaklara düştü.
İkimiz de sokaklara düştük. Yasa dışı işler yapmaya başladık.
Yasa dışı yollardan para kazanmaya başladık.
Sonucunu düşünemedik.
Kimse bize söylemedi. Şunu diyecek bir örnek insan yoktu:
"Ya hapse girer ya da ölürsün."
Kimse bize doğru yolu göstermedi. Hayatımızda örnek insan yoktu.
Kardeşim yedi yıl federal cezaevinde yattı.
Tahliye oldu. Bir yıl geçmeden hayatını kaybetti.
Hayatımı yoluna koymaya karar verince tamamen kendimi korumayı seçtim.
Bu belki bencilce bir karardı
ama şehirden ayrılmam gerektiğini biliyordum.
Hayatında daha farklı bir iş yapması için uğraşmadım.
Bunun için de pişmanlık ve suçluluk duyuyorum.
Belirdiğinde kimseyi suçlamıyor. Kimseyi yargılamıyor.
"Böyle hisseden biri var." diyor. Belli ki böyle hissediyorsun.
"Daha önce harekete geçmeliydim" düşüncesinden kurtulmanı istiyor.
Evet.
Konuşup dua ettiğimde beni duyarlar mı?
Elbette.
Hep söylerim. Bizi duyar, niyetimizi hissederler.
Bu işin gücü bu. Medyumluk yaparken bağ kurma niyetini ayarlıyorum.
Onlarla herhangi bir şekilde sesli konuşunca hissediyorlar. Biliyorlar.
Onlar için dua ediyorum.
Onlarla konuşurken şunu diyorum:
"Yanımda olduğunuzu bileyim." demek istiyorum.
Yalnız değilsin. Onlar hâlâ hayatının bir parçası.
Bunu duymak çok iyi geldi.
Artık kardeşimi ve babamı yanımda hissediyorum.
-Buradalar. -Aynen.
-Sarılabilir miyim? -Tabii.
-Bunu çok isterim. Sağ ol. -İkisi adına sarılıyorum.
Teşekkür ederim.
Tyler hayatımı yaşamamı mümkün kıldı.
Bana yeni bir gaye ve umut verdi.
-Çok güzel bir işti. -Sahi mi?
-Bu işi bu yüzden yapıyoruz. -Buna sevindim.
Çok iyi geldi.
BEŞİNCİ BÖLÜM ÜST DÜZEY GÜÇLER
BİR HAFTA SONRA
Cevap bulmak için New Orleans'a geldik.
Annemin büyüdüğü ailenin üyeleriyle konuştum.
Şimdi annemin öz ailesiyle görüşüp belki onlara medyumluk yapacağım.
İç çamaşırları ve eşyaları kolay bir yere koyacağım.
-Tamam. -Olur.
Onlarla bir kez görüştüm. Çok duygulanır, bağlanır, ön yargılı olursam
öteki dünyayla bağlantım bozuluyor.
Durumu netleştirmeyi umuyorum.
Bilmediğim herhangi bir şey, herhangi bir bilgi faydalı olur.
Bu olaya dair aklımda bir sürü soru var.
Bunları sadece New Orleans'takiler yanıtlayabilir.
Ailenle görüşeceğin için ne hissediyorsun?
İyiyim, heyecanlıyım. Güzel geçeceğinden eminim.
Öz kardeşlerimi iki yıl önce DNA testi yoluyla buldum.
Her seferinde saatlerce telefonda görüşerek
neler olduğunu, annemin beni nasıl verdiğini anlattılar.
Nasıl ve neden olduğunu tam bilmiyorlarmış.
Bunca zamandır beni arıyorlarmış. Bundan haberim yoktu.
Çok yoğun duygular yaşadım.
PONTCHARTRAIN GÖLÜ
-İnanamıyorum. -Merhaba.
Arabayı süren o.
-Tamam. Dikkat et. -İnanamıyorum.
Mor manikürü var.
Merhaba. Bak sen şuna.
