SERIAL NETFLIX
Wydaje się wracać do ludzi, którymi się otaczał.
Poza tym do zdobywania pieniędzy i rzeczy związanych z pieniędzmi.
Podejrzewam, że to miało związek z jego śmiercią.
Wiedział, że nie wyjdzie z tej sytuacji.
Tak?
Coś się pojawia?
Wyglądało to tak…
jakby wiedział, że umrze tego dnia.
Zadzwonił do mamy.
Dziwny telefon: „Co u ciebie?”.
Ona na to: „O co ci chodzi? Wszystko gra”.
No tak.
- Zadawał się z groźnymi ludźmi. - Jasne.
I…
Zgaduję, że ktoś mu groził.
- „Zrób to, bo skrzywdzimy twoją rodzinę”. - No tak.
- Wiemy, kto go zabił? - Nie.
- Ja chyba wiem. - Dobra.
Pamiętajmy i o tym.
Pokazuje, że został zwabiony
do miejsca, w którym się znalazł.
- Dobrze? - Boże.
Jeśli podejrzewasz osobę, o której mówisz,
jeśli to ma jakiś związek, on chce wszystko potwierdzić.
Muszę uważać, bo nie chcę nikomu nic zarzucić,
ale pojawia się też
element zdrady.
Podejrzewam, że jego „przyjaciel”
go tam zwabił.
- No tak. - Do osoby, która go zabiła.
Tak.
Wiemy, że ten „przyjaciel”
był ostatnią osobą, która widziała mojego brata.
- No tak. - Miał podrzucić go na stację.
Ale nikt go tam nie widział.
Czuję, że sprawiedliwości stanie się zadość.
Człowiek, który to zrobił,
pokazuje mi alternatywny symbol więzienia…
- Dobrze. - Sprawca zostanie złapany.
Może za inne przestępstwo, ale wtedy pojawią się te informacje.
Mimo wszystko myślał, że jest dobrym człowiekiem.
- Rozumiesz? - Bo tak było.
- Był świetnym bratem. - No tak.
Bardzo za nim tęsknię.
Razem z bratem wylądowaliśmy na ulicy w młodym wieku.
Wtedy zaczęliśmy kombinować.
Wtedy zaczęliśmy zarabiać na nielegalnej aktywności.
Nie myśleliśmy o konsekwencjach.
Nie mieliśmy wzorców, nikt nam nie powiedział:
„Skończycie w więzieniu albo martwi”.
Nikt nie próbował nas naprostować, nie mieliśmy dobrych wzorców.
Mój brat poszedł do więzienia na siedem lat.
Zginął niecały rok po wyjściu.
Gdy postanowiłam odmienić swoje życie, zrobiłam to tylko po to, żeby przetrwać.
To mogła być samolubna decyzja, ale wiedziałam, że muszę opuścić miasto.
Ale…
nigdy nie próbowałam przekonać brata, żeby on zmienił coś w swoim życiu.
To dla mnie kolejne źródło żalu i winy.
Nikogo nie obwinia.
Nikogo nie ocenia. Mówi: „Ktoś się właśnie tak czuje”.
Chce, żebyś pozbyła się tego poczucia,
że mogłaś zareagować wcześniej.
Tak.
Słyszą mnie, gdy do nich mówię i się modlę?
Zdecydowanie.
Zawsze powtarzam: oni nas słyszą i czują intencje.
W tym właśnie jest moc, ja w trakcie odczytu ustalam intencję,
a gdy ty mówisz do nich na głos, czują twoje słowa i o wszystkim wiedzą.
To moje modlitwy do nich.
Gdy z nimi rozmawiam, mówię:
„Dajcie mi znak, że jesteście tu ze mną”.
Nie jesteś z nimi sama. Ciągle są częścią twojego życia.
To bardzo mi pomoże.
Teraz czuję, że mam brata i ojca.
- Są tu ze mną. - Właśnie.
- Mogę cię przytulić? - Oczywiście.
- Cudownie, dziękuję. - To od nich obu.
Dziękuję.
Tyler pozwolił mi
dalej żyć.
Dał mi nowy cel i nadzieję.
- To był piękny odczyt. - Naprawdę?
- Dlatego to robimy. - Miło to słyszeć.
Bardzo terapeutyczny.
