SERIAL NETFLIX
DOLINA SANTA CLARITA KALIFORNIA
Co powiesz na makaron?
Super, znasz mnie.
- Super. - Zawsze to samo.
Wiem, jesteś nudny. Cheddar na wierzchu?
Właśnie to napisałem.
- Jesteś wróżką? - Przestań.
- Wcale nie. - Patrz, cheddar.
To przedziwne!
- O Boziu. - Zagadka.
Zabawny jesteś.
Wiesz, że miałam iść na imprezę Stelli,
byłam nawet zaproszona,
ale bym tego nie zrobiła, nie ma szans.
- W tym roku? - Tak.
Skończyła 94 albo 95 lat.
Zaprosili mnie z uprzejmości.
- Ale nic z tego. - No raczej.
No wiesz,
tyle się u niej dzieje, nie chcę mieć z nią nic wspólnego.
Jeszcze dwa lata temu myślałam,
że Stella, morderczyni, jest moją matką.
To zabrzmi okropnie, ale nie tylko przez to jest złą osobą.
Robiła też inne rzeczy.
Ciągle nie spytałam Stelli,
jak mnie zdobyła.
Mówiła mi kłamstwo za kłamstwem.
Całe życie myślałam, że jest moją matką. Nie wiem, jak jej się to wszystko udawało.
I jak odebrała mnie biologicznej matce.
Jakie kłamstwo sprzedała mojej matce, żeby mnie oddała?
Matka nigdy by mnie nie oddała komuś tak złemu i tak okropnemu.
W dzieciństwie słyszałem, że mama mamy była w więzieniu.
Nie kryli tego, w końcu dostała 30 lat. Większość mojego dzieciństwa siedziała.
Pisali do mnie z więzienia.
Pisali: „Biblia mówi,
że należy szanować rodziców,
a ty jej nie odwiedzasz i z nią nie rozmawiasz”.
Nie utrzymujesz z nią kontaktu, nie zaufałabyś jej.
Spędźmy razem święta.
- Właśnie… - Kompletne szaleństwo.
Używała Biblii na swoją korzyść.
Cytowała ją
i narzucała te pomysły dzieciom.
I manipulowała ludźmi, dołączała do kościołów.
- No tak. - Tam znajdywała podatnych ludzi.
Omamiała ich. „Potrzebujemy pieniędzy, tego i tamtego”.
Zabierała mnie ze sobą.
- Tak. - Byłam malutka.
Brała mnie do nich i dobrze wiedziała, co robi.
Stella jest morderczynią, oszustką i kłamcą.
Nie wiem, gdzie to się kończy.
Lista ciągnie się bez końca. To kwintesencja złej osoby.
I tu zaczyna się szaleństwo:
ciągle żyje, ma 94 lata.
Wiesz co, Tyler?
- Nigdy się nie dowiem, co się stało. - No tak.
Nie mówimy o kobiecie, która popełniła błąd.
Mówimy o Stelli,
która całe życie niszczy życia innych ludzi.
Moja mama stała się nie tylko ofiarą,
ale też ocalałą.
Co więcej, zasługuje na to, żeby wiedzieć, co ją spotkało.
Czemu jej mama nie mogła jej zatrzymać.
I czemu wzięła ją ta druga osoba.
Niektórzy sądzą, że medium powinno zadzwonić na drugą stronę
i ustalić, jak Stella to zrobiła,
ale to tak nie działa.
W pewnym sensie jestem jak inni, też szukam odpowiedzi.
Tyler, sama nie wiem.
Nie wiem, kiedy to się skończy. Pewnie dopiero po jej śmierci.
Zostanę z tym do końca życia.
Mogła mieć inne życie, ale straciła je przez tę kryminalistkę.
Chciałbym, żeby miała poczucie, że zamknęła ten rozdział.
Chcę się dowiedzieć, co spotkało rodzinę mamy.
Chcę poznać odpowiedzi i brakujące szczegóły.
Razem możemy się wyleczyć, ale musimy być gotowi,
by wrócić do tych spraw i spojrzeć na nie bez wstydu.
ROZDZIAŁ DRUGI KOCHANA MAMA
PALOS VERDES KALIFORNIA
Wyboista droga.
- Jasna cholera! - O Boziu!
- Widziałeś? - Kurwa, Chryste!
- Ale spadek. - Rany.
To ja powinienem prowadzić.
Nie muszę ci mówić, jak się jeździ,
bo wiem, że gdy w końcu zrobisz prawko,
będziesz świetny.
Masz czasem wrażenie, że prowadzisz?
A ty się gubisz przez swoją wadę wzroku.
Podejrzewam, że dziś będzie kilka osób.
- Wyczuwam różne grupy. - Naprawdę?
