Lucas!
- Czuję się przy nim nieswojo. - Mówiłam, żebyś przestał.
Gdy Dennis zmarł, wiedziałam, że będzie ciężko,
ale sądziłam, że będzie smutny, nie bezmyślny.
Nie!
W poprzednim odcinku...
Lucas musi się ogarnąć.
Nie możemy zepsuć mu przyszłości.
Musisz tylko dostać 6 na najbliższym teście.
- Pomożesz mi? - W nauce?
- Jasne. - Nie, kujonie. Pokażesz mi odpowiedzi.
Mam ci pomóc w ściąganiu?
Co tu robisz, Noro?
Wrócił i chce się na nas zemścić.
Widziałam go.
Mówię ci, on wrócił!
Przez takie gadanie znowu wpakujesz się w kłopoty.
Pomóż mi go znaleźć.
- Boże! - Dzieje się coś dziwnego.
Co tu się...
- Gdzie znalazłaś maskę? - W domu Biddle'a.
Patrz, co znalazłem w kuchni.
- Tam znalazłem aparat. - Wszystko się łączy.
Gdzie on jest?
Gdzie?
Hej, ziomale!
Tu Lucas Parker.
Mam zamiar zjechać tu w dół.
To Ścieżka Zagłady.
W hołdzie staruszkowi.
Nie taki wiatr.
GĘSIA SKÓRKA
Już ranek.
Ranek? Jak mogliśmy zasnąć?
No wiesz, ciało się relaksuje...
Nie stać mnie na relaks.
A ja właśnie tak działam na ludzi.
Jestem jak szklanka ciepłego mleka o 2.00 nad ranem.
Przykro mi, że musimy się tak zakradać.
Cóż...
jest jak jest.
Jesteśmy dorosłymi, którzy mają romans.
Wdowa i żonaty facet.
Taka prawda.
Nieważne, jak nazwiemy to, co robimy,
jest to złe i smutne...
i świetne, i dziwne...
ale też... złe.
Właśnie się podmyłam mini mydełkiem.
Serio? Szybko się uwinęłaś.
Jak tylko zaczynam się czuć dobrze,
dzieje się coś złego.
O co ci chodzi? Nie zdarzy się nic złego.
Ja tylko...
po prostu...
sporo się teraz dzieje.
Z Lucasem?
Chodzi raczej o mnie.
Nie chcę cię w to wciągać.
Hej.
Wciągnij mnie w to.
Uwierz mi, lepiej nie.
Nic, co powiesz, nie zmieni tego, co do ciebie czuję.
Musimy już iść.
Hej.
Nie mogę się doczekać, aż będziemy mogli pokazać się publicznie.
Zrobię to dla ciebie, tato.
Wykonam popisowy numer
i będzie do Ścieżka Zagłady.
„MENAZ” NA FALI
Tato?
Papo?
Ojcze?
Wspólna kolacja?
Będę około 20.00.
Pasuje.
Gdzie jesteś?
Pomyślałam, że będziesz głodny,
skoro całą noc cię nie było.
Dzięki.
Byłeś z kimś wyjątkowym?
Mamo, proszę, nie.
Dobra. Smuteczek.
Kiedyś mówiłeś mi wszystko.
Serio, gdzie wczoraj byłeś?
Martwiłam się.
Nigdzie.
Przeprosiłaś Elizę
za to, co się wczoraj stało?
Zwykle zaczyna się od dzień dobry.
Dzień dobry.
Co z przeprosinami?
Nie mam za co przepraszać.
Co to znaczy?
Dobra, siedź sobie i się dąsaj.
Twój wybór.
Nie powinno boleć.
Odpoczywałeś? Nie przeciążałeś ręki?
Tak, odpoczywałem.
Jak bardzo?
Zostaw go!
Uciekaj!
Bardzo.
Od tego zależy twoja przyszłość.
Jeśli usłyszę, że się zakradasz na treningi...
To co?
Wszystko dobrze?
Poza tym, że mam złamaną rękę?
Wiesz co? W sumie czuję się dość dobrze.
Cześć, mamo.
Hej, kotku.
Możemy porozmawiać?
Jasne. Co się dzieje?
Gdzie byłaś dzisiaj rano?
Musiałam przyjechać tutaj i przygotować kilka rzeczy.
Dobra.
Dawno nie widziałam tej czapki.
Znalazłem ją sprzątając szopę.
Ostatnio spędzasz tam sporo czasu.