Ne haber?
Theresa'dan beş yaş büyüğüm.
Benim küçük kardeşim.
1969'dan beri kardeşimi arıyorum.
"Pekâlâ. Nereden başlayacağım?" dediğim zamanlar oldu.
Hep ait olduğu yerde olmadığını düşündüm.
Annem cennetten bakıp "Devam edin." diyor.
Annem ve Mary teyzem birbirine çok benziyor.
Aynı giyiniyorlar. Kişisel özellikleri aynı.
İnanılmaz.
-Burada ne yapıyoruz çocuklar? -George, ne yapacağımızı anlat.
Ağlarımızı, malzemelerimizi alıp yengeç yakalamaya giderdik.
-Hadi canım. -Evet. Burası St. John nehir kolu bölgesi.
Göl kıyısında.
Çocukluğumuz fakirlik içinde geçti.
Zorluklar yaşamamıza rağmen annem müthiş biriydi.
Bize hep sevgi gösterdi.
Tyler ve Theresa'yı yengeç avına götürmek istiyorum
çünkü aile olarak yaptıklarımızı yaşamalarını istiyorum.
Annemizle bağ kurmasını istiyorum.
-Büyükannen harika bir insandı. -Evet, biliyorum.
Keşke onu tanısaydım.
-Ruhen burada. -Kesinlikle.
-Senden… -Tabii.
-Bu ağı bağlayarak başla. -Tamam.
Sana eldiven vereceğim.
Tamam.
Şuraya üç tavuk boynu koy.
Ayakkabı bağlar gibi sıkı bağla çünkü yengeçler kapar.
Tamam. İple bağlıyoruz.
Tek yapman gereken ağları bağlamak. Sonra almaya geliyorsun.
-Vay canına. -Akşam yemeği için bu yeterli.
-Bu biraz… -Harika.
Büyükannen buraya gelmeyi iple çekerdi.
Tüm gece uyumaz, tavuk kızartır, patates salatası yapardı.
Tüm gün burada otururduk.
Vay canına.
-Güzel günlerdi. -Vay canına.
Güzel bir çocukluk dönemi geçirmemiz için birçok güzel şey yaptı.
Konuştuğum herkes
büyükannemi eğlenceyi, eğlenmeyi seven biri olarak tarif etti.
Basit şeylere, ailesine değer vermiş. Ailesi en değerli şeyiymiş.
Az şeyle mutlu olmuş.
Ailemin iyi insanlar olmasına sevindim.
Kim olduğumu daha çok takdir etmemi sağladı.
Ağı çek hadi.
-Bakalım ne var. -Tamam. Hızlıca çekelim.
Yakaladılar mı?
-Yakaladılar mı? -Bilmiyorum.
-Anladım. -Çek.
Tamam, çekiyorum.
-Bak, ne var. -Yengeç yakaladık.
-Bu, günü kurtarır. -İşte oldu.
-Bu yeterli. -Haftalarca yeriz.
Bu iş zahmetliymiş.
-Harika. -Evet.
Bugün çok özel bir gün.
-Biliyorum. Harika. -Tanrım.
Su sıçratıyor!
-Tamam. -Şuna bak.
-Seni çok seviyorum. -Ben de seni. Bu an harika.
-Evet. Şu melteme bak. -Evet, harika. Yağmur da yok.
Annenle, annemizle ilgili bir şey anlatayım.
Evet, doğru.
Geçit törenine gidebilmemiz, her şeyi yaşayabilmemiz için
-gerçekten çok çabalardı. -Evet.
Çok utanç yaşadı.
Annem seni Stella'ya verdikten sonra sinir krizi geçirdi.
Bunu daha sonra öğrendim. O vakit çok ufaktım.
Bize bir şey söylemediler.
Mary ve senin burayla ilgili çok hoş anılarınız vardır.
Keşke burada olsaydım. Şu an buradayız. Mühim olan bu.
Bu, annem için zor bir olaydı. Çok farklı bir hayatı olabilirdi.
