TYLER TO JEDNO Z NAJSŁAWNIEJSZYCH MEDIUM ŚWIATA.
NA LIŚCIE OCZEKUJĄCEJ MA PONAD 300 000 OSÓB.
LUDZIE W PROGRAMIE ZOSTALI WYBRANI Z TEJ LISTY.
TYLER NIE WIE, DO KOGO JEDZIE NA ODCZYT.
SERIAL NETFLIX
Cześć, Tyler.
Tyler, mam twoją kawę.
MAMA TYLERA
- Cześć. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
- Jak leci? - Jak się czujesz?
Świetnie, masz moją kawę.
- I to dobrą. - Dzięki.
- Wszystko gra? - Tak. Zaraz zacznę się zbierać.
Zostawię cię, żebyś mógł się zrelaksować.
Dobrze.
Sprawdzam w kartach, o czym będzie dzisiejszy odczyt.
- Tak? - No.
- I co sądzisz? - Pokazać ci?
- Tak. - Chodź.
Przepraszam.
Raczej nie sprawdzam tarota przed odczytami,
ale czasami, gdy potrzebuję wsparcia albo gdy czuję się zmęczony,
pomaga mi dostrzec, czego mogę się spodziewać.
Królowa Buław oznacza martwą matkę.
O rany.
To odniesienie w pierwszej kolejności do dzieci,
więc spodziewam się matki i córki.
To wskazuje na pewien stopień świadomości przed odejściem.
- Dobrze. - To raczej nie był szok.
Ale główny nacisk jest na Królową Buław.
Obstawiam,
że to odczyt dla zmarłej mamy.
Wiemy, co mam dziś założyć?
Masz majteczki?
Majteczki?
Mam figi.
- Brookies. To po holendersku. - Figi.
Koronkowe figi. Za tę scenę musicie dopłacić.
Zaraz wracam, muszę się przebrać.
Zakład, że to matka?
- O co? - Nie wiem.
- Pójdziemy na kolację? - Nie.
- Przy ludziach? - Nie.
Nie? Zobaczymy.
Mam ochotę na homara.
- Ja tu się skupiam. - Dobra.
- Coś się pojawia. - Jasne.
Mam…
- Mów. - Coś, co przypinasz do koszuli.
- Dobra. - Jak staruszki.
- Broszka. - Jakiś rodzaj broszki.
- Dobra. - Stara i szczupła kobieta.
Odniesienie do operacji.
Od tego momentu stan się pogarsza.
ROZDZIAŁ CZWARTY NIE WIDZĘ ZMARŁYCH
Dzień dobry.
- Cześć. - Tyler.
- Jak leci? - Dobrze, dziękuję.
Ale słodziak.
- Tak. - Jak się masz?
- Tyler, miło mi. - Adell, mnie też.
- To Victor. - Cześć, Victor. Co u ciebie?
Cudowny, no dobrze.
- Tu mamy małego przyjaciela. - O tak. Chodź, kolego.
Jako medium
przekazuję pojawiające się wiadomości, lubię szczegóły,
detale i informacje, których nie mógłbym poznać inaczej.
Nie widzę martwych ludzi na spacerze. To by było przerażające.
Czasem pojawiają się wiadomości,
dla innych żyjących osób.
Miej otwarty umysł, bo każdy może się tu pojawić.
- Dobrze. - Masz jakieś przedmioty?
Tak.
Cudownie.
Dobrze.
Adell.
No dobrze.
Adell.
Porozmawiajmy o twojej rodzinie, o ludziach, których znasz.
Pojawia się starsza pani.
Widzę, że dożyła sędziwego wieku.
Gdy mówimy o poziomie dziadków,
to masz w rodzinie kobiety,
które dożyły bardzo sędziwego wieku?
Zależy od definicji starości.
Jasne. Kto to?
Dziwne, może mieć związek z tym miejscem.
To miejsce odbieram inaczej niż twoją energię.
Jesteśmy przy domu.
To nie twój dom?
- Nie. - Nie twój.
Bo…
- Ma całkiem inną energię. - Tak.
To dom mojej przyjaciółki, Michelle.
Ma bardzo przyjemny i spokojny ogród.
Rozumiem.
Może to nie jest ktoś do ciebie.
Dobra, idźmy dalej.
Dobrze.
Pojawia się odniesienie do przedwczesnej śmierci.
Może chodzić o mężczyznę.
Śmierć kogoś, kto miał 75 albo 85 lat?
- To dobry wiek, to normalne. - Jasne.
Ten mężczyzna umarł wcześniej.
Nie przeżył pełnego życia.
- To rzeczy mężczyzny? - Tak.
Ile miał lat, gdy odszedł?
Piętnaście bez dwóch dni.
Cieszy się, że tu jesteś,
bo pokazuje mi uczucie ulgi.
Chciał nawiązać kontakt.
