TYLER HENRY DÜNYANIN EN ÜNLÜ MEDYUMLARINDAN BİRİ.
300 BİNDEN FAZLA KİŞİ BEKLEME LİSTESİNDE.
BU DİZİDEKİ İNSANLAR O LİSTEDEN SEÇİLDİ.
TYLER KİMLER İÇİN MEDYUMLUK YAPACAĞINI BİLMİYOR.
BİR NETFLIX DİZİSİ
Selam Tyler!
Kahveni getirdim.
-Selam canım. -Günaydın.
Günaydın Tyler.
-Ne haber? -Nasılsın?
-İyiyim. Kahve getirdin demek. -Sevdiğinden.
-Sağ ol. -İyi misin?
-Evet, hazırlanıyorum. -Tamam.
Rahatına bakman için seni yalnız bırakayım.
Tamam.
Bugünkü medyumluk işini anlamak için kart çektim.
-Sahi mi? -Evet.
-Ne düşünüyorsun? -Göstereyim mi?
-Evet. -Gel.
Pardon.
Genelde medyumluk işi öncesi tarot açmam
ama bazen yardıma ihtiyaç duyduğumda veya yorgun olduğumda
neyin geleceğini netleştirmeme yardım ediyor.
Çıkan kart Asalar Kraliçesi. Yani anneleri ölmüş.
Vay canına.
Akla ilk gelen ilişki çocuklar.
Yani bir anne, kız durumu olacak.
Tüm bunlar vefattan haberleri olduğunu işaret ediyor.
-Peki. -Yani şok edici bir şey yok.
Buradaki asıl vurgu Asalar Kraliçesi. Tahminim şu:
Annesi ölen biri için medyumluk olacak.
Bugün ne giyeceğime karar verdik mi?
Evet. Donun var mı?
Don mu? İç çamaşırım var.
-Hollandaca "brookies" yani. -İç çamaşırım. Dantelli iç çamaşırım.
Bu sahne için kesenin ağzını açmalısınız.
Hemen dönerim. Giyineceğim.
-Anne çıkacağına bahse girelim mi? -Nesine?
Bilmem.
-Akşam yemeği? -Olmaz.
-Ortalık yerde. -Olmaz.
Olmaz mı? Göreceğiz.
Canım ıstakoz çekti.
-Odaklanıyorum. -Ben… Peki.
-Beliren şeyler var. -Tamam.
Bana…
-Anlat. -Gömleğe takılan bir şey.
-Peki. -Yaşlı hanım işi.
-Broş. -Muhtemelen bir tür broş.
-Tamam. -Çok yaşlı ve zayıf.
Bir ameliyat söz konusu.
Bunun ardından vefata giden bir yol var.
DÖRDÜNCÜ BÖLÜM ÖLÜ İNSANLARI GÖRMÜYORUM
Merhaba.
-Selam. -Selam Tyler.
Ne haber?
İyiyim. Sağ ol.
Çok tatlı.
-Evet. -Nasılsın?
-Adım Tyler. Memnun oldum. -Adell. Ben de.
-Bu da Victor. -Merhaba Victor. Nasılsın?
Seni şeker. Pekâlâ.
-Burada ufak bir dostumuz var. -Evet. Gel dostum.
Medyum olarak işim beliren her şeyle iletişim kurmaktır.
Başka türlü bilinmesi mümkün olmayan
belli noktalara, detaylara, bilgilere sahibim.
Ölü insanların yürüdüğünü falan görmüyorum.
Bu korkunç olurdu.
Bazen insanlar belirir
ve senin de tanıdığın yaşayan kişilere mesajı olur.
Herhangi birinin gelebileceği konusunda açık fikirli ol.
-Tamam. -Yanında eşya getirdin mi?
Evet, getirdim.
Harika.
Tamam.
Adell.
Tamam. Pekâlâ.
Adell.
Eşyalardan bağımsız olarak aileni, tanıdıklarını konuşalım.
Uzun bir ömür yaşamış yaşlı bir hanım beliriyor.
Büyükanne seviyesinde düşünürsek
ailende çok uzun ömür yaşamış, yaşlı kadın akrabaların var mı?
Çok yaşlıdan kastın ne bilmiyorum.
Evet. Kim bu kişi?
Çok tuhaf. Bulunduğumuz yerle bir alakası var mı acaba?
Çok tuhaf. Buranın enerjisi senin enerjinden çok farklı.
Şu an bir evdeyiz.
Bu senin evin değil mi?
-Hayır. -Senin değil. Evet, bu…
-Evin enerjisi farklı. -Evet.
Bu ev arkadaşım Michelle'e ait.
Sakin, huzur dolu bir arka bahçesi var.
Anladım.
Belki de bu kişi senin için belirmiyordur.
Tamam, devam ediyorum.
Pekâlâ. Erken ölüme bir gönderme olduğunu söylemeliyim.
Bu bir erkekle ilgili.
Biri 75, 85 yaş arasında vefat ediyorsa
-çok doğaldır. Normaldir. -Evet.
Bahsedeceğim kişi daha erken ölmüş ve tüm ömrünü yaşayamamış.
-Eşyalar bir erkekle mi ilgili? -Evet.
Öldüğünde kaç yaşındaydı?
15'ine girmesine iki gün vardı.