Pojawia się babcia,
która żyła pełnią życia.
Sama wybrała moment odejścia.
Zmarła wtedy, gdy była gotowa.
Ciekawe.
Zobaczymy, czy dziś mi się uda.
Mam dla was niespodziankę.
Jeden z uczniów,
którego uczyłam wieki temu,
miał ogromny wpływ na moje życie.
Ja też miałam wpływ na jego życie
i teraz chciałabym, żebyście go poznali.
- Przyjedzie aż tutaj? - Tak.
Moi znajomi myślą,
że nagrywamy program o zawodzie nauczyciela.
Nic im o tym nie mówiłam.
- Uczyłaś go w San Diego? - Nie, w Hanford.
Hanford. Dawno temu.
No dobrze.
- Burżujsko. - Oj tak.
Czuję klimat…
- Burżujstwa? - Majętności.
No dobra.
- Powodzenia. - Dzięki.
Chcecie coś do picia? Mrożona herbata albo…
- Chętnie. - Tak?
Dziękuję.
- Corey jest miła. - Cudownie.
- Możemy coś przekąsić. - Prawda?
Dzień dobry!
- Boże! To ty jesteś uczniem? - Jak leci?
Opowiadała nam o swoim uczniu.
- O Boziu! - Trish, twój uczeń!
- Boże! - O rany, to zabawne.
Że co?
- Boziu! - Cześć!
- Znasz go? - Nie.
Medium z Hollywood. To Tyler Henry.
Nie miałem pojęcia!
Jak miło cię widzieć.
Od jakiegoś roku chciałem się spotkać.
Wiem!
- Udało się, o Boże! - Udało się.
- Mnie zaskoczył. - Boże.
- Chodźmy. Co za widok. - A to…
Cześć!
- Co u ciebie? - W porządku, a u was?
- Co za wypad. - Akurat jemy.
Bez obaw. Miło was poznać.
- Dziękuję! - Spójrz na siebie.
- Jestem niezdarną gospodynią. - Najlepszą gospodynią.
To niewiarygodne.
- Cześć, skarbie. - Macie dobre nastroje?
Tak!
- Cieszę się, że wpadłem. - Niespodzianka!
Zaskoczyłaś jasnowidza, brawo!
No dobra.
Dawno się nie widzieliśmy, więc pomyślałam…
To są ważni dla mnie ludzie, tak jak ty.
Chciałam was zebrać.
Może ich zaskoczysz i…
Ja jestem zaskoczony.
Może zrobisz odczyt?
Oczywiście.
- Rozmawialiśmy o tym… - Prosiła.
Jesteśmy fanami. Od lat o tym rozmawiamy.
Mówiłam: „Kiedyś”.
- Nadszedł czas, do dzieła. - Tak jest.
Działamy, bardzo się cieszę.
Nie sądziłam, że mnie to spotka.
- Co nie? - Serio.
Byliście kiedyś na odczycie?
- Nie. - Nic takiego?
Dobra.
- A ty? - Trochę tak.
Dowiedziałem się o jego umiejętnościach,
prowadząc lekcję matematyki.
Tyler siedzi z tyłu klasy.
Jest cichym chłopcem, chciałam go rozgryźć.
To ten dzieciak, którego chcesz zrozumieć.
Potem moja teściowa
poważnie zachorowała.
Była w szpitalu.
Zadzwoniła do mnie córka i powiedziała:
„Mamo, przyślij tu Joshuę i Delę”.
Wysłałam dzieci tego samego wieczoru.
Wszyscy byli razem w szpitalu.
Kiki zadzwoniła rano i powiedziała, że teściowa zmarła.
Mówiła: „To obłęd, bo nie wyglądała dobrze,
ale po śmierci wyglądała tak, jakby miała zaraz gdzieś biec”.
Zmienił się jej wygląd.
Musiałam iść do pracy,
więc poszłam na lekcje,
próbowałam prowadzić zajęcia, aż w końcu zadzwonił dzwonek.
Dzieci zaczęły wychodzić, ale Tyler został przy ławce.
Siedział na miejscu i zapytał: „Pani Camp, możemy porozmawiać?”.
A ja na to: „Jasne, o co chodzi?”.
Powiedział: „Nie wiem, jak pani zareaguje,
ale mam dla pani wiadomość”.
Na co ja…
W końcu go spytałam, a on powiedział:
„Lorraine kazała przekazać,
że może pani płakać”.
Spojrzałem na niego i się rozkleiłam.
Ryczałam, a on powiedział: „Może pani płakać.
Chce podziękować za wysłanie dzieci do jej domu”.
Rany.
„Czuje się znacznie lepiej, teraz może nawet biegać”.
- Spojrzałam na niego i pomyślałam… - O rany.
Po prostu…
coś poczułam.