ROZDZIAŁ PIĄTY SIŁA WYŻSZA
NOWY ORLEAN LUIZJANA
NOWY ORLEAN
TYDZIEŃ PÓŹNIEJ
Przyjechaliśmy do Nowego Orleanu po odpowiedzi.
Byłem już u ludzi, z którymi się wychowała,
teraz czas na biologiczną rodzinę mamy.
Może zrobię też odczyt.
Wyciągnę ci bieliznę i inne rzeczy, żebyś mógł je znaleźć.
- Dobrze. - Brzmi dobrze.
Spotkaliśmy się tylko raz, a gdy robię zbyt emocjonalny,
zaburzam połączenie z drugą stroną.
Mam nadzieję, że coś wyjaśnię.
Każda nowa informacja
będzie pomocna.
Mam mnóstwo pytań.
Wiem, że tylko w Nowym Orleanie mogę poznać odpowiedzi.
Jak się zapatrujesz na spotkanie?
Bardzo dobrze, na pewno pójdzie świetnie.
O biologicznym rodzeństwie dowiedziałam się
dwa lata temu po teście DNA.
Godzinami rozmawialiśmy przez telefon,
wytłumaczyli mi, co się stało,
dlaczego mama mnie oddała.
Niestety nie znali wszystkich szczegółów.
Przez cały ten czas mnie szukali,
a ja o niczym nie wiedziałam.
To było bardzo przytłaczające.
JEZIORO PONTCHARTRAIN
- Boziu. - Cześć.
To ona prowadzi!
- Dobra, uważaj. - O Boziu.
Ma fioletowe paznokcie!
No proszę.
Jak leci?
Jestem pięć lat starsza od Theresy. To moja siostrzyczka.
Szukałam jej od 1969.
Czasami zastanawiałam się, od czego zacząć.
Zawsze czułam, że jest nie tam, gdzie powinna.
Wiem, że mama mówi z góry: „Nie odpuszczaj”.
Mama i ciocia Mary wyglądają prawie identycznie.
Tak samo się ubierają, tak samo się zachowują.
Szaleństwo.
Co tu się dzieje?
George, opowiadaj.
Wzięliśmy sieci i wszystko inne,
żeby pójść łapać kraby i…
- No nie, o Boziu. - Jesteśmy w Bayou St. John.
Nad jeziorem.
Dorastaliśmy w biedzie,
ale mimo trudności, mama była wspaniałą osobą.
Zawsze byliśmy otoczeni miłością.
Chcę wziąć Tylera i Theresę na kraby,
żeby doświadczyli tego, co my robiliśmy jako rodzina.
Chcę, żeby nawiązała więź
z naszą mamą.
- Lepszej babci byś nie znalazł. - Wiem.
Chciałbym ją poznać.
- Jest z nami jej dusza. - Oczywiście.
Mam dla ciebie zadanie.
- Na początku przewiąż sieć. - Dobra.
Dam ci rękawiczki.
Jasne.
Kładziesz trzy kurze szyje,
i związujesz je jak buta.
- Byle mocno, bo kraby się dobiorą. - Wiąże do sznurka.
Wystarczy tylko przewiązać i położyć sieci.
Zbierzemy je potem.
- Boziu. - To wystarczy, żeby złapać kolację.
- Malutki… - Świetnie.
GŁĘBOKA WODA
Twoja babcia lubiła tu przychodzić.
Całą noc przygotowywała kurczaka i sałatkę ziemniaczaną,
żeby móc tu spędzić cały dzień.
Zawsze było miło.
Zrobiła wiele, żeby dać nam dobre dzieciństwo.
Ludzie opisują babcię jako kogoś,
kto uwielbiał się bawić.
Ceniła proste rzeczy, a rodzina była dla niej wszystkim.
Nie potrzebowała dużo.
Cieszę się, że pochodzę z dobrej rodziny.
Bardziej doceniam to, kim jestem.
Wyciągnij ją, jak możesz.
- Sprawdzimy, co tam mamy. - Dobra, wyciągamy.
Złapali coś?
- Mają coś? - Jeszcze nie wiem.
- Wyciągaj. - Jasne, wyciągam.
- Mamy coś. - Mamy kraby!
- Musi starczyć na dziś. - I proszę.
- Wystarczy. - Jedzenia na tydzień.
Ile pracy, to niesamowite.
- No tak. - To wyjątkowy dzień.
- Jest wspaniale. - Boże.
Czas na plusk!
