Czy pan Sabich...
Drugi dzień procesu.
Na sali czuć niecierpliwe wyczekiwanie.
Mocna przemowa oskarżyciela rozpoczęła porywającą batalię prawną.
Oświadczenie wstępne Molto było poruszające.
Z niezachwianą pewnością siebie i głębokim przekonaniem...
...ponad wszelką wątpliwość.
Tommy Molto wygłosił pełną pasji mowę,
która trafiła do ławników i do opinii publicznej.
...zmierzy się z renomowanym obrońcą, Raymondem Horganem.
...czy porywająca mowa Tommy'ego Molto
przemówi do przysięgłych na tyle,
by stać się fundamentem dla linii oskarżenia?
Jesteś jebaną gnidą!
Doktorze, proszę opisać, co tu widzimy.
Ślady po ciosach tępym narzędziem, które doprowadziły do śmierci
Carolyn Polhemus.
Trzy ciosy cienkim, ciężkim przedmiotem spowodowały rany szarpane na głowie...
UZNANY ZA NIEWINNEGO
...poważne stłuczenia, pęknięcia czaszki, obrzęk mózgu.
Obrzęk?
Pod wpływem ciśnienia czaszkowego partie mózgu przemieściły się
i szukały ujścia.
Czyli mózg przedostawał się przez pęknięcia?
Zgadza się. Zdjęcia nie pokazują,
że napierał też na otwór wielki.
To punkt, w którym kręgosłup łączy się z podstawą czaszki.
To była przyczyna śmierci?
Wykrwawiła się na śmierć, zanim zabił ją obrzęk.
Jaki był przybliżony czas zgonu?
Temperatura ciała i faza stężenia pośmiertnego wskazują,
że ofiara zmarła między 22.00 a północą.
A ślady na jej twarzy?
Sugerują upadek.
Uderzono ją w tył głowy,
upadła twarzą do przodu, łamiąc nos.
Stąd ślady pod jej oczami i na policzkach.
Następnie uderzono ją jeszcze dwukrotnie w tył głowy.
Stłuczenie twarzy nastąpiło, kiedy jeszcze żyła.
Śmiertelne ciosy nadeszły później.
Czy coś wskazuje, że próbowała się bronić?
Brak jednoznacznych ran obronnych.
Ślady skóry oskarżonego znaleziono pod jednym z paznokci ofiary.
Czy mogła go podrapać, gdy próbowała się bronić?
To możliwe. Prawdopodobnie się tego nie spodziewała.
Zeznał pan, że cios jej nie zabił,
- że tam leżała i się wykrwawiała? - Tak.
- Cierpiała. - Naprowadzanie.
- Cierpiała? - Nie mogę tego stwierdzić.
Prawdopodobnie była nieprzytomna od ciosów w głowę.
Czy może pan wykluczyć, że była świadoma i cierpiała?
Nie mogę tego wykluczyć.
Czy odkrył pan coś jeszcze w kwestii pani Polhemus?
Tak. Kiedy zginęła, była w szóstym tygodniu ciąży.
Wysoki Sądzie,
chciałbym w tym miejscu zgłosić analizę DNA,
która potwierdza ojcostwo oskarżonego.
Przyjęłam.
Zatem oskarżony zapłodnił ofiarę?
Tak.
To wszystko.
Pan Horgan.
Obrona nie będzie przesłuchiwała świadka.
- Doktorze... - Właściwie to jestem stary i...
Wolę się upewnić, że niczego nie przegapiłem.
Powiedział pan: „Cienki, ciężki przedmiot”.
Jeśli dobrze rozumiem,
pańskie ustalenia nie określają, kto wymierzył cios tym przedmiotem.
- Nawet tego nie sugerują. - Zgadza się.
Nie określa pan na gruncie medycznym,
kto zabił Carolyn Polhemus.
Z całkowitą pewnością mogę tylko stwierdzić,
że było to zabójstwo.
I nie znaleziono cienkiego, ciężkiego przedmiotu ani innego narzędzia zbrodni?
Zgadza się.
Dziękuję.
