SERIAL NETFLIX
To jest miejsce zbrodni.
Czujesz, że coś się pojawia?
Tak.
To przytłaczające.
Matka ofiary jest w żałobie.
Straciła syna w okropny sposób.
Zasługuje na odpowiedzi.
Chcę jej to wszystko wyjaśnić,
chcę, żeby mogła ruszyć do przodu z poczuciem wyleczonych ran.
Czuję, że chodziło o potrącenie i ucieczkę.
Nie sądzę, że tu tylko porzucono ciało.
To nie taka sprawa.
ROZDZIAŁ TRZECI ROSYJSKA RULETKA
Jestem na skraju ataku paniki.
Ruch samochodowy wokół mnie sprawił,
że miałem poczucie cofnięcia się do czasu jego śmierci.
No tak.
Ciekawi mnie, czy słuchał muzyki,
bo czuję się rozkojarzony.
- No tak. - Muszę spytać jego mamy.
Może lubił słuchać muzyki na spacerach.
Jestem pewny, że ta osoba wie, co zrobiła.
Dla osoby, która go potrąciła,
to było oczywiste.
Czuję element wypadku,
ale mam też wrażenie, że sprawca
nie szanował jego życia.
Nie miał problemu z ruszeniem dalej.
To nienawistne.
I to bardzo. Czuję coś w stylu:
„Nie zatrzymam się, bo mam to gdzieś”.
To bardzo pomocna informacja.
- Porozmawiam z mamą. - Oczywiście.
- Zobaczymy, co się pojawi. - Byłoby świetnie.
Dziękuję za tę możliwość.
Spotkam się z mamą Aarona i mam nadzieję,
że połączę się z jej synem w inny sposób niż na miejscu zbrodni.
To matka w żałobie, która, mimo tajemniczej śmierci syna,
potrzebuje pomocy.
Potrzebuje potwierdzenia i poczucia odnowienia więzi.
DO DZISIAJ POLICJA NIE USTALIŁA, CZY ŚMIERĆ AARONA BYŁA PRZYPADKOWA.
ŚLEDZTWO DALEJ JEST W TOKU.
- Dam znać, jak poszło. - Dobrze.
- Do zobaczenia. - Dzięki.
To ja dziękuję.
Zatrudniłam Robin,
bo choć się z tym nie pogodzę, to potrzebuję spokoju i sprawiedliwości.
Chcę, żeby ludzie odpowiedzialni…
przyznali się do swoich czynów.
Dzień dobry, nazywam się Tyler.
Jak się pani ma?
Już dobrze, przytulmy się.
- Niemożliwe. - Wiem, to przytłaczające.
Jak się masz?
- O Boziu. - Miło cię poznać.
Wiem, że to przytłaczające.
- Dobrze. - Muszę usiąść.
- Siądźmy. - Boziu.
Siądźmy wygodnie.
Cieszę się, że tu jestem.
Bardzo dziękuję.
Czasem ludzie dają mi do potrzymania przedmioty.
- Masz coś? - Tak.
- Możesz je przynieść? - Tak.
Wspaniale.
- Cudownie, świetne. - To krawaty.
Dziękuję, są piękne.
Mogę w pewnym momencie po nie sięgnąć,
pomogą przy nawiązaniu połączenia.
- Zobaczymy, co się pojawi. - Dobrze.
Nakreślę sytuację,
bo nie wiesz, co robiłem wcześniej.
Widziałem miejsce, gdzie zginął twój syn.
Bardzo mi przykro, że przez to przeszłaś.
Szukałem tam jakiegoś kontaktu i poczułem całe mnóstwo miłości.
To, co mu się przytrafiło, w ogóle go nie definiuje.
Muszę porozmawiać o pojawiających się tu osobach.
Tak jest.
Łączę się ze stroną mamy.
Wpada sporo osób ze strony mamy.
Wszyscy razem, wszyscy szczęśliwi. Jest z nimi twój syn.
Mam dziwne pytanie,
ale czy w rodzinie od strony mamy
pojawiają się kobiety z takim samym imieniem?
Widzę dwa imiona na „I”.
Znamy kogoś takiego?
Kto to jest?
- Iris. - I?
Iris.
- Iris i Iris. - Czyli podwójne…
Stąd dwa razy „I”.
- To dziwne, bo… - O Boże.
Pojawiła się też podwójna ósemka.
Wszystko w porządku, ale mamy ósemki.
Widzę ich całe mnóstwo.
Zazwyczaj chodzi o wiek,
liczbę albo ósmy miesiąc, czyli sierpień.
Może być ważny dla rodziny.
- To ma sens? - Tak.
Ósmy sierpnia 1995, narodziny Aarona.
Cały czas widzę ósemki.
- Nawet na drodze. - No tak.
Pojawia się tu.
Próbuje mnie rozbawić.