Wspomina o kilku rzeczach.
Dobra, to dziwne.
Ciągle mówi o „Jedynej”.
Ciągle go tak nazywałam.
- No tak. - Zostawialiśmy sobie liściki.
- Pisałam je na kartkach samoprzylepnych. - No tak.
- Pisałam „Kocham, Jedyna”. - No tak.
Pokazuje mi też mnóstwo odniesień do nauki.
Wydaje się inny niż reszta dzieci.
Będę szczery, czuję, że był szalenie inteligentny.
Już w młodym wieku pytał: „W którą stronę pójdę?
Na którą uczelnię?”. Czuję jego pasję.
- Tak. - To ma sens?
Jak miał dziewięć lat, przyszedł do mnie i powiedział:
„Mamo, pójdę na Yale”.
- Miał zostać inżynierem. - Jasne.
- Jak się nazywał? - Tomari.
Tomari.
Tomari Alijah.
Chcę, żeby opowiedział, co się stało.
Muszę to podkreślić.
Może to pomoże. Dziwne.
No dobrze. Nie było cię przy nim, gdy umarł?
- Tak. Był za granicą. - Dobrze.
Był w zupełnie innym…
Kraju.
Nie zdradzaj za dużo, ale powiedz, czy był tam ktoś inny?
Tak.
Czuję, że reakcja innych była bardzo dziecinna.
Dziecko by tak zareagowało, widząc, że dzieje się coś złego.
Ci ludzie byli młodsi?
Tak.
Wyczuwam rozpierzchanie.
Zazwyczaj to znaczy,
że ktoś gdzieś był, a potem odchodzi albo ucieka.
Nie chciał dłużej tam być. Czy ktoś wtedy uciekł?
- Tak. - Bo czuję, że…
- Wszyscy. - Rozumiem.
- Przykro mi. - No tak.
Czuję, że to się stało, ale nikt nie wiedział, co ma zrobić.
- Wszyscy się rozeszli. - Zostawili go do następnego dnia.
Boże, do następnego dnia?
Tak mi przykro.
Czuję, że nie mogę złapać oddechu.
Nie wiem, o co chodzi.
Jakbym nagle stracił z płuc powietrze.
Ale nie mogę…
wziąć oddechu i go wypuścić.
- Czy miał wtedy problemy z oddychaniem? - Tak.
Chyba możesz mi powiedzieć, co się stało.
Utonął.
- Utonął? - Tak.
Tak.
Wycieczka zamieniła się w tragedię, gdy zmarł jeden z nastolatków.
Tomari brał udział w wycieczce szkolnej do Belize.
Uczniowie wylądowali,
ale przed pójściem do hotelu zatrzymali się nad rzeką Sibun.
Tomari miał ze sobą kamerę GoPro,
która wszystko nagrała.
Jego utonięcie również.
Powiedzieli mi, że nikt nie widział, co mu się stało.
Ale na nagraniu
widziałam co najmniej 15 szukających go osób.
Nagrywał z perspektywy oczu, przyczepił sobie kamerę tutaj.
Widać każdy jego ruch.
Widziałam, jak prosi o pomoc.
Krzyczał: „Pomocy”.
Dwa razy kogoś dotknął,
ale ta osoba odtrąciła jego rękę.
Wystarczyło tylko wyciągnąć rękę,
ale tego nie zrobili.
No tak.
Nikt nic nie powiedział.
Dzieci nic nie powiedziały dorosłym.
- No tak. - Ale dorośli go nie szukali.
Nie zauważyli, że go nie ma.
Wrócili do miejsca, w którym mieli spać,
zanim się zorientowali.
Załatwili to w taki sposób,
że poczułam,
że nie cenili życia mojego syna.
Chcę powiedzieć: „Był wyjątkowy”.
Może nie dla was, ale…
Znaczył tak wiele…
Po prostu…
Wspomina o odpowiedzialności.
Poza tym mówi,
że nie wyciągnięto odpowiedzialności, choć jego zdaniem ktoś powinien to zrobić.
- Zdecydowanie. - To już się chyba nie zmieni.
Frustrujące jest to, że mimo tej reakcji
sprawa jest większa niż osoby, które tam były.
To bardzo frustrujące.
Chce przekazać, że nie jest zły na tych, którzy uciekli.
Na tych, którzy powinni byli coś zrobić.
- No tak. - Ale…
nie chce, żebyś była zła.
Wygląda na to, że przed tobą całe życie
i dużo pozytywnych doświadczeń.
Nie chce, by śmierć określała nasze postrzeganie jego życia.
- No tak. - Rozumiesz?
Ma się dobrze.
Dobrze wiedzieć.
Przed odczytem
miałam wrażenie, że próbuję zgadnąć,
co się dzieje z Tomarim od chwili jego odejścia.
Teraz dostałam potwierdzenie,
to bardzo pocieszające.
