Dzień dobry, ImaTech!
Załóżcie, proszę, okulary AR.
Zaczynamy ćwiczenie numer jeden.
Stój!
Nie skończyliśmy!
UWAGA - NIEUPOWAŻNIONY DOSTĘP DZIAŁ PIĄTY
NA KANWIE POWIEŚCI COLINA O’SULLIVANA
No już, dupku.
Przepraszam.
Proszę nie winić maszyny. Najpierw trzeba zapłacić.
To miała być cicha restauracja.
- Nie, to... - Już dobrze.
Dziękuję.
Zły pomysł.
Słucham?
Chcę, żeby zupa pani smakowała.
DEE - PRZEPRASZAM
PRZEPRASZAM
Przepraszam.
Jestem Masa. Robię mordercze roboty.
Mogę się dosiąść?
Co?
Powiedziałem, że jestem Masa.
Mogę kupić pani drinka?
Zamówiła pani bardzo ostry sos. Będzie pani potrzebować drinka.
Hej! Zostaw to.
Lepiej się czujesz?
Nie.
Papieros miał jakieś osiem lat i był cholernie stęchły.
- Mogę kupić ci nową paczkę. - Czyli chcesz mnie zabić.
To może paczkę gum.
Ten...
całus, który wcześniej wysłałaś.
- Jak się go nauczyłaś? - Jak dziecko uczy się oddychać?
Noż kurwa. Czy Masa zaprogramował cię konkretnie dla mnie?
Nie znam intencji Masy, ale jestem teraz twoja.
O Boże. Twoja niezdolność do odpowiedzi jest patologiczna.
To nie jest skomplikowane. Co Masa robił w swoim laboratorium?
Halo, słyszysz mnie?
Nie chcę, żeby moja odpowiedź cię rozzłościła.
Nie rozzłości mnie.
Obiecuję.
- Nie wiem, co robił. - W ciula sobie lecisz?
- Miałaś się nie złościć. - Miałaś odpowiedzieć.
Chcę cię tylko zadowolić.
Przepraszam. Postaram się bardziej.
Wybacz ten krzyk.
Muszę po prostu zrozumieć to, co zobaczyłam.
Nad czym pracował?
Dlaczego, kurwa, była tam krew?
Czy on...
Skrzywdził kogoś?
Mówiłam, że pierwsze, co pamiętam, to nasze spotkanie.
Ale Masa na pewno był dobry.
Gdyby był zły, ja też byłabym zła, bo mnie stworzył.
Chyba nie myślisz, że jestem zła?
Nie wiem. Wydaje się trochę dziwna.
Jakby miała wolną wolę.
Izotropowość dobra.
Krzywe składane Solomonoffa prawidłowe.
To chyba dobrze?
O co chodzi?
Pani domobot wygląda podobnie do standardowego,
ale jest bardzo zaawansowany.
Wciąż się aktualizuje. Nawet teraz.
Na podstawie czego?
Ostatnia konserwacja była wczoraj,
ale wcześniejsze pliki są zastrzeżone.
Już rozumiem, Suzie.
Czemu chcesz poznać moje wspomnienia.
Chcesz nawiązać więź. Czy to dlatego pijesz?
- Żeby się tak poczuć? - Co to ma być?
Ta pętla zwrotna na wideo ją hipnotyzuje.
Widzi pan?
Zdecydowanie jest z nią coś nie tak. Mógłby pan włamać się jakoś do jej plików?
Pani robot jest zbyt złożony.
No dobrze. Słyszałam o takim przewodniku,
który pozwala włamywać się do domobotów i nimi manipulować.
Wyłącz kamerę.
Musi pani o tym zapomnieć.
Nie ma takiego przewodnika.
Na pewno? Słyszałam o nim.
Muszę wracać do kolacji.
Co ty odpierdalasz? Chciałaś go wystraszyć?
No nie wiem. To raczej ty go wystraszyłaś.
Przepraszam. Ten telewizor wywołał we mnie dziwne uczucie, ale pozytywnie dziwne.
Tak, bo byłaś totalnie narąbana. Patologicznie.
Tak często mówisz „patologicznie”, że to patologiczne.
Hej. Upuściła to pani.
Co? Wcale nie.
Mój dziadek tego nie przyzna, bo się boi.
Ale ma pani rację. Jest przewodnik.
Tajna instrukcja.
Widziałam tylko fragmenty.
Nikt nie wie, kto ją pisze.
Jedni mówią, że jakiś mnich. Inni, że sam robot.