Właśnie tego wtedy potrzebowałam.
A ty dodałeś: „Pani aura się zmieniła”.
Byłam w szoku, nie wiedziałam, co się dzieje.
O co tu chodzi?
Uwierzyłam mu,
bo nikt nie mówi na nią Lorraine.
Nikt.
- Mówią na nią Nan albo Della. - Właśnie tak.
Tyler był bardzo cichym i wycofanym nastolatkiem.
Codziennie pytał, jak się czuję i co u mnie.
Teraz rozumiem, czemu był taki cichy.
Cały czas dostawał tak wiele informacji.
Jest dla mnie wyjątkową osobą,
która odmieniła moje życie na lepsze.
Dziś może się tu pojawić dosłownie każdy.
Podczas odczytów
często pojawiają się żywi i martwi.
Będę musiał się zorientować, kto odszedł, kto jest z nami
i jaką ma wiadomość.
Czasem pracuję z przedmiotami.
Niektórzy coś przynoszą, inni nie.
Macie może coś dzisiaj?
Nie wiedziałam o tym, więc nic nie przyniosłam.
Gdy poszłam po napoje, wzięłam coś ze sobą.
Masz to przy sobie?
- Mam go na palcu. Dosłownie. - Fajnie. Możesz go tu położyć?
Będzie zabawnie.
- Zaopiekuję się nim. - Dobrze.
Zobaczymy, co się tu pojawi, a potem pewnie przejdę do was.
- Mam nadzieję. - Jasne.
- Zobaczymy, co się stanie. - Boże.
Zacznę się łączyć
i sprowadzać wszystkich po kolei.
Świetnie.
No dobrze.
No tak.
Z tobą chcę porozmawiać o rodzinie od strony mamy.
Wyczuwam właśnie tę część, pojawia się w interesujący sposób.
Mam mówić o rodzinie pedagogów,
o wielu pokoleniach pedagogów.
Widzę dokładnie trzy pokolenia. Znasz trzy pokolenia wstecz?
- Tak. - Świetnie.
Muszę przywołać pewną panią.
Łączę się bardziej ze stroną mamy niż taty, dobrze?
Wszystko pojawia się raczej stamtąd.
Gdy ją wyczuwam, jest bardzo uparta.
Mam mówić o mamie, u której czuję mnóstwo życia.
- Zapamiętajmy. - Jasne.
No dobrze.
Mam podkreślić twoją mamę. Liczyłaś na kontakt od niej?
- Upewniam się. - Niesamowite.
- Cudownie. - Pokazała mi coś zabawnego.
Widzę zabawne rzeczy.
Czuje, że żyła pełnią życia.
Nie przekazuje mi traumy, nie wyczuwam nic przedwczesnego.
Pojawia się dowcip o wytrwaniu aż do setki.
- Prawie się udało. - „Dotrwam!”.
Czuję, że się nie udało.
- Prawie. - Ale była blisko.
Poza tym
wspomina o wielu innych rzeczach.
- Pokazuje mi wieżę Eiffla. - Jest z Paryża!
- Niewiarygodne! - Mam zdjęcie.
Stoi przed wieżą Eiffla albo…
Boże, tak!
Bardzo to podkreśla.
- Widzę trójkątny kształt. - Boże.
- Dobrze. - Z Paryża.
- Jest z Paryża. - To zabawne.
Super. No dobrze.
Wspomina o rzeczach związanych z dziewczynami.
- Miała więcej córek? - Dwie dziewczynki.
Gdy o tym mówi, widzę połączenie z dwoma miejscami.
Podejrzewam, że pokazuje jedno tu i drugie tam.
- Wschód i zachód. - Oddzielone.
- Floryda… - Tam mieszka jej córka, moja ciocia.
- Jasne. Tyler, ciocia, Floryda, dziwne. - O rany.
Podkreśla poczucie odejścia w dobrym momencie.
Odwlekała swoją śmierć, odeszła, gdy była już gotowa.
Jeśli ktoś pytał: „Ciekawe, czy na coś czeka?”.
Odpowiedź brzmi: tak.
Odsunęła wszystko i czekała, aż moje dzieci się pożegnają.
Potem zmarła. To nie przypadek.
- Kładzie na to duży nacisk. - Tak?
Macie rozumieć, że wiedziała, że tak będzie.
- Czuła, że kontrolowała koniec. - Tak było, masz rację.
- Wspaniale. - Brawo, w punkt.
- Wspaniale. Już oddaję. - Dziękuję.
Nawiążę kontakt z…
- Bierzcie… - Na pewno?
- Jasne, smacznego. - Dziękuję.
Czas trochę przyspieszyć.
Zaczniemy od tego, to ciekawe.
- Wiatr! - Oj tak.
