TYLER TO JEDNO Z NAJSŁAWNIEJSZYCH MEDIUM ŚWIATA.
NA LIŚCIE OCZEKUJĄCEJ MA PONAD 300 000 OSÓB.
LUDZIE W PROGRAMIE ZOSTALI WYBRANI Z TEJ LISTY.
TYLER NIE WIE, DO KOGO JEDZIE NA ODCZYT.
Co u was?
- Jestem Tyler. - Co tam, Tyler?
Miło cię poznać.
- Ciekawe, co zobaczymy. - Do dzieła.
- Skupię się, wezmę parę wdechów. - Rób swoje.
I zobaczymy, co się pojawi.
No dobrze.
- Porozmawiamy o żyjących. - Dobra.
Pojawi się temat osoby,
która ma problemy z oddychaniem.
Może chodzić o coś,
co pojawiło się na rentgenie płuc.
Widzę coś,
co nie jest traktowane wystarczająco poważnie.
Moja matka.
Mama miała problemy z oddychaniem?
Mówiła, że coś pojawiło się na płucu.
- Ale to… - No tak.
Skąd to wiesz? Wyczułeś ten punkt?
Raczej obraz, miałem zapadnięte płuco,
ale tu odczuwam raczej coś podobnego
do plamki na zdjęciu.
Stary… No dobra.
SERIAL NETFLIX
Idziemy dalej, czas na małą odmianę.
Jestem teraz na poziomie kuzynostwa.
- Daj mi chwilę. - Jasne.
To cios, jeśli wiesz to, co ja.
Jest w porządku, ale klatka mnie wykończy.
Daj mi chwilkę.
Mam wrażenie, że oberwałem z boku.
Stary…
Masz rację.
Nie mogłeś o tym wiedzieć.
Rysowanie i malowanie były dla mnie formą medytacji.
Nie sądziłem, że moje bazgroły,
które tworzyłem na lekcjach,
będą częścią mojej kariery.
Wiecznie coś bazgrałem.
Pewnego dnia poczułem coś podczas rysowania.
Zacząłem wprowadzać to do odczytów.
Gdy nawiązuję kontakt, jestem jak płótno.
Osoba, z którą się łączę, maluje obraz.
Na początku miałem problemy z opanowaniem tej zdolności.
Nie potrafiłem podnosić ani obniżać jej poziomu.
Kto to?
Pamiętam pobudkę, gdy miałem dziesięć lat.
Gdy otworzyłem oczy, skądś wiedziałem,
że moja babcia umrze.
Gdy tłumaczyłem to uczucie mamie, zadzwonił telefon.
To był tata.
Przekazał jej, że babcia właśnie umarła.
Dopiero później zrozumiałem, że to było przeczucie.
Po latach ćwiczeń zacząłem nad tym jakkolwiek panować.
Od 16 do 18 roku życia prawie codziennie robiłem odczyty.
Wieści szybko się rozeszły.
Nagle ludzie zaczęli przychodzić i zostawiać liściki.
Potem zacząłem dostawać prośby z Południowej Kalifornii.
Dzięki zdolności rozmawiania ze zmarłymi
dwudziestoletni Tyler Henry robi wielkie wrażenie na celebrytach
w swoim programie Hollywood medium.
Życie stało się bardzo dziwne.
Najpopularniejszy jasnowidz.
- Ty nie udajesz. - Dziękuję.
DZIĘKI UPRZEJMOŚCI E! HOLLYWOOD MEDIUM
Zacząłem nagrywać program, gdy miałem 19 lat.
Boziu.
Potem zacząłem występować na żywo.
Panie i panowie, Tyler Henry!
Występowałem przed 3000 ludźmi.
Witajcie!
Zatoczyłem pełne koło i wróciłem do tego, co sprawiło, że się tym zająłem.
W programie mogłem pomóc ludziom,
którzy bardzo potrzebowali odczytu.
Gdy odważyłem się dzielić się swoimi umiejętnościami,
robiłem to dla ludzi, którzy mogli na tym najwięcej zyskać.
Wracając tam, widzę, jak zmieniło się moje życie,
co przypomina mi, czemu to wszystko robię.
ROZDZIAŁ PIERWSZY NA SERIO
DOLINA SANTA CLARITA KALIFORNIA
Masz już coś w tym odczycie?
Dużo kobiecej energii.
- Od osoby, którą odczytasz? - Tak.
Moja asystentka jest dla mnie bardzo ważna.
To ona przewozi mnie z punktu A do punktu B,
bo sam nie wiem, w co wchodzę.
Producenci nic mi nie mówią.
Nie wiem, dokąd ani do kogo jadę.
Heather i mama wiedzą tylko, gdzie mnie wysadzić i tyle.
Czuję…
śmierć i narodziny.