15 demek. Gelmene çok sevindi
çünkü rahatladığından bahsediyor.
Seninle bağ kurmak istiyor. Birkaç şeyden bahsediyor.
Tamam. Çok tuhaf.
Sürekli "biricik" diyor.
Biricik.
Ona öyle derdim.
-Evet. -Bana not bırakırdı.
Ona yapışkanlı not bırakırdım.
-Evet. -Hep öyle yapardı…
-Evet. "Biricik aşkım" yazardım. -Evet.
Bir sürü akademik gönderme gösteriyor.
Diğer çocuklardan çok farklı görünüyor.
Açıkçası bana üstün zekâlı biri hissi veriyor.
Genç yaşta "Nerede olacağım?" diyen birini görüyorum sanki.
"Hangi üniversite?" Hedefleri var.
-Evet. -Mantıklı mı?
Evet. Dokuz yaşında bana gelip "Anne, Yale'e gideceğim." dedi.
-Mühendis olacaktı. -Evet.
-Oğlunun adı neydi? -Tomari.
-Tomari Alijah.
Pekâlâ. Ne olduğunu anlatması için uğraşıyorum.
Tamam. Bunu vurgulayayım.
Yardımı olacak mı bakalım. Çok tuhaf.
Oğlun öldüğünde ondan uzakta mıydın?
-Evet. Ülke dışındaydı. -Tamam.
Tamam, ülke demek. Anladım. Başka bir yerdeydi…
Başka ülkede.
Çok bilgi verme ama öldüğünde yanında biri var mıydı?
Evet.
Yanındaki insanların müdahalesinin yetersiz olduğunu hissettim.
Bir çocuğun kötü bir olaya verdiği tepkiymiş.
Yanındakiler daha mı ufaktı?
Evet.
Bana bir koşuşturma hissi veriyor.
Koşuşturma görmem şunu işaret eder:
"Buradayım." derken birileri koşuşur, gider.
Orada bulunmak istemezler. Kaçan biri var mıydı?
-Evet. -Çünkü ben…
-Herkes. -Herkes mi? Anladım.
-Çok üzgünüm. -Evet.
Bu olay olduğunda nasıl başa çıkılacağı bilinmemiş.
-Herkes farklı yönlere gitmiş. -Bir gün onu yalnız bıraktılar.
Tanrım. Bir gün demek.
Çok üzgünüm.
Neden bilmiyorum ama nefes alamıyorum.
Bu ne bilmiyorum.
Sanki diyafram spazmı gibi ama şey yapamıyorum…
Ciğerlerime hava alıp veremiyorum.
Bir nefes darlığı durumu var mıydı?
Evet.
Şu an bana neler olduğunu anlatabilirsin.
Boğuldu.
-Boğuldu mu? -Evet.
Peki.
Okul gezisi bir çocuğun ölümüyle kötü bitti.
Tomari, Cobb Lisesi'nin gezisiyle Belize'ye gitmişti.
Öğrenciler yeni gelmişti.
Otele gitmeden önce
Sibun Nehrinde mola verdiler.
Tomari'nin üstünde boğulma anları da dâhil her şeyi kaydeden GoPro kamera vardı.
Bana Tomari'nin başına gelenleri kimsenin görmediği söylendi
ama kamera görüntülerinde
ona bakan en az 15 kişi gördüm.
Görüntüyü izlerken onun gözünden görmüş gibi oluyorsunuz.
Kamera kafasındaydı. Sudaki her dönüşü görülüyor.
Yardım istediğini gördüm.
"İmdat" diye yardım istiyordu.
Aslında birine iki kez dokundu ama elini ittiler.
Elini ittiler.
Birinin elini uzatması yeterliydi ama yapmadılar.
Anladım.
Kimse tek kelime etmedi.
Oradaki çocuklar yetişkinlere haber vermedi.
-Anladım. -Yetişkinler yokluğunu anlamadı.
Bu da başka bir konu. Kaybolduğunu anlamadılar.
Bu durumu fark etmeden kaldıkları yere geri döndüler.
Olayın nasıl yönetildiğine bakınca
oğlumun hayatına değer verilmediğini hissettim.
"Hayır, gerçekten özel biriydi." demek istiyorum.
Sizin için öyle olmayabilir…
…ama benim için dünyalara bedeldi.
O benim…
Sorumluluktan bahsediyor.
Daha sorumlu olunması gerektiğini, öyle olmadığını anlatıyor.
-Kimse sorumluluğu almayacak. -Kesinlikle.
Bu can sıkıcı bir şey. Olayı öğrenen insanların tepkisi bile
o gün orada olanların tepkilerinden daha büyükmüş.
Çok can sıkıcı.
Kaçan insanlara, hiçbir şey yapmayan ama yapması gereken insanlara
kızmadığını bilmeni istiyor.
-Evet. -Ama senin de kızmamanı istiyor.
Önünde koca bir hayat,
yaşanacak birçok güzel şey olduğunu düşünüyor.
Hayatı denince aklımıza ölümünün gelmesini istemiyor.
-Peki. -Evet.
O iyi.
Bunu bilmek güzel.
Siz bunları anlatmadan önce
vefatından bu yana Tomari'nin neler yaşadığını
anladığımı, tahmin ettiğimi hissettim.
Ama hislerimin teyit edilmesi beni çok rahatlattı.