Suçlunun teki bunu onun elinden aldı.
Her şeyi düşününce gelen bilgileri anlamaya odaklanmak zor.
Mary ve George'un yanındayken annem epey duygusal.
Medyumluk yapmak için uygun bir zaman değil
ama ilerleyen günlerde baş başa kalınca o fırsatı bulmayı umuyorum.
Gerçekten çok özel bir insandı.
-Bundan eminim. -Ona benziyorsun.
-Evet! -Sağ ol. Şeref duydum.
Bu olayın en zor yanı
yıllarım benden çalındığı için yaşadığım büyük öfke.
Bilmiyorum. Bunu yapmanın birçok farklı yolu vardı.
Bu bir nevi işkence.
Çocukluklarını anlattılar.
Annemizin ne kadar iyi, harika bir anne olduğunu,
çok eğlenceli biri olduğunu
ve yengeç avına gidip eğlenmek için onları okuldan aldığını anlattılar.
Günün sonunda da eve gidip yengeci pişirirlermiş.
Keyifli bir gün geçirirlermiş. Bunu gerçekten kıskandım.
Stella bunları yapmadı.
Ömrümde bir kez bile beni sevdiğini söylemedi.
Kardeşlerim zengin değilmiş. Sosyal konutta yaşıyorlarmış.
Ama anneme duydukları sevgi paha biçilemez.
Nihayetinde iyi insanlar oldular.
İnsan fakir olabilir ama sevgi gördüğü sürece,
evde sevgi olduğu sürece hiçbir eksiği yok demektir.
Bir olayı hatırladım. Sanırım bunu bir kenara bırakıp unuttum.
19 veya 20 yaşındayken biri bana ulaşıp şöyle dedi:
"Stella cezaevinden bana ulaştı. Annen olmadığını söylüyor.
Bunu sana iletiyorum. Bu konuda istediğini yap."
Ona inanmadım çünkü birçok yalan söyledi. Hiç aklıma gelmedi.
Keşke… Kendime çok kızıyorum. Keşke o vakit onu dinleseydim.
En azından annemle tanışırdım. Stella böyle biriydi.
Sürekli yalan söyledi.
O yüzden ona inanmadım. Bu benimle mezara gidecek.
Böyle yapmadığım için hep kendime kızacağım.
New Orleans'ta ilk gün.
Annemin Stella'nın, yani bir katilin eline nasıl ve neden düştüğünü bilmiyoruz.
Öz büyükannemin sevgili dolu biri olduğunu öğrendik.
Bu, kafa karıştırıyor.
Çocuklarına bu kadar bağlıysa neden annemi evlatlık verdi?
Bu mantıklı gelmiyor.
Annem için bunu çözmek istiyorum çünkü bu onu yiyip bitiriyor.
Huzur bulmaları için
insanların yaralarını kapatmasına yardım ettiğim için düşünülürse
annemin bu olayı kapatmasına yardım etmem çok önemli.
Çok tuhaf. Bugün daha karmaşık geliyor.
Ne anlamda?
Akli dengenin olmadığına dair birçok gönderme var.
Biraz bulanık geliyor.
LOS ANGELES KALİFORNİYA
İşte burası.
Oley!
-Tuhaf elektrik iyice arttı. Çok tuhaf. -Anladım.
Mekânda çok insan varsa böyle yerler bağ kurmamı zorlaştırıyor.
-Evet, enerjilerini bırakıyorlar. -Evet, herkes… Bir sünger gibi.
Açıkçası pisuvar koku giderici gibi.
Birlikte bunu yaptığımız için çok mutluyum.
-Evet. Süper. -Süper!
-Selam. Ne haber? -Merhaba.
-Tokalaşalım. -Memnun oldum.
Tanrım. Adım Lauren. Memnun oldum.
-Nereye oturayım? -Şuraya. Şunu çekeyim.
-Evet, bu iş görür. -Evet.
Not defterim yanımda.
-Faydalı not defteri. -Peki.