Robi głupie miny.
Gdy się pojawia, czuję wielką radość.
- Aż się uśmiecham. - Mój syn.
- Ma twój uśmiech. - Tak.
Gdyby mógł się do kogoś upodobnić, upodobniłby się do ciebie,
bo jeśli ma kogoś przypominać,
to byłby prawdziwy zaszczyt.
- Moje dziecko. - Właśnie tak.
Pojawia się też kwestia tego,
że w życiu nie skrzywdziłby muchy.
Podejrzewam, że mógł ratować zwierzęta.
Mamy kotkę, nazywa się Hippie.
Kocha ją.
- Zajmował się nią. - Oczywiście.
Adoptował dwa psy i wrócił po trzeciego, żeby nie rozdzielać rodzeństwa.
No tak.
Ma wiadomość na temat taty, ale muszę uważać na słowa.
Tak.
Widzi twoją niezależność.
Ktoś mógł wyciągnąć gałązkę oliwną,
mógł trochę więcej pomóc, ale chyba się wycofał.
Jego tata mieszka na Filipinach.
Wydziedziczył go.
- Sama robiłam bardzo wiele. - No tak.
Nie jest zły, rozumie tę sytuację.
- Byłaś jego opoką. - Tak.
- Zawsze. - Ciągle.
Straciłam tu najważniejszą osobę w moim życiu.
To mój jedyny syn.
Nic nikomu nie zrobił.
Kochał ludzi i się za nich modlił.
Straciłam go i nie potrafię wyobrazić sobie dalszego życia bez niego.
Mieliśmy tyle planów.
Ostatni raz widziałam go późnym wieczorem.
Pracowałam do późna, więc miałam zły humor.
Nie będę tego ukrywała.
Poszedł za mną i powiedział: „Daj mi buzi”.
Zazwyczaj mnie podnosił, ale miałam zły humor.
W końcu…
Pocałowałam go jako pierwsza i ostatnia.
Nie wiedziałam.
Gdy się pojawia,
czuję parę rzeczy.
Chcę teraz być delikatny.
- Ale muszę być szczery. - Poproszę.
Gdy poszedłem na miejsce,
byłem w szoku, bo czułem wielką niespodziankę.
To jedna z tych sytuacji, które wydarzyły się bardzo szybko.
Z jakiegoś powodu nie zobaczyłem, co się stało.
Jakby to się działo za mną.
To dziwne, ale gdy tam byłem,
czułem bardziej tył niż przód.
Zabolały mnie plecy,
poczułem ból związany z kręgosłupem.
Tak więc…
to zdarzyło się tak szybko.
Nie wiedział, co go czeka.
Dosłownie.
Szedł tamtędy wiele razy.
Czuję, że był już kiedyś na tej drodze.
Choć wiedział, jakie to niebezpieczne.
Co ciekawe,
wcześniej ktoś go ostrzegał, żeby uważał na tej trasie.
- Czy tak? - Tak.
Odnoszę wrażenie,
że jestem bliżej drogi, niż powinienem.
Poza tym czuję się rozkojarzony przez hałas.
Słuchał muzyki na spacerach?
- Tak, choć mówiłam, żeby przestał. - Dobrze.
Co tu nie pasuje?
Możemy o tym pomówić…
- Ktoś go wrobił. - Dobrze.
Rok wcześniej ktoś groził, że zrobi mu właśnie to.
Gdy zacząłem pracę nad tą sprawą, gdy dostałem papiery,
poczułem, że istnieje hipoteza dotycząca rasisty.
To ciekawe, że pojawiła się…
Miałem tylko małą teczkę,
wiedziałem, że ta hipoteza była tematem rozmowy.
Nie czuję, żeby kogoś winił,
nie czuję oceny ani lęku.
Gdy chodzi o morderstwo, ludzie zwykle chcą przynajmniej przekazać:
„To ta osoba mi to zrobiła”.
Tu nie sądzę,
że ktoś wziął twojego syna za cel.
Nie sądzę, żeby sprawca go znał.
To mi nie pasuje.
Skala okrucieństwa jest ogromna,
bo ktokolwiek to był, jechał dalej,
ale stwierdza, że jechał bardzo szybko.
Nie cierpiał.
Jest wybaczającą osobą,
nie czuje złości.
Jego dusza jest wolna, nie jest zły.
Nie jest niczym związany,
czuję, że ruszymy do przodu w kwestii ustalenia sprawcy.
Koniec końców sprawiedliwości stanie się zadość.
On też to wie, ale nie jest zły.
Nie jest zły.
Jest w dobrym stanie.
To ciągle świeża sprawa, ale z czasem ją przepracujesz,
a on stanie się kluczowym głosem w twojej głowie.
- O Boże. - Będzie twoim głosem.
To zawsze będzie was łączyło.
