PO CZTERECH LATACH NAZISTOWSKIEJ OKUPACJI...
PARYŻ ZOSTAJE WYZWOLONY PRZEZ ALIANTÓW
GENERAŁ DE GAULLE WRACA
FRANCUSCY KOLABORANCI SĄ WYŁAPYWANI
FRANCUSKIE SIŁY WEWNĘTRZNE
SZAMPAN LEJE SIĘ STRUMIENIAMI
ROZPOCZYNA SIĘ ŚWIĘTOWANIE
29 SIERPNIA 1944
Toast.
Za Paryż!
Ponownie wolny!
Niech to miasto nie zazna więcej smutku, nie schrania więcej wrogów...
I nie słyszy pieprzonego niemieckiego.
Zaczęliście beze mnie.
NAJSŁYNNIEJSZA ŻYJĄCA FRANCUSKA AKTORKA
Wiedzieliśmy, że zwabi cię szampan. I oto jesteś!
Olśniewasz. I masz cudowną fryzurę.
- Reżyser prosił, żebym zapuściła włosy. - Pasują do roli.
Poznaj mojego siostrzeńca, André.
André.
Oczom nie wierzę. Mademoiselle.
Coco opowiadała, że przetrwałeś koszmar niemieckiego więzienia.
Jesteś bohaterem.
Rumieni się.
A to jego błyskotliwy przyjaciel z czasów Cambridge, Oscar Davies.
Mama oddałaby życie za autograf.
Obejrzeliśmy z Oscarem Hôtel du Nord więcej razy, niż wypada przyznać.
Nie mówiłaś, jaki jest przystojny.
Wybij to sobie z głowy.
On jest mój.
A co z twoim niemieckim chłopakiem?
Chodziłaś z Niemcem?
Nie zapominajcie, chłopcy.
Serce mam francuskie, ale tyłek międzynarodowy.
Dość pogaduszek.
André, bądź tak miły i pokaż mi, jak bohater wojenny włada w tańcu.
Pochyl się.
De Gaulle zapowiadał fajerwerki, ale to lekka przesada.
Pijani dorwali się do broni.
- Jesteśmy bezpieczni? - Oczywiście!
Piękni i bogaci zawsze są górą!
Dajcie więcej szampana!
NOWY STYL
HISTORIA INSPIROWANA FAKTAMI
Widzę was, moje dzieci.
Wszyscy jesteście dziś moimi dziećmi.
W tym domu.
W tym pokoju.
Pozostało nam marzyć po wojnie.
Po wszechobecnej śmierci i zniszczeniu.
Po drugiej stronie mrocznej rzeki
czeka nas wszystkich wielka niewiadoma.
Z tej pustki dochodzi wołanie duchów.
Wszyscy widzieliśmy ten mrok.
Strawił nasze życia.
Catherine!
Strawił naszych bliskich.
Dzisiaj wyplenimy tę truciznę.
Przywołamy światło tam, gdzie zbyt długo panował mrok.
Zrobimy to za pomocą tarota.
Kto będzie pierwszy?
Kto chciałby rozpocząć naszą przeprawę przez rzekę?
Ja.
JASNOWIDZKA
Proszę.
Coco, otwórz.
- Kto tam? - Arletty.
Nie wiedziałam, dokąd pójść. Musisz mi pomóc.
Pod moim mieszkaniem zgraja ludzi wykrzykuje moje imię.
- Musisz mnie ukryć. - Miałaś koszmar?
Nie! Wracałam do domu,
a oni mieli kamienie, broń i domagali się ogolenia mi głowy.
Dobrze, że mnie nie zastali. Musisz mnie ukryć.
Zadzwonię i załatwię ci pokój. Tutaj cię nie dopadną.
Oni ostrzeliwują mieszkania.
FFI jest jeszcze gorsze od Niemców. Zabiją mnie.
Niczego takiego nie zrobią.