Şunu bilin. Tanıdığınız herhangi biri
veya aile içinde hiç tanımadığınız biri de gelebilir.
-Ailemin kirli çamaşırlarını ortaya dökme. -Olur.
Bununla birlikte, eşya getirdiniz mi?
Evet, birkaç tane.
Bu ikisi var.
Tamam. Harika.
Sakıncası yoksa şuraya koyayım. Harika.
-Çok güzel. -Mükemmel. Bu…
-Birkaç takı. -Bayıldım. Vay canına.
Tamam.
Çok tuhaf.
Tamam.
İşte. Bunu alayım. Bununla bağ kurabilir miyim bakayım.
İşte.
-Anlıyormuş gibi bakıyorum. -Aynen. Ben de okuyorum.
Kelimelere dökerim. "Neler oluyor?"
Çok ilginç.
Bu farklı görünüyor.
Pekâlâ. Bir erkeği değil, kadını vurgulamamı istiyorlar.
-Evet. -Tamam.
Çok tuhaf. Şöyle bahsediyor… Bunu ancak yükselmekle tarif edebilirim.
Bir şekilde bir şey yükseliyor.
Daha faza detay öğrenmeye çalışıyorum çünkü bu tuhaf bir vefatmış.
Birçok ölüm şeklini anlattım.
-Bu oldukça garip. -Evet.
Çok ilginç.
Bu benim için bile sıradan bir seans değil.
Buraya gelirken bir şey dikkatimi çekti.
Akli açıdan dengesizlik hissettim.
Mantıklı.
Biri sarhoşsa, biri şeyse… Başı dönüyor diye tarif edebilirim.
Akli dengesi yoktu.
-Evet, bu çok mantıklı. -Evet.
Tamam.
Sanki bir çeşmeden su fışkırıyormuş gibi.
Bilemiyorum. Yakında çeşme var mı acaba?
Bilemiyorum.
Bu kişi öldüğü vakit şöyle bir hava var…
Bazı insanlardan uzaklaşmış sanki.
Etrafında pek iyi tanımadığı insanlar var.
Bunu kesin bir şekilde söyleyebilirim.
-Bu doğru. -Tamam.
Yakınında pek iyi tanımadığı biri varmış gibi görünüyor.
Genç biri kanserden ölürken yatağının başucunda insanlar olur.
-Onunla vedalaşırlar. -Ölümü beklerler.
Bu seansta bunu hissetmiyorum.
Sanki hayatı elinden alınmış, çalınmış gibi.
"Hayatım elimden alındı." diyor.
-Bir anda… -Bu çok mantıklı.
-Evet. -Böyle belirdi.
Vefatına dair ilginç bir şey var.
Sebebini bilmiyorum ama bir kutlama havası var.
Birinin ölümüyle ilgili görüş ayrılığı söz konusu.
Kutlama havası ve eğlenenler var.
Mutlu. Heyecanlı.
Bu çok sinir bozucu.
Sürekli müzik göndermesi gördüm. Bir bardayız.
Bazen bunun etkisi olur ama daha fazlası var.
-Evet. -Ruh hâliyle ölüm birbirini tutmuyor.
Müzik çalıyordu. Bunu söyleyeyim.
-Mantıklı. -Ani oldu.
Müzik onun tutkusuydu.
Country müziği severdi.
Dansa kalkmayı, şarkıya eşlik etmeyi severdi.
-Evet. -Evet.
Çok tuhaf. Tamam.
Adında "C" veya "K" harfi var mı?
Güçlü bir "K" sesi hissediyorum.
Adı neydi?
-Chrissy. -Anladım.
Bu kişi neyinizdi?
Üniversite kulübünden arkadaşımızdı. Şal ve eşyalar ona ait.
Ne olduğunu anlamadım.
Bu, mezuniyet sonrası mı takılıyor?
-Ben üniversite okumadım. Bilmiyorum. -Evet.
Aynı ekonomi okulundaydık. Kulübümüzün taktığı şal buydu.