Bugün kesinlikle oğlumla iletişim kurduğumu hissettim.
Sana bir şey söyleyeceğim.
-Söyle. -Çok ağır geldi.
Peki.
Bunu söylemem lazım. Bu evin sahibini tanıyor musun?
-Hayır, arkadaşının evi. -Öyle mi?
O çocukla ilgili bağ kurarken farklı bir etki hissettim.
Bu evden geliyordu. Garaj yolunda beliren uzun ömür yaşamış birinden geliyordu.
Bu evin sahibinin annesinin öldüğünden eminim.
Anneleri şuradaki kulübenin önünde belirmeye çalışıyordu.
Bu hanım beni rahat bırakmıyor.
Sürekli beliriyor. Çok kısa ama önemli bir mesajı var.
Tamam. Lisa, kadına bir sor.
Evin sahibi kimmiş? Lütfen dışarı çıkmasını rica et.
Garaj yoluna doğru git. Jose, benimle gel. İki kamera alalım.
-Evin sahibinin çıkmasını istedik. -Peki.
-Maskeli olacak. -Tamam, harika.
Mesafemizi koruyalm.
Tabii. Merhaba. Nasılsınız?
Çok iyiyim.
Güzel.
Yaptıklarına hayranım.
-Hepsine inanıyorum. -Teşekkürler.
Bir müşterim vardı.
Yakınıyla bağ kurmaya çalışırken senin için hoş bir hanım belirdi.
Çok tuhaf. Kendisi çok tatlı.
-Vefat ettiğinde epey zayıf, yaşlıymış. -Evet.
-Kızıyla bağ kurmak istedi. -Annem.
Bilmeni istedi. Şeye yönlendirdi…
-Kulübeyi görüyor musun? -Evet.
Ben oradan geçerken…
Buraya geldiğinde orada resim çektirdi.
Bana takısını gösterdi.
Takıları sever miydi bilmiyorum ama muhteşem gözüktü.
Takılara bayılırdı. Tuhaf, ucuz takılardı ama onlara bayılırdı. Evet, doğru bildin.
Bana sürekli M harfi gösterdi.
Adım Michelle. Michael ve Matthew diye iki oğlum var.
Anladım. Çok ilginç
çünkü çok gururlu bir şekilde belirdi. Oğlunun yaptığı bir şeyle gurur duyuyordu.
-Çok mutluydu. -Tanrım!
Ameliyat olduğundan bahsetti. Ameliyatı sonrasında gerileme,
-ve birçok olay başlamış. -Evet!
Ameliyat çok önemli çünkü beklenmedikti. Seçeneğimiz yoktu. Ameliyat olmasa ölürdü.
Faydası olur sandık. Sekiz hafta içinde onu kaybettik.
Evet. Vefatıyla barışık olduğunu epeyce vurguladı.
Ameliyat işleri hızlandırmış.
-Evet. Etkisini göstermiş. -Sonra kötüye gitti.
Çok tatlı, şirin biriydi. Senin yanında ve durumu iyi.
-Tanrım. -Çok tatlı.
-Onu eve götüresim geliyor. -Öyledir.
-Çok teşekkürler. -Memnun oldum.
-Sağ ol. Hoşça kal. -İyi günler.
Bahsi kazandım.
-Öyle mi? -Bir anne belirdi.
Ama müşterimin değil, evdeki dostunun annesiydi.
-Tanrım. -Rutinin bir parçası işte.
-10 dolar borçlusun. -İnanamıyorum.
-Tamam, hazırım. -Gidelim.
Epeydir teyzemi ve dayımı görmedim. Hanford'a pek sık gitmiyorum.
Bana mutlu anıları çağrıştırmıyor.
-Umarım cevap bulursun. -Evet.
Ya da fikirlerini öğrenirsin.
Annemin ailesine ne olduğunu öğrenmek için geri döndüm.
Annem hakkındaki bu yeni bilgiyi,
Stella'nın annemi bir şekilde evlat edindiğini öğrendik.
Sebebini anlamıyorum.
Tek bildiğim çekip gittiği. Evden ayrılıp Louisiana'ya gitti.
Döndüğünde de yanında Theresa vardı.
-Theresa'yı doğurduğunu sandık. -Anladım.
-Kardeşimiz sandık. -Anladım.
Theresa test yaptırdı ve annemin öz annesi olmadığını öğrendi.
Pete ve ben şok yaşadık
çünkü Theresa'yla büyümüştük. O bizim kız kardeşimiz.
Çocukluğumuz çok ilginç geçti çünkü Theresa beyazdı.
Bu hiç aklımdan geçmedi.
Theresa doğduğunda annem beyaz biriyle çıkıyordu.
Hiçbir şeyden şüphelenmedim çünkü şüphe edecek bir şey yoktu.
Onu almasının bir sebebi vardı. Bu sebep her neyse hiç söylemedi.
Sebebini bilmiyorduk.
Hiç okul toplantılarımıza falan gitmedi.
-Bizi hiç dişçiye, doktora götürmedi. -Evet.
Kardeşim olduğu için Theresa'yı korudum.
Sizi kim korudu?
Felicia.
Evet, Felicia…
Beni Felicia korudu.
Hep yanımdaydı. Felicia yanımda olmasaydı bugün burada olmazdım.