Na pewno czuję, że skontaktowałam się dzisiaj z synem.
Powiem ci coś ciekawego.
- Mów. - To było coś ciężkiego.
Dobrze.
Znasz właścicielkę tego domu?
To dom jej przyjaciółki.
W trakcie tego odczytu wyraźnie poczułem,
że pojawia się stara osoba związana z tym domem.
Czułem ją już w samochodzie.
Jestem pewny, że matka właścicielki nie żyje.
Matka próbowała się przebić przy tej małej szopie.
Ta kobieta mnie nie zostawi.
Ma bardzo krótką, ale ważną wiadomość.
Dobrze, Lisa,
poproś właścicielkę domu, żeby wyszła teraz na zewnątrz.
Potem idź na podjazd. Jose, idziesz ze mną.
Weźmy dwie kamery.
- Właścicielka wychodzi. - Dobrze.
- Wyjdzie w maseczce. - Świetnie.
- Nie stójmy zbyt blisko. - Jasne.
Dzień dobry, jak leci?
- Wspaniale. - To dobrze.
Uwielbiam to, co robisz.
- Mocno w to wierzę. - Dziękuję.
Próbowałem się skontaktować z rodziną klientki,
ale nagle pojawiła się urocza staruszka, która przyszła do pani.
To przedziwne, bo była bardzo urocza.
- Umarła w podeszłym wieku, była szczupła. - Tak.
- Chciała skontaktować się z córką. - To moja matka.
Chciała pani przekazać, że…
- Widzi pani tę szopę? - Tak.
Gdy tam podszedłem…
Gdy tu była, zrobiliśmy jej tam zdjęcie.
Pokazywała mi tanią biżuterię.
Nie wiem, czy ją lubiła,
ale była bardzo zjawiskowa.
Uwielbiała nietypową, czasem tanią biżuterię.
Uwielbiała ją, masz rację.
Ciągle pokazywała mi literę „M”. Różne…
Michelle to ja, a Michael i Matthew to moi synowie.
To było bardzo zabawne.
Była bardzo dumna z czegoś,
co zrobili pani synowie.
- Tak się cieszyła. - Boże!
Poza tym wspomniała o operacji,
która przyspieszyła odejście.
O Boże, tak!
Operacja jest ważna, bo byliśmy zaskoczeni.
Nie mieliśmy wyjścia, inaczej by umarła.
Miała pomóc, ale dała tylko osiem tygodni.
Mówi, że odeszła w bardzo spokojnych okolicznościach.
Operacja zdaje się być katalizatorem.
- To prawda. - Potem zaczęło się sypać.
Była urocza i kochana. Dalej tu jest i nic już jej nie dolega.
- Boże. - Taka urocza.
- Chcę ją wziąć do domu. - Jest urocza.
- Dziękuję. - Cudownie.
- Pa! - Miłego dnia.
Wygrałem zakład.
- Tak? - Pojawiła się matka.
Ale nie klientki, a przyjaciółki.
- O Boże. - Taka robota.
- Wisisz mi dychę. - Boziu.
- Gotowy. - To jedziemy.
Dawno nie widziałem cioci i wujka, bo rzadko jeżdżę do Hanford.
Nie mam stamtąd dobrych wspomnień.
- Oby mieli odpowiedzi. - Jasne.
Albo swój punkt widzenia.
MIASTO RODZINNE TYLERA
Wracam, bo chcę się dowiedzieć,
co się stało z rodziną mojej mamy.
Wiecie, odkryliśmy,
że Stella w jakiś sposób zdobyła moją mamę,
ale nie rozumiem, jak…
Wiem tyle…
CIOCIA TYLERA/SIOSTRA THERESY
…że pojechała do Louisiany,
a wróciła z Theresą.
- Założyliśmy, że ją urodziła. - No tak.
- Była naszą siostrą. - Tak.
Theresa zrobiła test.
Okazało się, że mama nie jest jej mamą.
Razem z Pete’em byliśmy w szoku,
bo z nią dorastaliśmy, to nasza siostra.
To zabawne, bo dorastaliśmy razem,
a Theresa jest biała.
WUJEK TYLERA/BRAT THERESY
To nigdy nas nie zastanawiało.
Mama chodziła z białymi,
więc niczego nie podejrzewałem, bo to nie było podejrzane.
Nigdy nam nie powiedziała, jaki miała motyw.
Nie wiedzieliśmy.
Nigdy nie chodziła na nasze uroczystości szkolne.
- Nie chodziła z nami do lekarzy. - Nic.
Broniłem Theresę, bo była moją młodszą siostrą.
A kto bronił ciebie?
Felicia.
Tak, Felicia.
Mnie broniła Felicia.
Podejrzewam, że gdyby nie ona,
nie byłoby mnie tu.
Wiem, że dużo przeszliście.
Próbuję uzupełnić luki i wszystko lepiej zrozumieć.