Wiem, to nie to samo, wolałabyś go przytulić.
- O tak. - Ale wiedz, że wracamy do siebie.
Teraz czeka na ciebie piękna praca na tym świecie.
Nie mówi „żegnaj”, mówi „do zobaczenia”.
Ten odczyt dał mi nadzieję,
której nie miałam od ponad trzech i pół roku.
No tak.
Po raz pierwszy uśmiechnęłam się w sobie.
Dał mi tyle nadziei, miłości i radości.
Potrzebowałam tego.
Dziękuję.
Dziękuję, Tyler.
Dziękuję.
Dzięki.
Mocna sprawa.
Czułem jego duszę
i muszę ci przekazać,
że jest bardzo wdzięczny za twoją wytrwałość.
- No tak. - Wiesz co?
Bez ciebie by do tego nie doszło.
Doceniam to, dałeś jej coś, czego ja nie mogłam.
Podobnie jak policja czy inna instytucja.
Nikt nie był w stanie tego zrobić.
- Nikt. - Wspaniale, dziękuję za wszystko.
Sporą część wieczoru spędziłem na przepowiedniach.
Siedzę w ciemnym pokoju, patrzę w lustro i medytuję.
Przygotowywałem się na dzisiaj i zobaczyłem ciekawe rzeczy.
Pojawił się ktoś nieprzesadnie młody i nieprzesadnie stary.
Ktoś pomiędzy.
I właśnie to,
właśnie ten okres podkreśla tragedię.
Zobaczyłem mężczyznę z zarostem, z wąsami i brodą.
Straszne.
To jest właśnie problem z lustrem,
wpatrywanie się w nie może być szokujące, bo widać w nim prawdziwe rzeczy.
Nie lubię tego.
Coś się pojawia. Słyszę brzdęk kluczyków samochodowych.
I co to znaczy?
Tego nie wiem, ale je słyszę.
Kluczyki do auta, sam już nie wiem.
- Dobrze, że jesteś. - Wspaniale, brzoskwinie.
- Jak to w Georgii. - To prawda.
Herbata brzoskwiniowa i placek.
Ale ogromna mrówka.
Widzieliście? Jak w filmie przyrodniczym.
Też chce herbaty.
- Dobrze. Kylie to ty? - Tak.
- A ty? - Kathy.
- Macie jakiś przedmiot? - Tak jest.
- Dobrze, potrzymam go. - Jasne.
Zacznę rysować i zobaczymy.
Będę wam wszystko przekazywał.
Dobrze, mamy coś tu i tu.
Dobra, rozumiem.
Pojawia się ktoś, kogo się tu spodziewałem.
Ktoś jeszcze miał tu dzisiaj być?
- Na odczycie? Tak. - I nie udało się dotrzeć.
Kobieta?
- Tak. - Muszę ją podkreślić.
No dobrze.
To dziwne, ale wspomina teraz
czas swojej śmierci.
Sporo tego. W rodzinie jest jakieś William?
- Z mojej strony, tak. - Nie żyje?
- Tak. - Dobrze. Mama i syn tu.
„William”.
Pojawia się żart o drużynach, które ze sobą rywalizują.
- Boże. - Jedyny w rodzinie.
Jeśli cała rodzina lubiła jeden zespół,
to jedna osoba była za innym,
co prowokowało żarty.
William i reszta to University of Florida.
- Ja i siostra poszłyśmy na Florida State. - No tak.
- Buntowniczki. - Na południu to ważne.
Cudownie, rozumiem!
- Mamy Williama. - Tak.
Mamy też kogoś tu. Jak ma na imię?
- Dennis. - Dobrze, tu jest Dennis.
William tu. Oddzielę ich mentalnie.
Dennis, zobaczmy.
No dobrze, Dennis.
Dobra.
Wspomina o okresie po swojej śmierci.
Czuje się skrępowany tematem zamkniętej albo otwartej trumny.
Nie chce, żeby takim go zapamiętano.
- Pokazuje symbol zamknięcia. - Dobrze.
Nie wyczuwam śmierci młodej osoby, ale na pewno nie był też stary.
- Tak. - Miał za mało czasu.
Ile miał lat, gdy umarł?
Czterdzieści.
To dziwne, pokazał mi kluczyki do auta.
- Mamy je? - Chyba nie.
- Wiemy, co się z nimi stało? - Nie.
Nie wiem, czemu je widzę.
Słyszałem je też, jadąc tutaj.
- Wrócimy do tego. - Dobrze.
Kluczyki. Dobra.
Mam kogoś, kto szybko zapełnił się płynami
albo nie był w stanie się ich pozbyć.
- Dobrze. - Mam tu coś.
Coś się zapełniło.
Jakbym nie mógł… Czuję coś takiego.
Wszystko idzie do mojego brzucha. Czuję, że mam siedzieć właśnie tak.