W krótkim odstępie czasu.
To dziwne uczucie, coś w stylu:
„Ja umieram, ty żyjesz”.
Sam nie wiem. To dziwne.
- Cześć! Jak leci? - Cześć.
- Witam w moim domu. - Miło cię poznać.
Czuję palpitacje, nie sądziłam, że się tego doczekam.
- Witajcie! - Cześć!
Co u was?
- Moje piękne dziewczyny. - Cześć! Jak się masz?
- Miło mi, jak się macie? - Cześć, miło mi.
- I to jak. - Miło was widzieć.
- Boże. - Co słychać?
- Dziękujemy za wizytę. - Nie ma sprawy.
- I za poświęcony czas. - To jest to.
- Cieszymy się, że tu jesteś. - Tak.
Nie mogłem odpuścić.
Nie wiesz, ile razy tu siedziałyśmy,
pijąc wino i marząc o tej chwili.
Cieszę się, już coś czuję, ale najpierw wyjaśnię mój proces.
- Powiem, czego się spodziewać. - Boże, aż…
Jest tu dużo części składowych,
więc muszę się skupić,
ale nie mogę się doczekać, co z tego wyniknie.
- Zgoda? - Brzmi dobrze.
Mam tu notatnik, który znacie.
Serce już mi wali.
- Moje też. Muszę się napić. - Ja też.
- W porządku. - Czuję, że moje serce jest już…
Dobra. Proszę bardzo.
Po drodze czułem kobiecą energię.
I zgadza się, mamy tu kobiety, ale ktoś chce się skontaktować.
Ten poziom podniecenia wskazuje na kogoś, kto odszedł za szybko,
kto nie doczekał się wieku średniego.
Łączę się z tą osobą, podejrzewam, że to kobieta.
Czy straciłyście przedwcześnie kogoś płci żeńskiej?
- Oj tak. - Dobrze.
Mam wiele detali,
nawiążę głębszą więź.
No dobrze.
Podkreśla symbolikę kolibrów.
Gdy widzę kolibry, prawie zawsze oznacza to,
że ktoś miał doświadczenie, może to być jedna osoba,
która czuje jakiś sentyment do kolibra.
Na pewno mówimy o kolibrze.
- Mogą się pojawić inne znaki… - Miała tatuaż kolibra!
- Boże! Tak! - Od razu o tym pomyślałem.
Cudownie!
To chyba jej zwierzę duchowe,
czuję, że miała z nim pewną więź.
Warto o tym pamiętać. Uważajcie na takie elementy.
- Widzę, że to coś znaczyło. - Dobra.
Sekunda.
Spróbuję zrozumieć symbolikę.
Pojawiło się kilka rzeczy.
Miała dziwny gust muzyczny.
- Lubiła wszystko. - Na przykład?
Powiem wam, bo to dziwne.
- Mów. - O Boziu.
Gdybym na nią spojrzał, nie pomyślałbym,
że lubi ten typ muzyki.
Boże. Jeśli powie to, o czym myślę…
Nie mam pojęcia, jak…
- Nie mów. O Boże. - To niemożliwe.
Czuję coś, czego nie jestem pewny.
Jest w tym coś zabawnego, bo czuję,
że nie pasuje do tego, jak wygląda,
że nie wygląda jak ktoś taki…
To ma sens.
- Ciągle to powtarzamy. - To dziwne.
Gdy podkreślimy tę osobę,
wychodzi na choleryczkę.
Była bardzo niezależna.
- Jest ostra. - Zdecydowanie.
- Tylko tak można ją opisać. - Spice Girls!
- Tak. - Jedna z nich.
Dobra. Dajcie mi jeszcze chwilę.
No dobrze.
Medium odbiera wrażenia.
Drobiazgi i detale,
które muszę zinterpretować na podstawie poprzednich odczytów.
Próbuję ustalić intencję, gdy komunikuję się z tą osobą.
Chcę rozwinąć temat tego, jak odeszli
albo jakie wiadomości były dla nich ważne.
Na odczycie chcę przekazać jak najwięcej wiadomości od danej duszy.
Przez pół roku przed śmiercią
podkreślała, że chce być tak zdrowa, jak to tylko możliwe.
„Staram się kontrolować wagę, by mieć pewność, że będę zdrowa”.
Na pewno mogła być podatna na cukrzycę.
Takie mam wrażenie. Czy to ma sens?
- W stu procentach. - To szaleństwo.
Ale wspomina o jednym aspekcie.
Nagle zorientowała się…
muszę jechać do szpitala, bo potrzebuję pomocy lekarskiej.
Czuła, że ludzie mówili jej:
„To tylko nerwy. To normalne”.
- Tak. - Ale wiedziała, że coś jest nie tak.
Czuję, jakby coś się zapełniało.
Nie wiem, jak to opisać. Ale czuję, że coś poszło nie tak.
- Na sto procent. - Było tak, jak mówisz.
Dobrze.
Czuję, że martwię się o kogoś innego.
Widzę symbol bezinteresowności.
Sam urodziłem się jakieś trzy miesiące za wcześnie
i czuję, że to był przedwczesny poród.
Ktoś był wcześniakiem.
To nie ona, choć czuję związek…
To nie ona była wcześniakiem,
ale próbuję rozwikłać coś innego.
- Była w ciąży? - Tak.
Świetnie.
Sporo się dzieje, więc muszę wspomnieć…
przyjmuje do wiadomości, że próby przedłużenia jej życia,
były skazane na porażkę, nie chciała żyć pod respiratorem.
Nie chciała niczego, co sztucznie utrzymywałoby ją przy życiu.
Akceptuje to.
Wygląda na to, że jest bardzo skupiona na tym dziecku,
które chyba przeżyło, ale też było bardzo blisko śmierci.
Tak podejrzewam.
- Znamy taką sytuację? - Tak.
Porozmawialiśmy już trochę o przeszłości,
więc może teraz uzupełnicie luki i powiecie mi, kim dla was była?
Nasza najlepsza przyjaciółka, Lauren.
Lauren!
Szalona biała dziewczyna.
Kocham cię.
Lauren była matką kurą.
Wszystkim się zajmowała.
Do wszystkiego się zgłaszała.
„Ja to zrobię”.
Wszyscy ją kochali.
Śmiałyśmy się, że w środku jest brązowa.
Uwielbiała meksykańskie jedzenie i mariachi.
Nawet nie znała hiszpańskiego, po prostu kochała tę muzykę.
Mówiłeś, że ta muzyka do niej…
- Nie pasuje, to ma sens. - Uwielbiała meksykańską muzykę.
- Mariachi i banda. - To właśnie Lauren!
Była Włoszką?
- Tak! - Mamy to.
Uwielbiała swoje pochodzenia.
Cały czas to powtarzała.
Jestem Włoszką.
I proszę.
Cudownie.
Mogę spytać, na co umarła?
Wspomniałeś, że wiedziała, że coś się dzieje, że coś jest nie tak.
Pamiętam, że zadzwoniła do mnie po zrobieniu testu na cukrzycę.
Bardzo się tym martwiła, a ja powiedziałam: „Nie przejmuj się”.
Gdy dostała wyniki, powiedziała: „Jestem na skraju”.
Mówiłam, że jest bardzo blisko.
A ona na to: „Tak bywa”.
Szczerze mówiąc, od razu mówiła,
że skrupulatne podejście do cukrzycy…
Mówiłam jej: „Wiesz, twoja waga…”.
- Spuchła… - Wszystko na to wskazywało.
Była zmęczona i w ogóle.
To było na miesiąc przed terminem.
W sobotę miałyśmy imprezę z tamale…
To nasza tradycja…
- Grudniowa. - Spotykamy się i razem jemy tamale.
- No tak. - Tuż przed świętami.
Kiepsko wyglądała na tym spotkaniu.
Wyglądała na zmęczoną.
Myślałyśmy, że to kwestia ciąży.
Przewijamy do przodu i leży w szpitalu z bólem klatki.
- Właśnie tak. - Mówiłeś o wypełnianiu i opróżnianiu?
W szpitalu ją nawodnili.
Mówiła, że jej ciało świruje.
- Czuła, że się topi. - Pisała do nas.
- „Bardzo się boję”. - „Jest mi niedobrze”.
„Nie wiem, co się dzieje i co to znaczy”.
- Czułam jej ból. - Rany.
Pojechałam do szpitala,
a oni podtrzymywali ją przy życiu, żeby wyciągnąć dziecko,
które było niedotlenione.
Miesiąc przed czasem.
- Tak jak mówiłeś. - Tak.
- W punkt. - Rozumiem.
Wszystko rozumie, bo chodziło o przeżycie dziecka.
- To dla niej ważne. - Jest piękny.
Cieszę się, że przeżył.
- Było blisko. - Jest naprawdę piękny.
Porozmawiamy jeszcze o nim.
- Widzę, że trzymają go na dystans. - Tak.
Widzę, że jest to frustrujące.
Ta sytuacja brzmi znajomo?
- Tak. - Dobrze.
Jak do tego doszło? Powiedzcie tyle, ile chcecie.
Mówiła, że zostanie matką chrzestną.
- Nie doszło do tego. - To bolało.
Nasz kontakt z nim to oglądanie zdjęć na Facebooku.
Chcę podkreślić, że nie zawsze tak będzie.
- To się zmieni. - Dobrze.
Chce, żeby ludzie, którzy byli dla niej ważni,
mieli dobrą relację z dzieckiem.
I choć teraz tak nie jest…
- Wie o tym? - Tak.
To dobrze.
To chyba istota tego odczytu.
- Właśnie to. - I tego chciałyśmy.
- O to prosiłyśmy. - Oczywiście.
Podejrzewam, że coś jest na rzeczy.
No dobrze.
Jasne.
Każe mi mówić o Richu.
Kim jest Rich?
- Richie. - To imię.
- Richie! - Kim jest Richie?
Nie zdążyła poznać mojego drugiego dziecka.
Umarła, zanim się urodził.
Idziemy w tym kierunku, bo każe mi podkreślić maleństwo,
bardzo skupia się na nim i na jego narodzinach.
Wkładam w to dużo miłości, czuję, że to ważna rzecz.
Miałam komplikacje po znieczuleniu.
- Dobrze. - Myślałam, że umrę.
Ale czułam ją.
To jest właśnie przesłanie,
tak potwierdziła, że była częścią tego procesu.
Tak, cały czas o niej myślałam.
Ona o tym wiedziała,
tu nie ma przypadków.
Poświęciła się dla jego zdrowia.
Była zaangażowana nawet z drugiej strony.
- Ludzie ją kochali. - O tak.
- Śmierć tego nie skończyła. - Fakt.
Gdy się pojawia, mówi o tym, że pogodziła się ze śmiercią.
- To dobrze. - Jest zaszczycona.
U niej chyba wszystko gra.
- No tak. - Jestem dumny.
Czuję wielką więź z siostrami.
Nie wierzę we wszystko, co mówisz.
Tak się cieszę. Wiem, że to fajne.
- Myślałam, że pojawią się dwa hasła. - Drobnostka.
A tu jakbyś czytał nasze pamiętniki.
Właśnie.
To był wspaniały wieczór.
Chciałbym się z wami jeszcze spotkać.
- Naprawdę sprowadziłeś tu Lauren. - Dostałyśmy Lauren.
Tak się cieszę.
Miałam wrażenie, że siedziała tu z nami.
Miał ze sto rzeczy na potwierdzenie…
Musimy przez to razem przejść…
Wszystko było tak precyzyjne.
O Boziu.
Tak?
Wspaniale, czteroosobowa grupa.
- Tak? - Tak.
Zmarła ich przyjaciółka.
Była w ciąży, gdy odeszła.
Zmarła przy porodzie.
- Dziecko przeżyło. - Tak mówiłeś!
- Dokładnie to mówiłeś. - Tak, szaleństwo.
O rany…
Wyjątkowe spotkanie.
No tak.
- Sporo do przetrawienia. - Na pewno.
- Dla mnie i dla nich. - To trudne.
Zwłaszcza po.
Gdy już wracamy do domu.
Tu zaczyna się moje wyzwanie.
- No tak. - Muszę odpuścić i…
Żeby wejść w ten stan,
muszę poświęcić część swojego istnienia,
które teraz zostanie z ludźmi.
Z czasem do mnie wraca,
ale czuję, że zostawiłem tam część siebie.
To dziwne.
DOM TYLERA
MAMA TYLERA
Zostawię ci kilka z nich.
Jakieś pięć. Nie da się mieć zbyt wielu szczoteczek.
Dobra.
Tatuś Wasserman będzie z ciebie dumny.
- O nie. - To nasz dentysta.
Teraz się dowie, że nazywam go „tatusiem”.
Powie: „Otwórz szeroko”, a ja na to: „Tak jest, proszę pana”.
- Tyler. - Dobra.
- Ojej. - Teraz się dowie.
Wyszło szydło z worka.
Nie moja wina, że jest przystojny.
To zabrzmi jak stereotyp, ale moja mama jest moją przyjaciółką.
Jesteśmy bardzo bezpośredni.
Ona rozumie mnie, a ja ją. Już od dawna nie musimy się krygować.
Jestem zmęczona, a powinniśmy się pakować.
- Boże. - Tak. O rany.
Co na kolację?
- Co na kolację? - Mam ci czytać w myślach?
Moja mama jest ucieleśnieniem wspaniałej matki.
Wierzę, że jeśli robię coś dobrego,
to tylko dzięki sile, którą mi przekazała.
No i tyle.
Robiłeś jej kiedyś odczyt?
Tak.
Jako nastolatek zrobiłem to raz bez przygotowania.
Pojawiło się imię.
Zapytałem ją, kto to jest,
a ona się rozpłakała.
Osoba, którą zidentyfikowałem,
zrobiła jej coś bardzo złego.
Nigdy nie powiedziała mi szczegółów.
To zagadka.
Myślę, że to był punkt zwrotny, wtedy mama zrozumiała, co potrafię.
Chroniła mnie przed tajemnicami,
ale i tak dostrzegłem parę rzeczy.
To był punkt zwrotny.
Zdecydowanie.
Jako medium
dostrzegam pewne informacje,
ale nie zawsze widzę wszystko.
DOLINA SANTA CLARITA KALIFORNIA
- Gotowy? - Tak.
CHŁOPAK TYLERA
Wybacz, nie znam swojej siły.
Clint to mój partner od czterech i pół roku.
Jak się poznaliście?
On powie coś innego, ale wysłał mi tweet. Pojawił się w wiadomościach.
Geje są uparci.
Nie zapominaj o tym.
Pochodzi z małego miasteczka w Georgii, szukał kogoś z kim będzie go coś łączyło.
Od razu zaskoczyliśmy.
Jeśli chodzi o rodzinę twojej mamy,
trafiłem na ścianę, nie chcą rozmawiać.
No tak.
Na początku większość moich badań
dotyczyła DNA rodziny.
- Zgadza się. - Nie wiedzieliśmy, czego szukamy.
W 2019 ROKU TYLER I JEGO MAMA ZROBILI TESTY DNA.
OKAZAŁO SIĘ, ŻE STELLA NIE JEST MATKĄ BIOLOGICZNĄ THERESY.
Ty zrobiłeś test pierwszy i wyniki cię zaskoczyły.
Ale gdy mama zrobiła to samo…
- Wtedy zrozumieliśmy… - Było dziwnie.
DNA nie kłamie.
Zaledwie dwa lata temu mama odkryła, że jej rodzice nie są jej rodzicami.
Nie jest spokrewniona z rodzeństwem.
Byliśmy w szoku.
Na każdym poziomie jest tajemnica.
Zdecydowanie.
Może się wydawać, że medium powinno dzwonić na drugą stronę,
żeby spytać, o co tu chodzi.
Ale na każdym kroku trafiam na mur.
Jestem zbyt stronniczy, żeby zachować obiektywizm.
Dlatego potrzebuję pomocy w znalezieniu odpowiedzi.
Chcę wiedzieć, jak Stella zdobyła moją mamę,
i co o tym myślała biologiczna matka mojej mamy.
Wiedziała?
Myślała, że dostanie ją ktoś inny? Jak do tego doszło?
Mam prawo wiedzieć i nikt mnie nie powstrzyma.
Pytanie brzmi: kto może pomóc?
Właśnie.
Tylko czemu…
To takie zawiłe.
Przydałyby nam się takie naklejki.
- Jakie? - „Uczę się”.
- Dla kogo? - Widzisz je?
Dla ciebie. Nakleimy z tyłu w ramach ostrzeżenia.
Zabawny jesteś.
Przewiduję, że to będzie świetny odczyt.
Mam nadzieję.
Wcześniej pojawił się ktoś, kto zginął w pożarze.
Co?
Na pewno mężczyzna. Ciekawe, kto dokładnie.
Głowa do góry, będzie dobrze.
Cześć. Jak leci?
Jestem Tyler.
- Co tam? - Miło cię poznać.
- Dawaj. COVID czy nie. - Bardzo miło cię poznać.
- Ciebie też. - Dziękuję za zaproszenie.
- Oczywiście. - Ale super.
- Witam u siebie. - Super. Jak masz na imię?
- Cals. - Miło mi.
Wyglądasz jak…
- Nieważne. - Kto?
- Macaulay Culkin, wiem. - Nie byłem pewny.
NOMINOWANI DO GRAMMY W 2002
- Fajne miejsce. Co to za studio? - Tak.
Nazywa się Stankonia Studios.
Nazwane na cześć albumu Outkast.
- Stworzono tu historię. - Na pewno.
- Ciekawe, co się wydarzy. - Ruszajmy.
- Masz coś ze sobą? - Tak.
- Możesz go wyjąć. - Dobra.
Świetnie, postaw tutaj.
Muszę się skupić i odetchnąć.
- Rób swoje. - Zobaczymy, co przyjdzie.
No dobrze.
Świetnie.
- Porozmawiamy o żywych. - Dobra.
O rodzinie biologicznej.
Pojawi się coś,
co dotyczy osoby, która ma kłopoty z oddychaniem.
Chodzi o jakiś punkt na zdjęciu rentgenowskim albo płucach.
Możliwe, że już o tym mówiliście,
ale chyba nikt nie traktuje tematu dość poważnie.
Mama mówiła, że na płucu pojawiła się jakaś plamka.
- Ale to… - Właśnie.
Skąd to wiesz? Wyczułeś ją czy…
Widzę obraz.
W tym roku zapadło mi się płuco,
ale pojawia się coś podobnego,
widzę rentgen i plamkę.
Na początku 2020 miałem zapadnięte płuco.
Opierało się na sercu.
Nie sądzę, że winne są moje zdolności,
ale moje odczyty mają wpływ na mój stan fizyczny.
Sam nie wiem,
jak to wpłynie na moje ciało.
Teraz dotknę zegarka, dobrze?
- Śmiało. - Zobaczmy, co teraz.
Jasne, rozumiem.
Widzę dwóch mężczyzn razem.
Musimy o nich pomówić.
Gdy ludzie przechodzą razem, to znaczy,
że coś ich łączy po drugiej stronie.
Nie skontaktowałbym się z jednym, muszą być obaj.
- To rodzina. - Tak.
To bardzo ciekawe.
Jeden jest młodszy, drugi starszy.
Ale obaj są tam razem.
Odnosi się do kogoś, kto zmarł w tych czasach.
Wyjaśnię ci symbole, które widzę.
To ktoś z naszej rzeczywistości.
- Jasne. - Pomówmy o odejściu tej osoby.
To ciekawe, można powiedzieć, że są ze sobą skontrastowane.
Z jedną śmiercią wiązał się większy bagaż emocjonalny.
- O tak. - To dziwne.
Opisałbym to tak:
bagaż prawie zawsze wskazuje na bardzo brutalny koniec.
Coś co było…
- Oglądanie tego jest traumatyczne. - Tak.
- Drugi nie ma tego czegoś. - Nie.
To ciekawe, bo czuję od niego,
że twoja kariera staje się istotniejsza.
Gdy robisz swoje, jego dusza znajduje coraz większy spokój.
Ciekawe w jego odejściu jest to,
że czuję spóźnione leczenie.
- Jakbym tam tylko siedział. - Tak!
Czemu nikt nie zadzwonił?
- Czemu nie dotarliśmy? - Kurwa…
Ludzie o tym rozmawiali,
pytali się: „Jak do tego doszło?”.
Dokładnie tak.
Czekaliśmy jakieś 20 minut, może pół godziny.
Szpital jest za rogiem, gdzie była ta karetka?
Właśnie.
- Obłęd. - Jest ciężko.
Nie chce, żebyście się tego trzymali.
Objawia się pod postacią jednego uczucia.
Nie chce, by ktoś myślał, że mógł coś zrobić…
Trzeba było działać natychmiast.
Gdybyś mógł powiedzieć, jak się nazywał i coś o nim…
To mój starszy kuzyn, Ducky.
Bardzo się o mnie troszczył.
Wielki, uroczy gość. Zrobiłby dla mnie wszystko.
- Wiesz, wielki facet. - Jasne.
Ale serce ze złota, niezależnie od sytuacji.
Nigdy nikogo nie zawodził.
Pracowaliśmy razem,
stawialiśmy ściany z płyt gipsowych i takie tam.
Było mi z tą pracą coraz lepiej.
Nieźle zarabiałem.
On mówił: „Rób muzykę, nie przyzwyczajaj się do tego”.
A potem skończyło się tak,
że miał zawał w pracy.
No tak.
Zapracował się na śmierć.
Ma na mnie duży wpływ, to dzięki niemu czuję ten ogień.
To dar, który masz przy sobie każdego dnia.
Błogosławieństwo.
- I to wielkie. To wszystko… - Tak się cieszę.
O rany, stary.
Idziemy dalej, mała zmiana tempa.
Tam…
Ciekawe.
To naprawdę dziwne.
Z jakiegoś powodu pokazują mi buty.
- Kto? - Na pewno ktoś z poziomu kuzynów.
Czemu mamy myśleć o czerwonych butach?
Miałem parę czerwonych jordanów.
Wiecznie mówił: „Błagam, pożycz mi je”.
Uwielbiał te czerwone buty.
- Dziwne. - Tak.
Tu czuję,
że on odszedł…
Będę szczery, czuję, że…
- To coś ciężkiego. - Tak.
To jedna z ciekawych spraw, bo gdy pojawia się nawiązanie
do „Candle in the Wind”, wiem dziwnie to brzmi,
ale zwykle to znaczy, że ktoś żył pełnią życia
i nagle odszedł zbyt wcześnie.
Otwierał butelkę o 14.30,
żeby czuć, że żyje.
Przed odejściem zrobił wszystko, co sobie zaplanował.
Niektórzy mają 90 lat, a nigdy nie żyli.
- To fakt. - Prawda?
- Fakt. - Mówi o kimś. „Mickey” albo „Mikey”?
- Coś takiego. - Kto tak mówi?
Od jednego z dwójki,
ale nie wiem, o co chodzi, stąd brak pewności.
To ktoś, kogo teraz pilnują.
Zwykle chodzi o osobę.
- Zapamiętajmy to. - Dobrze.
Idziemy dalej, bo mam teraz powiedzieć o dokończeniu czegoś.
Ciekawe.
Chodzi o coś związanego z ich głosem albo nagraniem.
- Coś ma zostać włączone… - No tak.
To prawie jak muzyczny ukłon w ich stronę.
Często wpadałem do miasta.
Mówię o współczesności.
Puszczaliśmy beat i lecieliśmy na wolno.
- Mam ostatnie nagranie. - Właśnie.
Nagranie z ostatniego wypadu zanim się dowiedziałem o jego śmierci.
No tak.
Nie wiem, skąd możesz o nim wiedzieć.
To coś dużego, wydaje się ważne.
Są z niego bardzo dumni.
Czują się podekscytowani, sam czuję wielką radość.
Jego spuścizna przetrwa w bardzo ciekawy sposób.
Na pewno są zadowoleni.
- Obłęd. - Wiedz, że to ważne.
Chcą, żebym przyjął do wiadomości ich odejście.
- Daj mi chwilę. - Jasne.
Ta wiedza będzie ciosem, bo…
Wszystko gra, ale klatka piersiowa mnie dobija.
Ale daj mi chwilę, bo…
- Obłęd. - To raczej… Jeszcze chwila.
- Jasne. - Czuję własny ból.
To dziwne. No dobra.
Dobra.
Przy brutalnych sytuacjach czuję,
jakbym dostał w bok.
Wiem, to coś ciężkiego, ale nie chcę w to wchodzić.
Po prostu o tym mówią.
No tak.
Wszystko gra.
Czuję, że przed śmiercią ktoś mnie zdradził.
Wspominają o aspekcie zdrady.
Ktoś okazał się być całkiem inny.
Ale jest też coś, co zdaje się do tego jakoś prowadzić.
Czuję zdradę.
Nie chcę w to wchodzić, ale masz rację.
- To ma sens. - Kurwa mać.
Wszystko gra. Czy znasz kogoś, kto ma w imieniu litery „S” i „H”?
Sheree? Sherri? Słyszę taki dźwięk.
Shon, czyli Vashon. Każe się do siebie zwracać Shon.
Jasne. Ma związek z tą sprawą?
Vashon to mój kuzyn.
Trzymasz jego zegarek.
- To jego śmierć była tak bolesna. - To ma sens.
Jego ojciec jest bratem mojej matki.
Dorastaliśmy razem. Byliśmy tym samym wieku.
Nosiliśmy te same ciuchy.
Sto lat
Razem rapowaliśmy i występowaliśmy.
To moja druga połówka.
Byliśmy na tej samej drodze do 17 roku życia,
gdy poszedł siedzieć.
Skazali go na dziesięć lat.
Wtedy się wybiłem i wszystko…
Pojawiły się tantiemy.
Dostałem pierwszy kontrakt.
Wyszedł, gdy miał 27 lat i zostały nam już tylko trzy.
Zginął, mając 30 lat.
Więc…
W LEAKIN PARK ZNALEZIONO KOLEJNE CIAŁO
Pobity, postrzelony i zadźgany.
Poparzony.
- Rany. - Wszystko, co tylko się da.
- Gangsterka. - Jasne.
Pogrzeb z zamkniętą trumną.
Mama ma o tym bez przerwy myśleć.
O tym, co się stało i dlaczego.
Miał typ ulicznej inteligencji.
Znalazł się w pozycji,
w której nie postawiłby się sam z siebie.
Miał świetną intuicję, czytał ludzi.
Świetna intuicja.
Nie chcę w to wchodzić,
to tematy ulicznej polityki i gangsterki…
Była tam osoba, z którą często się kręcił.
Łączyła ich bardzo burzliwa harmonia.
To była dziwna znajomość.
To ostatnia osoba, z którą go widziano.
- Jasne. - No wiesz.
Myślę, że jego obecność to potwierdzenie twoich uczuć.
Wiesz, że to nie była dla niego naturalna sytuacja.
W ogóle.
Jego przesłanie na dziś
to potwierdzenie twoich podejrzeń.
Zwłaszcza w kwestii tej osoby i…
Fakt, że mówisz mi o…
Że to przeczucie jest…
- Jest słuszne. - No tak.
Jakie jest twoje ulubione wspomnienie?
Byliśmy w Karolinie Południowej.
Nagle znalazł psa, a zawsze chciał mieć psa.
Wziął go do hotelu i wykąpał.
Zużyliśmy wszystkie ręczniki i wyrzuciliśmy pod drzwiami sprzątaczki.
A oni zadzwonili do mojego dziadka.
- No tak… - Przyłapali was.
Nie zrobiliśmy nic złego,
ale ktoś musiał zadzwonić,
żeby mu powiedzieć.
- Mówiliśmy to wcześniej, Mickey. - Tak.
Mój wujek Mickey lubi tę historię.
Mówił ją na pogrzebie.
Szaleństwo.
- Stary, obłęd. - Jest dobrze.
Szaleństwo.
To przez moją dziewczynę.
Napisała list za mnie.
Byłem sceptyczny, myślałem, że to tylko pieprzenie.
Ale nie mogłeś tego wiedzieć.
- Właśnie. - Mam intuicję.
- Czuję to, co czuję. - Tak.
Część rodziny nie wie rzeczy, o których mówiłeś.
- Tak. - To szaleństwo.
To ciekawe, wspomniałeś intuicję.
Masz lepsze połączenie niż większość ludzi.
- Na sto procent. - Te przeczucia, te podejrzenia…
Nagle coś wiesz, choć tego nie wytłumaczysz.
To wszystko prawda.
- Dziękuję. - Jasne.
To zmieni całe moje życie.
- Nie będę już w siebie wątpił. - To dobrze.
- To dzięki tobie i twoim umiejętnościom. - Dobrze.
Przełożę to na swoją karierę.
- To ze mną zostanie. - Bardzo się cieszę.
Stary, przytul się.
Jakiej muzyki słuchasz?
Jestem uduchowiony, więc pierdów delfinów i dzwonów.
No i muzyka do medytacji, ale mama jest wielką fanką rapu.
- Naprawdę? - Włoszka, metr pięćdziesiąt.
Ale uwielbia Lil Jona i Snoopa.
- Rany… - Kocha gangsta rap.
- Robi pistolety? - Przesadza.
Niech tu wejdzie.
- Wejdzie do kabiny. - Już po nią idę, zaraz wracam.
Nie siedzi wymęczony,
nie spisuje pierdół w notatniku.
Naprawdę coś przekazuje, coś widzi.
Szukałem jakiejś słabości, ale niczego nie znalazłem.
Przenosi się do całkiem innego miejsca.
Facet nie udaje.
Miło mi panią poznać.
- To pani jest gangsterką. - O Boże.
Jestem przytłoczona. To jak wejście do promu kosmicznego.
- Ludzie tak nie robią. - Witamy.
- Wejdzie pani do kabiny? - Boże, ależ to zabawne.
Nie wiem, co robić. Pomocy!
Dobra, lecimy. Może pani usłyszeć syk.
Mama jest w kabinie, Tyler.
- Wieziemy panią Szaloną - Tak jest!
Po okolicy
- Idziemy na szczyt - Właśnie tak
- Na sam szczyt - I to już tyle
- To tyle - Obiecuję, że to tyle.
O Boże, tak bardzo dziękuję…
- Ona mnie urodziła. - Wiesz, jak się cieszę?
Wiesz, jak ja się cieszę?
- Czekaj na płytę. - Dobra.
Mixtape.
DOM TYLERA
Mówimy o naszych przodkach…
Twój akt urodzenia zbił mnie z tropu.
- Mnie też. - Powiedz…
Wystawili go po narodzinach?
Tak, ale to chyba nie ten sam, który mam teraz.
Interesujące.
Do pięćdziesiątki
Myślałam, że Stella i Gwle są moimi rodzicami.
Powiedziała, że jest moją matką.
Zgodnie z aktem urodzenia.
Twoje drugie imię brzmiało „Wava”, ale tu napisali „Java”.
- Tak. - Uwielbiasz kawę, ale…
- Wiem. - To chyba jednak błąd.
Wiem, że go sfałszowano.
To jak rozwiązywanie zagadki.
- Wiem. - Rozwiążmy to.
Ciągle pytam, kim jestem.
Kim mogłam zostać?
Cieszę się, że Tyler się tym zainteresował,
że chce poznać swoich przodków.
Nie chodzi tylko o mnie, chodzi o niego.
Ma prawo wiedzieć, nie mogę mu tego odebrać.
Nie chciałabym tego.
Dowiedziałam się, że Stella nie jest moją matką…
- No tak. - Boże, co za ulga.
Jakby zrzucono mi z barków tonę cegieł.
Nie jesteśmy spokrewnione, nie jestem jak ona.
- Jesteś całkiem inna. - Wiem. Jestem dobrą osobą.
No tak…
- Już w porządku. - Chodź, przytul się.
Dobry z ciebie chłopiec.
Czasem. Kiedy się postaram.
Moje życie definiują chwile, w których pomagam ludziom odnaleźć spokój.
Zwykle robię to na odczytach.
Mamie chcę dać poczucie domknięcia sprawy.
Ale po dwóch latach wciąż nie znamy prawdy.
Jak dostała się w ręce przestępcy?
Ludzie pytają na odczytach, czy na świecie są źli ludzie.
Złe czyny na pewno.
Stella, kobieta, którą uważałam za moją matkę,
była morderczynią.
Napisy: Jędrzej Kogut