-Esasen bir mezuniyet süsü. -Tamam.
Onunla çektirdiğimiz son fotoğrafta bu şalları takıyorduk.
-Evet. -Bayıldım.
-Harika bir insandı. -Evet.
Müthiş bir dosttu. İyi bir enerjisi vardı.
Onunla olmak istemediğinizde bile böyle enerjisi vardı.
-Evet. -Varlığı keyif veren biriydi.
Harika. Evet, çok özel.
Çok tuhaf. Bir kitap söz konusu.
İlginç bir sembol.
Ayın ilk gününün önemini biliyor musunuz?
Bir şekilde ödüllendirilecek.
Plakete benzer bir şey görüyorum. Nasıl kelimelere dökeceğimi düşünüyorum.
Değiştirilemez diye tarif edebilirim. Sanki şey gibi…
Bir… Bunu söylediğimi unutmayın.
Ya birisi onun anısına ağaç dikmeyi düşünmüş,
ya da ağaç dikecek. Bu çok önemli.
Bir tören var. Toprağın kazıldığını falan görüyorum.
Bu tanıdık geliyor mu?
-Kesinlikle geliyor. Pardon. -Tamam.
Her neyse, gurur söz konusu.
Büyük bir şekilde onurlandırılıyor.
Gitgide bana ürperti geliyor.
Kaçışan insanlar görüyorum.
Burada olanların dışında bolca korku görüyorum.
Bir şekilde tıbbi yardım almaya çalışıyor. Kocaman bir kırmızı X işareti koyuyorlar.
Bu her zaman durumun ciddiyetiyle ilgili bir gecikme olduğunu işaret eder.
-Polisin gelmesiyle alakalıdır. -Evet, kesinlikle.
Kesinlikle gecikme oldu.
Tamam, devam ediyorum.
Bunu açıklaması zor ama beliren semboller…
Yukarıdan aşağı gidiyorum.
Yüksekten alçağa geçiyorum.
-Fiziksel olarak. -Evet.
-Çok mantıklı.
-Tamam. Güzel. -Evet.
Nasıl belirdiğine bakarsak önemli bir şey var.
Sanki ses sekiyor gibi.
Tuhaf geldiğini biliyorum ama sesle ilgili bir sorun olmuş.
Nereden geldiğini çıkaramıyorum.
-Böyle tarif edebilirim. -Evet.
Geldiğinde de
nereye bakacağımı bilemiyor gibiyim.
Sanki…
-Çok fazla şey var. -Evet.
Ne olduğunu anlatır mısınız?
Canlı bir müzik etkinliğiydi.
Toplu katliam oldu.
-Söylediğin her şey mantıklı. -Evet.
Las Vegas'taki korkunç olayla ilgili yayınımıza devam ediyoruz.
Amerika tarihindeki en kanlı olay.
Silahlı biri yerel saatle 22.00 civarı
Las Vegas'taki Mandalay Bay Otel'in 32. katından ateş açarak
otomatik silahıyla mermi yağdırdı.
Kafası karışmış insanlar koşuşuyordu.
Memur bey, Mandalay Bay'den geliyor.
Mandalay Bay'in üst katından ateş açılıyor.
-Müdahale etmede geciktiler. -Evet.
Gidin buradan. Şuradan ateş açılıyor. Şu tarafa gidin.
Yürü! Şu tarafa!
61 kişi vefat etti ama yaklaşık 500 kişi yaralandı.
Farklı yerlerde anma noktaları var.
-Bunun için çoktan plaket hazırlanmıştı. -Aklımıza bu geldi.
İnsanlar konserin keyfini çıkarıyordu ve hızla kaçarken geride bunları bıraktı.
Meydana gelen trajik olaydan ötürü şu an sessizlik hâkim.
Bu kişiyle alakalı sorularınız var mı?
-İyi mi? -Evet.
-Sonunda iyi miydi? Bunu bilmiyorum. -Evet.
-Değil mi? -Tabii.