Naziści przez lata naciskali,
żebym wystąpiła w ich obłąkańczych filmach propagandowych, ale odmówiłam.
Wiem.
Nie jestem zdrajczynią.
Zakochałam się.
Rozumiem.
A teraz prasa rozsiewa pomówienia.
Szkalują, że kolaborowałam na leżąco.
Ludziom trzeba przypomnieć, że ja byłam zakochana.
Zakochana.
Bycie człowiekiem to nie zdrada.
Catherine!
Pardon.
Nie postawiłam panu kart, monsieur...
- Monsieur... - Dior.
Wszyscy na to zasługujemy. Dlaczego czuje pan inaczej?
Po prostu muszę dokądś pójść. I tyle.
Pardon.
Monsieur Dior.
Mogę o coś zapytać?
Czego pragnie pan najbardziej na świecie?
Tego, czego pragnę najbardziej, nie mogę mieć.
Przekonajmy się.
Ktoś panu bliski jest uwięziony.
Widzę z panem dziecko.
Ma pan dziecko?
Nie.
Trzyma pan dziecko.
Niemowlę.
Nie mam dziecka.
Muszę iść.
Gdyby chciał pan dokończyć...
zapraszam.
Dzień dobry.
Obawiam się, że to za wcześnie. Mademoiselle wciąż je śniadanie.
Nie wierzę. Myślałem, że Arletty żartowała o niemieckim kochanku.
Nie wierz w to, co wypisują.
Jak mogła być tak głupia? Jest osobą publiczną.
Nikomu nie można ufać. Baron Vaufreland aresztowany.
Nadal to do mnie nie dociera.
Dość jasno.
Nigdy nie powiązałabym go z nazistami.
Nalegam, aby pan poczekał...
Halo?
Mademoiselle, jacyś panowie tu idą.
Najpierw dokończę śniadanie. Zjadłabym też czekoladę z orzechami.
Ale to funkcjonariusze Francuskich Sił Wewnętrznych.
Mogą poczekać.
- Stać! - Z drogi!
Mademoiselle Chanel,
aresztuję panią pod zarzutem kolaboracji z nazistami.
To kłamstwo!
Radzę panu porozmawiać z generałem Pierrem Reverdym.
Nie mógł zezwolić na to wtargnięcie.
Francuskie Siły Wewnętrzne mu nie podlegają.
Dowodzi nami Charles de Gaulle.
- Proszę nie robić scen. - Co za scenę miałabym zrobić?
Nie dotykaj jej!
Dobrze.
Mój drogi, nie ma co tragizować.
Proszę usiąść, zaraz będę gotowa.
Samochód czeka.
Vive la France!
Zdrajczynie!
Dorwać je!
Hańba!
Co tam się, na miłość boską, dzieje?
Patrzcie, następna!
- Pomóż mi! Proszę! - Chodź tu.
Idziemy!
Było nie zadawać się z wrogiem!
- O Boże. - Hańba!
Same kobiety.
- Spały z wrogiem! - Zasłużyły sobie!
- Zdrajczyni! - Boże.
Kara za kolaborację.
Christianie, mogę wejść?
Chcę pokazać ci coś, co podniesie cię na duchu
i wywoła uśmiech na twarzy.
Naprawdę nie jestem...
Ponieważ darzę cię wyjątkową estymą
i głęboko szanuję ciebie oraz twój talent,
chcę ci to pokazać jako pierwszemu.
Dołączysz do mnie w Izbie Mody?
Trzeba ich będzie przekonać.
No dobrze. Żartuje pan sobie.
Nie, nie żartuję.
To przyszłość francuskiej mody.
Panie i panowie, proszę o uwagę.
Dziękuję, że zebraliście się w tak krótkim czasie
i zgodziliście wysłuchać mojej propozycji.
Wszyscy zaprojektujemy miniatury sukien,
które ozdobią te manekiny zamiast prawdziwych modelek.