Wiatr we włosach jak Beyoncé.
No dobrze…
Tak jest.
Porozmawiajmy o odejściu kogoś młodszego.
Coś bardziej traumatycznego, czuję, że to do ciebie.
Ktoś, kto umarł za wcześnie.
Nawet nie w wieku średnim, jeszcze wcześniej.
Wyczuwam duży niepokój.
Zwykle to znaczy, że nie chce mówić o swojej śmierci.
Może chodzić o związaną z tym traumę.
Kładzie nacisk na odkrycie i zobaczenie czyjegoś ciała po śmierci.
Chodziło o to, żeby oszczędzić traumy
zaangażowanym osobom.
- No tak. - Ale to wszystko.
Ewidentnie chodzi o moment,
gdy znajdujemy kogoś po śmierci.
- To na pewno zbyt wczesna śmierć. - Oj tak.
Czuję, że to…
coś bardzo ciężkiego, muszę się skupić, bo czuję…
Na pewno.
Pojawia się tu sytuacja,
w której ta osoba, nie zdążyła się pożegnać.
To sugeruje,
że była szansa na ostatnie spotkanie, ale do niego nie doszło, dobrze mówię?
To pewnie mój kumpel Travis.
No tak.
Jeden z naszych przyjaciół próbował się z nim skontaktować.
- No tak. - Travis już się nie obudził.
Miał chyba problemy z sercem.
Nasz przyjaciel znalazł go w łóżku.
- Zgadza się. - Nie dało się go dobudzić, bo…
Właśnie tak.
Zatkało mnie.
Prawie przeprasza za całą tę sytuację, nie jest bardzo precyzyjny,
ale podkreśla, że to była spokojna śmierć.
- Ma bardzo jasny umysł. - Cudownie.
Przed śmiercią nie był chyba w stanie…
Chyba nie myślał jasno.
Chcę to ująć jak najgrzeczniej.
- Jasne. - Teraz mówi o jasności umysłu.
Powtarza: „Już jest dobrze”.
- Jest tu. - Super.
To szczególnie tragiczna sytuacja,
bo na wiele sposobów czuję,
że odszedł akurat wtedy, gdy…
Było coraz lepiej.
- I ciężko na to pracował. - To prawda.
Pomógł po drodze wielu ludziom.
Właśnie dlatego tak nas to rozbiło.
Wyciągał z ludzi to, co najlepsze.
- Tacy ludzie są wyjątkowi. - Niesamowite.
- Skopał ci tyłek. - Wiem.
- Spokojnie. - Skarbie.
To miłe uczucie.
Czuję, że mogę to przekazać jego rodzinie.
Ma trzy córki, które go kochały.
Wszyscy go kochali.
Travis pomógł mi zrzucić skórę
i stać się osobą, którą miałam być.
Gdy go potrzebowałam, był dla mnie jak starszy brat.
No tak.
No dobrze.
Bazgrałem i próbowałem się skupić, ale już wiem, że musimy porozmawiać.
Chodzi o twoją mamę.
To nieco skomplikowane.
Gdy się pojawia, wszystko u niej w porządku.
Ale czuję, że od śmierci nauczyła się bardzo dużo.
Wie, co mogła zrobić inaczej.
Wierzę, że w życiu robimy, co możemy z tym, co mamy.
Ale mam też wrażenie,
że czasem nie była w stanie dostrzec błędów
i się do nich przyznać.
Mogła pewne rzeczy robić inaczej.
Wyczuwam właśnie coś takiego,
czuję, że mówi: „Już rozumiem i przepraszam”.
To przeprosiny, których nie otrzymałaś.
- O rany. - Duża sprawa.
Chce cię przeprosić, bo nie dopilnowała tego za życia.
- O rany. - Nie do końca.
Teraz to rozumie.
Gdy potrzebowałaś jej najbardziej,
jej możliwości były ograniczone,
nie mogła ci tego dać w pełni.
Czuje coś takiego: „Widzę, rozumiem,
przepraszam”.
Ma dla ciebie wiele miłości.
Najbardziej na świecie chciałaby
nie gubić się w szczegółach.
Jest dumna z tego, jak poradziłaś sobie z dziećmi,
że nie powtarzasz jej błędów.
- Hurra! - To piękne.
Ma poczucie,
że nie mogła mieć lepszej córki.
Od śmierci dużo zrozumiała.
Moim zdaniem to piękne,
bo ludzie widzą tę przemianę,
rozumieją, co mogli zrobić inaczej.
Jest jej naprawdę przykro.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- O Boziu. - Właśnie skopał ci tyłek.
- Kopie tyłki bez litości. - To naprawdę miłe uczucie.
Właśnie o ulgę tu chodzi.
- W tym rzecz. - Zamknięcie spraw.