Neler yaşadığınızı biliyorum.
Durumu daha iyi anladıkça boşlukları dolduruyorum.
Hayatınızı değiştiren an neydi?
Sanırım şeydi…
Hapse girmemdi.
THERESA 13 YAŞINDAYKEN
STELLA, FOWLER OTELİNİN SAHİBİNİ ÖLDÜRMEKTEN SUÇLU BULUNDU.
18 YAŞINDAKİ PETER DA CİNAYETE YARDIMDAN HAPSE GİRDİ.
Benim için her şey iyi gidiyordu.
Polis olmak istiyordum.
İlk yılımda bilet dağıtıyordum. Futbol maçlarında çalışıyordum.
İşimi seviyordum. 18 yaşıma gireli birkaç ay olmuştu.
Sonra annem tüm hayallerimi, gelecek için planlarımı elimden aldı.
Polis olmayı, bir aile kurmayı,
emekli olup torun sevmeyi
hayal ediyordum.
STELLA NESTLE ÇİFTE CİNAYETTEN SUÇLU BULUNDU
18 YAŞINDAKİ OĞLU İKİ CESEDİ GÖMMEYE YARDIM ETTİ
ANNE VE OĞUL, FOWLER OTELİNDEKİ ÇİFTE CİNAYETTEN SUÇLU BULUNDU
Peter'ın otele gitmesi ona iyi gelebilir.
Bu olayı kapatmasına yardımcı olmasını umuyorum.
Olaylara yeni bir bakış açısıyla bakmasını sağlayabilir.
PETER 44 YIL SONRA İLK KEZ CİNAYET MAHALLİNE DÖNÜYOR.
Buraya gelmesinin nasıl olacağını hep merak etmiştim.
Suç burada işlendi.
Çok gerginim.
Burası ailemi kökünden değiştiren yer.
Nesiller boyunca bu olayın etkisi hissedildi.
İnsanlar büyükannemi tanıyordu. Bu yüzden benimle sürekli dalga geçtiler.
"Büyükannen katil." dediler.
Kötü şeyler yaşadım.
Kesinlikle burası.
Çocukken hep bu tek katlı binayla ilgili kâbuslar görürdüm.
Diğer odadan fena sesler geldiğini duyardım.
Bir çocuk olarak bana travma yaşattı.
Şu an otele bakıyorum. Aynı kâbuslarımda gördüğüm yere benziyor.
Gitgide başım dönüyor.
Benim için zorsa Peter için nasıl olduğunu hayal edebiliyorum.
-Of ya. -Vay canına.
Vay canına.
Evet, burası. Olay burada yaşandı.
Vay canına.
Evde uyuyordum. Annem beni aradı.
İş yerine, Fowler Oteline gelmemi istedi.
Bir şey göstereceğini söyledi.
-Ve… -Sana haberi böyle mi verdi?
-"Bir şey göstereceğim." -Evet, bir şey olmamış gibi.
İnanamıyorum.
Ofisin yanında John ve Judy'nin cesedini gösterdi.
JUDY OTELİN SAHİBİYDİ. JOHN DA SEVGİLİSİYDİ.
Küçücük odada bağlanmış iki ceset vardı.
Şeyi gördüm…
Kafalarından kan geliyordu.
Yüzlerini gördüm.
Anlattığına göre dört Meksikalı gelip John ve Judy'yi öldürmüştü.
Polise gidersem beni ve ailemi öldüreceklerini söyledi.
Annemle birlikte
teker teker cesetleri oraya taşıdım.
Sanırım annem otelin sahiplerini öldürüp oteli işletmeyi planladı.
Evet, bu olayda iki kurban vardı
ama iyice düşündüğümüzde sen de bu olayın kurbanı oldun.
Ona güvendim. İnsan ebeveynini dinler.
İncil'de de böyle yazar. Tek bildiğim buydu.
Ailemin başı belada diyerek hiç düşünmeden bunu kabul ettim.
Ailemi korumak için her şeyi yapardım.
Keşke onlara söyleyebilsem dediğin bir şey var mı?
Aklına gelen bir şey var mı?
Evet. Başlarıına gelenler yüzünden
John ve Judy'ye çok üzgün olduğumu söylemek isterdim zira bunu hak etmediler.
-Yoluma devam ettim çünkü hâlâ yaşıyorum. -Evet.
-Zavallı John ve Judy'nin bu şansı olmadı. -Evet.
Öte dünyayla bağ kurabildiğinden şimdi bir şey hissediyor musun?
John ve Judy'nin enerjisini hissediyor olabilirsin.
Açıkçası tek hissettiğim şey soğuk. Hava buz gibi.
Evet. Buraya gelmenin nasıl bir his olacağını hep merak ettim.
Burada ölen o zavallı insanların buraya hapsolduğunu sanmıyorum.
Çok uzaktalar.
Bir şey hissetmediğim için rahatladım.
Onlar belirse ne yapacağımı bilemezdim.
Konuşur muydum, onlara tutunur muydum?
Durumu daha da karıştırırdı.
Bu durumda gözlemlemeyi yeğliyorum.
Bu olayları ilk kez dinlemek inanılmazdı.
Bu hep ailem arasında konuşulan bir konuydu
ama bunu Peter'ın ağzından hiç dinlememiştim.