W którym momencie, zmieniły się wasze życia?
Myślę, że wtedy…
kiedy poszedłem do więzienia.
STELLA ZOSTAŁA SKAZANA ZA MORDERSTWO WŁAŚCICIELKI MOTELU FOWLER,
GDY THERESA MIAŁA 13 LAT.
PETER MIAŁ 18 LAT, ZOSTAŁ SKAZANY ZA WSPÓŁUDZIAŁ.
Wszystko mi się układało.
Chciałem zostać policjantem.
Przez pierwszy rok wystawiałem mandaty
i pracowałem na meczach.
Uwielbiałem tę pracę.
Byłem parę miesięcy po osiemnastce,
gdy moja matka
odebrała mi marzenia i przyszłość.
Marzyłem o pracy policjanta i rodzinie.
Chciałem przejść na emeryturę…
doczekać się wnuków.
STELLA NESTLE WINNA PODWÓJNEGO ZABÓJSTWA
18-LATEK POMÓGŁ MATCE ZAKOPAĆ ZWŁOKI
MATKA I SYN SKAZANI ZA PODWÓJNE MORDERSTWO W MOTELU FOWLER
Odwiedzenie tego motelu może mu pomóc.
Mam nadzieję, że pomoże mu zamknąć ten etap.
Może zobaczy wszystko z nowej perspektywy.
PETER NIE WRÓCIŁ NA MIEJSCE ZBRODNI PRZEZ 44 LATA.
Zawsze się zastanawiałem, jak będzie wyglądała ta wizyta.
To miejsce zbrodni.
Bardzo się stresuję.
To miejsce na zawsze odmieniło historię mojej rodziny.
Fale przeszły przez kilka pokoleń.
Ludzie wiedzieli, kim była moja babcia. Wyśmiewali mnie z tego powodu.
Mówili: „Twoja babcia jest morderczynią”.
Mnóstwo okropieństw.
To tutaj, na pewno.
W dzieciństwie śniły mi się koszmary o tym parterowym budynku.
Z pokojów dochodziły straszne dźwięki.
To trauma dla dziecka.
Motel wygląda dokładnie tak jak ten z moich koszmarów.
Nagle robi mi się słabo.
Jeśli ja tak reaguję, nie wyobrażam sobie, co czuje Peter.
- Stary. - O rany.
To właśni tu.
Jestem w domu, śpię. Nagle dzwoni mama.
Pyta, czy mogę podjechać do Fowlera,
gdzie pracowała.
Miała mi coś pokazać.
- I… - Tak ci powiedziała?
- „Muszę ci coś pokazać?” - Jak gdyby nigdy nic.
Jezu.
Tuż obok biura
leżały ciała Johna i Judy.
JUDY BYŁA WŁAŚCICIELKĄ MOTELU, A JOHN JEJ CHŁOPAKIEM.
Dwa związane ciała w małym pokoju.
Zobaczyłem…
krew wypływającą z głowy.
Zobaczyłem ich twarze.
Twierdziła, że czwórka Meksykanów
zabiła Johna i Judy.
Mówiła, że jak pójdę na policję, na pewno zabiją mnie i całą rodzinę.
Razem z mamą wyciągnęliśmy ciała
jedno po drugim.
Mama chciała chyba zabić właścicieli
i zacząć zarządzać motelem.
Tu były dwie ofiary, ale na swój sposób
ty też stałeś się ofiarą.
Zaufałem jej. Rodziców trzeba słuchać.
Tak jest napisane w Biblii. Tak mnie nauczono.
Uwierzyłem, że moja rodzina ma kłopoty.
Żeby chronić swoją rodzinę, zrobiłbym wtedy wszystko.
Chciałbyś im coś powiedzieć?
- Coś przychodzi do głowy? - Tak.
Powiedziałbym im, że jest mi przykro,
bo nie zasługiwali na to, co ich spotkało.
- Ja dobrze na tym wyszedłem, ciągle żyję. - No tak.
- Biedni John i Judy nie mieli wyboru. - No tak.
Ty łączysz się z drugą stroną.
Coś tu czujesz?
Energię od Johna i Judy?
Bardziej chłód, jeśli mam być szczery.
Strasznie tu zimno, ale tak.
Myślałem, co poczuję, gdy odwiedzę to miejsce.
Nie sądzę, żeby ci biedni ludzie, ciągle tu czekali.
Są już daleko.
Cieszę się, że nic do mnie nie dociera.
Nie wiedziałbym, co z tym zrobić.
Opowiedzieć o nich czy nie?
To by wszystko skomplikowało.
W tym wypadku wolę obserwować.
To surrealistyczne doświadczenie, bo usłyszałem tę historię po raz pierwszy.
To zawsze była historia mojej rodziny,
ale nigdy nie słyszałem, jak Peter ją opowiada.