Panie Molto. Coś jeszcze?
Nie.
- Mamy, co chcieliśmy... - Doktorze, czy po autopsji
miał pan kontakt z oskarżonym?
Tak. Zjawił się w naszym biurze i agresywnie domagał się obejrzenia zwłok.
Czy to zachowanie typowe dla prokuratora okręgowego?
Zdarzało się to, ale zdecydowanie nie jest to standard.
Czy pan Sabich przychodził tak, by oglądać inne ofiary zbrodni?
- Nie. - Czy pan Sabich zjawił się kiedyś,
- by osobiście obejrzeć zwłoki ofiary? - Nigdy.
Tego dnia się pojawił. Jak się zachowywał?
- Był nerwowy, wręcz przestraszony. - Przestraszony?
Wtedy tego nie rozumiałem.
A teraz pan rozumie?
Czułem, że nie chce wyłącznie poznać moich ustaleń,
tylko raczej się ich boi.
Dziwnie się zachowywał.
To wszystko.
Czy ma pan przygotowanie psychologiczne, by wydawać diagnozy behawioralne
dotyczące zdenerwowania, strachu czy tego, że coś jest...
„dziwne”?
Łączy mnie z oskarżonym relacja,
która pozwala mi formułować opinie na podstawie jego zachowania,
a zachowywał się nietypowo.
Łączy was relacja. Jesteście przyjaciółmi?
Współpracownikami.
Nie przyjaciółmi. Uważa pan nawet mojego klienta za gnojka.
- Sprzeciw. - To ma pokazać uprzedzenia.
Dopuszczam.
Czasem robi się nerwowo i żałuję, że go tak nazwałem.
Nie ma pan uprzedzeń w stosunku do prokuratorów okręgowych?
Skąd. To niedorzeczne.
- A mnie nazwał pan kiedyś gnojkiem? - Sprzeciw.
Wysoki Sądzie, jeśli wchodzą w grę uprzedzenia...
Krótko.
Doktorze.
My również się kilka razy posprzeczaliśmy.
Tak bywa w naszej branży.
To bardzo stresująca praca, pod ogromną presją
i czasem musimy spuścić trochę pary.
Ale zdecydowanie nie mam uprzedzeń wobec prokuratorów
i czuję się urażony tym pytaniem.
Czy nazwał pan kiedyś Tommy'ego Molto gnidą?
- Sprzeciw. - Nie częściej niż pan.
Doktorze Kumagai.
Może dlatego nie zdobył pan reelekcji.
- Doktorze. - Nie rzucaj roboty.
No tak. Zwolnili cię,
- prawda? - Doktorze.
Idziemy. Głowa nisko.
W aucie.
Mieliśmy, co chcieliśmy. Ale ty nie mogłeś odpuścić.
Mówiłem ci. Ściągnij tam Kumagaia,
niech określi czas i przyczynę śmierci,
ojcostwo dziecka.
Ale nie mogłeś na tym poprzestać.
A teraz mamy koronera, który wygląda na wściekłego,
- żywiącego urazę frustrata. - To było ważne zeznanie.
Rusty Sabich, którego wszyscy znają i kochają, by tego nie zrobił,
więc musimy nieustannie pokazywać,
że na jakimś etapie przestał być tym Rustym Sabichem.
- To było czyste zwycięstwo. - A ja nazwę to czystą jebaną porażką.
To sprawa poszlakowa, która będzie oparta na drobiazgach,
na maleńkich elementach układanki.
Kumagai to tylko pierwszy element.
Rusty Sabich był niezrównoważony.
Skóry pod paznokciem Carolyn nie było w pierwotnym raporcie.
Kryminalistyka jest powolna.
Ta część analizy zajęła Kumagaiowi trochę więcej czasu.
Ten patolog jest dużo mocniejszy.
Jeremy Buck.
Jest chyba najlepszy. Zawsze po niego sięgałem. Ty też, Rusty.
Jest bardzo precyzyjny i bezpośredni,
więc uważamy, że nie powinniście oglądać zdjęć.
Prosto, neutralnie, bez emocji. Okej?