-Bunu biliyorsun. -Dinle.
Buranın hep efsanevi bir yanı vardı.
Burayı bir canavar olarak hayal ediyordum.
Burada meydana gelen olay yüzünden ben de annem de çok utanç yaşadık.
Artık bunu geride bırakıyorum.
Umarım bu, Peter'ın geride bırakması için bir adım olur
ve burada yaşananlar yüzünden etkilenen annem ve koca bir nesil
bu olayı geride bırakır.
İçimdeki yaraları deşmişim gibi hissediyorum.
Bir psikoloğa gitsem iyi olur çünkü çok zor geliyor.
Eve gidip annemin gözünün içine bakarak
gözyaşlarına boğulmak, onun için ağlamak istiyorum.
Sindirecek
bir sürü şey var.
-Ne haber? -Vay be. Şu hâline bak.
-Sarılalım. -Seninle gurur duyuyorum Tyler.
Bu olayı yaşayan herkes için üzülüyorum.
En çok da olayları hiç sindiremiş anneme üzülüyorum.
-Çok üzgünüm -Evet, biliyorum.
Bugün senin için çok zor geçmiştir.
Bugün hâlâ annemin ölüm döşeğinde bana anlatacağını söylediği sırlar var.
Bugün kardeşlerini dinledikten sonra bunların ne olduğunu düşünemiyorum.
Çok stres yaşamıştır. 18 yaşında olduğunu, hayatının elinden kayıp gittiğini düşün.
Ebeveyni ona yol göstermedi.
Üstelik Stella onu tehlikeye attı.
Akla gelebilecek her türlü ihmal vardı.
Ayrıca evimizde hiç yiyecek olmazdı.
Hiç yiyecek olmazdı. Bunu aklım almıyor.
Gwle'ın hep bir işi vardı. Adinin tekiydi ama hep bir işi vardı.
Bazen iki işte çalışırdı.
Anladım.
Ne gariptir ki babam sandığım adamın benim gibi iri, kahverengi gözleri vardı.
Herkes "Babana benziyorsun." derdi.
Sürekli bu lafı duyardım. Hep onun kızı olduğumu sandım.
Hepimize zarar verdi.
Kafamda Mariah Carey'nin "Obsessed" şarkısı çalıyor.
Bana göre sinir bozucu bir sesi var ama yine de onu dinliyorum.
-Kafamda ne dönüyor bilmiyorum. -Sevmiyorsun…
Sesiyle porselenleri parçalar.
Bilmem. Gey olduğum için beni etkiliyor. Gey erkekler Mariah Carey'yi sever.
-Bu, doğamızda var. -Sahi mi?
Rahimde insanı gey yapan hormonlara Mariah Carey yol açıyor.
-Noel vakti dağılıyor. -Öyle mi?
Buraya bayıldım. İnsanı iyileştiriyor.
Burada öylece oturabilirim. Ne var?
-Bu gerçek olamaz. -Ne oldu?
-Merhaba. -Evet.
-Vay be. -Ne haber?
-İyidir. Memnun oldum. -Memnun oldum.
-Sizi görmek harika.
-Beni ağırladığınız için sağ olun. -İnanılmaz.
Neler olup bittiğini öğrenmeye can atıyorum.
Bir yılı aşkın süredir bunu saklı tuttum.
Harika.
Hiç kolay olmadı.
Evet. Bugün bunu bekliyor muydun?
-Hiç beklemiyordum. -Sürpriz oldu.
-Evet. Aynen. -Evet.
Harika. Burada olmak çok güzel.
-Sağ ol. -Ne demek.
Meditasyon yapıp kendimle baş başa kalacağım.
Ne belirecek bakalım. Pekâlâ.
İlgimi çeken biri var.
Bana kalırsa akrabalık bağı yok.
Akrabalık bağı olmayan biri yani. Önemli olduğunu söylemeliyim.
Bu kişi bana akran olduğumuz hissini veriyor.
Bunu ne zaman hissetsem ailedense genelde kardeş, kuzen çıkıyor.
Aileden değilse bir partner, arkadaş çıkıyor.
Geldiğim andan itibaren önemli göründü ama daha sonra…
Bu ilginç işte.
Erken bir ölüm beliriyor.
Bu hep yaşlanamadan ölen birini işaret eder.
Gelmiş ve gitmiş. Ömrü kısa olmuş.
Bunu herkesin hazırlıklı olduğu hastalık olarak tarif edemem.
Erken vefat eden bir yakının var mı?
Erken vefat eden bir partnerim vardı.
Pekâlâ. İnsanlar hayatta birçok farklı şey yaşar.
Bu kişi vefat ettiğinde işleri gerçekten iyi gidiyormuş.
"Sonunda" diyor.
Bu işin garip tarafı da bu.
Çok fazla bilgi vermeden biraz açıklar mısın?
Sürekli dolaştığımı hissediyorum.
Deniz piyadesiydim. Camp Lejeune'deydim.
Sahil kenarında Wilmington, Kuzey Carolina'da yaşıyordum.
-Carolina. -Onunla tanıştım.
Çok iyi anlaştık.
Daha önce aldığım notlara bakacağım çünkü buraya gelirken…
Yanımdaysa göstereyim. "Caro" göndermesi var.
Bakın. Şurada "Carolina" yazıyor.