- Właśnie tak. - Wiesz co?
To miejsce zawsze było dla mnie niemal mityczne.
Wyobrażałem je sobie jak potwora.
Wstydziliśmy się z mamą tego,
co tu się wydarzyło…
ale już odpuściłem.
Mam nadzieję, że Peter też da radę.
Podobnie jak moja mama i pokolenia ludzi,
których dotknęło to wydarzenie.
Mam wrażenie, że strasznie to wszystko w sobie zamieszałem.
Pewnie powinienem pójść do terapeuty,
ale to strasznie ciężki temat.
Muszę teraz wrócić do mamy,
myślę, że popłaczę się za nią.
To dużo do przetrawienia.
- Jak leci? - O Boziu.
- Przytul mnie. - Jestem z ciebie bardzo dumna.
Bardzo współczuję im wszystkim.
Ale mama chyba najmniej to wszystko przepracowała.
- Przepraszam. - Wiem.
To musiał być trudny dzień.
Mama powiedziała, że część tajemnic zdradzi mi dopiero na swoim łożu śmierci.
Po tym, co powiedziało mi jej rodzeństwo, nie wyobrażam sobie, o co może chodzić.
To musiała być wielka presja, miał 18 lat,
myślał, że życie mu się układa.
Nie tylko nie miał wsparcia rodzica,
Stella naraziła go na niebezpieczeństwo.
Zaniedbania na każdym kroku.
Nawet nie mieliśmy w domu jedzenia.
Tego w ogóle nie potrafię zrozumieć.
Gwle miał pracę, był do dupy, ale zawsze miał pracę albo nawet dwie.
No tak.
Człowiek, którego miałam za ojca, ma takie same duże brązowe oczy.
Ludzie powtarzali: „Wyglądasz jak tata”.
Ciągle to słyszałam, więc zaczęłam w to wierzyć.
Ten człowiek robił nam krzywdę.
W głowie utknęło mi „Obsessed” Mariah Carey.
Irytuje mnie jej głos, ale wciąż słucham jej muzyki.
- Nie wiem, o co chodzi. - Nie lubisz…
Sprawia, że porcelana pęka.
Ale do mnie trafia, bo jestem gejem.
Mariah to przeznaczenie gejów.
- Tak jesteśmy skonstruowani. - Naprawdę?
To te hormony, które robią z nas gejów w łonie.
Rozpylają je w okolicy świąt.
Uwielbiam to miejsce, jest bardzo terapeutyczne.
Mógłbym tak siedzieć i…
- Jaja sobie robisz? - Co?
- Witam. - No tak.
- Rany. - Jak leci?
Dobrze.
Miło was poznać.
- Mnie też. - Bardzo mi miło.
- Dziękuję za gościnę. - To obłęd.
Chętnie usłyszę całą historię.
Od ponad roku utrzymywałem to w tajemnicy.
- Niesamowite. - Nie było łatwo.
No tak. Spodziewałeś się?
- W ogóle. - Czyli to niespodzianka.
- I to wielka. - No tak.
Cieszę się, że tu jestem.
- Dziękuję. - Jasne.
Teraz będę medytował
i zobaczymy, co się pojawi.
Jestem zainteresowany jedną osobą.
Nie sądzę, żeby należał do biologicznej rodziny.
Ktoś, z kim nie łączą nas więzy krwi.
Ale wygląda na istotną osobę.
Wyraźnie czuję, że jest na tym samym poziomie.
To zawsze oznacza,
że z rodziny mówimy o bracie albo kuzynie.
Jeśli to ktoś spoza rodziny, może chodzić o partnera albo przyjaciela.
Od samego początku wydawał się istotny, ale potem…
To ciekawe.
Wyczuwam przedwczesną śmierć.
Prawie zawszę mówimy wtedy o kimś, kto umarł, zanim zdążył się zestarzeć.
Jestem i mnie nie ma. Bardzo szybko.
Niekoniecznie choroba,
nie można się było przygotować.
Znacie kogoś, kto odszedł zbyt wcześnie?
Tak, znam kogoś takiego.
Mój partner odszedł zbyt wcześnie.
W życiu przechodzimy przez tak wiele.
Odnoszę wrażenie, że w tamtym okresie
wszystko zaczynało się układać.
Słyszę słowo „wreszcie”.
To mnie tutaj dziwi.
Możesz trochę nakreślić sytuację?
Mam wrażenie, że idę na ślepo.
Byłem w piechocie morskiej w bazie Camp Lejeune.
Żyłem na wybrzeżu Wilmington w Karolinie Północnej.
Tam się spotkaliśmy i zaczęło nam się układać.
Spojrzę na notatki, które robiłem po drodze tutaj…
Zapisałem jedno hasło: „Karolina”.
Widzisz? Karolina.
To ciekawe, że powiedziałeś o Karolinie.
Tam się poznaliśmy i tam mieszkaliśmy.