Wiem, że za nim tęsknisz.
A ty nie?
Oczywiście, że tak.
O co ci chodzi?
O nic.
Wiesz,
może kiedyś zrobię sobie taką czapkę
z moim imieniem.
O ile to będzie reklama bezpiecznej firmy księgowej.
Wszystko w porządku?
Dobrze na tobie wygląda.
Do zobaczenia.
Nie zapomnij o śniadaniu.
Zatem...
dyrektor Stroller wspomniał, że wykorzystałeś cały urlop
i chciałeś wziąć wolne na żądanie,
ale w przypadku nauczycieli to tak nie działa.
Nie możesz tak zrobić.
Ale jestem tu, żeby pomóc, więc...
Nie czuję się sobą.
Nie powinienem uczyć innych, kiedy nie czuję się sobą.
Rozumiem, ale może powinieneś się zmobilizować.
To mogłoby pomóc.
Dobra.
Chciałeś dalej rozmawiać?
Właściwie to tak.
Zaginął mój przyjaciel
i to mnie bardzo niepokoi.
To okropne. Przykro mi.
To już się stało jakiś czas temu.
Dlaczego krzywdzimy tych, których kochamy?
Nie wiem.
Skąd to masz?
Nie dotykać!
Skąd masz to oko? Jak się nazywasz?
Lucas Parker.
- Mogę zobaczyć? - Muszę iść na matmę.
Lucas Parker.
Nora go ma.
Wiesz, czego mi brakuje?
Nudy.
Zabiłabym za odrobinę nudy.
Nie dosłownie, nie jestem potworem.
Już nie.
Grząski teren.
Naprawdę wolałbym się ponudzić,
zamiast ciągle odczuwać lęk.
O tutaj, bez przerwy.
Wiesz, że spędzałam każdy dzień
trollując śpiew Allison
i nienawidząc mojej matki.
Chciałabym do tego wrócić.
Wiedziałem, że jesteś zabawna.
Wiedziałam, że jesteś spoko.
Nie wiem, dlaczego jesteśmy dzisiaj w szkole.
Poważnie.
Dobra strona jest taka,
że przynajmniej nie zginiemy sami...
z powodu zombie? Wampirów?
- Wilkołaków? - Dość.
Rzucam tylko pomysły.
To bez sensu, że mamy
funkcjonować, jakby nic się nie stało.
Wiem, ale musimy czekać na mamę Margot.
Wtedy dowiemy się, o co chodzi.
A kiedy to będzie?
Nie mam pojęcia. Tak długo już czekam, aż mama wróci,
że przywykłam do rozczarowań.
- Ale tak myślałam... - O, nie.
- Może powiem tacie? - Co?
- Hej... - Musimy porozmawiać
z kimś dorosłym.
Powiem mu o wszystkim.
On też nigdy mnie nie okłamuje.
Jest najbardziej normalnym i szczerym człowiekiem na świecie.
Nie ma opcji, żeby był z tym powiązany.
Racja. Mieszkamy po sąsiedzku od lat
i jej ojciec to wzór normalności.
Jeszcze przed pandemią układał puzzle.
Ma beżową aurę.
Nie da się go nie lubić.
Dobra, niech będzie.
Chyba już nic gorszego nie może się zdarzyć.
James!
Chcesz, żebyśmy umarli?
No co?
Stokes?
Możemy pogadać?
Tak.
Chodzi o to, co się stało w porcie?
Miałam wyjaśnić...
Nie. To było dziwne,
ale chodzi o coś innego.
Mam w pokoju coś, co chciałbym ci pokazać.
Nic dziwnego.
Tylko po prostu mam to w swoim pokoju.
Nie zamorduję cię ani nic. Przyrzekam.
Musisz popracować nad swoimi tekstami.
Nie podrywam cię.
Wiem, tylko...
Przepraszam, to naprawdę ważne.
- Jasne. - Fajnie.
Mieliśmy z mamą trudny ranek,
więc sprawdzę, czy jej nie ma...
Dobra. Ty pierwsza.
Nie chciałem, żeby nam proponowała przekąski
czy dziwnie się zachowywała.
Skąd ja to znam. Nadopiekuńczy rodzic.
TYLKO DLA PERSONELU
Ładny pokój.
Nie taki...
duszny, jakby się można spodziewać po chłopaku.
No wiesz.
Wbrew powszechnym opiniom, dbam o higienę.
Nie gniewaj się, ale to zaskakujące.
Tak...
Żartowałam.