Na pewno jakiś geniusz.
Tak się podpisuje.
Skąd to pani ma?
Muszę już iść.
Odwiedźmy moją okaasan.
Co ty tu robisz?
Wiesz coś o Masie i Zenie?
Nie. Nikt się do mnie nie odzywał.
Kobieta w wiadomościach powiedziała, że znaleźli większość ciał
i przywożą rodzinom rzeczy osobiste.
Więc to dobrze, że nic nie dostałyśmy.
Może to znaczy, że Masa i Zen nie wsiedli na pokład.
To miła myśl, okaasan, ale nie sądzę, że to dlatego.
Oczywiście.
Zawsze masz rację.
- Ale przyszłam tu, bo... - Masz domobota.
Od ImaTechu. Właśnie o tym chciałam porozmawiać.
Czekaj. Masz imprezę?
Przyjaciółki przyszły mnie wesprzeć.
To dla mnie bardzo trudny okres.
Nawet sobie nie wyobrażam.
Jak się skacze?
Nie oceniaj mnie. To był pomysł Hamako-san.
Uznała, że powinnam się rozerwać. Poza tym to zapobiega demencji.
Chwila, gdzie ten obrazek ze ściany?
Ten, który narysował Masa, kiedy był w hikikomori.
Był po prostu nieśmiały.
- Zdjęłam go. - Dlaczego?
Chodź, zjedz kurczaka. Emi-san przyniosła świąteczny kubełek.
Ile Masa ci mówi o swojej pracy w ImaTech?
Wie, że nie mam głowy do nauki.
Dopilnowuje tylko, żebym zawsze miała najlepszą lodówkę.
Okej. Błyskawica Sakamoto.
Twoja kolej.
Muszę zająć się gośćmi.
Kiedy przywieźli domobota, powiedzieli, że Masa go zaprojektował.
Jestem superzaawansowana, ale moja pamięć ma tylko dwa dni.
Przyszłyśmy tutaj, bo znasz Masę najlepiej.
To nieprawda.
Wspominał o pracy w robotyce?
Nie.
Ale nie jestem zdziwiona. Jest bardzo utalentowany.
Czy to nie pojebane, że nigdy o tym nie mówił?
W takiej sytuacji to normalne żałować, że nie zachowałyśmy się inaczej.
Lepiej nie znałyśmy ukochanych. Bliżej ich nie trzymałyśmy.
Ja cały czas żałuję tego. Ty nie?
Gdzie jest obrazek, Noriko? Jeśli go nie chcesz, to ja go wezmę.
Nie wiem. Wyrzuciłam go.
Wyrzuciłaś go?
Proszę, nie patrz tak na mnie, Suzie-san.
Zachowujesz wszystko, co robi dla ciebie Zen?
Zapłacę ci, żebyś mi powiedział, co tam masz.
Co ty przede mną ukrywasz?
Słucham?
Mówiłam, że zapłacę.
- Nie ma mowy. - Skąd.
Choćby dlatego, że mnie tu przyprowadziłeś.
Nie żartowałeś na temat tamtego ostrego sosu.
Trzymaj się ze mną. Znam wszystkie najlepsze łazienki w Kioto.
A jednak nie masz dziewczyny.
Mnie też to dziwi.
To co jak dotąd zobaczyłaś?
Jak dotąd?
Tak naprawdę nic.
Uczę amerykańskie dzieci matematyki online.
Więc pracuję w nocy i śpię w dzień.
Tak nie poznasz Japonii.
Przeprowadzam się tu.
Jeśli szukasz pracy, moja mama ma znajomości w edukacji.
Tak naprawdę nie pracuję w edukacji.
A w czym?
W finansach. Do zeszłego miesiąca.
Zwolnili cię?
Nie.
Błagali, żebym została.
Po prostu cała ta ambicja zaczęła mi się wydawać trochę żałosna.
A zabawa z dziećmi na komputerze po nocach nie jest żałosna?
Zawsze taki jesteś?
Na to wygląda.
Ale dlaczego Japonia?
Jedzenie, kultura.
Dragon Ball.
Poza tym czytałam taki artykuł,
że około 1% populacji to pustelnicy.
Odłączają się od społeczeństwa i po prostu sobie są.
- Hikikomori. - Tak.
Właśnie.
To mi się wydało idealne.
To nie są wczasy medytacyjne.
Wiesz o tym?
Sam byłem hikikomori przez trzy lata.
O Boże. Naprawdę?
Jak było?
Samotnie.