Mamy zaprojektować suknie dla lalek?
Zapewne myślicie sobie: „Przecież to kompletne wariactwo”.
Ponieważ naziści zniszczyli każdy skrawek materiału,
paląc każdy namierzony magazyn,
nie mamy dość tkanin, aby każde z nas mogło stworzyć własną kolekcję.
Na tę chwilę w całej Francji nie znajdzie się dość materiału,
aby zapewnić przetrwanie choć jednemu domowi mody.
Miniaturowe formy wymagają mniej materiału,
mniej dodatków, mniej nakładów, mniej wszystkiego.
Zarezerwowałem główną salę wystawową w Luwrze.
Zostanie zbudowana scenografia: sceneria uliczna, salonowa.
Mamy dwa tygodnie, aby wprowadzić to w życie.
Jeśli wspólnymi siłami stworzymy jeden pokaz,
damy sobie szansę na przetrwanie.
Nikt nie pójdzie do Luwru, żeby oglądać jakieś głupie lalki.
Nie zobaczą tylko głupich lalek.
Zobaczą tam siebie,
Paryż powracający do życia, ludzi spacerujących Champs-Élysées.
Pokażemy im nadzieję.
To się może udać.
Znaleźliśmy się pod ścianą.
To może nam pomóc utrzymać pracę.
Cocteau i Bérard uprzejmie zgodzili się zaprojektować dla nas scenografię.
MALARZ, PROJEKTANT
W zamian za butelkę koniaku.
To cudaczne, ale od kiedy cudaczność nie zachwyca?
ARTYSTA, DRAMATURG
Może zaprosimy mademoiselle Chanel?
Nie ma mowy.
PROJEKTANT MODY
Od dawna nic nie zaprojektowała. Jej kreacja przyciągnie więcej ludzi.
Jeśli ją zaprosicie, ja się wypisuję.
Nie zostanie zaproszona.
To okazja tylko dla członków Izby, a ona do niej nie należy.
Omówcie to krótko między sobą,
a potem zagłosujemy.
ZWYCIĘSTWO
Wykonywany zawód.
Pan raczy żartować.
Tworzę suknie i perfumy.
Czy zamknęła pani firmę, gdy naziści przejęli Paryż?
Jest pan żonaty?
Jest, prawda?
Dam panu butelkę Chanel No. 5 dla żony.
Powie jej pan, że dostał ją osobiście od Chanel.
Będzie wniebowzięta.
Odpowiadaj.
Oczywiście, na trzy spusty. Wolałabym głodować, niż ubierać nazistów.
Wyjechałam z Paryża do siostrzeńca André i jego córki.
André służył we francuskiej armii i trafił do nazistowskiej niewoli.
- Koszmar. - Ale go wypuszczono.
Większość nazistowskich więźniów nigdy nie wyszła.
Widać miał szczęście.
Szczęście?
Nam się wydaje, że Baron Vaufreland miał z tym coś wspólnego.
Jeśli pomógł uwolnić André, to pierwsze słyszę.
W trakcie okupacji mieszkała pani w Hotelu Ritz?
Mieszkałam tam przed wojną, w trakcie wojny i nadal nazywam go domem.
Ritz był ośrodkiem towarzyskim nazistowskiego dowództwa.
- Towarzyskimi bym ich nie nazwała... - Poznała pani Waltera Schellenberga?
Nie. Nic mi o tym nie wiadomo.
Bywał w Ritzu, gdzie pani mieszkała.
Nie odpowiadam za każdego, kto przewinie się przez lobby.
Mamy podstawy sądzić, że wysłał panią do Hiszpanii.
Jakie to podstawy?
Była pani widziana w Madrycie.
Przekroczenie granicy wymagało pozwolenia nazistów.
Macie moje nazwisko na bilecie? Pokażcie.
Dysponujecie czymś poza plotkami?
Postawcie mi zarzuty albo wypuśćcie.