- Dobra. - Spójrzcie!
- Tak bardzo cię kocham. - Ja ciebie też, jest wspaniale.
- Spójrz, wiatr. - I to bez deszczu.
Twoja, a raczej nasza mama…
Właśnie tak.
Bardzo ciężko pracowała,
żebyśmy tylko mogli uczestniczyć w paradach.
To było kluczowe.
Tak dużo wstydu.
Mama się załamała,
po tym jak oddała cię Stelli.
Dowiedziałam się później, bo wtedy byłam zbyt młoda.
Nie mówiła nam takich rzeczy.
Pewnie macie stąd dobre wspomnienia,
ale najważniejsze, że teraz jesteśmy już razem.
Widzę, że to dla niej bardzo trudne.
Mogła mieć inne życie,
które zostało jej odebrane przez tę kryminalistkę.
Ciężko jest się skupić na wszystkich informacjach
na każdy z tematów.
Mama jest bardzo emocjonalna przy Mary i George’u.
To nie jest dobry moment,
żeby zrobić odczyt, ale mam nadzieję,
że jeszcze pojawi się dobra okazja.
Była naprawdę wyjątkową osobą.
- Na pewno. - Przypominasz ją.
- To prawda! - Dziękuję, to zaszczyt.
Najtrudniejsze w tym wszystkim
jest ciągłe poczucie złości.
Ten czas został mi ukradziony.
Sama nie wiem, myślałam już o tym
na milion sposobów.
To na swój sposób tortura.
Gdy opisują swoje dzieciństwo,
gdy mówią, jak cudowna była nasza mama,
jaką świetną była matką,
jaka była zabawna, jak odbierała ich ze szkoły,
jak chodzili razem na kraby i świetnie się razem bawili.
Potem wracali do domu i wspólnie gotowali kraby.
Po prostu dobrze się bawili.
Chyba im zazdroszczę.
Stella tego nie robiła.
Nigdy nie powiedziała, że mnie kocha.
Moje rodzeństwo nie było bogate, żyli w mieszkaniu socjalnym.
Ale nie da się wycenić miłości, którą obdarzyła ich moja mama.
Wyrośli na świetnych ludzi.
To pokazuje, że możemy być biedni, ale jeśli ktoś nas kocha,
jeśli w domu jest miłość, masz wszystko.
Pamiętam coś, co po prostu odstawiłam na boczny tor,
zapomniałam o tym.
Miałam 19 albo 20 lat,
gdy ktoś powiedział mi:
„Stella odezwała się z więzienia i twierdzi, że nie jest twoją matką.
Chciałam ci to przekazać, zrób z tą informacją, co chcesz”.
Nie uwierzyłam.
Tyle razy kłamała, że nawet się nad tym nie zastanowiłam.
Teraz jestem na siebie wściekła.
Gdybym posłuchała, mogłabym poznać moją matkę.
Ale to przez Stellę.
Ciągle kłamała.
Dlatego jej nie uwierzyłam i to wezmę ze sobą do grobu.
Zawsze będę się za to winić.
Pierwszy dzień i na razie ciągle nie wiemy,
jak mama wpadła w ręce Stelli morderczyni.
Jestem skołowany, bo dowiedzieliśmy się, że babcia była cudowną matką.
Skoro była tak oddana dzieciom, to dlaczego oddała moją mamę?
To nie ma sensu, chcę rozwikłać tę zagadkę dla mamy,
bo widzę, że ją to wykańcza.
Mam nadzieję, że zbliżymy się do finału tej sprawy.
Moje życie definiują chwile, w których daję ludziom
poczucie domknięcia swoich spraw.
To dziwne, dziś jest bardziej zawile niż zwykle.
To znaczy?
Mnóstwo odniesień do braku jasności umysłu.
Jakby wszystko spowiły chmury.
LOS ANGELES KALIFORNIA
To tu.
- Dziwny klimat. - No tak.
Takie miejsca utrudniają mi nawiązanie więzi.
Było w nich całe mnóstwo ludzi, którzy zostawiają swoją energię.
Takie miejsce jest jak gąbka.
A raczej odświeżacz w pisuarze.
Cieszę się, że zrobimy to razem.
- Wiem. - Super!
- Jak leci? - Cześć!
- Muszę się przywitać. - Możemy?
O Boże. Lauren, miło mi.