Jasne.
Myślę, że powinnaś
usiąść.
To jest bardzo dziwne...
i ciężko się to ogląda.
Po prostu ci to pokażę.
Co?
To mój tato i twoja...
Tak, moja mama.
To nagranie z dzisiaj.
Odwiózł ją.
Nie wierzę, że zrobił to mamie.
Przykro mi.
Wiedzą, że wiesz?
Nie.
Moja mama...
zapytałem ją o to dzisiaj rano,
ale zaprzeczyła,
a nawet skłamała mi prosto w twarz.
Mój tata...
myślałam, że wyszedł dzisiaj przede mną.
Ale chyba nie wrócił na noc do domu.
Przykro mi, że musiałaś
dowiedzieć się w ten sposób.
Że usłyszałaś ode mnie.
Ale pomyślałem, że powinnaś wiedzieć.
Jeśli to pomoże, to wiesz,
mój ociec nie żyje.
Nie pomaga, ale dzięki.
Hej.
Mam coś, co cię rozweseli.
Jeśli to seks taśma naszych rodziców,
to wychodzę.
Nie.
Chodzi o to.
- Moi kumple. - Kumple?
Pamiętasz te robaki?
Z imprezy Halloweenowej?
- Ci kumple. - Tak.
Oto... on.
To robak.
Fajny, nie?
Jasne.
Chcesz zobaczyć, jak go zjadam?
Nie. Doceniam, że chciałeś mnie rozśmieszyć,
ale to nie...
Jezu, coś ty zrobił?!
Nic ci nie jest?
W porządku. On...
Dam radę.
Jest spoko. Luz.
Spoko?
Wiesz chociaż, co to za robaki?
Co, jeśli to pasożyty? Może...
Teraz to po prostu białko.
Dobra.
Powinnam już iść.
Odprowadzę cię.
- Jeśli chcesz. - Jasne.
Margot!
Wmieszałaś go do tej sprawy z twoim ojcem?
Jakiej sprawy?
Nie. Zmiana planów.
Jednak nie powiemy o niczym mojemu tacie.
Dlaczego? Co się dzieje?
Nic, po prostu...
nie mogę ufać mojemu ojcu.
Lucas. I Isaiah.
Nie wiem, co porabiacie,
ale właśnie zacząłem puzzle. 8 000 kawałków.
Droga Mleczna.
Może chcecie pomóc?
Pogadamy później.
- Dobra. - Nara.
Nie wiedziałem, że się przyjaźnisz z Lucasem.
Fajnie.
Jasne.
W porządku?
Tak.
Ja też muszę lecieć do domu.
Śniadanie!
Dobra.
Burrito. Leży na ladzie.
Dzięki.
Daj spokój.
- Dawaj. - Nieźle!
Stary, nic ci nie jest?
Nie. W porządku.
Na pewno? Nieźle oberwałeś.
Nic nie czułem.
Zaraz się zrzygam.
Nie rozumiesz. Nic nie poczułem.
Lucas?
Hej!
Chciałam spytać, jak leci.
Wczoraj było ciężko
i zastanawiam się, jak to znosisz.
Jest dobrze.
Wiesz...
po prostu radzę sobie z tą sytuacją.
Robię, co muszę.
Nie masz z tym problemu?
- Margs... - Nie nazywaj mnie tak.
Wiem, że cierpisz.
Ale w bólu świetne jest to,
że możesz postanowić go nie czuć.
Myślę, że to tak nie działa.
Dzisiaj się nauczyłem,
że to działa dokładnie w ten sposób.
Widziała coś w lesie podczas imprezy.
To może być połączone.
Ale ona jest beznadziejna. Wredna.
- Bez urazy. - O czym rozmawiamy?
Isaiah chce włączyć Allison
do programu Nawiedzone żony z Port Lawrence.
Nie. Zły pomysł.
Wiedziałem, że tak powiesz.
Jaki masz z nią problem?
Nie mam problemu. Po prostu...
naprawdę chcesz kogoś mieszać w ten bajzel?
Chwila, co tu się dzieje?
- Spotykacie się? - Nie.
Jesteśmy sąsiadami.
Którzy się spotykali?
Są jak rozwiedzione małżeństwo.
Ale przeszli już na emeryturę, dzieci studiują,
więc wkraczają w bardziej przyjazny etap swojej separacji.
James, zrobię ci krzywdę.
Powinniśmy o tym pogadać,
bo wyczuwam te wibracje.