Możemy przez chwilę pomówić o mowie ciała?
O co chodzi?
Nie podobało nam się to, co dziś widzieliśmy.
Musicie być zjednoczeni.
Ławnicy będą cię obserwowali,
muszą na każdym kroku widzieć przekaz: „Kocham go. Wierzę w niego”.
A gdyby znów zaroiło się od dziennikarzy, tak jak dziś,
Rusty, mógłbyś otoczyć Barbarę ramieniem i starać się ją chronić.
Barbaro?
Więc...
Chcemy, by ławnicy wierzyli, że mnie chroni.
Tak, w pewnym sensie. W tej sytuacji.
Raymond...
Nie twierdzę, że znam się na twojej pracy,
ale uważam, że obrażanie inteligencji ławników
nie jest najlepszą drogą.
Na mojej twarzy zobaczą najprawdopodobniej szok.
Mój mąż jest oskarżony o brutalne morderstwo.
Jak mogę okazywać cokolwiek innego niż jebany szok?
Procesy często polegają na opowiadaniu historii.
Wygrywa najlepsza wersja.
Ty jesteś częścią naszej opowieści,
a twoja wściekłość nam nie pomoże.
Bardzo ciężko jest mi siedzieć na tej sali,
słuchać wszystkiego, co się tam mówi,
i oglądać to, co się pokazuje.
To, że w ogóle tam jestem...
Samo to mówi przysięgłym, że wierzę w niewinność mojego męża.
Muszę być wiarygodna.
Ale w tym celu muszę być uczciwa.
I taka będę na tej sali.
Pokażę im swoją prawdę.
Zobaczą, że jestem przerażona,
zniesmaczona,
że obrzydza mnie taka podłość,
że obraża mnie samo przypuszczenie, że ojciec moich dzieci mógłby...
odpowiadać za taką podłość.
To najmroczniejsza godzina mojego jebanego życia.
Nie będę udawała, że jest inaczej.
Nie dla was. Nie dla tych ławników.
Znaleźliśmy komórki skóry pod paznokciami jej prawej ręki.
Potwierdziliśmy DNA oskarżonego.
Znaleźliśmy też ślady śliny na twarzy ofiary
i na kołnierzu bluzki, którą miała na sobie.
Tu również mamy zbieżność z DNA oskarżonego.
Co ciekawe, nie znaleźliśmy żadnego DNA na sznurze, którym związano ciało.
Dlaczego mówi pan „co ciekawe”?
To świadczy o skrupulatności.
Sprawca zadbał o to, by nie pozostawić śladów.
Rzadko zdarza się scena zbrodni tak krwawa i chaotyczna,
a zarazem tak sterylna z dowodowego punktu widzenia.
O czym to świadczy?
Że zadano sobie wiele trudu, by tam posprzątać.
Jako patolog z blisko dwudziestoletnim doświadczeniem,
co sądzi pan o tym, co się wydarzyło?
Uważam, że to był gwałtowny atak morderczego szału,
nieplanowana zbrodnia,
po której nastąpił bardzo staranny,
metodyczny, pośmiertny akt związania ofiary.
To wszystko. Dziękuję.
Czy widział pan kiedyś tak związane ciało?
Miałem kilka lat temu sprawę zabójstwa, w której ciało związano
w dziwnie zbliżony sposób.
A kto był wtedy prokuratorem wyznaczonym do prowadzenia tej sprawy?
Prowadzili ją Carolyn Polhemus i Rusty Sabich.
Zabójcą w tej sprawie był Liam Reynolds.
- Został skazany. - Owszem.
Skazany przez prokuratorów
- Carolyn Polhemus i Rusty'ego Sabicha. - Tak.
Po tym, jak skazano go za sprawą Carolyn Polhemus i Rusty'ego Sabicha,
groził, że się na nich zemści.
- Wiedział pan o tym? - Tak.
Nie znam się na zemście, ale podejrzewam,
- że zabicie jednego i wrobienie drugiego... - Sprzeciw.
- ...byłoby bardzo... - Podtrzymuję. Proszę do mnie.