Şöyle tarif edebilirim. Bu olay çok hızlı gerçekleşmiş.
Bir kabul ve huzur durumu var.
Ne kadar neşe getirdiğini anlatamam.
-Yoğun bir huzur söz konusu. -Harika.
-Ama bu… -Bu içimizi rahatlattı.
Ama bu durum yaşananları unutturmuyor.
-Evet. -Paylaştığınız için teşekkürler.
Bunu konuşmak çok zor, biliyorum.
Bana neden çok tuhaf geldiğini şimdi anladım
çünkü bu sıradan bir durum değil.
Umarım bu, silahlı şiddet konusunda farkındalığı artırır.
-Umarım. -Çünkü…
Ne kadar söylemesem az. Hayatlarını ölümün belirlemesini istemezler.
Vefatı daha büyük şeyler konusunda farkındalığı artırma fırsatı sunacak.
Birçok kişiye yardım edecek.
-Çok teşekkürler. -Ne demek.
Gitmeden önce piyangoda kazanan numaraları söyler misin?
-Bu kitabın arkasında yazılı. -Öyle mi?
-Buraya bırak. Söyleme. -Size gösterirsem
-sizi kurtarmam gerekir. -Peki.
Aynen öyle.
-Bir içki isterseniz seçenek bol. -Olabilir.
-Kendinize iyi bakın. -İyi günler. Hoşça kal.
Hâlâ neşeli olduğunu teyit etmesi
çok güzel oldu.
Hâlâ dans ediyordur.
-Bunu duymak istedim. -Evet.
Las Vegas katliamında ölen bir üniversite kulübü üyesiymiş.
Buraya gelirken sarhoşluk hissi yaşadım.
-İnsanlar fena içiyordu. -Şey demiştin…
Evet. Akli dengeleri yok, demiştin.
-Emin değildin. -Evet.
Oradayken içtiğini hissettim.
Sana nasıl bir şey olduğunu anlatıyordu.
-Orada olmayı anlattı. -O an orada olmayı anlattı.
Vay canına.
SANTA CLARITA VADİSİ KALİFORNİYA
Her gün yaptığım işi hızlandırabilme fikri çok ilgimi çekiyor.
İşimde karalama yaparak
bağ kuruyorum.
Medyumluk yapmadan önce gidebileceğim bir yer olursa
daha net enerji yakalayabilirim. Elbette bunu deneyeceğim.
Babamla ufak bir psikomanteum inşa ettim.
Evet. Bakalım ne var.
Ortaya çıkıyor.
O da neydi?
Bol testosteron olduğu için erkeksi bir hava var.
Psikomanteum üst düzey güçlerle iletişim kurmak için eski bir yöntemdir.
Tarihi Antik Yunan dönemine, nekropollere uzanır.
Yas tutan insanların gittiği yerlerdir. Vefat eden sevdikleriyle bağ kurarlar.
Şöyle oluyor: Bir yere giriyorsunuz.
O zamanlar genelde yer altında, mağaralarda oluyordu.
İçerisi kapkaranlık olmalıydı.
Bu sayede normalde göremeyecekleri, hissedemeyecekleri şeyleri yaşıyorlardı.
Psikomanteum da bunu modern bir şekilde taklit ediyor.
Bu süreçte 45 ila 60 dakika boyunca odada bir aynaya bakıyorsunuz.
Ayna yansımanızı yansıtmayacak şekilde yerleştiriliyor.
Çoğu insan izler görüyor.
Bazen renkler, bazen semboller beliriyor.
Daha da ilginci, bazen insanlar bir zamanlar tanıdığı kişilerin yüzlerini,
tam tezahürünü görüyor.
Bazen tanımadıkları da beliriyor.
Medyum olarak işim uzaya doğal bir geçiş yapıp
neler görebileceğimi anlamak,
sıradan bir insandan farklı görüyor muyum diye bakmak.
İlk 15 dakika
içten ve dıştan hiçbir şey hissetmedim. Hiçbir şey görmedim.