- To Dennis? - Chyba tak.
Tak.
Właśnie.
To zabrzmi niedorzecznie, zabawna sprawa.
To może nie mieć sensu,
ale pojawia się historia o kimś wyskakującym z budynku.
Ktoś skoczył z dachu na ziemię.
Mam wspomnieć o czymś dziwnym, żeby to obśmiać.
Dziwna sprawa. Co to może znaczyć?
Jego syn
jeździł do domu dziadków
i skakał tam z dachu.
Siadaliśmy razem na dachu,
a gdy zobaczył nas dziadek, trzeba było uciekać.
Jasne, czuję, że idę w górę i zeskakuję.
To komiczne, nie chodzi o śmierć.
Ale to zabawne.
- „W nogi!” - Nasze wspomnienie.
Dziadek wychodził na zewnątrz,
a mieliśmy nie siedzieć na dachu, więc trzeba było wiać.
Jasne, coś takiego.
- Tu był żart. - Szaleństwo.
Uwielbiają wspominać żarty, rzeczy, które rozluźnią atmosferę.
Jest potwierdzenie.
Dobry jesteś.
- Wszystko w porządku. - Niesamowite.
Ale…
nie wszystko mówi, zwłaszcza na temat okoliczności śmierci.
Pokazuje mi…
No dobrze.
Czuję, że czuł się gorzej,
ale nie chciał o tym rozmawiać.
- Tak. - Do tego…
Słyszę odniesienia do wystrzałów.
Czy to ma jakiś związek?
Muszę to podkreślić.
Ciekawe, odnosi się do niego i do syna.
To dziwne, no dobrze, zobaczmy.
Czy ktoś z jego otoczenia postrzelił się przez przypadek…
Wiem, to dziwne, ale widzę kogoś ze strzelającą bronią.
Ten temat jest owiany dziwną aurą.
Jest tu coś nietypowego.
- Tak. - To ma sens?
- Tak. - Oj tak.
- Przykro mi, bo… - Po to tu jesteś.
Robimy się emocjonalne, bo wszystko się zgadza z Dennisem.
- Już dobrze. - I jego synem.
Czuję, że pojawia się tu coś…
ciężkiego.
Skupimy się na synu.
- Jak się nazywał? - DJ.
Dobrze.
- To on skoczył z dachu. - Jasne.
- Mam coś jeszcze. - To świetnie.
- To dla DJ-a? - Tak.
Super, zobaczymy, co z tego wyjdzie.
ENCYKLOPEDIA RAS PSÓW
Ciężka sprawa, bardzo smutna.
Wszystko jest jasne,
ale w kwestii śmierci pojawia wahanie.
To zwykle sugeruje, że…
- Nie są z tego dumni. - No tak.
Nie sądzę, że się wstydzą,
ale pojawia się poczucie:
„Wolałbym odejść inaczej”.
Wspomina o takim uczuciu:
„To było głupie. Nie powinienem był tak odejść”.
Nie całkiem:
„Na pewno chciałem ze sobą skończyć”.
- Bardziej rosyjska ruletka. - Dziękuję.
Chodzi o brak rozwagi, robienie czegoś nierozsądnego
i w końcu konsekwencje.
Plan niekoniecznie zakładał koniec,
ale postawili się w sytuacji, która doprowadziła do śmierci.
Przede wszystkim czuję brak rozwagi.
- Nie: „Chciałem odejść”. - Celowo.
To ma sens.
Ale ciągle wyczuwam depresję,
z którą zmagał się syn.
Kwestia DJ-a jest też duża.
Muszę tylko wiedzieć, kim był i co mu się stało.
DJ był moim kuzynem.
Byliśmy bardzo blisko, razem dorastaliśmy.
Byliśmy w podobnym wieku.
Popełnił samobójstwo tuż po tym, jak skończyłam studia.
- Jasne. - No tak.
To on odszedł w tragicznych okolicznościach.
To, co mówiłeś, miało sens.
Raczej tego nie chciał.
Chyba był w kiepskim stanie
i miał dostęp do czegoś, co ułatwiło mu ostateczną decyzję.
To była dla nas wielka tragedia.
- Oczywiście. - Jego ojciec zginął przed nim.
Popełnił samobójstwo, obaj się zastrzelili.
- Rozumiem. - To mama ich znalazła.
- No tak. - Wiesz…
- Dzieliły ich lata. - No tak.
Jest bardzo silną kobietą.
Chciałyśmy, żeby właśnie ona pojawiła się na tym odczycie.
Cieszę się, że się z tobą skontaktowali.
Przekażemy jej dobre wieści.
- To ją uspokoi. - To dobrze.
To ona powinna tu dzisiaj być, ale nie musiała.
- Wy przekażecie jej ten dar. - Tak.