Omawialiśmy to.
Prokuratura nie przyjrzała się Reynoldsowi...
Mnie też, z tego co wiem.
Nie muszą wszystkich sprawdzać.
- To nie jest ich obowiązek. - Publicznie groził
- Carolyn i Rusty'emu. - Owszem...
- Ławnicy powinni wiedzieć. - To puste groźby.
Nie będzie pan tego wykorzystywał.
To powinno zostać zapisane.
Proszę dać mi konkrety, a pozwolę panu badać ten trop.
W przeciwnym razie dość tych bzdur. Proszę wracać na miejsce.
Wie pan, że mojego klienta i ofiarę
- łączyła intymna więź. - Tak.
Mówiąc o skórze znalezionej pod jej paznokciami,
ma pan na myśli prawdziwe fragmenty skóry,
tak jakby go podrapała?
Nie, to nie były fragmenty skóry, tylko komórki.
Gdybym się tak podrapał po twarzy,
czy znaleziono by komórki skóry pod moimi paznokciami?
To możliwe.
Czy gdyby Rusty Sabich pocałował Carolyn Polhemus,
a Carolyn dotknęłaby paznokciami jego karku czy pleców,
czy mogłoby to tłumaczyć obecność śladów jego śliny na jej ciele
i DNA pod jej paznokciami? Czy to jest możliwe?
Tak sądzę.
A zatem DNA, które według pana sugeruje, że ją zabił,
może równie dobrze sugerować, że ją pocałował.
Rozumie pan tę różnicę?
Wypad stąd.
Wiedziała pani, że oskarżony i pani Polhemus mieli romans?
- Dowiedziałam się o tym. - Skąd?
Miałam powody, by to podejrzewać.
A jeśli chodzi o to, kiedy nabrałam pewności...
Musiałam zanieść teczkę do gabinetu Rusty'ego.
Było późno. Myślałam, że już wyszedł. Ale nie.
Weszłam do środka. Całował Carolyn.
Tak?
- Mam teczkę Robertsa. - Dobrze.
- Tak.
- Dzięki. - Proszę. Do jutra.
Szybko się wycofałam, a ona poszła za mną.
To było bardzo krępujące. A potem wyszłam.
- Kiedy to było? - W lutym zeszłego roku.
Zauważyła pani coś jeszcze?
Niczego jawnie seksualnego, zwykłe biurowe plotki.
Ale owszem, były różne sygnały.
Na przykład?
Kiedyś widziałam ich na podziemnym parkingu.
Oni... Sama nie wiem, chyba się kłócili.
- ...razem. Sam nie wiem. Co? - Zostaw mnie.
Zadałem ci tylko pytanie. Możesz...
Dość. Do kurwy nędzy.
Siedziała w samochodzie, a on walił w okno.
Gwałtownie odjechała.
Kurwa.
Czy rozmawiała pani o tym z panem Sabichem?
Tak.
Co pani powiedziała?
Powiedziałam mu, że...
Że martwię się, że się w tym zatraca.
- Zatraca się? - W niej.
Trochę odchodził od zmysłów,
stawał się obsesyjny.
Nie pochwalała pani relacji łączącej pana Sabicha i panią Polhemus?
- Nie pochwalała jej pani? - Nie.
I nie przepadała pani za Carolyn Polhemus, prawda?
Nie chodzi o to. To było nieprofesjonalne.
Nie lubiła pani Carolyn, prawda?
Nie, nie lubiłam.
Czy zgłaszała pani swoje zastrzeżenia do działu HR?
Nie.
Wedle pani wiedzy, pani Polhemus nie składała nigdy skargi do działu HR
na pana Sabicha?
Zgadza się.
Czy pani Polhemus składała skargę do działu HR na kogokolwiek innego?
Tak.
Na kogo?
Na Tommy'ego Molto.
Tak.
Czy wie pani o moich nieprofesjonalnych lub niestosownych zachowaniach
wobec pani Polhemus?
Nie mam takiej wiedzy.
A czy ma pani wiedzę na temat skargi
złożonej do działu HR?