- Miłego dnia. - Nigdzie pani nie idzie.
Macie tu telefon, prawda? Chciałabym rozwiać niejasności.
Siadaj. Natychmiast.
Słyszałam o was i waszych metodach.
Mój przyjaciel sir Winston Churchill
nie spojrzy łaskawie na tych, którzy odmówili mi podstawowych praw.
Tak. Sir Winston będzie wiedział, jak się z panem policzyć.
Z panem też.
Myślicie, że blefuję?
Grozi poinformowaniem waszego premiera.
Słyszałem.
- To możliwe, że zainterweniuje? - Niestety tak.
Przesłuchanie Elsy Lombardi w Madrycie potwierdziło,
że Chanel i Churchill w istocie dobrze się znają.
Nie chcę, żeby się wtrącał.
Więc nie dopuśćcie jej do telefonu.
Proszę pana.
Chce pan to usłyszeć.
Naprawdę?
Nie każdemu pasuje podkreślanie talii paskiem.
Panu będzie służyła pełniejsza sylwetka.
Proszę mi zaufać.
Wie pan, kim jestem?
Na litość boską.
Tak. Od razu lepiej.
Kiedy będę mogła zadzwonić?
Drodzy państwo, jeszcze minuta lub dwie.
Christian, to nasza szansa.
Załatwiłem spotkanie z inwestorami.
Pora wziąć sprawy we własne ręce.
Jeśli dobrze to zaplanujemy, będziemy gotowi na przyszły sezon.
Zyskamy przewagę, podczas gdy inni zajmują się
ubieraniem głupich zabawek Lelonga.
Możemy rozpocząć głosowanie?
Kto popiera stworzenie wspólnej wystawy?
Przegłosowane. Dzięki Bogu.
To dobry pomysł.
Natychmiast go powiadomię.
- Proszę pana. - Tak?
Premier zadzwonił do biura w sprawie panny Chanel.
Co?
Nigdzie nie dzwoniła.
Pokojówka zdołała się z nim połączyć.
A teraz nie wolno nam przesłuchiwać jego znajomych
bez pisemnej zgody.
Nie powinniśmy byli was w to mieszać.
Nie wiedzieliście o jej podróży do Madrytu.
Zależy nam na tym samym i wciąż możemy wam pomóc.
Jak?
Inny przydzielony do niej agent ma dojście do jej siostrzeńca.
Jeśli zbierze na nią wystarczająco obciążające dowody,
Churchill ugnie się przed opinią publiczną
i będziecie mogli oficjalnie ją aresztować.
Na razie musimy puścić ją wolno.
Dzwoń.
Już czas.
Masz jak najszybciej przedstawić kogoś Chanel.
Dobrze, zrozumiałem.
Nie wiedziałem, że wróciłeś.
Pakuję ostatnie rzeczy i wkrótce wyjadę. Nie martw się.
Pomówmy o Catherine.
O czym dokładnie?
Że jest w Ravensbrück albo w grobie?
Widziałem się z twoim ojcem.
On nie wie, co się stało z Catherine.
Co mu powiedziałeś?
Nie do mnie należy informowanie go o tym.
- Ale powinien wiedzieć. - Wie, że ją aresztowali.
Wywieźli ją do obozu.
Jesteś jego synem.
- Powiedz mu. - Niech szlag trafi tę wojnę.
Niech szlag trafi ciebie. Zniszczyłeś moją rodzinę.
- Christian... - Idź stąd, Hervé. Idź już sobie.
Odwiedź ojca.
Witajcie we Francji.
Witajcie wszyscy.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Ponoć panią przesłuchiwali.
Dziękuję. Nie ma powodu do zmartwień.
Skupmy się na rozdawaniu perfum wszystkim tym żołnierzom.
Coco.
Nic ci nie jest?
Tak się martwiłem. FFI nie pozwalało się do ciebie zbliżyć.
Nic mi nie jest, kochany.