- Gdzie mam usiąść? - Tutaj, dostawię stolik.
- Tak będzie dobrze. - Tak.
Mam tu notes.
- Praktyczny notatnik. - Tak.
Mogą się pojawić znajomi i członkowie rodziny,
ale też rodzina, której nie znacie.
- Nie pierz tu moich brudów. - Postaram się.
Macie dla mnie jakieś przedmioty?
Kilka.
To.
Dobrze, cudownie.
Odłożę je tutaj, dobrze?
Cudowne.
- I to cudo. - Piękne.
- Trochę biżuterii. - Cudownie! O Boziu!
No dobrze.
To dziwne.
No dobrze.
Dobra, weźmy to.
Może nawiążę kontakt.
Jest.
- Patrzę, jakbym miała coś zrozumieć. - Ja próbuję przeczytać.
Wszystko wam zwerbalizuję.
Bardzo ciekawe.
To coś innego.
Mam podkreślić kobietę, nie mężczyznę.
- Tak. - Dobrze.
To dziwne, bo wspomina coś, co mogę opisać tylko jako eskalację,
coś eskalowało.
Szukam szczegółów, bo to wygląda na bardzo dziwną śmierć.
Widziałem wiele różnych śmierci, ale ta wydaje się dziwna.
No tak.
Parę ciekawych elementów.
To nie jest zwykły odczyt, nawet dla mnie.
Po drodze uderzyła mnie jedna rzecz.
Czułem zamęt w głowie.
To ma sens.
Jakby ktoś był pijany
albo kręciło mu się w głowie.
Nie czułem się dobrze.
- To ma sens. - Zdecydowanie.
Dobra.
Widzę wypływającą wodę, jakby to była jakaś fontanna.
W okolicy mogły być fontanny albo coś podobnego.
Sam nie wiem.
W momencie śmierci tej osoby
pojawia się poczucie…
Czuję, że dystansuję się od ludzi.
Wokół niej są ludzie, których nie znała dobrze.
Co do tego jestem pewny.
- Szczerze. - Dobra.
Jestem pewny, że pojawił się ktoś,
kogo nie znam za dobrze.
Nawet jeśli młoda osoba
umiera na raka, są przy niej bliscy ludzie.
- Żegnają się. - Oczekują.
Nie wyczuwam tu tego.
Wyczuwam tu coś,
co przypomina kradzież, jakby ktoś ukradł mi życie.
- Nagle przestaję być… - To ma sens.
- Tak. - I to czuję.
To ciekawe, bo przy okazji śmierci wyczuwam też uczucie celebracji.
To bardzo mroczna dychotomia, z jednej strony mamy śmierć,
a z drugiej świętowanie.
Czuję radość i ekscytację.
To strasznie irytujące.
Ciągle widziałem odniesienia do muzyki, siedzimy w barze.
Czasem to wystarczy, ale nie zawsze.
- No właśnie. - Nastrój nie pasuje do śmierci.
Grała muzyka.
- To ma sens. - To wydarzyło się tak nagle.
Uwielbiała muzykę.
Zwłaszcza country.
Lubiła tańczyć i śpiewać.
No tak.
To dziwne. Tutaj…
Mamy powiązane imiona na „C” albo „K”?
Wyraźnie słyszę „K”.
Jak miała na imię?
- Chrissy. - Tak jest.
Kim dla was była?
Siostrą z siostrzeństwa, stąd te szale.
Nie wiedziałem, co to jest. Dostaje się je po studiach?
- Ja nie skończyłem. - No tak…
Studiowałyśmy razem.
To jest szal naszego siostrzeństwa.
- To dekoracja na ceremonię. - Dobra.
Miałyśmy je na ostatnim wspólnym zdjęciu.
- Tak. - Cudownie.
- Była świetną dziewczyną. - Oj tak.
Rewelacyjna przyjaciółka, pełna energii.
I zawsze szczera, nawet wtedy, gdy się tego nie chciało.
- Tak. - Chciało się być przy niej.
Wspaniale, to coś wyjątkowego.
Widzę jakąś książkę.
Ciekawy symbol.
Pierwszy dzień miesiąca miał jakieś znaczenie?
Zostanie doceniona,
widzę jakąś tabliczkę
i próbuję to dobrze opisać.
Czuję, że jedyne określenie to „wyryte w kamieniu”.