-"Carolina" demen ilginç. -Evet, orada tanıştık. Orada yaşadık.
Devam edelim. Dahası var.
Adı neydi?
Adı Jamie.
-Ama ikinci adını kullanırdı. -Tamam.
İkinci adı Duwyann.
"J" harfli biri var mı diye soracaktım ama bu yanlış olurdu. "J-A" yazdım.
"J-A-M" oldu. Bu yüzden kafam karıştı.
Öte dünyadaki herkesin iletişimi farklıdır.
Bazıları kolay, bazıları zor anlaşılır.
Devam ediyoruz.
Geldiğinde sürekli beliren bir şey var.
Vefat ettiğinde yakınlarına acı yaşatmak istememiş.
Çok güçlü bir şey belirdi. Bir saniye. Bir şey var.
"İstemiyorum." der gibi. Birine dair aklımıza kazınan son bir anı olur.
Birini düşününce hep akla o gelir.
"Hayır, çok daha fazlasıydım." diyor.
Aradaki bağ, sevgi. Birlikte geçirilen onca zamanın
akıldaki tek bir korkunç görüntüyle hatırlanmasını istemiyor.
Bunu ancak böyle tarif edebilirim.
Bu acı verici olsa da daha derinlere inmeliyim.
Parçalanma…
Bunu daha önce de hissettim. Tarif etmesi zor.
Parçalanan bir şey var mı?
Evet. Yaş günümdü.
Yeni taşındığımız sitenin havuzuna gittik.
Oradan güneşlenmek istedik.
Şezlongda güneşleniyordu. "Bir şey bana doğru geliyor sanki." dedi.
"Ne?" dedim.
Gülüştük. Onun yanına yattım.
Aniden rüzgâr çıktı.
Plaj şemsiyesi, direk üzerimize düştü
ve kafasını parçaladı.
Bana anlatıldığına göre kafanın en yumuşak noktasına girmiş.
Beynin en yumuşak noktasına isabet etmiş.
Çok üzüldüm.
Ertesi gün öldü.
Çok üzüldüm. Akıl almaz bir kaza olmuş.
-Yüreğim burkuldu. Çok üzüldüm. -Evet.
Bunu konuşmak bana acı veriyor.
Böyle bir şey yaşadığın için çok üzgünüm çünkü bu işin şöyle bir boyutu var…
Duygulandım.
Bunun nadiren olduğunu bilirler. Duygularım engel oluyor.
Bu tekrar görüşeceğimiz durumlardan biri
çünkü bugün her şeyi anlatmadım.
Tekrar görüşeceğiz. Bunun olmasını sağlayacağım.
Sarılabilir miyim?
Bu gerçekten çok zordu.
Normalde olduğu gibi derin bir bağ kuramadım
çünkü kendi duygularım baş gösterdi.
Gey olduğu için mi, çok bağdaştırdığım için mi böyle oldu
hiç bilemiyorum. Çocuklarını kaybedenlere medyumluk yapmam zor oluyor
ama kendimle bağdaştıramıyorum.
Bu olayda sürekli Clint'i düşündüm.
Neler yaşadığını düşündüm.
İnsanın çok sevdiği birini böyle kaybetmesini hayal bile edemiyorum.
Bu beni çok etkiledi.
Ben…
Evet, zordu.
-Selam! -Selam. Ne haber?
-İyiyim. Ya sen? -İyiyim. Müsait misin?
Evet, oturuyorum.
Güzel. Seni sevdiğimi söylemek için aradım.
Partnerini akıl almaz bir kazada kaybeden birine medyumluk yaptım.
Sürekli ağladım. Medyumluk yaparken hiç ağlamam.
Havuz başında oturuyorlarmış.
Partneri "Bana bir şey geliyor." demiş.
"Ne? Nasıl yani?"
Aniden rüzgâr çıkmış ve şemsiyeyi üzerilerine devirmiş.
Şemsiye partnerine isabet etmiş. Şemsiyenin bağlı olduğu direk
adamın kafatasına saplanıp ensesinden çıkmış.
Bu olaya tanık olmuş.
Olay 2008'de yaşanmış. Evlenememişler.
20'li yaşlarının sonundaymış.
Bunu düşündükçe sürekli ağladım.
İnsan hiç bilemiyor.
Bu beni duygusal olarak çok etkiledi.
Bu tuhaf bir arama oldu, kusura bakma. Seni seviyorum.
Bunu söylemek istedim. Seni görmeyi iple çekiyorum.
Sen bir tanesin. Evet.
Tamam, olur. Seni seviyorum. Yakında görüşürüz.
-Görüşürüz. -Peki. Hoşça kal.
VASQUEZ KAYALIKLARI KALİFORNİYA
-Seninle geldiğime sevindim. -Ben de.
Seyahate çıkmadan önce biraz kafa dinlememize sevindim.
Evet. Sevdiğimiz yerlerden birine gitmek güzel.
Evet.
Hazır mısın?
Baldırlarımı gördün. Hazırlar.
Oğlak burcu dağları sever.
-Oğlak bacaklı. -Öyleyim.
-Şu kayaya dikkat et. -Dramatik son olurdu.
-Şu çıkıntıda yürü. -Evet, anladım.
Dağdan düşerek öldüğümü bir düşünsene.