Dysponują tylko skandalicznymi plotkami i oszczerstwami.
Chodź, zabiorę cię na drinka.
Oscar czeka, a chcemy przedstawić ci kogoś...
- Drinka? - ...kto może pomóc cię ochronić.
- Co za przykra sprawa. - Dziękuję, Oscarze.
Co ich przekonało, by panią wypuścić?
Powiedziałam im prawdę.
- Uwierzyli? - Nie.
Nie chcieli zaprzątać sobie głów faktami.
- Więc pogroziłam im Churchillem. - To ich przywołało do pionu.
FFI musi wiedzieć, kto tu rządzi. Póki de Gaulle się nie zorganizuje.
Podziękujmy Churchillowi za twoje zwolnienie.
Za Churchilla.
Malcolm, zapraszamy.
Dzień dobry.
- A to kto? - Mój kolega, Malcolm Muggeridge.
Miło poznać, mademoiselle.
To dziennikarz, którego poznał kilka miesięcy temu w Londynie.
Teraz pisze o wyzwoleniu Paryża.
Dziennikarz? Boże drogi.
Brzydzę się prasą.
Więcej z niej szkody niż pożytku.
Nie w przypadku Telegraph. Interesują nas fakty, nie plotki.
Nie wytykamy palcami. Szczycimy się wyważonym podejściem.
Chociaż ktoś.
Teraz chciałbym napisać o legendarnej Coco Chanel,
jej triumfalnym powrocie.
Nie rozmawiam z prasą.
Nazbyt często czytałam pomówienia pod płaszczykiem wiadomości.
Pomawianie pani byłoby niewybaczalne. Moi czytelnicy oczekują prawdy.
Prawdziwej Chanel.
Dopiero co byłam w butiku,
pod którym stoi ogonek żołnierzy.
Tego ludzie ode mnie chcą.
Klasyki. Chcą Chanel No. 5.
I przy tym zostańmy.
Ten artykuł bardzo by ci pomógł.
Opowie światu, jak dobrą jesteś osobą.
Sława i lokum w Ritzu nie znaczą, że należy zrobić z pani cel.
Ludzie nie znają prawdy.
Że zamknęłaś atelier z początkiem okupacji.
Odmówiłaś pracy dla nazistów. Nie chcę, by szkalowano cię jak Arletty.
Ja to widzę tak.
Opowiemy o tym, co przeżyła pani w trakcie wojny.
Zamknięcie atelier. Przedkładanie moralności ponad pieniądze.
Nie dla mnie piedestały.
Ludzie powinni mnie oceniać na podstawie mojej pracy.
Ale jedno z drugim jest powiązane.
Publika zapomina, że kiedy pani zaczynała, Francuzki nie mogły mieć konta w banku.
Pani praca jest przełomowa.
A pani, mademoiselle, jest pionierką.
Należy to przypomnieć.
Przygotował się. Jestem pod wrażeniem.
Jeśli zechce pani o tym opowiedzieć, będę zaszczycony, mogąc to umożliwić.
Zostawię was teraz samych.
Proszę to przemyśleć. Mogę pomóc.
Porozmawiaj z nim.
Można mu ufać?
Oscar zna gazety, w których pracował. Na pewno udzielą referencji.
Mogę się tym zająć.
Pozwól mu.
Pomogę ci, tak jak ty mnie.
Pomyślę.
Niech tak zostanie, będzie idealnie.
Wiesz o nowej tkaninie?
Zamki i guziki miały się zapinać, a gorsety sznurować.
Podejdź tu!
To są nasze klientki.
Wszystko powinno działać. Musi działać.
Ale monsieur, wszycie zamków i gorsetów do tak małych sukni
zajmie całe wieki.
Wieczność to niska cena za doskonałość.
Do dzieła.
Musimy omówić ten projekt, Pierre.
Proszę dać mi pracować.
Coś ty robił przez cały poranek?