Przekażecie jej,
że nie chcą, by ten widok był z nią na zawsze.
No tak.
Zwłaszcza Dennis wyraźnie przekazał,
że fizycznie czuł się źle na długo przed śmiercią.
Gdyby nie umarł w ten sposób i tak w końcu musiałby odejść.
- Fakt. - Tylko inaczej.
Chyba tak to sobie zracjonalizował.
Dennis to brat mojego męża.
Po śmierci zrobili autopsję.
Gdyby nie popełnił samobójstwa, zabiłaby go wątroba.
- To ma sens. - Właśnie.
Chyba zdawał sobie z tego sprawę,
bo wyraźnie czuję: „Wiedziałem, ale nie chciałem mówić”.
- To ma sens. - Trudna sytuacja.
- Ludzie nie chcą cierpieć. - No tak.
Przed odczytem miałyśmy zapisać,
na jakie wiadomości liczymy.
- Nikt tego nie widział. - Nie.
Ja napisałam „dach”,
„ulubiony kuzyn”
i „rzeka”, bo chodziło mi o Florydę.
Wspomniał o wszystkim.
Myślałam:
„O tym nie mówiłam nikomu z producentów.
Nie mówiłam o tym mamie ani nikomu innemu.
Porozmawiajmy o dachu”.
Cieszę się, że dostałyśmy od nich dobre informacje,
bo już ich z nami nie ma.
Cześć, Kylie.
Ciociu Laurie, cały czas mówił
o trzeciej osobie, której tu nie było.
Od razu pomyślałyśmy o tobie.
Niewiarygodne.
Wspominał o brzęczących kluczach.
Mam trzy zestawy breloków po Dennisie i DJ-u.
O Boże.
Nawet nie wiecie, jak często gubili klucze.
- To zabawne. - Boże.
- Mam ich klucze. - O rany.
Czy wujek Dennis robił coś, gdy czuł się niekomfortowo?
Np. kładł dłonie na brzuchu?
Naciskał na brzuch pod żebrami,
ciągle mówił, że ma zgagę i źle się czuje.
- No tak. - Szaleństwo.
Niesamowite.
To wspaniałe.
- Cieszę się, że to był dobry dzień. - Świetny.
Ciesz się każdym dniem, bo wiesz co?
- Życie szybko ucieka. - No tak.
Masz wolny poniedziałek i wtorek. Może pójdziesz na jakiś spacer?
- Nigdy nikogo tam nie ma. - Nie mam na to ochoty.
Nie możesz siedzieć w łóżku.
- To niezdrowe. - Założymy się?
- Mówię poważnie. - Wstaję, chodzę siku.
Tyłek zespawa ci się z łóżkiem.
- Wiesz co? - Dosłownie. Będziesz miał odleżyny.
Musisz odpuścić.
To nie jest zdrowe. Wiem, że jesteś wykończony.
Twoja praca wymaga fizycznej i emocjonalnej siły.
- Chodzę do łazienki. - No tak, TMKC. Wiesz, co to znaczy?
Też mi, kurka, coś.
- Wiesz co, drobna kobieto? - No?
- Kocham cię, Tyler. - Ja ciebie też.
- Tę kosiarkę prowadził piękny facet. - Mam zawrócić?
DOLINA SANTA CLARITA KALIFORNIA
To prawidłowa technika nakładania farby na płótno.
Po odczycie muszę przejść przez pewne procesy,
żeby pozbyć się energii i ciężaru tego doświadczenia.
Biorę prysznic, bo kąpiel mi pomaga.
Poza tym medytuję, maluję i spędzam czas sam.
Tak próbuję to z siebie zrzucić.
To chyba zamalujemy.
Wygląda jak tyłek z zapaleniem.
To produkt końcowy. Krąg ognia.
Tak go nazwę, „Krąg ognia”.
Obiektywnie zły, ale zobaczymy.
Trochę tego dodam.
LOS ANGELES KALIFORNIA
- Sporo już czuję, to dobry znak. - To dobrze.
- Widzę baseball… - Naprawdę?
Poza tym…
nagrody, które ktoś dostał za życia.
Ta osoba już odeszła, ale zostały po niej nagrody.
Jesteś tu po raz pierwszy?
Tak jest. To ciekawe, bo czułem związek ze sportem.
- Rany. - Surrealistyczne uczucie.
To wyjątkowe miejsce, było bardzo ważne na igrzyskach w 1984.
- Jasne. - Kiedy się urodziłeś?
W 1996, to było przede mną.
Wtedy unosiłem się w eterze.
- Ale jest tu pięknie. - To prawda.
Mam nadzieję połączyć się z ważną dla mnie osobą.
Ostatnie lata były ciężkie.
Czułam się odizolowana i samotna.
To ktoś, z kim zawsze mogłam porozmawiać.