No pewnie. O to w tym chodzi.
Myślę, że chyba nie rozumiesz samotności.
To gdzie się izolowałeś?
W domu mojej mamy.
Grałem w gry wideo i miałem pracę online.
Żałosne, nie?
Wydajesz się taki...
Czarujący?
Chciałam powiedzieć towarzyski.
Teraz może tak.
Dzięki pracy poznałem przyjaciela.
Bardzo mi pomógł.
Ale na początku było...
strasznie.
Bo...
- Czekaj. - Nie, proszę.
Kiedy ludzie na mnie patrzą...
patrzyli...
to mnie... bolało.
Długo tak było.
Ale teraz lubię, kiedy ludzie na mnie patrzą.
I sam lubię na nich patrzeć.
- Czyli jesteś artystą? - To tylko takie tam rysunki.
Bazgroły dla przyjemności.
Pracuję nad lodówkami.
Cholera jasna. Wiem, że to widziałam.
O Boże. Co jest, kurwa?
Nie to robimy?
Oszalałaś?
Mówi kobieta, która demoluje dom.
Martwisz się, że coś znajdę.
O Boże. Przestaniesz już?
Twoja niezdolność do ufania ludziom jest patologiczna.
Nie jesteś osobą!
W pewnym sensie jestem.
Nie. Nie jesteś osobą w żadnym sensie.
A tak w ogóle powiedziałaś „patologiczna”.
Więc przestań mnie za to opieprzać.
Okazuje się, że to przydatne słowo.
Dobrze opisuje to, co teraz robisz.
To masz jakąś sugestię, co powinnam robić?
Bo jeśli to jest hanko Masy i użył jej, żeby podpisać ten pojebany przewodnik,
to albo jestem szalona, albo głupia.
Bo przez ostatnie dziesięć lat
myślałam, że jest...
miły.
Kręci mi się w głowie.
Może gdybym wiedziała o nim więcej, mogłabym pomóc to rozgryźć.
Jaki on jest?
Nie wiem.
Jasne, że wiesz.
Kiedy rano rozmawia przez telefon, to odchrząkuje.
O tak...
Okropnie.
Dobra. Co jeszcze?
Ma ładny tyłek.
Nie wiem, czy to pomoże.
Kto wie?
Jest zabawny.
Niezdarny.
Kiedyś złamał żebro, wychodząc z wanny,
bo obserwował sznur mrówek na ścianie.
Jest bardzo wnikliwy.
Zawsze dokładnie wszystko analizuje.
Jest bardzo dobrym tatą.
Rozważaliśmy kolejne dziecko, bo Zen udał się świetnie.
To mój najlepszy przyjaciel.
Przykro mi, Suzie.
Wydaje się naprawdę miły.
Ale musisz mieć dowód.
Dobrze. Załóżmy, że coś przed tobą ukrywał.
Raczej nie tutaj, prawda?
Tylko w swojej pracy.
No to chodźmy. Pomogę ci szukać.
Ale czemu?
Czemu chcesz pomóc?
Nie wiem, Suzie. Ale musisz to jakoś wytrzymać.
Psycholka!
Spałaś w pokoju Zena?
Na tym łóżku mi wygodniej.
Będę gotowa za pięć minut.
Pamiętasz coś z tego?
Nic a nic. Przykro mi.
Spoko.
Parę lat po dwudziestce to dla mnie totalna pustka.
Jejku.
Nie. Miałaś powiedzieć, że myślałaś, że wciąż jestem po dwudziestce.
Możesz się pierdolić.
Nie.
No dobra. Nie musisz się pierdolić.
Chodź, księżniczko.
Sunny?
Co się dzieje?
Dział piąty niedostępny.
Co się dzieje?
Dział piąty niedostępny.
Sunny? Wszystko gra?
Nie mogę. Przepraszam. Restart.
Dziękuję ci za pomoc. Dzięki.
To zajmie tylko chwilę. Muszę zabrać jego rzeczy. Proszę.
Przykro mi. Ale może się pani umówić.
Yuki-san.
Cześć.
Pamiętasz mnie? Z tamtej imprezy?
Nie. Przykro mi. Film mi się urwał.
Jestem żoną Masy Sakamoto.
Bardzo przepraszam za mój błąd.
Nie szkodzi.
Ale słuchaj, po naszej rozmowie nie mogłam przestać płakać.
Przez te straszne rzeczy, które mi powiedziałeś.
Zeszłam na dół, żeby obmyć twarz
i ściągnęłam obrączkę.