Miałyśmy bardzo dziwną relację.
Obrażała mnie i tylko mnie.
Nigdy nie rozumiałam, dlaczego.
Nawet gdy zmarła,
płakałam, bo myślałam: „Nigdy mnie nie przeprosiła”.
Tak że…
to dla mnie szok.
Niewiele osób o tym wiedziało.
Była prawie jak „ukochana mamusia”.
No tak.
- Nasze życie… - No tak.
- Ale cieszę się, że czuje się lepiej. - Tak.
W tych przeprosinach jest odpowiedzialność, to ważne.
Jestem w szoku, bo mam w aucie jej naszyjnik.
Nie przyniosłam go, bo myślałam…
- No tak. - Nie byłam pewna, czy jej tu chcę.
- Jasne. - Ale to było ważne.
Chyba ci tego było trzeba.
No dobra.
- Zawsze byłeś błogosławieństwem. - Ty też.
Liceum było dla mnie bardzo trudne. Nie dokończyłem szkoły.
Dzięki tobie udało mi się wydostać z tego środowiska.
Ale szkoła była dla mnie szalenie toksyczna.
Szczerze mówiąc,
myślałem nawet o samobójstwie.
- Rany. - Nie czułem potrzebnego wsparcia.
Miałem wrażenie…
W tym okresie wszystko wyolbrzymiamy.
Gdyby nie ty,
nie byłbym tu dzisiaj z wami.
Mówię szczerze.
Okazałaś mi wsparcie i dałaś miłość.
Byłaś dla mnie kimś więcej niż tylko nauczycielką.
Liceum było dla mnie wyjątkowo trudne.
Byłem nękany, dokuczali mi.
Byłem medium i gejem.
Do tego jedynak, więc wszystko robiłem po swojemu.
Ludzie w szkole różnie na mnie reagowali.
To był bardzo trudny okres w moim życiu.
Odbił się na zdrowiu psychicznym i emocjonalnym.
Bałem się szkoły.
Opowiadam o tobie i o tym, ile może zmienić jedna osoba.
Nauczyciel może uratować życie, nie zdając sobie z tego sprawy.
Chcę, żebyś o tym wiedziała.
Gdyby nie ty, nie siedziałbym tu z wami.
Pomogłaś mi, gdy tego potrzebowałem.
Dziękuję.
O Boziu, zaraz pójdę do samochodu płakać.
- Oj tak. - Dziękuję.
Miło było was poznać.
- Dziękujemy. - No dobrze.
Wyjątkowe spotkanie.
Dziękuję.
- Trzymaj się. - Pa!
Pa!
- To było ekscytujące. - Wiem. Kto by pomyślał?
- Słodziak z niego. - Boże, to szaleństwo.
- Zadzwonię do mamy. - Oj tak.
- Umieram. - Szaleństwo.
Myślałam o wszystkich telefonach.
- Rodzina Travisa… - Odbije im, co?
Będą uradowani.
Tyler nie mógł o tym wiedzieć.
- Przytulmy się. - O tak.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
DOLINA SANTA CLARITA KALIFORNIA
- Potrzebuje czasu. - Tyler, wiem.
Gotuję dłużej niż ty żyjesz.
No dobra.
No weź, wiesz, jak smażyć boczek?
Umie gotować jajka.
Żałuję, że cię nie nauczyłam.
- Nieważne. - To mój wyrzut.
Myślałam, że jestem dobrą mamą.
- Ale zamiast uczyć… - Uzależniłaś mnie od siebie.
Gdy chodził do podstawówki, podgrzewałam mu spodnie w suszarce,
żeby rano przed szkołą były cieplutkie.
Nie!
Theresa jest duchową przewodniczką?
Nie wiem, ale może tak napisać w swoim CV.
Kiedy jestem przytłoczony, muszę się ustabilizować.
Mama mi pomaga, choć czasem doprowadza mnie do szału.
- Wyjdź nie później niż o 9.15. - Pospieszę się.
- Masz ładne włosy. Czesałeś się? - Mam twoje geny.
Mam ci zmoczyć włosy?
- Sam to zrobisz? Dobrze. - Myślałem, że musisz…
Kto ci pomaga, gdy przy niej wariujesz?
Gdy ona doprowadza mnie do szału,
pomaga mi Clint.
Fajny wzór.
- Spociłem się. - Fakt.
Jak zawsze.
Majtki tak mi się podwinęły,
że są już praktycznie na wycieczce.
Też mi podróż. Obrzydliwa łazienka.
Prawdziwe życie.
Gdy on doprowadzi mnie do szału, spędzam czas w samotności.
Mam też Nanci.
To jest talent!
Dzięki, Nanci.
A potem robi kupę na schodach.
Wtedy wracam do Clinta. To taki trójkąt.