"Bunu göremedi." derler.
Daha güzel bir gün seçemezdik.
-Evet. Çok hoş. -"Evlenme mi teklif edecek?"
-"Bu yüzden mi buradayız? -"Evlenme" mi?
-İnsanlar bir anda beliriyor. -Bir anda.
Bunu konuştuk. Çok kötü bir evlenme teklifi olur.
Bir numarada restoran var. İkinci sırada aniden beliren insanlar var.
-Sana teklif etmem. -Hayır.
-Senden teklif beklerim. -Peki.
Baskı yapmıyorum.
Ne zaman olmasını istersin?
Baskı yapmıyorum.
Gözlerini kapadığında hayatının aşkını hayal ediyor musun?
Atı var. Neden bilmiyorum.
Dizlerimin üstüne çöktüğümü hayal ediyor musun?
-Böyle oluyor mu? -Hayır.
Öyle mi? Spontane evlenmeye ne deniyordu?
-Mecburi evlilik. Şey deniyordu… -Demek istediğini anladım.
Bana yardım edin ruhlar. Sevdiğimize kaçacağız.
-Evet, sevdiğine kaçma. -Aynen.
27 yaşındayken hayatım kökünden değişti.
Çok kıymetli bir yakınımı kaybettim.
Ne olduğunu öğrenmek istiyorum.
Cevap bulmak istiyorum.
Annem hiçbir cevap bulamadan ölmeden adalet istiyorum.
Ailem için adalet istiyorum.
Kardeşimi kimin öldürdüğünü bilmek istiyorum.
Merhaba. Adım Tyler. Memnun oldum.
-Ben de. -Çok memnun oldum.
-Burası ne güzelmiş. -Çok güzel.
Hemen ağlamak istemedim.
Sorun değil canım. Sorun yok. Burada olmaktan memnunum.
Bunun gerçekleştiğine inanamıyorum.
Evet. Bunu iple çekiyorum.
-Bugün bu süreçte herkes belirebilir. -Tamam.
Umarım haber almak istediğin kişiyle bağ kurarız.
-Umarım. -Birçok şey belirdi.
-Onu da konuşacağız. Faydalı oldu. -Tanrım.
-Eşyalarla çalışıyorum. -Evet.
-Yanında eşya var mı? -Evet.
-Büyük bir şey. -Sorun değil. Olur.
Sıkıntı yok.
-Başlamadan önce, adın ne? -Tamara.
Tamam. Bana gereken bu. Tamara.
Bana odaklanacak bir şey ver.
Bunu biraz tutayım.
Gelen adamla başlayayım.
Buraya gelmeden önce yaşıt bir erkeği hissettim.
Ne zaman yaşıt biri belirse
daha çok yaşaması gereken ama erken ölmüş birini işaret eder.
Bunu hissettim ama vurgulamam gereken daha yaşlı bir adam da belirdi.
Birlikte belirdiler.
Bu adam uygun bir yaşta vefat etmiş.
Erken vefat eden biriyle belirdi.
Bu eşyayla aralarında bağ var.
Çok ilginç.
Birçok ayrıntı beliriyor. Geldikçe ileteceğim.
Her şeyi tek başına yaptığını vurguluyorlar.
Omuzlarında büyük yük varmış.
İşleri tek başına idare etmişsin.
Yalnız olmadığını bilmeni istiyorlar.
Sağlığını merak ediyorlar. İyi olman için uğraşıyorlar.
Genelde insanlar birlikte belirdiğinde aralarında bir ilişki vardır.
Sebebini bilmiyorum ama bunu araştırıp göreceğiz. Bir saniye.
Erken vefat eden genç bir adamla, onunla beraber beliren yaşlı bir adam var.
Babası mı bilmiyorum ama ikisi bir arada.
Belirdiklerinde birlikteliklerine vurgu yapmamı istiyorlar.
Bu önemli görünüyor.
Sorun yok.
İkisini ayırmaya çalışıyorum ama birlikte beliriyorlar.
Sorun değil. Diğer kişinin kim olduğunu bulacağım.
-Bir baba figürünü kaybetti mi? -Babasını.
Anladım. Tamam. Bir çocuk.
Ve babası. Bu benim alanım.
Bugün onlardan haber almayı mı bekliyordun?
-Evet. -Tamam.
Veda sembolümü vurgulamamı istiyorlar.
Sonra hak ettiğimiz vedayı görememekten bahsediyorlar.
Veda edemediğimiz bir durum söz konusu mu?
-Konuşamadı. -Anladım.
Bu bana… Zavallı adama ne olduğunu anlamaya çalışıyorum.
Bana vücudunun birçok organının iflas ettiğini gösteriyor.
Babam Ekim 2019'da vefat etti.
Ölüm sebebi neydi?
Neden öldüğünü söyledin. Doğru bildin. Organları iflas etti.
Babam çok içki içerdi.
Anladım. Odasında gerçekleşen bir konuşmadan bahsetti.
Herkesin önünde konuşulamayacak kadar hassas bir şeye benziyor.
-Ne olduğunu bilmiyorum. Sen… -Aynen öyle oldu.
Halamla tedaviye devam etme
veya onu yaşam desteğinden çıkarma konusunda bir konuşma yaptım.
Halam bana "Bunu babanın önünde konuşmayalım." dedi.