Idźmy dalej, to nie koniec.
Jak miał na imię?
Jamie.
- Ale wolał drugie imię. - Dobrze.
- Jego drugie imię to Duwyann. - Miałem pytać o literę „J”.
Czułem, że to nie to. Potem zapisałem „JA”.
Widzisz, „JAM”, stąd moje zdziwienie.
Każdy z drugiej strony komunikuje się inaczej.
Niektórych jest ciężej zrozumieć.
Idziemy dalej.
Ciągle pojawia się jedna rzecz:
nie chciał, żeby jego śmierć straumatyzowała jego otoczenie.
Bardzo wyraźnie to czuję. Sekundę, coś jest na rzeczy.
Jakby nie chciał…
Czasem ostatnie wspomnienie
zostaje z nami na zawsze.
W pewnym momencie staje się jedynym wspomnieniem.
Przekazuje mi: „Byłem kimś więcej”.
Ta miłość, ta więź.
Nie chcę, żeby spędzony wspólnie czas
był definiowany przez jeden okropny obrazek.
Tylko tak mogę to opisać.
To bolesne, ale muszę kontynuować.
Pęknięcie.
Już wcześniej czułem coś trudnego do opisania.
Wiesz, czy coś pękło?
Tak, to były moje urodziny.
Poszliśmy położyć się przy basenie
w budynku, w którym mieszkaliśmy.
Opalał się na leżaku.
Nagle powiedział: „Coś po mnie leci”.
Pośmialiśmy się i położyłem się koło niego.
Nagle wzmógł się wiatr.
Parasol plażowy z wystającymi drutami
spadł na nas obu.
Metal przebił się przez jego głowę.
Przeszedł przez najbardziej miękką część.
Powiedziano mi, że to najbardziej miękka część.
Tak mi przykro.
Zmarł następnego dnia.
Tak mi przykro, co za dziwny wypadek.
- Bardzo współczuję. - No tak.
Nie lubię o tym mówić.
Przykro mi, że byłeś tego świadkiem,
bo pojawiają się tu elementy, które przypominają moje emocje.
Oni wiedzą, że to rzadkość, ale emocje mi przeszkadzają.
To jedno ze spotkań,
które chciałbym powtórzyć,
bo nie wszystko wychwyciłem.
Upewnię się, że jeszcze się spotkamy.
Mogę cię przytulić?
To było trudne.
Nie byłem w stanie…
nawiązać takiego połączenia jak zwykle.
Moje emocje przebiły się na powierzchnię.
Nie wiem, może chodzi o to, że też są gejami?
Czułem, że coś nas łączy.
Gdy robię odczyt komuś, kto stracił dziecko,
nie mogę się odnieść do ich tragedii.
Tu ciągle myślałem o Clincie.
Myślałem o tym, przez co przeszedł.
Nie wyobrażam sobie stracić kogoś, kogo tak bardzo kocham.
Bardzo to odczułem.
Po prostu…
To było trudne.
- Cześć. - Co u ciebie?
- Wszystko gra. - Masz czas?
Tak sobie siedzę.
To miło. Chciałem tylko powiedzieć, że cię kocham.
Właśnie wyszedłem z odczytu z mężczyzną,
którego partner zginął w dziwnym wypadku.
Cały czas płakałem, a nigdy nie płaczę na odczytach.
Siedzieli przy basenie,
jego partner powiedział, że coś po niego leci,
on spytał, o co mu chodzi,
a potem wiatr przywiał nad nich parasol.
Parasol na niego spadł, a kijek, do którego był przymocowany,
przeszedł przez czaszkę tego gościa.
A on na to wszystko patrzył.
To było w 2008, nie mogli wziąć ślubu.
Miał dwadzieścia parę lat.
Cały czas płakałem,
bo czasem po prostu nie wiemy.
To miało na mnie wpływ emocjonalny.
To dziwny telefon, przepraszam, ale kocham cię.
Musiałem ci to powiedzieć, nie mogę się doczekać powrotu.
Jesteś najlepszy.
No dobra, kocham cię. Porozmawiamy wkrótce.
- Do usłyszenia. - Pa.
VASQUEZ ROCKS KALIFORNIA
- Cieszę się, że jestem dziś z tobą. - Ja też.
Dobrze, że możemy się zrelaksować, zanim ruszymy w trasę.
Miło jest odwiedzić jedno z ulubionych miejsc.
No tak.
Gotowy?
Łydki są gotowe, widziałeś.
Koziorożce są stworzone do gór.
- Kozie nogi. - Mam kozie nogi.
- Uważaj. - To by było dramatyczne.
- Chodź tutaj. - Przyjąłem.
Wyobraź sobie, że spadam z góry. „Nikt się nie spodziewał”.
Nie mogliśmy wybrać lepszego dnia.
Pięknie, prawda?