Zapamiętajcie to,
bo ktoś rozważał posadzenie dla niej drzewa
albo to zrobi i to będzie coś wielkiego.
Widzę całą ceremonię łącznie z wykopywaną ziemią.
To się nie spina?
- Spina się, przepraszam. - Tak? Dobra.
Na pewno czuję tu też dumę
w związku z takim upamiętnieniem.
Nagle przechodzą mnie ciarki.
Widzę tłum uciekających ludzi.
Czuję tu też dużo strachu.
Jeśli chodzi o pomoc medyczną, widzę wielki czerwony krzyżyk.
Coś takiego zawsze sugeruje opóźnienie
mimo powagi danej sytuacji.
- Chodzi też o reakcję policji. - Jasne, na sto procent.
Było opóźnienie.
Dobrze, idę dalej.
Ciężko to opisać,
ale widzę symbole…
Jakbym schodził z góry.
Jestem na górze i lecę w dół.
- Fizycznie. - Tak.
- To ma sens.
- Dobra. - Jasne.
Pojawia się też istotny element
odbijających się dźwięków.
Wiem, że to dziwne, ale pojawia się problem dźwięku, który…
Nie wiem, skąd on dobiega.
- Tylko tak mogę to opisać. - Jasne.
A gdy dociera,
nie wiem, gdzie patrzyć.
Dosłownie…
- Dużo rzeczy. - Tak.
Co się stało?
To był koncert na żywo,
na którym doszło do strzelaniny.
- Wszystko, co mówiłeś, miało sens. - No tak.
Kontynuujemy relację z okropnej strzelaniny w Las Vegas.
Najwięcej ofiar w historii USA.
Strzelec otworzył ogień
tuż po 22.00 czasu lokalnego.
Strzelał z 32. piętra
hotelu Mandalay Bay w Las Vegas.
Oddawał serię za serią.
Ludzie nie wiedzieli, co się dzieje.
Mandalay Bay, połowa wysokości.
Strzały ze środkowego piętra Mandalay Bay.
Służby zareagowały z opóźnieniem.
Uciekajcie w tamtą stronę, stamtąd padają strzały!
Tamtędy!
Zginęło 61 osób a jakieś 500 zostało rannych.
Jest dla nich kilka miejsc pamięci.
- Ale rozmawiałyśmy o tabliczce. - Właśnie o tym myślałyśmy.
Ludzie bawili się na koncercie,
po czym zaczęli uciekać w popłochu.
To tragiczne wydarzenie sprawiło, że cała okolica ucichła.
Macie do tej osoby jakieś pytania?
- Wszystko gra? - Tak.
Jak czułaś się pod koniec? Sama nie wiem.
- Rozumiesz? - Jasne.
To wszystko stało się tak szybko,
ale czuję od niej akceptację i pokój.
Poza tym muszę podkreślić, że czuć od niej wielką radość.
- Poczucie niesamowitego spokoju. - Wspaniale.
- To nie znaczy… - To pocieszające.
To nie cofnie tamtych wydarzeń.
- Oczywiście. - Dziękuję, że się tym podzieliłyście.
Wiem, że ciężko się o tym rozmawia.
Znając kontekst, rozumiem, czemu to było tak dziwne.
To nie jest klasyczna sytuacja.
Mam nadzieję, że tak zwrócimy uwagę na problem broni.
- Ja też. - Rozumiecie?
Muszę podkreślić, że nikt nie chce, by śmierć definiowała jego życie,
ale ta sytuacja
umożliwi zwrócenie uwagi na większe problemy.
To pomoże wielu ludziom.
- Dziękujemy. - Oczywiście.
Możesz nam jeszcze podać numery totka na przyszły tydzień?
- Są z tyłu tego notesu. - Tak?
- Zostaw go, nie mów na głos. - Pokażę wam.
- Poprowadzę was - Dobra.
Właśnie.
Jeśli musicie się napić, macie wybór.
- Uważajcie na siebie. - Miłego dnie, pa!
Miło było usłyszeć potwierdzenie,
że ciągle jest radosna.
Że ciągle tańczy.
- Właśnie to chciałam usłyszeć. - Oj tak.
Siostra z siostrzeństwa,
która zginęła w strzelaninie w Las Vegas.
Po drodze czułem stan nietrzeźwości.
- Ludzie dużo tam pili. - To prawda.
Mówiłeś, że czujesz „zamęt w głowie”.