-Aynen. -"Hâlâ bizi duyuyor."
O konuşmayı yapmak için odadan çıktık.
-Bunu biliyordu. -Vay canına.
Bunu duydu, biliyordu. Bununla da barışıkmış.
Bu ona "Tamam, gitme vaktim geldi." deme şansını vermiş.
Ona huzur vermiş. Vücudunda olmak onu rahatsız ediyormuş.
Önceki gece onunla konuştum. Onunla birlikteydim.
Hareket edemiyordu, refleksleri yoktu ama yüzüne bir damla gözyaşı düştü.
Hep acaba "Bunu yapma" demeye mi çalıştı diye düşündüm.
Yoksa "Bir itirazım yok" mu diyordu?
Evet.
Bana bunu söylediğin için çok teşekkür ederim.
-Doğru karardı. Evet. -Doğru karardı.
Evet, baban bana şöyle bir his veriyor.
Ölüm için hiçbir zaman uygun vakit yoktur
-ama baban kabullenmiş. -Evet.
Kardeşin de "Güm, bu üzerimize kaldı." diyor.
-Evet. -Böyle tarif etti.
İşin bu boyutu var.
Bana şeyi söyletiyor… Bana pek açılmıyor.
Çok güçlü biri.
Belirdiğinde çok korumacı görünüyor.
-"Kendimi korumalıyım." diyor. -Evet.
Bununla birlikte, dâhil olduğu bazı durumlardan dolayı pişmanlık duyuyor.
Belirdiğinde de bir kabullenme var.
"O kişilerle takılmam aptallıktı."
Etrafındaki insanlardan bahsediyor.
Bunu o da biliyordu. Bu çok can sıkıcı
çünkü içten içe bunun farkındaydı. Bunun iyi bir durum olmadığını biliyordu.
Bu durumdan nasıl kurtulacağını bilmiyormuş. Bu çok ilginç.
Vay canına.
Orada olmaması gerekiyormuş. Bunu söylemek garip gelir
ama "Orada olmaması gerekiyordu" durumu söz konusu.
Niye güçlü beliriyor bilmiyorum.
Bizi korumak istedi.
-Evet. -Bilmemizi istemedi.
-Olanları anlatmadı. -İnanıyorum.
"Ne oldu?" diye sordular.
-Bilmiyordum. -Evet.
Ne diyeceğimi bilemedim. Takıldığı belli kişileri tanımıyordum.
Aynen. Bunu anlatmaya çalışıyor.
Tekrar yapma imkânı olsa daha açık, daha şeffaf olurmuş.
Tamam.
Bana geldiği gibi aktarmalıyım.
Vefatından bahsederken bir göndermede bulunuyor.
Gerçekten öldüğü anla olaylar arasında geçen bir süre varmış.
Açıkça söyleyeyim. Anında vefat durumu yok.
Her ne olduysa aniden olmuş ama anlık değilmiş.
Olayın şöyle bir boyutu var…
Zaman boyutu. Bunu üzülerek söylüyorum.
Birine bir şey olduğunda zamanla yarışılır.
Polisi, 911'i ararız. Sağlık ekiplerini çağırırız.
Bir gecikme durumu var ve sebebini bilmiyorum.
Böyle bir husus var. Olayı öğrenmede gecikme var.
Tıbbi yardım almada gecikme var.
Biri daha hızlı hareket edebilirmiş ama etmemiş.
Bundan eminim. Bu mantıklı gelmeyebilir
ama zamanla ilgili bu vurguyu hissedip duruyorum.
Mantıklı geliyor mu?
Sorun değil.
Bir şey yapabilirdim.
Kardeşim 19 Ağustos 1999'da kayboldu.
Kardeşim kafasından vurularak öldürüldü.
Kayıptı.
-Daha hızlı hareket etmeliydim. -Bu normal bir tepki.
Kardeşimin kaybolduğunu öğrendiğimiz vakit
annem "Ondan haber almadım." dedi. Kendi kendime "Durumu iyidir." dedim.
"Ona bir şey olmaz. Durumu iyidir."
Sonra kayıp ilanları dağıtılmaya başlandı.
O vakit hâlâ Georgia'daydım çünkü bunlara inanmak istemedim.
Bununla uğraşmak istemedim. Büyük bir suçluluk duygusu yaşıyorum.
Bir sonraki uçağa atlayıp Milwaukee'ye gitmeliydim.
Annemi sakinleştirirdim.
En azından yardım ederdim.
Başkalarıyla konuştum. Bu olaya neyin yol açtığını az çok biliyordum.
Bir şey yapabilirdim.
Evet.
Arama grubuna katılmadığım için pişmanlık duyuyorum.
En önde ben olmalıydım.
Tamam.
Vefat ettiği yerle bulunduğu yeri vurgulayıp duruyor.
Olay olmuş ve sonra bir şekilde taşınmış. Bundan haberin var mı?
Çok doğru.
-Evet. -Kardeşim öldürüldü.
-Cesedi atıldı. -Evet.
İki farklı yere.
İki farklı yer. Bu durumdan kurtulmanın mümkün olmadığını biliyormuş.
Evet.
Aklına bir şey mi geldi?
Sanki…
…o gün öleceğini biliyormuş.
Alt yazı çevirmeni: Mustafa Üneşi