- „Oświadczy się? Po to tu jesteśmy?” - Co? Oświadczy?
- Chcę flash mob. - Flash mob?
Rozmawialiśmy o tym, to najgorsze możliwe oświadczyny.
Restauracja jest na szczycie listy. Flash mob jest blisko drugiego miejsca.
- Ja raczej nie spytam. - Nie.
- Czekam na ciebie. - Dobra.
Ale bez presji.
- Kiedy byś tego oczekiwał? - Bez presji.
Zamknij oczy, wyobraź sobie miłość swojego życia na koniu.
Czemu jestem na koniu?
Jak to sobie wyobrażasz? Klęczę?
- Cała reszta? - Nie.
Jak się nazywa spontaniczny ślub?
- Ślub natychmiastowy, no wiesz… - Nie wiem, o czym mówisz.
Duchy, pomóżcie mi. Uciekniemy razem.
- Uciekniemy, żeby się pobrać? - Właśnie tak.
W wieku 27 lat moje życie zmieniło się na zawsze.
Straciłam kogoś bardzo bliskiego.
Chcę się dowiedzieć, co się stało.
Chcę poznać odpowiedzi.
Chcę sprawiedliwości,
zanim mama odejdzie bez odpowiedzi.
Chcę sprawiedliwości dla rodziny.
Chcę wiedzieć, kto zabił mojego brata.
Dzień dobry.
Tyler, miło mi.
- Miło cię poznać. - Ciebie również.
- Piękne miejsce! - Bardzo piękne.
Nie chciałam od razu się rozpłakać.
Spokojnie, skarbie. Wszystko gra, cieszę się, że tu jestem.
Nie wierzę, że to się dzieje.
Nie mogę się doczekać.
- Dzisiaj może się pojawić każdy. - Dobrze.
Oby pojawiła się też osoba, na którą liczysz.
- Oby. - Czułem dużo rzeczy.
Porozmawiamy też i o tym.
To powinno pomóc.
- Pracuję z przedmiotami. - Wiem.
- Masz jakieś? - Tak.
- To coś dużego. - W porządku.
Żaden problem.
- Jak masz na imię? - Tamara.
To wszystko.
Tamara.
Sekundka, skupię się.
Dobrze, potrzymam to.
Chcę zacząć od tego mężczyzny.
Gdy tu jechałem, pojawił się współczesny mężczyzna.
To oznacza kogoś,
kto prawdopodobnie zmarł za wcześnie,
kto powinien był żyć dłużej.
Potem pojawił się razem ze starszym mężczyzną,
którego też muszę podkreślić.
Pojawiają się razem.
Jeden z nich odszedł w bardziej adekwatnym wieku,
ale pojawia się z kimś, kto umarł wcześniej.
Mają związek z tym przedmiotem.
To ciekawe.
Przekażę ci szereg szczegółów.
Mam bardzo podkreślić wszystko, co musiałaś zrobić samodzielnie.
Dźwigałaś wszystko na swoich barkach, bo robiłaś to sama.
Mówią, że nie jesteś sama.
Zależy im na twoim dobrostanie, chcą się upewnić, że masz się dobrze.
Ciekawe, zazwyczaj ludzie, którzy pojawiają się razem,
mają ze sobą jakiś związek.
Nie wiem, o co chodzi, ale się temu przyjrzymy.
Daj mi sekundkę.
Młodszy mężczyzna, który umarł za wcześnie
i starszy, który idzie razem z nim.
Nie wiem, czy był dla niego jak ojciec,
ale na pewno są połączeni.
Mam podkreślić bycie razem.
To bardzo ważne.
Jest dobrze.
Próbuję ich rozdzielić, ale ciągle są razem.
Muszę zrozumieć, kim jest ten drugi.
- Stracił może… - Ojca.
Dobra. Czyli jedno rodzeństwo
i tata, to dwa obszary.
Z nimi chciałaś się skontaktować?
- Tak. - To dobrze.
Mam wspomnieć o symbolu pożegnania.
Wspominają, że nie pożegnali się właściwie.
Znasz sytuację, w której nie mogli się pożegnać?
- Nie był w stanie mówić. - Dobra.
Ściąga mnie do…
Próbuję zrozumieć, co się biedakowi stało, bo pokazuje,
że wiele części ciała nie działało.
Mój tata
odszedł w październiku 2019.
Na co umarł?
Sam powiedziałeś.
Trafiłeś. Narządy padły.
Mój tata lubił wypić.
Rozumiem.
Wspomniał też o rozmowie w jego pokoju.
To chyba delikatna rozmowa, której nie prowadzi się przed kimś.
- Nie wiem, o co chodzi. - Właśnie tak było.
Chcieliśmy rozmawiać o tym, czy podtrzymywać go przy życiu,
czy wyłączyć maszyny.
Ciocia powiedziała: „Nie mówmy o tym przy nim”.