Wiesz, gdzie to jest? Sunset Boulevard.
Dlatego tam jedziemy.
- Mam trochę… - Skręcimy tam…
Sporo dostaw, nie kontaktów.
Po prostu często tu ze mną siedzisz i…
- To teraz? - Coś idzie?
Cześć!
To pańskie zamówienie, dzisiaj jest też dodatek.
- Świetnie, dzięki. - Nie ma za co.
Pracuję z Project Angel Food od czterech albo pięciu lat.
Jak leci?
Tak się cieszę!
To dobrze, dziś dostaniesz trzy torby.
pomoc innym ludziom definiuje moje życie.
Zwykle pomagam przez odczyty,
ale staram się też pomagać inaczej.
Dziękuję za odwiedziny i za twoją pomoc.
Oczywiście.
Tyler!
- Jak leci, Brad? - Dobrze.
- Dobrze cię widzieć. - Jak poszła dostawa?
- Wspaniale, robię to z przyjemnością. - Świetnie.
- Chciałem z tobą porozmawiać. - Tak?
- Miło cię widzieć. - Ciebie też.
Wiem, to niespodziewane.
- Chodzi o twoją mamę. - Tak?
Możemy o niej pomówić?
- Tak. - Zgodzisz się??
- Tak. - Dobra.
Odczyt wychodzi lepiej, gdy dana osoba wie o nim wcześniej.
Niespodzianka bywa przytłaczająca.
Ludzie czasem się zamykają.
Dlatego zwykle tego nie robię.
Nie robię odczytów przypadkowym ludziom w sklepie.
Nigdy nie wiadomo, w jakim są stanie, ale tu czułem, że on tego potrzebuje.
Stąd ten odczyt.
- To nic wielkiego. - Dobrze.
Wszystko gra, ale musiałem podkreślić mamę.
Chodziło o to, że miałem wspomnieć o maluchach.
Czuje, że się nimi opiekuje.
Wyczułem akceptację i na pewno widziałem małego chłopca.
To miało zostać wypowiedziane.
Przytula go.
Za życia nie miała okazji spędzić z nim czasu tak, jak by chciała,
ale teraz o nim wspomina i pokazuje symbole bliskości i miłości.
Poza tym jest dumna z tego, jak poprowadziłeś swoją rodzinę.
Zbudowałeś własną rodzinę i znalazłeś sens w życiu rodzinnym.
To bardzo ciekawe, ale przed wszystkim jest z ciebie dumna.
Z partnera też. Jesteście po ślubie?
- Tak. - Jego też chce nazywać swoim synem.
Widzę, jak go przytula.
Gdy pojawia się mama, czuję rodzinę.
Widzę twoją rodzinę i małego chłopca.
Czuję objęcia,
czuję, że będzie ją znał dzięki historiom, które mu opowiesz.
To będzie jej spuścizna.
- Dziękuję - Jasne.
Moja mama…
Gdy przechodziliśmy z mężem przez proces adopcji syna,
gdy tylko o tym wspominałem, mama mówiła:
„Nie chcę o tym rozmawiać.
Po co to robicie?
Wystarczy, że jesteś gejem”.
- A do tego mieć syna? - No tak.
- Potem nagle zmarła. - Tak.
I po tylu latach… Mój syn ma 13 lat.
- I nagle akceptuje… - Przyjmuje.
- Przyjmuje go… - No tak.
Ostatnimi czasy Gabriel o nią pytał.
Opowiadałem mu historie
o pełnej energii i ekstrawaganckiej mamie.
Bardzo to doceniam.
Uścisk od niej.
Musisz wiedzieć, że jest dumna z ciebie
i z tego, jak sobie poradziłeś.
Po śmierci ludzie się zmieniają, mają inną perspektywę.
Jest dumna z twojej rodziny.
- Dziękuję. Też jestem dumny. - I słusznie.
Mama nigdy w pełni nie zaakceptowała mojej orientacji.
- No tak. - Starała się.
Chciała dobrze.
- Próbowała. - No tak.
Gdy po raz ostatni widziała się z moim mężem,
usiadła koło niego i próbowała z nim porozmawiać.
Ale jej aprobata zawsze była dla mnie bardzo ważna.
Po tylu latach usłyszałem, że jest tu z nami,
że na nas patrzy,
że jest dumna z mojej rodziny.
To piękne.
- To naprawdę wiele znaczy. - Tak się cieszę.
Nie spodziewałem się dziś odczytu.
Tyler ma dar.
Dzięki niemu może dzielić się z ludźmi swoją miłością.
Leczy innych, a dziś uleczył mnie.
- Na razie. Dziękuję. - Pa.
DOLINA SANTA CLARITA KALIFORNIA
Potrzebujemy miski, podasz mi jedną?