- Nie byłeś pewny. - Tak.
Gdy siadłem, poczułem, że piła.
Przekazywała, jak się czuła.
- Właśnie wtedy. - W tamtej chwili.
DOLINA SANTA CLARITA KALIFORNIA
Fascynują mnie pomysły na to,
jak przyspieszyć ten proces.
Bazgrzę w pracy.
Tak się łączę.
Jeśli przed odczytem mógłbym się ukryć,
być może obrazy będą wyraźniejsze.
Muszę spróbować!
Dlatego zbudowałem z tatą własne psychomanteum.
Zobaczmy.
Co my tu mamy?
Nabiera kształtu.
Co?
To takie męskie, tyle tu testosteronu.
Psychomanteum opiera się na starożytnym sposobie
komunikacji z siłami wyższymi.
Pochodzi z czasów starożytnej Grecji.
Ludzie w żałobie chodzili tam,
by połączyć się ze zmarłymi.
Masz wejść do pomieszczenia,
dawniej do jaskini albo pod ziemię,
w którym otacza cię ciemność.
To miało umożliwić im
dostrzeżenie i wyczucie nowych rzeczy.
Psychomanteum umożliwia to samo w nowoczesnym wydaniu.
Wchodzę do ciemnego pomieszczenia i przez godzinę wpatruję się w lustro.
Lustro jest ustawione tak, że nie pokazuje ci twojego odbicia.
Większość osób dostrzega wrażenia.
Czasem kolory, czasem symbole.
Co ciekawe, czasem ludzie widzą twarze
i sylwetki osób, które kiedyś znali.
Czasem też nieznajomych.
Jako medium robię krok dalej,
wchodzę tam i szukam informacji.
Sprawdzam, czy zobaczę coś innego niż zwykła osoba.
Przez pierwszych 15 minut
nic nie czułem.
Na zewnątrz ani wewnątrz.
Nic nie widziałem.
Z czasem proces stał się przytłaczający.
Coś dotknęło mojego ramienia.
Zobaczyłem w lustrze dłoń.
Wyczułem kobietę
z pieprzykiem na górnej wardze.
Dziwne.
Poza tym pojawiło się odniesienie do Grecji.
Widziałem biały napis „Grecja”.
Poza tym wyczułem dziadka,
widziałem kogoś z długimi brązowymi włosami.
- Młody czy stary? - Młodszy.
Żyjący.
Dziwne, spodziewałem się martwych.
Ale widziałem żyjących ludzi.
W trakcie odczytu pojawiają się zarówno żyjący jak i martwi.
Medium rozmawia z martwymi.
Czasem ich wiadomości dotyczą żywych.
Ludzi, którzy wciąż tu są. Proces rozmowy z drugą stroną
pozwala mi przekazać informacje o żyjących.
Mówię o zdrowiu, zajęciach, osiągnięciach i problemach.
To też ważne wiadomości.
Nie muszą pochodzić z drugiej strony.
Ciekawe doświadczenie. Bliżej narkotyków w życiu nie będę.
Mówię szczerze, jestem bardzo grzeczny.
Psychomanteum może pobudzać wizje wewnątrz.
Nie spodziewałem się tego.
Myślałem, że zobaczę coś w lustrze,
ale ono zdaje się być przewodnikiem, który wprowadza umysł
w bardziej podatny stan.
VENICE BEACH KALIFORNIA
Cześć!
Miło cię widzieć!
Jestem Tyler, co u was?
- Miło nam poznać. - Bardzo.
- Świetnie. - Dziękuję za gościnę.
- Dziękujemy za zaproszenie. - Jasne.
- To już nie jest sen. - Wiem!
Widziałem twój odczyt w snach.
Cudownie, to przeczucie.
- Tak miało być. - Tak.
Muszę wam coś przekazać, bo wczoraj testowałem pomieszczenie,
w którym medytuję i nawiązuję kontakt.
- Jasne. - Nie wiedziałem, że was spotkam.
Ale widziałem odniesienie do Greka,
a poza tym dostrzegłem długie brązowe włosy.
- Powaga? - Tak.
Tak miało być.
Aż mnie ciarki przechodzą. Bardzo się cieszę.
Pojawia się już dużo rzeczy, więc spróbuję przez nie przejść.
Ktoś was łączy, czy każdy jest tu osobno?