Chyba nie zamierzasz pokazać tego jako ukończonej kreacji.
W czym problem? Ubieramy lalki.
Rozumiem, że jesteś niezadowolony.
Dałeś to jasno do zrozumienia, ale nawet ciebie stać na coś lepszego.
Osobiście się pan na mnie uwziął.
Kompromitujesz się. To nieprawda.
Cały ten pomysł jest chybiony.
Christian!
Razem z Christianem rozważaliśmy kolejne kroki w naszej karierze.
Pora, by pana oświecić.
Jest pan małostkowym człowiekiem, którego grube palce niczego nie potrafią.
Christianie, musimy omówić sporo spraw
- związanych z Teatrem Mody. - Teatr Mody?
Tak pan nazywasz ten niedorzeczny cyrk z zabawkami?
Pieprzyć te pańskie lalki!
Christian i ja odchodzimy, żeby założyć własny dom mody.
- Pierre... - To prawda, Christianie?
Pierre...
Wiesz, z czym masz problem?
Jasne, z panem.
Z panem i kłamliwymi biurokratami,
którzy kradną cudze pomysły i podają za własne.
Catherine!
Nie o to chodzi.
Masz się za kogoś, kim nie jesteś.
- Czyli kogo? - Kogoś ważnego.
Christian, wynośmy się stąd.
- Christian? - Proszę, nie teraz.
Nie możesz pozwolić temu dręczycielowi,
temu krwiopijcy, by dłużej tłamsił twój talent.
Potrzebuję cię.
Przykro mi.
Wszyscy są wystarczająco nerwowi. Czemu krzyczycie?
Zdaje się, że monsieur Balmain w końcu
łaskawie złożył swoją rezygnację.
Naprawdę? Nie mamy na to czasu.
Musimy go znaleźć.
Christianie, ty przygotujesz wszystkie projekty Domu Mody Lelong.
Rozumiem. Będzie nam brakować Balmaina, ale należą ci się gratulacje.
Muszę się zobaczyć z ojcem. Nie mogę się zgodzić.
Christianie, rozumiemy, że twoje obecne życie
wiąże się z wieloma wyzwaniami,
ale praca może temu zaradzić.
Uwierz w siebie.
Dasz sobie radę, Christianie.
Będzie wspaniale.
Wiem, że mnie nie zawiedziesz.
Tak.
Ale jak traktuje rozmówców?
Z tego, co słyszałem, Muggeridge jest rasowym dziennikarzem.
Ma świetną opinię w branży.
Ale to jego pracodawcy. A co z jego ostatnimi wywiadami?
Czytałem kilka z nich i są surowe, ale bezstronne.
Próżno szukać w nich oszczerstw.
W porządku, Oscarze. Zadzwonię do niego.
Dobrze było?
Byłbyś wspaniałym kandydatem do MI6. Szkoda, że naziści zwerbowali cię pierwsi.
W zamian za współpracę brytyjski wywiad ma mi pomóc oczyścić się z zarzutów.
Nie martw się.
Zajmiemy się tym.
O ile dorwiemy Chanel.
A jeśli nie?
Wydasz jej siostrzeńca.
Walczył za Francję.
Bronił swojego kraju.
Proszę cię. Wie dużo więcej, niż sądzisz.
Pieprz się.
Brzydzę się tobą.
Hańba!
Sypiała z wrogiem!
- Zdradziła kraj! - Zapłaci za to!
- Co z nią zrobić? - Ogolić głowę!
Mademoiselle, wyprowadzili Arletty z hotelu.
- Zdrajczyni! - Kolaborantka!
Vive la France!
- Sypiała z wrogiem. - Vive la France!
Ta udręka musi się skończyć.
Zasłużyłaś!
- Wstyd! - Zdrajczyni!
Ukarać ją!
Masz za ten międzynarodowy tyłek!
Zasłużyłaś sobie na to.
Została wywieziona do niemieckiego obozu pracy.