Dwie sekundy.
Osiem na osiem? Tak.
Teraz widzę, że mogłem ogolić szyję.
Robi się włochata. Mam włochatą szyję?
- Źle? - Nie najgorzej.
- Nie najgorzej? - Może być gorzej.
- Ćwierć szklanki wody. - Dasz sobie radę?
Co to znaczy?
Jedna czwarta szklanki… Szklanka jest tu.
Trochę się starło, ale tu jest ćwierć.
Za dużo.
Dokładnie jedna czwarta.
O nie…
- To połowa. - Dobrze, że nie…
- Gotowanie jest trudne. - Wbijesz jajko?
Jasne. Dokąd?
Kurwa. Dobra. Chodź, kurczaczku.
- Co one jedzą? Ugotowałeś je? - Potrzebujesz pomocy?
- Nie rozbiłeś go. - Ty to zrób.
Tyle potrafię.
Co się stanie, jak przypalisz brownie?
Dostaną gwiazdkę Michelin,
ale taką od opony.
- 41 sekund? - Minut.
Powinniśmy patrzeć sobie w oczy przez 45 minut.
A potem rozmawiać o naszych uczuciach.
- Pary mają… - Tak wyglądają odczyty.
Poniekąd.
- Halo. - Witam.
Cześć.
Wysłałaś mi oświadczenie, prawda?
- Właśnie tak. - Dobrze. „Podejrzenie przestępstwa”.
Na pewno był aresztowany.
Witam.
- Mam patrzeć na ciebie? - Tak.
Nazywam się Robin Martinelli, prowadzę swoją firmę,
jestem detektywem w Georgii i Alabamie.
Zajmuję się sprawami karnymi i cywilnymi.
Opieka nad dziećmi, zdrady, zaginięcia, morderstwa, zabójstwa,
przestępstwa seksualne.
Nie zapłacił rachunków. Ma zastaw.
- Oddzwonię. - Dobrze.
Dobra. Pa.
- Jak leci? Jestem Tyler. - Miło cię poznać.
- Heather. - Robin Martinelli.
- Tyler. - Miło mi.
Tyler jest dziś w moim biurze,
żeby pomóc mi z paroma poszlakami
i przeczuciami, które akurat mam.
Musisz wiedzieć,
że widziałam w telewizji twoją pracę z gwiazdami.
Jestem detektywem, więc miałam nadzieję,
że twój wiek, twoja energia i pasja
przydadzą się przy paru sprawach.
Nowych i starych.
Z chęcią pomogę.
Nie kontroluję tego, co do mnie przyjdzie.
Pewne wrażenia są bardzo silne
i wtedy próbuję za nimi podążać.
- Oczywiście. - To tyle.
Czasem pomagają mi przedmioty.
Ułatwiają znalezienie więzi.
Nie są niezbędne, ale…
Nie mam żadnych przedmiotów.
Tylko akta.
- Jasne. - Obie sprawy stoją w martwym punkcie.
Jedna jest starsza, druga nowsza.
To ciekawe, bo nie chcesz dużo zdradzać.
W jednej z nich pojawia się pytanie, czy dana osoba aktualnie żyje?
Tak.
- W jednej z nich? - Tak.
Dobra, zacznę rysować.
To nam powie,
w jakim kierunku idziemy.
Dwie sprawy, starsza
i nowsza.
Spróbuję je rozdzielić,
ale muszę spojrzeć.
Sekunda. No dobrze.
W tej nowszej
nie czuję niczyjego ducha.
Muszę podkreślić kobietę,
ale nie widzę, czy ta osoba żyje.
- Może być martwa. - Nie sądzimy.
Jasne.
Jeszcze chwila.
Czytanie akt sprawy to coś innego
niż odczyt kogoś, kto stracił ukochaną osobę.
Medium rozmawia ze zmarłymi.
Jeśli ona żyje, to znaczy,
że muszę użyć tzw. widzenia na odległość.
Mówię dzięki intuicji,
ale czuję, że ta osoba bała się mówić na głos.
To znaczy, że intuicyjnie odbieram odczucia danej osoby.
Zwykle chodzi o sytuację, miejsce albo inną osobę.
Opieram się na umiejętnościach, które przypisuje się jasnowidzeniu.
Silne obrazy mentalne, które tworzą obraz czegoś,
co istnieje naprawdę.
Czuję, że musi wspomnieć
o braku świadomości na temat tej sprawy.
Chodzi o sprawy dotyczące mniejszości,
o brak świadomości na ich temat.
Tego jej brakuje.
Przy nowszej sprawie czuję,
że nie mam odpowiedniej reprezentacji.
To są właśnie te uczucia.
Chodzi o członka mniejszości?
Jasne. To ciekawe.