Tęsknię za naszymi rozmowami.
Ciekawi mnie, czy jest dumny z tego, co zrobiłam.
Nie spodziewałem się tego rano.
Bardzo się cieszę.
Jak się nazywasz?
- Jeanie. - Super.
- Masz jakieś przedmioty? - Tak.
Super.
Cudownie.
Zacznę od tego,
co wyczułem po drodze tutaj.
Pojawiła się bardzo męska energia.
To facet,
który bardzo chciał się pojawić i z tobą porozmawiać.
Jakby mówił: „To ja, przyszedłem, porozmawiaj z nią”.
Pojawia się energia osoby,
która, wchodząc do pokoju,
od razu zbiera całą uwagę, bo wszyscy na nią patrzą.
Był takim gościem.
To ciekawe, bo nie wiedziałem, gdzie się spotkamy,
ale czułem wiele odniesień do nagród i wyróżnień.
Widziałem wiele obrazów
związanych z osiągnięciami.
Rzeczy, które ktoś zrobił,
za które zasłużył na tablicę,
na nagrodę albo na medal.
To się zgadza?
- Tak. - Dobrze. Super.
Mam wspomnieć, że jego imię jest na czymś, co nie…
Siedziałem już na ławkach, na których było czyjeś imię.
To nie to, ale sprawa jest tak oczywista, że nie da się jej przeoczyć.
- Czy ten opis ma sens? - Tak.
- Świetnie. - Na pewno chce ci zaimponować.
Pokazuje ci coś, co zrozumiesz i z czym nawiążesz więź.
Zdecydowanie tak. To coś bardzo ważnego.
Wspomnę coś dziwnego.
No dobrze.
Ludzie w dobrej sytuacji finansowej
zazwyczaj kupują nowe rzeczy i powiększają swoje kolekcje.
Pokazuje mi, że jeśli coś działa, to nie będzie kupował nowego.
Nie wyrzucał rzeczy.
- To ma sens? - Tak jest.
To nie tak, że nie był bogaty,
mógł sobie na to pozwolić, ale przekazuje mi teraz,
że jeśli coś działa, to po co to wymieniać.
To dosyć zabawna cecha. To ma sens?
Nawet nie wiesz, ile razy o tym rozmawialiśmy.
Miał w biurze starą kanapę,
więc chciałam go kiedyś zaskoczyć.
Wszedł do biura i spytał: „Gdzie jest moja kanapa?”.
A ja na to: „Kupiliśmy nową”.
Na co on: „Co byś zrobiła, gdybym wszedł do twojego domu,
wziął parę twoich ulubionych kapci
i wymienił je na nowe kapcie?
Bo właśnie tak się teraz czuję”.
- Nie naprawiaj sprawnych rzeczy. - Tak.
- Coś takiego. - Właśnie tak.
To zabawne i godne szacunku.
Nie chodziło mu o przedmioty.
Wolał być praktyczny, to bardzo ciekawe.
Dobrze, zrozumiałem.
No dobra.
Dostaję więcej konkretów, więc zaraz się tym zajmiemy.
Przekazuje mi, że znałaś go tak,
jak nikt inny.
Pokazał mi rozłupany orzech.
Rozgryzłaś go.
To zabawne,
bo czuję, że dużo znaczył dla wielu osób,
ale ty wiedziałaś, kim jest tak naprawdę.
Jest świadomy, że mógł się otworzyć,
bardzo to docenia.
Musiałaś być dla niego wszystkim, bo bardzo wyraźnie podkreśla:
„Była moją osobą”.
To naprawdę urocze.
Przywołuje ostatnie pół roku życia.
- Dobrze. - Chciał uniknąć…
frustracji.
Nie wiem, jak to ująć.
Przeprasza, bo nie zajął się swoimi niedokończonymi sprawami.
Wspomina jedno uczucie:
„Tylko tę rzecz chciałbym zmienić”.
Widzę, że to dla niego ważne.
Nie chce, żeby ta sytuacja wpłynęła na nasze zdanie o nim.
Kim dla ciebie był?
To mój ojciec, dr Jerry Buss.
Właściciel Los Angeles Lakers.
Dlatego jesteśmy w LA Coliseum.
Studiował tutaj,
jego początki były bardzo skromne.
Marzył o stypendium tej uczelni.
Uwielbiał sporty.
Tata miał potomstwo, ale Lakersi?
- To jego dziecko. - Jasne.
Nie żyje od ośmiu lat.
Raczej nie mówił o śmierci.
Kochał życie.
Uwielbiał wszystko, co robił.
Pożegnanie było trudne.
A imię na czymś, czego nie da się przeoczyć?
O co chodziło?
Wyraźnie powiedział,
że chce gwiazdę na Alei Gwiazd.
Był wtedy bardzo dumny,
Był przeszczęśliwy, że stał się częścią Hollywood.