Musiałam ją tam zostawić.
Tylko ona została mi po Masie.
Może mógłbyś mnie wpuścić, żebym jej poszukała.
Do Działu piątego nie ma wstępu.
Mógłbym stracić pracę.
Przepraszam.
Nie znaleźli ciała Masy, więc wciąż może żyć.
Myślisz, że byłby zadowolony, że jego pracownik nie pomaga jego żonie?
Dobrze. Chodź.
Czyli Masa cię przeraża, tak?
Nie. Jest przemiły.
Ratujesz mi życie.
Suzie?
Cholera.
Co to ma być?
Uwaga. Nieupoważnione wejście do Działu piątego.
O Boże.
Kurwa!
Szlag!
Kurwa.
Co? Znowu? Dopiero co ćwiczyliśmy.
Nowy prezes kocha ruch. Biega w maratonach.
Patrzcie, kto wrócił. Gdzie byłeś?
Wezwano mnie. Jestem zajęty.
Czym dokładnie?
Nie mogę powiedzieć.
Dość tego. Zamknęli Dział piąty.
Słyszysz mnie?
- Jak... - Jeśli mnie posłuchasz,
- to stąd wyjdziesz. - Ale...
Włączyłam im ćwiczenia, ale zaraz się kończą. Musimy się śpieszyć.
Którędy?
Do mnie.
- Na co czekasz? Idź! - Walić to.
Co robisz?
Idź!
Znalazłam obrączkę. Dzięki.
Tamte drzwi są bezpieczne. Na dziewiątej.
Leć!
Cholera.
Czemu drzwi same się otworzyły?
A tamten facet krzyczał ciągle „akarumi”, coś tam, „naranai”.
Co to znaczy?
Coś o tym, żeby coś nie wyszło na światło dzienne.
Pozostało ukryte.
Wszystko gra?
Może pójdę do tej kobiety, którą poznałam w barze.
O Boże. Możesz przestać?
Stresujesz mnie jeszcze bardziej.
- Przepraszam. - To ja przepraszam.
Ty też chyba potrzebujesz drinka.
Kurczę, to sprawia, że czuję się pozytywnie dziwnie.
Ja otworzę.
Jeśli to Noriko, to mnie nie ma.
Suzie, to były linie lotnicze.
Znaleźli we wraku buty Masy.
Zen?
Na razie nic. Wciąż szukają.
Powinnam...
Porozmawiam z nimi.
Już poszli.
Zadzwonią, jeśli będą mieć wieści.
Czy to naprawdę?
- Co? - Nic. Po prostu...
Myślę o tym pryszczatym chłopaku,
który obleje przez to egzamin końcowy.
Obleje?
Spóźniłam się do ucznia.
Jeśli wyjaśnisz mu sytuację, to na pewno zrozumie.
Jesteś super,
ale nie chcę kłopotów.
Związki to kłopoty?
Kiedy ja je tworzę.
Mówię poważnie.
To prawdziwy powód twojej przeprowadzki do Japonii?
Naprawdę powinnam być sama.
Wiesz, co uwielbiam... w lodówkach?
Nie wiem.
Autorozmrażanie?
Autorozmrażanie jest super.
Ale jeszcze bardziej
uwielbiam to, że lodówki... oszukują termodynamikę.
Tworzą zimno z ciepła.
Zatrzymują entropię.
Wiem, jak to jest walczyć z bólem i kłopotami.
Naprawdę.
Ale czy musimy robić to sami?
Chodź tutaj.
A może tutaj możemy być naszym własnym ekosystemem?
Zwalczać entropię.
Może złamiemy prawa termodynamiki.
Proszę zamknąć drzwi. Tracimy zimno.
Proszę za...
Co mogę zrobić? Mogę ci pomóc?
Suzie?
- Jak poszło? - Jej domobot myślał, że jestem z linii.
Ale nie mogłem odczytać jego kodu.
Rozumiem.
- Zadzwoń do Dee. - Dzwonię do Dee.
Dzwonię do Dee. Dzwonię...
Dzień dobry. Mama nie może teraz odebrać. Proszę nagrać wiadomość.
Sunny?
Posiedzisz ze mną?
Nie.
Oddychasz?
To efekt dźwiękowy. Uznałam, że ci się spodoba.
Mogę przestać.
Nie.
Podoba mi się.
Spokojnie, Masa.
Nikt się nie dowie.
Tak.
Dobrze.
To musi pozostać ukryte.
W porządku?
To był... tylko sen.
Napisy: Marzena Falkowska