Jakie wibracje?
Dlaczego mnie tu zaprosiłeś?
Chcieliśmy porozmawiać o tym, co się stało.
Nieprawda.
A co się stało?
W lesie. Pamiętasz?
Nic się nie stało w lesie.
Nie mów jej, proszę.
A może ty nie mów mojemu chłopakowi,
o czym ma mi mówić, a o czym nie?
Nieźle.
Dzięki.
Mówiłam, że jest wredna.
Allison, kotku, poczekaj!
Powiedz mi, co się dzieje.
Właśnie to chciałem zrobić.
Nie chodzi mi o historie o duchach, tylko o Margot.
Macie jakiś sekret, a ja nic nie wiem.
Chcesz znać nasz sekret?
Pozwoliła mi ściągać na teście,
żebym dostał dobry stopień i mógł zagrać.
To wszystko.
To jest ten wielki sekret.
Zadowolona?
Mam się teraz czuć lepiej?
Bo dziewczyna, do której zawsze coś czułeś
pozwoliła ci ściągać na teście?
Nie, to nie...
Nie jesteś tak mądry, jak myślałam.
Ja...
dlatego musiałem ściągać.
Co tam, stary?
Co tam?
Proszę.
Musimy o czymś porozmawiać.
Widzieliście Lucasa?
Tak, rano.
Ale nie jest osobą, której poczynania śledzę.
Dziwnie się zachowywał.
Wprowadził motor do szkoły.
Ma teraz ciężki czas.
Na to wygląda.
Wczoraj, po tym, jak poszłaś do domu, bardzo źle się poczuł.
Taka paskudna sytuacja z żołądkiem.
- Z żołądkiem? - Myślałem, że spotkanie było odwołane.
Tak. Lucas tylko odprowadził mnie do domu.
Długa historia. Zjadł robaka.
W końcu zjadł tego robaka?
Próbował to zrobić podczas imprezy.
Jasne.
Znalazł robaki w domu Biddle'ów.
Aparat, maska, kopie...
Robaki.
Nie jest dobrze.
Margot.
Czekajcie.
O co chodzi?
Zamknij drzwi.
Ja wiem.
Wiesz?
Wiem o wszystkim.
- Kto ci powiedział? - Nieważne.
Ważne, że jestem szkolnym pedagogiem,
a moja córka została oskarżona o ściąganie.
Że co?
Powiedz mi prawdę.
Pozwoliłaś, żeby Isaiah ściągał od ciebie na teście?
Zmusił cię? To takie niepodobne do ciebie.
Nie.
Nie wierzę, że to się dzieje.
Więc nie zaprzeczasz.
Margot...
pytam cię.
Oszukiwałaś czy nie?
Tak.
Nauczyłam się tego od ojca.
Wiem o tobie i Norze.
Co? Ja nie...
Nie chciałeś mi mówić? Ani mamie?
Kotku...
to nie takie proste.
Myślę, że to jest bardzo proste.
Sypiasz z kimś, kto nie jest moją mamą.
Skacz!
To musi być wpływ Biddle'a.
Sam nie wiem, Lucas ciągle robi głupie rzeczy.
Lucas!
Co ty wyprawiasz?
W tej chwili złaź z dachu!
Posłuchaj mnie! Zrobisz sobie krzywdę!
Zejdź z dachu!
Stój!
Oszalałeś?
Nie! Mój samochód!
Do reszty zwariowałeś?
Nic ci nie jest? Mogłeś się zabić!
Spójrz na mnie!
Samochód jest do niczego.
Będę wnioskował o wydalenie cię ze szkoły.
Wnioskuję, żebyś przestał sypiać z moją mamą.
Lucas!
Hej, stój.
Co to było?
Coś jest nie tak z twoim ramieniem.
Musisz jechać do szpitala.
Wcale nie.
Widzisz?
- Co... - Jestem niepokonany.
Lucas, co masz pod skórą?
Chciałbym pogawędzić,
ale mam randkę ze Ścieżką Zagłady.
Nara.
Oj, będzie się działo.
Musimy porozmawiać.
Wiem, twój ojciec dzwonił i wszystko mi powiedział.
Tak mi przykro.
Nie chodzi o wasz głupi romans, tylko o Lucasa.
Biddle chyba go dorwał.
- Chodzi o takie robaki... - Robaki?
Znalazł je na imprezie Halloweenowej.
A wczoraj jednego zjadł.
A teraz wszystkie pełzają w jego ciele.