Wspaniałe, naprawdę cudowne.
Trochę zmieniają tempo.
To dobry znak, bo powiedzą coś więcej.
Stara wizja, muszę to rozgryźć.
No dobrze.
To dziwne, mam wspomnieć o stracie rodzeństwa.
To ma być w jakiś sposób istotne,
ale nie wiem jak.
- Tylko tyle widzę. - No tak.
Straciłaś rodzeństwo?
- Z wyboru, to nie była śmierć. - Rozumiem.
- Czyli tu się pojawia rozdźwięk. - Tak.
Mówimy o siostrze?
- Tak. - Dobrze.
Przekażmy mu, że chciałabym wiedzieć wcześniej,
że jeśli o coś się bał
w związku z tą informacją…
- No tak. - Nic mi nie jest.
Nie ma problemu.
Nie chcę, żeby się tym przejmował.
Moi rodzicie mieli dziecko,
które oddali do adopcji.
- No tak. - Nigdy nam o tym nie powiedzieli.
Mama powiedziała mi o tym dopiero po jego śmierci.
Jakieś półtora roku później
odnaleźliśmy siostrę, o której istnieniu nie wiedziałam.
To było dla niego coś bardzo ważnego,
ale nie wiedział, jak o tym mówić.
Czuję, że klepie mnie po plecach.
- Dobra robota. - Dziękuję.
Chcesz jeszcze o coś spytać?
Chcę wiedzieć,
czy jest zadowolony z tego, co tu robię.
Chcę wiedzieć, że jest dumny.
Może sam ma mi coś do przekazania?
Czuje, że na wiele sposobów rozpropagujesz jego spuściznę.
Jest ci za to wdzięczny.
To ty prowadzisz ten ruch.
Widzi, że stanęłaś na wysokości zadania, któremu mieli sprostać inni ludzie.
Przekazał mi kierownictwo.
W takiej formie, w jakiej ją zostawił, firma nie odnosiła sukcesów.
Powiedział, że za pośrednictwem funduszu powierniczego
mogę dokonać zmian.
Cieszę się, że twierdzi, że stanęłam na wysokości zadania.
To było jedno z najtrudniejszych zadań w moim życiu.
Parę lat temu dokonałam zmiany,
żeby odnieść sukces, którego tak pragnął.
Spełnienie jego wizji, cudownie.
Będę o nim myślał w życiu.
Miał dziś na mnie wyjątkowy wpływ.
Dziękuję za tę rozmowę, mam nadzieję, że się jeszcze spotkamy.
Chciałabym ściągnąć cię na mecz.
- Jasne. - Bardzo bym to doceniła.
- Byłbyś bardzo lubiany. - Chętnie.
- Wszyscy by do ciebie podchodzili. - Z miłą chęcią.
Nie masz w rodzinie wielkiej fanki koszykówki?
- Koszykówki? O kim mówisz? - O twojej mamie.
To prawda.
- Mama uwielbia koszykówkę. - Naprawdę?
Chciałabym ją poznać i zaprosić na mecz.
- Będziecie się świetnie bawić. - Na pewno.
Weszłam na jego stronę tak jak wszyscy
i zapisałam się na listę.
Miałam nadzieję, że kiedyś zadzwonią
i będę miała możliwość się z nim spotkać.
Udało mi się nawiązać tę więź.
Jest wyjątkowy.
To był chyba ważny dzień.
I to bardzo, szaleństwo.
To była córka założyciela Lakersów.
- Co? - Jeanie.
- Poznałeś Jeanie Buss? - Tak.
Boże.
Czuję ulgę, radość i więź.
To miłe uczucie, jakby mnie przytulił.
Przytulił?
To bardzo miłe.
- Jestem gotowy. - Chodźmy.
Dobrze będzie spotkać Felicię i Petera.
- Oby mieli jakieś informacje. - Tak.
- Na pewno pokażą ci swój punkt widzenia. - Jasne.
Wracam do Hanford, bo chcę się dowiedzieć,
co się stało z rodziną mamy.
Dobrze, że jadę sam,
bo to bardzo delikatna sprawa.
Lepiej, żeby nie było tu mamy, bo chcę ją chronić.
Nie chcę niczego w niej wyzwalać.
Chcę, żeby Felicia i Peter mówili szczerze,
żeby nie przejmowali się jej uczuciami.
TYLER NIE WIDZIAŁ WUJKA PETERA I CIOCI FELICII
OD KIEDY DOWIEDZIELI SIĘ, ŻE NIE SĄ BIOLOGICZNĄ RODZINĄ.
Długo ich nie widziałem,
bo rzadko odwiedzam Hanford.
Nie mam stamtąd dobrych wspomnień.
To bolesny okres w moim życiu.
Czułem się osaczony, chciałem być kimś innym.