Ravensbrück.
Co jeszcze ukrywasz?
Słyszałem plotki i próbuję cię przygotować.
Przygotować nas obu.
Jakie plotki?
Niemcy zabierają więźniów
na marsze śmierci.
Nie rozumiem cię.
Całe życie uciekasz w sztukę, rysowanie, a teraz ubrania.
Uciekasz do świata fantazji.
A gdy chodzi o rodzinę...
o coś, co wymaga twojej uwagi, wymaga twojej obecności...
zawiodłeś.
A teraz twojej siostry już nie ma.
Mówiłem Catherine, żeby nie działała w ruchu oporu.
Robiłem, co mogłem.
Byłeś jej starszym bratem. Prawdziwego mężczyzny by posłuchała.
Zrobiłem wszystko, co mogłem!
Proszę.
- Zapraszam. - Dziękuję.
Dobry wieczór, mademoiselle. Dziękuję za tę okazję do rozmowy.
- Napije się pan? - Poproszę.
Okropne wieści o Arletty.
Słyszałam, że urządzili widowisko. Nie życzyłabym tego najgorszemu wrogowi.
Za to, by nie ogolili nam głów.
Zatem co powinniśmy z nimi zrobić?
Z tymi kolaborantkami. Proszę mi powiedzieć. Powiedzieć nam.
Arletty dokonała wyborów, których konsekwencje ją teraz dopadły.
Ale ohydne jest to, że tak okrutnie traktuje się wyłącznie kobiety.
A co z mężczyznami z francuskiej policji, którzy służyli nazistom?
- Albo ze spekulantami? - Zgadzam się.
Ale to kobiety publicznie się upokarza i poniża.
Francuskie Siły Wewnętrze stosują średniowieczne metody.
Co? Oscar, upiłeś się?
To koniec.
Jestem łajdakiem. Śmieciem.
Jestem skończony.
Nie jesteś bezpieczny. Musisz uciec z Paryża.
- Co? - Natychmiast wyjedź.
Oscar, co się stało?
Twoja ciotka też. Złapali mnie w pułapkę.
- Kto? - MI6.
Kazał mi ją wystawić, a teraz chce jeszcze ciebie.
Kto?
Muggeridge.
Muggeridge należy do MI6? Oni właśnie się spotkali.
Brzydzisz się mną, André?
Spotkali się.
Kiedy opadnie wojenny kurz,
historia przekona się, że alianci wcale nie byli lepsi od nazistów.
Może to pani wyjaśnić?
Alianci w dalszym ciągu dogadzają Stalinowi.
Ludobójcy własnego narodu.
Z kolei Niemcy walczyli ze Stalinem.
Jednak z uporem maniaka chcą wymazać wszystko, co nie jest niemieckie.
W tym zamieszaniu z łatwością można zainteresować się przystojnym nazistą.
Do czego pan nawiązuje?
Mademoiselle, krążą plotki,
że była pani związana z nazistowskim oficerem.
Plotki. Nic poza tym.
- To nieprawda? - Plotki to plotki.
Jednak FFI się panią interesuje.
Proszę mi pozwolić wyprzedzić plotki,
odnaleźć ich źródło i zdusić je w zarodku.
- Czym? - Faktami.
On musi się jakoś nazywać. Oficer, z którym panią łączą.
Mam podać jego nazwisko? To pomoże?
Tak.
Tylko między nami?
Wedle woli.
Najmocniej was przepraszam.
Musimy natychmiast iść do butiku.
Na Rue Cambon są zamieszki. Musimy iść.
O Boże. Chloe już wie?
Tak, wie. Musimy ratować, co się da, zanim wszystko spalą.
- Dobry Boże, mój sklep. - Jak mogę pomóc?
Proszę zadzwonić rano.
Dokończymy oficjalny wywiad.
Madame Domenger pana wypuści.
Boże, co się dzieje?