Nie wiem, dziwnie się zachowuje.
Martwię się o niego.
Mówił coś o Ścieżce Zagłady,
- a potem odjechał. - Idziemy. Szybko.
Co to jest Ścieżka Zagłady?
Miejsce, gdzie zginął jego ojciec. Wsiadaj.
Czas na popisowy numer.
Zrobię to właśnie teraz.
- Czas na niesamowity wyczyn! - Lucas!
- Czas... - Nie rób tego!
Jestem taki dobry, wiesz?
Nie czuję bólu. Jest super!
To przez robaki. One mieszają ci w głowie.
Nieprawda. One mi pomagają wypełnić jego dziedzictwo.
Wiem, że bardzo chcesz
być blisko ojca.
Ale to nie jest dobry sposób.
A właśnie, że tak.
Jesteśmy tacy sami. On tego chciał.
Jesteśmy drużyną - ojciec i syn.
- Chciał, żebym był jak on. - Nie jesteś taki jak on.
Nie mów tak!
Nie!
Zejdź mi z drogi, zanim cię rozjadę.
Nie. Wiem, że jesteś teraz zagubiony.
Mam dość, że wszyscy mi mówią, co czuję.
Wszystko ze mną dobrze.
I zrobię to.
Lucas, stój!
Nie!
Spójrz na mnie!
Twój ojciec nie zrobił tego, bo wierzył, że mu się uda.
O czym ty mówisz?
Doskonale wiedział, że nie da rady.
Oszukujesz mnie!
Nieprawda! Posłuchaj jej!
- Zostawił list. - Nie.
Nie powiedziałam ci, bo wiem, że był twoim bohaterem.
Nie.
Nie chciałam tego zniszczyć.
Ale musisz znać prawdę.
Nie!
Spójrz na mnie!
On chciał umrzeć.
I zrobił to w ten sposób.
Nie.
Lucas.
Mój Boże.
Tak mi przykro.
Nie powinnam była tego ukrywać.
Tak bardzo za nim tęsknię.
Wiem, kochanie. Ja też.
Przepraszam, mamo.
Nie masz za co przepraszać.
- Dobra. - To znaczy masz.
Ale nie za to, rozumiesz?
Już nigdy cię nie okłamię.
Spoko. Ja cię pewnie okłamię, ale wiesz...
Kocham cię.
- Tak bardzo. - Ja ciebie też.
Słuchajcie...
co tu się dzieje?
To wzruszający moment między matką a synem.
Nie, czuję coś w ziemi.
Jakby trzęsienie.
Kurde.
- Co robisz? - Chcą mnie odzyskać.
- Lucas! - Chcą mnie!
Wsiadaj do auta i uciekaj!
- Uciekaj! - Szybko!
Hej, tu jestem! To mnie chcesz!
- Co to było? - Nie wiem.
To ma coś wspólnego z Biddlem.
Może i miał kolekcję robaków.
Ale tego się nie spodziewałam!
Szybko, właź!
- Lucas! - Zamknij drzwi!
Podaj to drewno.
Jest inne wyjście?
Mamo, odsuń się...
To chyba nie wytrzyma.
Boże!
Mamo, musicie
uruchomić tartak, a ja nam kupię trochę czasu.
Chodź!
Mamy to.
O Boże!
Wciskaj guziki, aż znajdziemy właściwy.
Jest dobrze!
Super!
Co to było?
- Zostań tu. - Co?
Zostań tu!
Nora!
Idź!
Włącz rębak.
Margot!
Udało się.
Dzięki, że tak szybko przyjechaliście.
Wszystko w porządku?
Tak. Wynośmy się stąd.
Cześć.
Hej, Mike.
To tylko ja.
To znaczy, oficerze Hodgson.
Co tu się stało?
Zabawna sprawa.
Mam już
dość kłamstw.
Dobra.
Powiem ci, co dokładnie tu się stało.
Nie zwariowałam.
Mówię prawdę.
Wszędzie były gigantyczne robaki.
I ma to związek z duchem martwego chłopca.
Dlaczego nikt mnie nie słucha?
Po śmierci Dennisa wiele przeszła.
Dobrze, że ją tu przywiozłeś.
Zajmę się nią.
Nie martw się.
Już niedługo do nas wrócisz, Slappy.
NA PODSTAWIE SERII KSIĄŻEK R.L. STINE'A
WYDAWNICTWA PARACHUTE PRESS
Napisy: Marta Ludwiczak-Odziemska