MIASTO RODZINNE TYLERA
Tej strony Hanford nie znam.
Ja znam je wszystkie, ale dawno mnie tu nie było.
Przypomina Georgię.
Oj tak.
Bardzo konserwatywnie.
Tu Stella mordowała ludzi
i robiła inne złe rzeczy.
Jest tu coś bardzo złego.
Nawet nie wiemy o całym mroku.
STELLA NIEDAWNO WYSZŁA Z WIĘZIENIA.
ODSIEDZIAŁA 32 LATA
ZA PODWÓJNE MORDERSTWO.
Przedstawię cię innym razem.
To ciężki temat.
- Nie musisz. - To raczej kiepski moment.
Powiem ci, jak było.
Jest dobrze.
- Tutaj? - Tak, świetnie.
- Jeszcze tu wrócę. - Jasne.
No dobra.
- Cześć! - Tyler, szybciej!
- Biegnę! Mam brownie! - O Boże!
- Jak leci? Pięknie wyglądasz. - Boże, jakiś ty śliczny.
Świetnie wyglądasz!
Ależ jesteście uroczy. Co u pana Grilla?
- Jakie żeberka lubisz? - Lubię marchewki.
Ale mam ze sobą brownie.
Rozmawialiśmy o twojej mamie…
- Ale to moja robota. - Naprawdę?
Uważajcie, kiepsko gotuję.
- Kiedy ostatnio nas widziałeś? - Siedem lat temu.
- Szmat czasu. - Oj tak.
- Trochę minęło. - Podaj sałatkę ziemniaczaną.
Bardzo proszę.
Co u ciebie?
Jest dobrze, ciągle pracuję.
Choć dużo się zmieniło w ostatnich latach.
- Mama… - Wiem.
Zaczęliśmy od testu DNA.
- Byliśmy w szoku. - Szaleństwo.
Jak my wszyscy.
Jestem wdzięczny, że jesteście w moim życiu.
Powiem ci to samo, co jej: mam to gdzieś.
Zawsze będzie moją siostrą.
- A ty moim siostrzeńcem. - Właśnie.
Nie odetniesz się od emocji,
bo ktoś mówi, że nie jesteśmy rodzeństwem.
Rozmawiałem o tym po drodze tutaj.
Nie ma mowy,
Theresa zawsze będzie dla nas rodziną.
- Jasne. - Tak musi być.
Mama zostawiła nas na rok i wróciła.
Potem znowu na rok i znowu wróciła.
Wtedy wróciła z Theresą.
- Rozumiem. - Trzymałam ją na rękach.
Była taka urocza.
Jak anielski promyk.
- Przetrwaliście. - Oj tak.
- I to jak. - Właśnie.
- Przeżyłam piekło. - Dlatego to robię.
Chciałem się z wami spotkać, bo wykazaliście się wielką wytrwałością.
Aż dziw, że nie jestem ćpunką.
- To godne podziwu! - Mogłam żyć na ulicy albo siedzieć.
To właśnie moja historia, przeżyliśmy tortury.
- No tak. - Przez lata.
To, przez co przeszli Peter i cała reszta.
To jedna rzecz, której nigdy mamie nie wybaczę.
- Jasne, zrozumiałe. - Wybaczę jej to, co zrobiła mnie.
Ale nie to, co zrobiła mojemu bratu.
- Rozumiem. - To okropne.
- Tak. - Ostrzegałam go.
- Mówiłam: „Uważaj”. - To prawda.
Siała złość, podziały i chaos.
- Twoje uczucia są uzasadnione. - Tak.
Nigdy w życiu z nią nie rozmawiałem,
a i tak jestem wściekły.
Bo wiem, co zrobiła mamie, tobie i Peterowi.
Miała zły wpływ na każdego.
Była okrutna.
- Niepotrzebnie. - I zła.
Bez powodu.
Zawsze myślałam, że już będzie lepiej.
- No tak. - Tym razem mnie już nie uderzy.
- Ale to nie to. - Nie.
Bałam się powrotu ze szkoły.
Dorastanie w tym domu było straszne.
No tak.
Nienawidziłam jej.
- Od kiedy skończyłam 13 lat. - Jasne.
- To był koszmar. - Tak.
Theresa rozumie, przez co przeszłam, bo sama dużo przeżyła.
Tak jak ja.
Usłyszałem to po raz pierwszy, niesamowite uczucie.
Nigdy nie rozumiałem, z czym musieli sobie radzić.
Widzę, jak mama budzi się w nocy. Cierpi na zespół stresu pourazowego.
Podróżowałem z nią po kraju, słyszałem ją z drugiego pokoju.
Słyszałem, jak mówi przez sen: „Boję się”.
Tak bardzo jej współczuję,
bo nie wszystko jeszcze wiemy.
Napisy: Jędrzej Kogut