- Ja znam je obie, ale one są osobno. - Jasne.
One się nie znają.
Producenci pozwoli mi na jedną dodatkową osobę,
ale nie mogłem wybrać.
Nie mogłem jej tego zrobić, już rozmawialiśmy.
Nie mogłem wziąć kogoś innego.
Powiedziałem, że to bardzo ważne.
Następnego dnia usłyszałem:
„Możesz wziąć drugiego gościa”.
To mi pomoże, bo spróbuję oddzielić tematy.
- Przedmioty? - Tak.
Super, połóżcie je na stole.
To położymy tutaj.
Zacznę od tego, dobrze?
Od tego?
- Zobaczymy, co się pojawi. - Jasne.
No dobra.
Łączy cię coś z marcem?
- Jakieś urodziny? - Moje urodziny.
- Super, ale strzał. - No tak.
Rozumiem.
Znasz jakiegoś Christosa?
- Tak. - Kto to?
Mój ojciec.
- Ojciec? - Boże, to dziwne.
- Wiem, straszne. - Dziwna rozmowa.
Bardzo ciekawe, dobra, idziemy tutaj.
Jasne.
Pojawia się postać matki,
ale przyszła do jednej z was.
Wygląda na najlepszą mamę na świecie.
Tylko tak to mogę opisać.
No dobrze.
Czy coś was łączy z Nowym Jorkiem?
- Nowy Jork? - Tak.
Stan, nie miasto?
- Tak, stan. - Dobra.
To bardzo ciekawe.
Wspomina o grupie kobiet.
To zazwyczaj oznacza wiele córek.
Gdy w rodzinie są dwie albo trzy dziewczynki,
wyczuwam mnóstwo estrogenu.
- No tak. - Silne kobiety.
- Miała dzieci? - Tak.
- Dziewczynki? - Tak.
Muszą być dwie albo trzy, bo ciągle do tego wraca.
- Ile? Dwie? - Tak.
- Jedną urodziła. - Tak.
Drugą adoptowała.
Cudownie, rozumiem.
To dziwne.
Chyba nie miała zastrzeżeń co do tego, jak długo żyła,
ale mam tu coś ciekawego.
Część osób była w momencie śmierci daleko od niej.
- Dopiero się dowiedzieli. - Co?
- Boże. - To dziwne.
Mówi: „Nic się nie stało”.
Czuję, że bardzo wyraźnie mówiła:
„W porządku, nie potrzebuję tu nikogo”.
- To prawda. - To coś…
Popatrzmy tutaj,
bo wspomina o momencie śmierci i o tym,
że ktoś nie mógł z nią wtedy być.
Gdzie byłyście w momencie jej śmierci?
- W Neuilly we Francji. - Razem?
- Tak. - Jasne.
Były tam jej córki? Ktoś nie dał rady dojechać?
- Nie było tam jej dzieci. - Jasne.
- Zgodnie z jej życzeniem. - Jasne.
Dobrze, to też.
Dziwne.
To zabrzmi dziwnie, ale jest jakiś związek…
Wyczuwam sławę.
Gdy czuję coś takiego,
chodzi o kogoś znanego albo kogoś, kto miał związek z celebrytami,
z postacią historyczną, z kimś…
Rozumiecie.
Masz rację.
- Mówię o życiu na poziomie. - Tak.
Czuję coś bardzo królewskiego.
To dobre słowo.
Miałem powiedzieć, że to ktoś…
Znała rodzinę królewską albo ją spotkała,
coś takiego.
Nie czuję tu celebrytów z telewizji.
Chodzi o dygnitarzy, ludzi na poziomie, właśnie coś takiego.
Jeszcze jedna ciekawostka, choć mogę chybić,
pojawia się też Ruth.
- Znasz to imię? - Tak.
- Wiesz, kto to? - Tak.
Żartujesz?
Muszę tu podkreślić, że Ruth jest bardzo ważna.
Ciekawa kobieta.
Czuję, że miała charakter.
- Musicie o tym wiedzieć. - Ludzie tak mówili.
- Wierzę ci. - Była z tego znana.
Kim jest mama?
Moja matka, babcia i przyjaciółka.
Mnóstwo się od niej nauczyłam.
- Jesteś młody. - To prawda.
Możesz jej nie znać.
- To ona. - Że co?
- Tak. - Co?
Żartujesz?
Napisy: Jędrzej Kogut