Wiem tylko, że nie chciała pracować z panem przy żadnych sprawach.
Mówiła, że budzi pan w niej obrzydzenie.
Czy widziała pani, bym zachowywał się nieprofesjonalnie wobec ofiary?
Raczej nie.
A Rusty Sabich?
Tak.
Oskarżony miał na jej punkcie obsesję, zatracał się w niej.
Tak pani zeznała?
Tak zeznałam.
Bardzo dziękuję.
Hej.
Już dobrze.
Niemal współczuję Tommy'emu.
Też mu niemal współczułem,
ale potem przypomniałem sobie, że to jebany karaluch.
Nie da się go rozgnieść. Nieustannie wraca.
No i dowiódł tego, czego chciał.
Martwisz się.
Jeśli ławnicy będą trzymali się ciężaru dowodu,
będzie dobrze, ale...
...jeśli będą chcieli to komuś przypiąć, tym kimś będzie Rusty.
W porządku?
A ty?
Na psychologii
czytaliśmy o traumie i dysocjacji.
O tym, jak mózg chroni ludzi przed nimi samymi.
To rodzaj mimowolnego...
odcięcia się od rzeczywistości.
Czujesz się tak czasem?
W jakim sensie?
Po prostu...
Ludzie potrafią odcinać się od własnych wspomnień.
Jeśli są one...
Jeśli robią coś, z czym nie mogą się pogodzić albo...
co nie pokrywa się z ich wyobrażeniem o nich samych...
może dojść do dysocjacji.
Z moją pamięcią jest w porządku.
Rusty, muszę z tobą porozmawiać.
Okej.
Kilka miesięcy temu...
Mniej więcej wtedy, kiedy zostałam zwolniona z galerii,
zaczęłam w ciągu dnia chodzić do baru.
No i...
Był tam barman...
który miał doktorat z historii sztuki.
Zaczęliśmy rozmawiać i...
...złapaliśmy naprawdę bliski kontakt i...
Całowaliśmy się. Ja go pocałowałam.
Nic więcej się nie wydarzyło.
Chodziło tylko o odwrócenie uwagi. To był...
To był tylko pocałunek.
Gdzie do tego doszło?
W jego mieszkaniu.
- Chciałam zobaczyć jego dzieła. - W jego mieszkaniu?
- To wszystko. - Chciałaś zobaczyć jego...
- dzieło sztuki? - Przestań, Rusty.
- Pieprzyłaś się z nim? - Nie.
Nie.
Dlaczego mi o tym teraz mówisz?
Chcę być wobec ciebie uczciwa.
Myślałam, że powinniśmy być wobec siebie uczciwi.
Jestem sądzony... Tu chodzi o moje życie.
Uczciwi?
Wiem.
Wracasz tu codziennie i mnie przesłuchujesz.
Przesłuchujesz mnie.
„Co się wydarzyło tam?”. „Co działo się tam?”.
„Dlaczego nie mówiłeś mi tego i tego?”.
Pytanie za pytaniem.
A kiedy mówię, że staram się tylko być uczciwy,
że próbuję tylko... mówić ci o tym, co pamiętam...
Nie zawsze umiem wyjaśnić, co mną kierowało.
Ty po prostu zasypujesz mnie pytaniami raz za razem.
- To nie fair. - Bez przerwy.
To nie fair? To nie fair, Barbaro? A co jest fair?
Co teraz jest fair?
Jakie to uczucie?
Co?
Jakie to uczucie? Popełnić jebany błąd?
Do kurwy nędzy.
- Pierdol się, Rusty. - Ja mam się pierdolić? Ja?
- Lecę. - Moje kluczyki są w kuchni?
Możecie odstawić miski?
- Dobrze. - Są tutaj.
- Pamiętaj o pracy domowej z geometrii. - Mam ją w plecaku.
- Idziesz? - Nie, spotykam się z Lorraine.
- I jestem spóźniona. - Barbara?
Kyle, masz lunch?
Tak.
Ja mogę iść. Jestem dobrym wypełniaczem.