İlerledikçe bunaltıcı olmaya başladı.
Omzuma bir şey dokundu.
Aynada bir el gördüm.
Üst dudağında beni olan bir kadına gönderme vardı.
Tuhaf.
Yunanistan'a gönderme vardı.
Beyaz harflerle "Yunanistan" kelimesini gördüm.
Büyükbabaya benzer birini hissettim.
Uzun, kahverengi saçlı bir adam gördüm.
-Genç mi yaşlı mı? -Genç. O daha genç.
Ölü değil, diri. Çok tuhaftı. Ölüleri görmeyi bekliyordum.
Diri insanları gördüm.
Medyumluk yaparken ölü ve diri insanlardan bahsederim.
Medyum olarak ölülerle konuşurum.
Bazen verdikleri mesaj diriler, hâlâ burada olanlar içindir.
Öte dünyayla iletişim yoluyla
hâlâ burada olan insanlarla ilgili bilgi alabilirim.
Sağlıklarını, durumlarını, ne yaptıklarını ve ne sorunları olduğunu öğrenebilirim.
Bu mesajlar da anlamlı. İlla öte dünyadan gelmesi gerekmiyor.
Hiç denemedim ama uyuşturucuya benzer bir deneyimdi.
Gerçekten öyleydi. Çok geleneksel biriyimdir.
Psikomanteumun en büyük getirisi içten görüntüler çıkarabilmem oldu.
Bunu hiç beklemiyordum.
Gördüğüm her önemli şeyin karşımdaki aynada belireceğini sandım
ama belli ki bir tür kanal işlevi görerek insanı daha alıcı bir ruh hâline sokuyor.
VENICE PLAJI KALİFORNİYA
-Merhaba! -Merhaba! Seni görmek ne güzel. Evet.
Adım Tyler. Nasılsın?
-Memnun oldum. -Ben de.
-Çok iyi. -Beni ağırladığınız için sağ olun. Güzel.
-Davetin için sağ ol. -Ne demek.
-Artık bir rüya değil. -Evet.
Seninle seanstayım. Seni rüyalarımda gördüm.
Müthiş. İçine doğmuş.
-Kaderinde varmış. -Evet.
Size bir şey söyleyeceğim.
Dün gece meditasyon yapıp bağ kurduğum odayı test ettim.
-Evet. -Sizinle buluşacağımı bilmiyordum.
Ama bir Yunan'la ilgili gönderme gördüm.
Uzun, havalı, kahverengi saçlar gördüm.
-Ciddi misin? -Evet.
Belli ki bunlar kaderde varmış. Bunu konuşunca tüylerim ürperiyor.
Heyecanlıyım. Şimdiden birçok şey geldi. Bunları anlamaya çalışacağım.
Şunu sorayım. Ortak bir tanıdığınız var mı yoksa ayrı mısınız?
-Onları tanıyorum ama ayrılar. -Tamam.
Birbirlerini tanımıyorlar.
Yapımcı sadece bir kişi getirebileceğimi söyledi.
"Seçim yapamıyorum.
Dostuma bunu yapamam çünkü ona söyledim.
Başka birini getirmem mümkün değil. Bu çok önemli." dedim.
Ertesi gün yapımcı aradı. "İkinci bir misafir getirebilirsin." dedi.
Bunun faydası olur. Belirenleri ayırmaya çalışacağım.
-Eşya getirdiniz mi? -Evet.
Güzel. Masaya koyabilirsiniz.
Harika. Şuraya koyayım.
-Sakıncası yoksa önce bunu tutacağım. -Bunu mu? Tamam.
-Evet. Ne çıkacak bakalım. -Tamam.
Tamam.
Mart ayıyla bir bağın var mı?
-Yaş günü falan? Yaş günüm martta.
-Tamam, güzel. Rastgele oldu. -Evet.
Anladım.
Christos adlı tanıdığın var mı?
-Christos mu? Var. -Kim o?
Babam.