Myślałem, że ta praca coś znaczyła,
że moje wysiłki coś znaczyły, ale muszę powiedzieć...
że już tak nie uważam.
Nie czuję się nawet
prawdziwym mężczyzną.
Żałoba, którą odczuwasz
w związku z losami Catherine, musi być jak...
ogromna fala, która nieustannie zwala cię z nóg.
Ale ta fala się cofnie.
Otwarcie wystawy już za dwa dni i wszyscy się w nią zaangażowali.
A praca, Christianie –
praca posuwa nas naprzód.
Twórczość może i nie zatrzyma kul,
ale jest naszą drogą naprzód.
Naszym przetrwaniem. Naszym wybawieniem.
Jestem panu bardzo wdzięczny.
Ale muszę prosić...
żeby przeprosił pan w moim imieniu naszych kolegów.
Przepraszam.
Nie potrafię już projektować. Muszę opuścić to miasto.
Nie mogę patrzeć już na Paryż.
Oscar był zdesperowany. Albo oni zabiją jego, albo on ich.
Dobry Boże.
Nie jesteśmy już tu bezpieczni.
Musimy wyjechać. Najszybciej, jak się da.
Nie możesz opuścić Paryża.
Przyznasz się tym do winy, a przecież nic nie zrobiłaś.
Nie możemy tu zostać!
Pojedź ze mną. Weź Gabrielle.
Ale dokąd?
Gdzie będziemy bezpieczni.
Cześć.
Oscar.
Otwórz drzwi.
Jesteś tam? Chanel zniknęła.
Wiesz, dokąd pojechała? Coś ty, do diabła, narobił?
Zaaresztujemy cię, jeśli nam nie pomożesz.
Oscar, do cholery! Otwieraj!
Słyszymy, że tam jesteś.
Oscar! Nie rób tego!
GRANICA FRANCUSKO-SZWAJCARSKA
Czekałam na pana.
Proszę usiąść.
Widziała mnie pani z dzieckiem, tak?
Tak.
Dzisiaj rano opuszczałem Paryż...
kiedy jakaś kobieta podrzuciła niemowlę pod drzwi kościoła.
Widziałem to. Dziecko zaczęło płakać,
więc wziąłem je na ręce i przytuliłem.
Już dobrze.
Jesteś takie piękne.
Tak.
Jak pani to przewidziała?
- Pa, pa. - Dziękuję.
Skąd pani wiedziała, że to się wydarzy? Skąd?
Ja nie wiem. Ja tylko widzę.
Boję się.
Umieram ze strachu o Catherine.
Nieustannie.
Może mi pani pomóc?
Zapytaj wszechświat o to, co chcesz wiedzieć.
Czy ona żyje?
Otwórz swoje serce, Christianie.
To moja siostra.
Moje serce jest otwarte.
Nie, nie jest. Twoje serce nie jest otwarte.
Moje serce nie jest otwarte? Jest otwarte.
Moje serce jest otwarte!
Catherine, gdzie jesteś?
Gdzie jesteś?
Zapytaj wszechświat o to, co chcesz wiedzieć.
Catherine!
Catherine! Gdzie jesteś?
Żyjesz?
Ona wróci.
O ile wskażesz jej drogę.
Musisz podążyć za inspiracją. Musisz tworzyć.
Musisz odnaleźć własne serce.
Musisz odnaleźć swoje życie. To cię wybawi.
Wtedy może zdoła cię odnaleźć.
To cię wybawi.
Wystawa Teatr Mody została otwarta w Luwrze 28 marca 1945 roku.
Przyciągnęła ponad 100 000 gości.
Współpracując, projektanci przywrócili Francji nadzieję...
SWOJE PROJEKTY ZAPREZENTOWALI:
Wspólnie uratowali francuską modę przed upadkiem.
Dwie suknie, które zachwyciły najbardziej,
zostały zaprojektowane przez...
CHRISTIANA DIORA
Napisy: Daria Okoniewska