Kochanie. Nie trzeba. Wszystko w porządku, naprawdę.
Przepraszam, jeśli cię wczoraj zdenerwowałam.
Dlaczego mu powiedziałaś?
- Nie wiem, Lorraine. - Fatalny pomysł.
Wiem.
Po prostu ostatnio...
Pomyślałam...
Czułam, że znów się do siebie zbliżamy.
Czułam...
...bliskość i bezpieczeństwo.
- I... - Okej.
Ta cała sprawa z Cliftonem zaczęła mnie nagle dręczyć i...
Po prostu musiałam...
To z siebie wyrzucić.
Tak.
I nie poszło dobrze.
Nie.
Dlatego nie będziesz już sama chodziła do sądu.
Będę tam przy tobie.
Wrócę tam, ale nie dzisiaj.
Dziś będą omawiać wszystko, co wyciągnęli z jego i jej komputera.
Tak.
Chyba nie dam rady wysłuchiwać jego miłosnych wyznań...
- O Boże. - ...i tak dalej.
Wiesz, że tej nocy, gdy zginęła, wysłał jej 30 wiadomości?
O Boże.
Uważam, że to najbardziej obciążająca część całej tej sprawy.
Trzydzieści wiadomości?
Ojciec właśnie wystąpił o nakaz ochrony,
żeby uniemożliwić synowi zeznawanie.
- To jakieś żarty. - Odrzucę ten wniosek.
Ale rozumiem jego motywacje.
Dzisiejszy dzień może emocjonalnie wyniszczyć dzieciaka,
który już i tak słyszał zbyt wiele.
- To kluczowy świadek... - Proszę dać mi skończyć.
Chciałabym oszczędzić tej rodzinie zbędnego cierpienia,
niezależnie od tego, czy jest zbędne, czy nie.
Wiecie, że ta sprawa to w najlepszym razie morderstwo drugiego stopnia.
Nawet wasz świadek zeznał, że to wygląda na nieplanowane zabójstwo.
Nie uzyskacie pierwszego stopnia.
A moje instrukcje końcowe dla ławników wam w tym nie pomogą.
Nieponiesienie przez pana żadnej kary też wydaje mi się nieco naciągane.
Umyślne spowodowanie śmierci to chyba dobre rozwiązanie.
- W żadnym wypadku. - Nie.
Pan uzyskuje wyrok skazujący.
A pan odzyskuje życie po ośmiu latach.
- To chyba dobry układ. - Nie przyjmę wyroku skazującego.
Zaakceptuję tylko przeprosiny i oddalenie sprawy.
Ostatnia szansa, chłopcy.
Czy ktoś się ugnie?
Dobrze.
Obaj macie przesłuchiwać tego chłopca ostrożnie.
Jay?
Hej, kochanie.
Hej. Kochanie.
Chcesz iść na górę do łóżka?
Leć na górę i się kładź.
Pamiętasz, jak byli...
Jak byli mali i spali, a my przyglądaliśmy im się godzinami?
Tryb aniołka.
Dlaczego przy mnie trwasz?
Z tego samego powodu... co ty.
Michael, poznaliśmy się już wcześniej i składałem ci wyrazy współczucia.
Chciałbym to zrobić ponownie.
Zarówno w związku z twoją matką, jak i z traumą
związaną z obecnością w sądzie.
Prosimy cię o coś strasznego,
ale to dlatego, że coś strasznego spotkało twoją matkę.
Panie Molto.
Chciałbym, żebyś skupił się na tej nocy, gdy twoja matka została zamordowana.
Gdzie wtedy byłeś?
Zjadłem kolację w domu.
Pooglądałem telewizję, może pograłem w gry wideo.
A potem wyszedłem z domu i tam pojechałem.
Żeby to było jasne: wyszedłeś z domu,
w którym mieszkasz z ojcem, Daltonem Caldwellem,
i dokądś pojechałeś. Dokąd?
Do mojej matki.
Co planowałeś?
Miałem niewiele kontaktów z matką.
Nie chciała się ze mną widywać.
Nie zapraszała mnie. Byłem w związku z tym zdezorientowany.