-Baban mı? -Tanrım. Çok garip.
-Biliyorum. Ürkütücü. -Bu muhabbet çok garip.
Çok ilginç. Tamam. Devam edeceğim. Tamam.
Bir anne figürü beliriyor. Senin için değil, ikinizden birisi için.
Bunu dünyadaki en büyük anne figürü diye tarif edebilirim.
Niye çok güçlü belirdi bilmiyorum ama bunu vurgulamalıyım. Tamam.
New York'la herhangi bir aile bağınız var mı?
-New York mu? -Evet.
New York şehri değil.
-Doğru. New York eyaleti. -Tamam.
Çok ilginç belirdi.
Onunla bağlantılı birçok kadın saydı.
Bu genelde o kişinin birçok kızı olduğuna işaret eder.
Ailede iki veya üç kız olabilir. Bolca östrojen seziyorum.
-Evet. -Güçlü kadınlar.
-Çocuğu var mıydı? -Evet.
-Kızı var mıydı? -Evet.
Güzel. En az iki veya üç kızı olduğunu düşünüyorum.
-Kaç kızı var? İki mi? -Evet.
-Kızının tekini kendi doğurdu. -Anladım.
Diğerini evlat edindi.
Çok güzel. Anladım.
Tuhaf.
Yaşam süresinden memnun gözüküyor.
Ama ilginç bir şey olmuş.
Öldüğü vakit bazıları uzaktaymış.
-Sadece öldüğünü öğrenmişler. -Ne?
-Tanrım. -Çok tuhaf.
"Olsun, önemli değil." diyor.
Gerçek bir enerji alıyorum.
"Sorun değil. Gelmelerine gerek yok." diyor.
-Doğru. Dediğin çok doğru. -Yani bu…
Neymiş bakayım çünkü bir durumdan bahsediyor.
Vefat ettiğinde birisi orada değilmiş.
Vefat ettiğinde siz neredeydiniz, o neredeydi?
-Neuilly, Fransa'da. -İkiniz birlikte miydiniz?
-Evet. -Anladım.
Çocuklarından, iki kızından orada olmayan biri var mıydı?
Gelemeyen oldu mu?
-Çocukları orada yoktu. -Tamam.
-Bunu kendi istedi. -Evet.
Tamam. Bu var.
Çok tuhaf.
Bu size tuhaf gelecek ama şöyle bir bağ var…
Ünlü biri havası var.
Ne zaman böyle hissetsem
birinin ya meşhur olduğunu, ya da ünlülerle bağı olduğunu gösterir.
Veya tarihte önemli bir isimle bağı vardır. Ana fikri anladınız işte.
Doğru bildin.
-Şaşaalı bir hayat var. -Evet.
Öyle beliriyor. Kraliyet diye tarif edebilirim.
İyi söyledin.
Evet. Biriyle akrabalığı var diyecektim…
Kraliyetten biriyle tanışmış, kraliyetten birini tanımış.
Yolları kesişmiş.
Televizyondaki ünlüleri düşününce öyle bir hava almıyorum.
Yüksek rütbeliler, nüfuzlular söz konusu.
Bu belirdi. İlginç bir gönderme var. Mantıklı gelmeyebilir.
Bir Ruth var.
-Tanıdığın Ruth var mı? -Evet.
-Kim biliyor musun? -Evet.
İnanamıyorum.
Evet, Ruth'u vurgulamam lazım. Çok ilginç bir hanım.
Doğal afet gibi beliriyor.
-Bunu bilesin. -Ona böyle hitap edilmişti.
-Doğrudur. Evet. -Öyle anılır.
Anneni merak ediyorum.
Tamam. Benim annemdi, büyükannemdi, en iyi dostumdu. Ondan çok şey öğrendim.
-Çok gençsin. -Evet.
-Tanımıyor olabilirsin. Bu o işte. -Ne?
-Evet. -Ne?
Şaka mı bu? Vay canına.
Alt yazı çevirmeni: Mustafa Üneşi