- Właśnie. - „On nas słyszy”.
Wyszliśmy, żeby o tym porozmawiać.
- Wiedział o tym. - O rany.
Słyszał, ale mu to nie przeszkadzało.
Dzięki temu miał szansę, żeby zadecydować, że czas już odejść.
To dało mu spokój, bo nie chciał już być w tym ciele.
Dzień wcześniej z nim rozmawiałam.
Nie mógł się ruszać,
ale nagle po twarzy spłynęła mu łza.
Zastanawiałam się, co próbował powiedzieć.
„Nie rób tego”
czy „Pogodziłem się z tym”?
No tak.
Doceniam to, co powiedziałeś, bo…
- To był słuszny wybór. - Właśnie tak.
To jest tata,
od niego czuję, że choć na śmierć nigdy nie ma dobrego momentu,
to on się z nią pogodził.
Z bratem czuję, że wszystko zwaliło się nagle.
- Tak. - Tak bym to opisał.
Mamy ten aspekt.
Trochę mnie do siebie dopuszcza. To bardzo silny facet.
Odnoszę wrażenie,
że jest bardzo defensywny.
- „Muszę się bronić”. - Tak.
Mimo to czuję,
że żałuje sytuacji, w której się postawił.
Gdy mówi,
godzi się z tym,
że zachowywał się głupio i był w złym towarzystwie.
Wspomina ludzi z jego otoczenia.
Frustrujące jest to, że chyba o tym wiedział.
Na jakimś poziomie wiem,
że to nie jest dobra sytuacja,
ale nie wiem, jak z tego wyjść.
O rany.
Nie miało go tam być.
To dziwna rzecz, ale widzę coś takiego:
„Nie powinno mnie tam być”.
Nie wiem, czemu to takie ważne.
Chciał nas chronić.
- Nie chciał, żebyśmy o tym wiedzieli. - No tak, wierzę ci.
- Naprawdę nie wiem, co się stało. - No tak.
Nie wiem, co mam powiedzieć,
bo nie znałam grup, z którymi się zadawał.
Właśnie to mi przekazuje.
Gdyby mógł to wszystko powtórzyć,
byłby bardziej transparentny.
Dobrze.
Muszę to przekazać bardzo precyzyjnie.
Gdy mówi o swojej śmierci,
odnosi się do upływu czasu
pomiędzy tym, co się stało, a jego właściwą śmiercią.
Muszę to podkreślić, że nie pokazuje natychmiastowej śmierci.
Cokolwiek się stało, stało się nagle,
ale nie szybko.
Pojawia się też aspekt…
Boże, nie chcę tego mówić, ale wyczucia czasu.
Zdarza się, że czas jest kluczowy.
Jak wtedy, gdy dzwonisz po karetkę, żeby ktoś dostał opiekę medyczną.
Wyczuwam opóźnienie,
ale nie wiem czemu.
Ktoś zbyt późno się dowiedział,
pomoc medyczna była spóźniona.
Ktoś mógł zareagować szybciej, ale tego nie zrobił.
Jestem tego pewny.
Wiem, że nic ci się nie kojarzy,
ale ciągle dostaję tę samą wiadomość:
czas był ważny.
To ma sens?
Już dobrze.
Mogłam coś zrobić.
Mój brat zaginął 19 sierpnia 1999.
Zginął od strzału w głowę.
Był zaginiony.
- Mogłam szybciej zareagować. - To normalna reakcja.
Wiedzieliśmy, że mój brat zaginął.
Mama mówiła, że się nie odzywał.
Myślałam, że nic mu nie jest.
Myślałam, że będzie dobrze.
Potem pojawiły się plakaty informujące o zaginięciu.
Ciągle byłam w Georgii, bo nie chciałam w to wierzyć.
Nie chciałam się tym zajmować.
Mam wielkie poczucie winy…
bo powinnam była wskoczyć do pierwszego samolotu
i polecieć do Milwaukee.
Po pierwsze po to, żeby pocieszyć mamę,
a po drugie, żeby jakoś pomóc.
Wiedziałam, co do tego doprowadziło,
bo rozmawiałam z różnymi ludźmi.
Może mogłam jakoś pomóc.
No i tyle.
Żałuję tego,
że nie byłam w grupie poszukiwawczej.
Powinnam była stać na czele.
Dobrze.
To ciekawe, bo wspomina też
miejsce śmierci i miejsce znalezienia zwłok.
To się stało, po czym został przeniesiony.
Wiesz o tym?
Dokładnie tak.
- Tak. - Został zabity.
- I porzucony. - Właśnie.
- W dwóch różnych miejscach. - Dwa miejsca.
Wiedział, że z tej sytuacji nie wyjdzie.
Tak?
Coś przychodzi do głowy?
Odnoszę wrażenie…
że wiedział, że tego dnia zginie.
Napisy: Jędrzej Kogut