Czasem jeździłem do jej domu i tylko patrzyłem.
Patrzyłeś?
Na życie, w którym wolała, by mnie nie było.
Chyba już to wszystko tłumaczyłem.
Często jeździłeś do matki?
Od czasu do czasu. Sam nie wiem. Raz albo dwa razy w miesiącu.
Co robiłeś podczas tych wizyt?
Głównie obserwowałem dom z oddali, w ciemności,
tak żeby mnie nie zobaczyła.
Czasem widziałem, jak ktoś tam wchodził. Głównie on.
Proszę zapisać, że świadek wskazał oskarżonego, Rusty'ego Sabicha.
Wiedziałem, co robią.
- Sprzeciw. - Podtrzymany.
Odpowiadaj tylko na pytania, Michael.
A gdybyś w dowolnym momencie potrzebował przerwy,
daj mi znać, dobrze?
- Tak. - Wracajmy do pytań.
Dobrze.
Nagrałeś te filmiki?
Tak.
Szesnasty czerwca.
Możesz odczytać znacznik czasu na górze nagrania?
Tak. „21.49”.
Czy to wideo nagrałeś o 21.49,
- w dniu zabójstwa twojej matki? - Tak.
Czy po śmierci matki wysłałeś oskarżonemu wiadomość?
Tak.
Co napisałeś?
Napisałem: „Wiem, że tam byłeś”.
Że gdzie był?
W domu, kiedy to nagrałem.
Zaproponowałeś oskarżonemu spotkanie?
- Tak. - Dlaczego?
Chciałem spojrzeć w oczy człowiekowi, który zamordował moją matkę.
- Sprzeciw. - Podtrzymuję.
Czy po tym, jak to zaproponowałeś, spotkaliście się z oskarżonym?
- Tak. - O czym rozmawialiście?
Zapytał, czemu chciałem się spotkać. Powiedziałem,
że chciałem spojrzeć w oczy człowiekowi, który zamordował moją matkę.
Sprzeciw, Wysoki Sądzie.
Podtrzymuję. Świadek wygłasza tylko swoją opinię.
Czy oskarżyłeś go o zamordowanie twojej matki?
- Tak. - Jak zareagował?
Zaprzeczył.
Ale widziałem, że kłamie.
- Sprzeciw. - Podtrzymuję.
Michael, możesz mówić o swoich wrażeniach,
ale nie tak, jakby były faktami, dobrze?
Dobrze.
Rozmawiałeś kiedyś z matką o oskarżonym?
Tak jak mówiłem, nie byliśmy sobie bliscy.
Rzadko mi się zwierzała.
Ale jakieś dwa tygodnie przed śmiercią
powiedziała, że ma kłopoty z mężczyzną z pracy.
Miałem wrażenie,
że chodzi o tego samego człowieka, z którym miała romans.
Mówiła coś jeszcze?
Że zaczyna się go bać.
Wiesz, o kogo może chodzić?
- Sprzeciw. Spekulacje. - Dopuszczam.
Miałem wrażenie, że to ten sam człowiek,
- który, miałem wrażenie, ją zamordował. - Sprzeciw.
Ten sam, któremu zrobiłem zdjęcia w noc morderstwa.
- Sprzeciw. - Podtrzymuję.
Odpowiadaj wyłącznie na pytania, Michael.
Dziękuję. To wszystko.
Michael.
Masz wiele wrażeń, prawda?
Masz wrażenie, że twoja mama się bała.
Masz wrażenie, że chodziło o człowieka, z którym sypiała,
że to jego się bała.
Wrażenie. To dziwne słowo.
Pomówmy o nim przez chwilę.
Co oznacza to słowo? To...
...przekonanie lub wiara w coś, czego się nie widziało,
prawda?
Panie adwokacie?
Ma pan pytania?
Ray?
- Ray? Ray? - Jestem jego żoną.
- Brak pulsu. - Jeszcze raz.
Już?
- Trzy, dwa, jeden, czysto. - Już dobrze.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI SCOTTA TUROWA
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK