Nie zrobią mi biopsji, więc muszę się wgrać,
żeby nie umrzeć, tylko do tego muszę mieć dowód istnienia,
którego nie chcę,
więc zostanę Wyjątkiem dzięki sławie.
- Halo? - Hej.
Mam pomysł, jak zostać Wyjątkiem.
- Powiedzieć ci? - Mam spotkanie.
Okej.
Kilka lat temu, podczas mroźnej zimy,
PORZUĆCIE WSZELKĄ NADZIEJĘ
delfin utknął w kanale na południowym Brooklynie.
Wszyscy to widzieli,
ale prawa środowiskowe, które miały go chronić,
stanowiły, że nikt nie może my pomóc bez zezwolenia.
Ostatecznie zdechł.
Tak skończyłby się ten fajny film familijny.
Co myślisz?
Halo?
Halo? Jesteś tam?
A może...
twoja historia?
To moja historia w metaforze.
Bez metafor.
Same smutne przemówienia.
I tytuł...
Gaytino.
Vanesja, Gaytinx.
Zrób reklamę kart kredytowych,
załatw tożsamość
i odpuść.
Dobra.
Okej.
Pa.
Podkład plażowy!
Akcja!
Julio, hej.
Wyobraź sobie, że jesteś na plaży, szczęśliwy.
Plaża, szczęście.
Jezu.
Spięte usta.
Nie czaję.
Nie kocha kart kredytowych
i ich programów lojalnościowych?
Julio,
- uśmiechniesz się? - Tak.
Okej.
Mniej zębów.
Dajcie zieloną taśmę.
Cudnie, dzięki.
Cześć...
Doskonale.
Tak. Jest... Radość.
Julio, twoje oczy są fantastyczne,
pełne energii i emocji.
Doklejamy ci coś, co będzie pasowało do tej energii.
Jeszcze raz.
Jesteś na plaży,
bardzo szczęśliwy.
Podnieś wyżej. Super.
Jakbyś był zdziwiony. „Forsa!”.
Cudownie.
Nieziemsko.
Dziękuję za wizytę.
Chciałbym... Nie spodziewałam się, że będziesz śliska.
Jestem twoją konsultantką,
musimy przekazywać sobie informacje.
Chciałem porozmawiać o nowym poście.
Więcej obserwujących, więcej pieniędzy.
Wrzuciłaś zdjęcie, na którym śpię, z podpisem:
„Damy radę z poniedziołkiem”.
I to w środę nad ranem.
Przepraszam, naprawię to.
Nie rozumiem, jaki jest sens tego zdjęcia.
Wrzuciłaś coś?
Tak, poprawione.
„Przepraszam najmocniej za błąd z poprzednim postem,
miałem zamknięte oczy.
Wybaczcie. Damy radę z poniedziałkiem.
Jest piątek, 20.22”.
Ja tak nie piszę.
Pirulinpinpina?
Nie tym tonem.
Jakim?
Nie tym tonem.
To nie był żaden ton. Jezus...
Jest panem, amen.
Vanesja, to na pewno zrobi ze mnie Wyjątek?
To nie wiem,
ale wierzę w tę reklamę.
Moment, inny klient.
Hej, mroczniaku.
Mam bardzo złe wieści.
Opublikowali plakat Pizdowatych Burżujskich Bachorów.
Wybrali zdjęcie, które ci się nie podoba.
PIZDOWATE BURŻUJSKIE BACHORY: SZKOŁA MAGII
Twój bagaż zaginął, więc musisz pożyczyć coś mojego.
Do twarzy ci w czerwieni.
Jak we wszystkim.
Dustin, co się dzieje?
Nie wiem.
Mów.
Świat jest popierdolony.
Gram w tym gównie
od piętnastu sezonów i...
Zbijam kokosy,
mam chatę na Bali, PlayStation,
zarąbiście, ale...
Po co?
Chcesz nową konsolę?
Tak, jeśli możemy...
Nie!
Cholera!
Jechałem wczoraj metrem.
Czemu?
Nie chcę już aut.
Chcę jeździć,
żyć, zbierać doświadczenia.
Było opóźnienie,
zagadałem do bezdomnego:
„Jak masz na imię?
Jestem Dustin”.
Odpowiedział, że musi się wysrać,
a nie może. Czemu?
Bo musiałby wyjść ze stacji.
Żeby wrócić, musiałby zapłacić, a nie ma pieniędzy.
Wtedy wpadłem w paraliżujący trans.
Wczułem się w jego sytuację.
Jego perspektywę.
I wiesz...
Widziałem to.
Z jego punktu widzenia.
Świat jest cholernie niesprawiedliwy.
A to tylko jeden gość. Jest takich więcej.
Powinienem im pomóc.
Po co jestem artystą?
Chyba po to, żeby naprawiać świat.
Wykorzystajmy to.
Zróbmy...
Wywiad.
Dla Teen Vogue'a.
Przecież ja mam 39 lat, do kurwy nędzy!
Nikomu nie mów.
Nie rozumiesz.
Jesteś pozorantką.
Businesswoman, która ma gdzieś problemy innych.
Kolejny skład za 178 minut.
Ja walę.
Nienawidzę Nowego Jorku.
- Jezu... - Co?
Mój współlokator.
- Miniak? - Tak.
Słaby vibe?
Nie mówiłem ci?
To tak:
na początku było spoko.
Mogę trochę?
Wprowadziła się i mówi, że wpadną jej kuzyni.
To nigdy się dobrze nie kończy.
Pyta, czy mogą zanocować.
Są mili, polubisz ich!
No i dobra. Są mali, co mi zależy.
Przyjechali w dziewiątkę. Niby spoko...
Bo są mali.
Myślałem, że pójdą zobaczyć Statuę Wolności, czy coś,
ale przyszli mnie spytać,
co będzie jutro.
Zaproponowałem Met, a oni:
Coś innego, to wbrew naszej religii.
Że co?
To jacyś dziwni chrześcijanie czy ewangelicy.
Wkurzające, ale mieli niedługo zniknąć.
W ogóle uwielbiają pizzę.
Wyjadają ci?
Nie. Jak przynoszę pizzę,
podbiegają z aparatami i robią zdjęcia.
Zdjęcie!
Przerażające.
Potem Pirulinpinpina spytała, czy mogą się wprowadzić.
Nie...
- Tak. - Co za laska.
Byłem w szoku. A ona:
Będziesz płacił mniej za czynsz,
a miejsca nie zajmiemy.
No dobra, spoko.
Nie wiedziałem tylko... Że oni się mnożą.
Rozmnażają?
Bez seksu. Coraz więcej się... pojawia.
Teraz jest ich 50.
- 50? - Tak.
Szybciej! Do salonu!
Część jest homo.
Kosmos.
Nie da się korzystać z Grindra,
bo pełno tam Miniaków.
Raz byłem na zmianie w klubie go-go.
- Wyhaczyłem przystojniaka z siłki. - Duże usta?
Słodki jest.
Ja patrzę na niego, on na mnie.
Łapiemy kontakt.
Zapraszam go do siebie.
Chcesz coś?
Umieram z głodu. Mogliśmy zamówić pizzę.
A to kto?
Miniaki. Moi współlokatorzy z Wisconsin. Uwielbiają pizzę.
Dajcie spokój, mam gościa.
Telewizja!
Oglądacie Laski z klasą w Nowym Jorku?
Zrobiliśmy małą imprezę, drinki i w ogóle.
Stwierdziłem, że zrobię lewatywę.
- Dla niego? - No.
Nie spodziewałem się.
Znikam w łazience,
ale impreza trwa, więc luz.
Zrobiło się cicho, to wróciłem.
Diego?
- Diego? - Chodź tu.
No tak.
Pizza.
Wchodzę do sypialni.
Diego?
A oni...
Nawet nie chcę o tym mówić, ale...
Wskakuj.
I co powiedziałeś?
Nie, zaczekam w salonie.
- Ustaw ich do pionu. - No.
Powiedziałeś, że mają nie pieprzyć twoich gości?
Tak.
To co powiedziałeś?
Pizza, pizza.
Nie.
Od tygodni nie było pizzy.
Chyba wydaje wam się, że skoro dzielimy mieszkanie,
dzielimy wszystko.
Zwykle tak jest.
Ale...
Boli mnie to, że czuję się przy was niewidzialny.
Nie chcę toksycznych układów,
ani żebyście nie czuli się bezpiecznie,
bo ja czuję się tu bezpiecznie.
Chcę, żebyśmy się dzielili, ale nie wszystkim.
Rozumiecie?
Jest okej?
Kotek...
Macie bilety?
Też dostanę?
Popytamy.
Jezu...
- Hej. - Cześć.
- Ma ich w torbie. - Wiem.
Złapiemy taksówkę.
Pa, Diego.
Teraz Gina i Bibo.
Scena z Historii Małżeńskiej.
Tak.
- Mamy chwilę? - Jasne.
Dobra.
Włosy są w sam raz.
Zawsze mnie nienawidziłeś.
Nieprawda, trzy kropki. Nigdy, kropka.
O czym ty mówisz, znak zapytania.
Jesteś moją żoną, kropka.
Przerwa.
Jakieś uwagi?
Feedback?
Widzę robota udającego, że kocha tę kobietę.
Nie wychodzisz poza robota,
więc zmuszasz ją do przesady.
W porządku?
Bibo...
Bibo.
Kojarzysz sukienkę?
Z 2017 roku, dla niektórych niebiesko-czarną,
dla innych biało-złotą?
Tak. Tylko to nie jest albo, albo.
Sukienka może być kilkoma rzeczami na raz.
A ty możesz być robotem i aktorem.
Wykorzystaj swoją robotyczność, żeby być...
aktorem.
Urosło. Totalnie.
Doktor Google mnie pocieszy.
CZY MOJE ZNAMIĘ TO RAK
ROZPOZNAWANIE RAKA
A to co?
OPIEKA MEDYCZNA ONLINE
JAK MOŻEMY POMÓC?
DR SARAH POMOŻE, PRZEŚLIJ ZDJĘCIE
Świetnie. Podczas konsultacji online lekarz poświęci mi całą swoją uwagę.
DZIŚ PRÓBOWAŁEŚ I TO WYSTARCZY
JULIO POTRZEBUJE POMOCY
No co jest?
Kurwa.
PACJENT: JULIO
Nie wygląda źle.
Nie może pani tak robić.
BIOPSJA POTRZEBNA NA CITO
Idziemy.
Cholera.
Nacisnęłam nie to, co trzeba.
Trudno, to tylko biopsja.
Boże, skalpel. Będzie bolało.
Ubiegam się o Wyjątek,
ale nie wiem, ile mam czasu.
Lekarz zlecił biopsję.
No, osoba w apce,
to chyba lekarz.
Co to za dźwięk?
Co to?
Statek na rafie z ostrygami?
Jednej brakuje.
Stara pamiątka rodzinna.
Bezcenna, ale wybrakowana bezwartościowa.
Wiem, gdzie jest ta ostryga.
Jak przyniosę,
to mnie wgracie?
Spłacimy dług za te pieniądze.
- Cały? - Tak.
Dobra.
Przynieś ostrygę, nie sprawdzimy dowodu.
Super, to nie może być trudne.
Jak znaleźć maleńką rzecz...
JAK ZNALEŹĆ MALEŃKĄ RZECZ NA DNIE MORZA
TO NIEMOŻLIWE
PORZUĆ TEN TEMAT.
PIZDOWATE BURŻUJSKIE BACHORY SEZON 15
Tabitha, to zakazane księgi...
- Hej, szmato! - Zielona peruka?
- Są naturalne. - Zgon. Jesteś gwiazdą, kocham cię.
Poznaj moich kumpli: to Tyler, Ryan, Ryan i Jason.
- Drinka? - Tak, wiesz, co lubię.
Spoko.
LASKI Z KLASĄ W NOWYM JORKU
Wyzwól naturalną siłę...
Ktoś znowu się pode mnie podszywa.
Czyli jesteś sławny.
Ciągle tak mam.
Jesteś aktorką, czy coś?
„Czy coś”, no.
Trish jest wielka.
W czym grałaś?
Kiedy tam byliśmy na Amazonie, Lato jest raz w roku na Netflixie,
Zębuszka na Zappos i inne.
Muszę obejrzeć.
Hej, Emily, tu Luis. To fanart, który zamawiałaś.
W kontakcie.
Dzięki. Pozdrawiam, Emily - menadżerka i rzeczniczka prasowa Trish.
Jestem mega fanką Trish,
narysowałam to na cześć mojej muzy.
Łał, fani ciągle mnie zaskakują.
Niesamowite,
że inspiruję fanów do spontanicznych działań artystycznych.
Niezły ten art.
Pokaż.
Glinda, jakiej nam trzeba.
Bomba.
- Kto to narysował? - Jakiś @trishfanboi.
Ona jest taka sławna, że ma fanowskie konta.
- Diamenty to najlepsi przyjaciele kobiet. - Jeśli są prawdziwe.
- Debilka. - Prawda.
Marzę, żeby tam pojechać.
Byłam tam.
- Homo ikona! - Uwielbiam ją!
- Slay! - Trish jest mega.
Jest i królowa.
Cześć, @trishfanboi,
to art zamówiony przez Trish na cele charytatywne.
Oznaczaj mnie przy publikowaniu.
Cześć, Luis,
Nie wolno ci reklamować swoich usług
za pomocą prac, które u ciebie zamówiliśmy na cele charytatywne.
Nie możemy przesłać ci za to wynagrodzenia.
Przecież udostępniło to jakieś randomowe fanowskie konto.
Chwila.
Ona prowadzi to konto?
Zapłaciła za ten fanart?
Tak. Mam dowody.
ZABLOKOWAĆ LUISA SIONGCO?
Suka.
Trish, nie uważasz.
Cofnijcie dla Trish. No już.
To jest na żywo.
Możesz mnie blokować, będę robił nowe konta.
Mieliście kiedyś stalkera?
Ktoś cię stalkuje?
Nie, pomagam koledze.
Jakiś homofobiczny psychol zakłada mu cały czas fejk konta.
Miło, że mu pomagasz.
Może zrobić sobie konto prywatne.
Chce być widoczny.
Co zrobić, żeby nie zakładał nowych kont?
Chyba nic się nie da.
Ale toksyczne.
Blokuje ludzi?
Luis, odezwij się do mnie.
Wiedziałam, że nie jest sławna.
Poważnie?
- Cyrk. - Wiedziałam.
WYPIERDALAJ Z INTERNETU.
NAWET NIE JEST SŁAWNA. POZERKA.
Derrrick, możemy pogadać?
Pewnie.
Zaraz wracam, streścicie mi potem.
- Co jest? - Pomóż mi kogoś zablokować.
Na stałe.
Dla kumpla?
- Poproś Jeremy'ego. - Jeremy'ego?
Twojego chłopaka, który pracuje dla Facebooka.
Musi go zablokować, bo robi nowe konta.
Po adresie IP albo jakoś.
O co chodzi?
To ja.
Ja jestem tym kontem fanowskim.
Narysowałaś to?
- Moja menadżerka to zamówiła. - Bo?
Znalazła artystę, żeby to narysował.
Sama prowadzisz konto fanowskie?
Wszyscy tak robią.
Jestem gwiazdą.
To nie jest prawdziwy fan, ale sztuka inspiruje.
- Do rysowania ciebie? - Tak.
Autor to rozpowiada,
trzeba go zablokować.
- Kto jest autorem? - Emily go znalazła.
Emily?
Moja menadżerka, kurwa. Ciągle to robi.
Ma obsesję na punkcie białej singielki.
Jaka Emily?
Co, jeśli geje mnie znienawidzą?
- Jaka Emily? - Co?
Jak się nazywa twoja menadżerka?
Trish.
Sesja charytatywna,
zbiórka na tamtego dzieciaka...
Ja pierdolę, wiedziałem.
Nikt nie wrzuca twoich przerobionych zdjęć,
nikt się pod ciebie nie podszywa.
Naćpałaś się?
Co z tobą? Nie jesteś sławna.
Płacisz ludziom, żeby robili ci fanarty.
Zaraz zezgonuję.
Jestem gwiazdą.
Wszyscy mnie uwielbiają,
bo jestem gwiazdą.
Dzięki.
Następny skład za 248 minut.
Martwię się, bo Derrrick pije.
Był wstawiony, jak wychodziłam, mógł zrobić sobie krzywdę.
SKAN: CZŁOWIEK - ZAWÓD: AKTORKA POBIERAM: UMIEJĘTNOŚCI
SKAN ZAKOŃCZONY
Martine!
Martine?
Boże...
Nie słyszałaś?
Wołałam cię ze trzy razy.
Nadal robisz performens?
Jak ci tam było...
Vanessa?
Vanesja. Przez J.
- Jak te hotele. - No tak.
Chodziłaś na moje zajęcia lata temu.
Byłam w szoku, że tak się zaangażowałaś
w pracę dyplomową. Niektórzy mówią,
że już chyba nie jesteś performerką,
tylko naprawdę agentką.
Ale to nieprawda?
Chyba nie przedłużasz performensu
ze strachu przed ukończeniem uczelni artystycznej,
bo zostałabyś
bez pieniędzy, ubezpieczenia
i dowodu istnienia?
Chcesz mieć ciastko i zjeść ciastko?
- Muszę iść. - Jasne.
Mam ważnego klienta.
- Klienta? - Czeka na mnie.
Pięknie.
Posłuchaj, Vanesja.
Artysta ma za zadanie sprawić, żeby ludzie postrzegali świat inaczej.
Czy ten performens coś zmienia?
Tak rzucam do przemyślenia w domu.
Nie będę czekać na autobus, przejdę się.
Nie umiesz chodzić w tych butach.
Jesteś słaba.
Słaba.
Przepraszam.
Powinienem im pomóc.
Po co jestem artystą? Chyba po to, żeby naprawiać świat.
- Hej, słonko. - Hej.
Jestem zajęty.
Zrobiłem biopsję, lekarz się martwi.
Musimy znaleźć inny sposób,
żebyś został Wyjątkiem.
Czemu?
Wyglądasz cudownie na zdjęciu,
ale...
To nie ty.
Nasze jedyne wyjście, to przedstawienie Zappos twojego pomysłu.
- Wiesz, Jak zrobiłem... - Nie ma mowy.
Nie sprzedam tego.
BUTY, SERIALE, STYL
Zappos, słucham.
Podobno masz pomył na serial.
Tak, chętnie o nim opowiem.
Remaki się teraz sprzedają.
Dawaj, zapuść pomysł.
Może remake Króla lwa
z zebrą w roli głównej?
Taką, która zwykle byłaby statystką.
Ta zacznie pytać, czemu lwy są przywódcami.
„Kto ich wybiera?
Czemu się im kłaniamy i dajemy im się zjeść?”.
Zebra robi rewolucję,
ale kończy pożarta.
Kiedy leży w agonii, spogląda w niebo,
może światło odbije się jej w oczach, i mówi:
„Przynajmniej próbowałam”.
Dosyć pierdolenia.
Wiem, czego ty chcesz, a ty, czego ja chcę.
Ty chcesz papierka, dzięki któremu nie będziesz potrzebował innego papierka.
Nie dasz mi serialu, nie zostaniesz Wyjątkiem
i nie będziesz mógł się wgrać.
Mam twoją dokumentację medyczną.
Zappos ma szpiegów.
Wiem, że spodziewasz się złych wieści
i że sprzedanie serialu to jedyny sposób na pozbycie się ciała, bo ostryga
leży na dnie morza.
Odpuśćmy sobie gierki, dobrze?
Dorośnij i daj nam to, czego chcemy.
Traumy w żartobliwej otoczce.
Do tego español, por favor.
Dobrze...
Mam pomysł na czarną godzinę.
Tak?
Miałem nadzieję, że z niego nie skorzystam.
Mów.
Tytuł to...
- Mów! - Jak...
zrobiłem coming out...
przed Abuelą.
Mamy serial.
Okej.
Napisy: Maria Kuczek