Mam mówić o przydomkach
i imionach, które może znać ktoś inny.
Nie wiem, czy to ma jakieś znaczenie prawne.
Może chodzić o ksywkę, ale pojawia się w kółko.
Znamy jakieś pseudonimy? Inne imiona?
- Tak. - To ważny element.
- Dobrze. - Bardzo istotny.
To ważny trop,
bo ma bardzo nietypowe imię.
Jeśli korzysta z innego, muszę jej szukać w inny sposób.
A jej telefon i historia przeglądania?
Zostały dokładnie sprawdzone?
Wiemy o nich, ale nie mamy dostępu.
Rozumiem, ale pojawia się coś elektronicznego,
co może nam powiedzieć, co jej się stało.
Choćby ostatnie wiadomości.
Żyła cyfrowo.
- Jest tam dużo. - Jasne.
Czuję, że dużo dokumentowała.
Muszę to wyraźnie powiedzieć, że zmagała się ze zdrowiem psychicznym.
Niekoniecznie usłyszała diagnozę,
to nie jest tutaj jasne.
To trudny element,
bo czuję, że nie była
w bardzo dobrym stanie mentalnym.
- Trafiła na oddział psychiatryczny. - Tak?
Owszem.
Miała już diagnozę, czy to był pierwszy raz?
- Nie, dopiero co wyszła. - Rozumiem.
Mamy tu więcej niż tylko kwestię psychiatryczną.
Coś w stylu: „Moja przeszłość mnie ściga”.
To dziwne, ale na pewno czuję,
że nie była sama.
Nie zginęła nagle w lesie.
To nie to.
- Nie wierzę, że to powiedziałeś. - No tak.
Słyszałeś się?
- „Nie zginęła nagle w lesie”. - No tak.
Naprawdę próbowała się zabić w lesie.
- Rozumiem. - Ale tego nie zrobiła.
A wiemy czemu?
Tak.
- Jesteśmy na dobrej drodze. - Chyba tak.
Przykryła swoje rzeczy błotem.
Napiszę teraz coś.
Nie nagrywajmy, ale chcę, żebyś to przeczytała.
Pod rozwagę.
- Chwileczkę. - Dobrze.
Upewnij się.
Podam ci ją.
To do nowszej sprawy.
Nie pokazuj do kamery, może lepiej ją ukryj.
- Nie teraz? - Możesz popatrzeć.
Byle kamera tego nie uchwyciła.
Chcę traktować tę osobę z szacunkiem i dać jej prywatność.
- Dobrze. - Zgadza się w stu procentach.
Ale…
Ja…
To wiemy, więc…
- To wiecie? - Liczy się każda godzina.
Jasne.
Podejrzewam, że chodzi o coś powiązanego.
Chodzi o to, co jej się stało.
Tak.
ZE WZGLĘDU NA WRAŻLIWY CHARAKTER SPRAWY
TYLER NIE CHCIAŁ KONTYNUOWAĆ PRZED KAMERAMI.
- Wciąż mam nadzieję. - Ja też.
Teraz możemy wrzucić inny bieg.
Dobrze.
Tu mamy ciało, dobrze.
Mam teraz powiedzieć o tym,
kto zająłby się dochodzeniem w tej konkretnej sprawie.
Mam wrażenie, że coś zostało źle potraktowane.
Czuję coś skomplikowanego.
Trzeba było zrobić więcej, trzeba było to rozgryźć.
Dziwne uczucie.
- Masz stuprocentową rację. - Dobra.
To ciekawe.
Coś teraz czuję, ale jak to opisać…
Aż się pocę, ale to dobry znak. Muszę się rozebrać.
Pojawiają się fizyczne znaki.
No dobra.
Gdy nawiązuję kontakt,
czuję, że ma kłopoty z oddychaniem.
To dziwne, ale czuję, że coś podchodzi mi do szyi.
Próbuję złapać powietrze,
aż mam mdłości od samego kontaktu.
O rany.
Znaleziono go na obszarze, który znał?
- Doskonale. - Właśnie to…
Szedł do domu.
Czasem w sprawach, w których zrobiliśmy już wszystko,
wystarczy jeden drobny nowy szczegół,
żeby wszystko się otworzyło.
No tak.
Mamy fizyczne miejsce zbrodni.
To ci pomoże?
Tak.
Byłem kiedyś na miejscu zbrodni, ale tu było też ciało.
Nie wiemy, co spowodowało śmierć.
To wyjątkowa sytuacja, bo jadę z detektywem,
próbując zrozumieć, co się stało.
To dla mnie nowe terytorium.
To miejsce zbrodni.
To chyba mały pomnik ku jego czci.
Czujesz cokolwiek?
Tak.
To przytłaczające.
Napisy: Jędrzej Kogut