Nagbabalik na kami.
Nasaan na nga ba tayo?
Oo, kung tama ang pagkakatanda ko...
TANGGAL KA NA
Sa unang season, nagtrabaho kaming lahat
at ngayon kanselado na kami.
Mga tarantado! 'Di ako makapaniwalang sinisante ka.
Nabalitaan na namin.
'Di ko 'yon naintindihan.
"Kailangan naming gawin ang Kids in the Hall."
Wala na akong ibang alam gawin.
Magsisimula na tayo.
Magpakalbo ka at magsimula ulit.
Wala na 'tong saysay.
Matapos ang unang season, biglaang nakansela ang aming palabas.
Inisip ko kung ano ang susunod.
O mas nag-alala pa.
Hindi organisado at nag-aalala ang lahat.
Ilang buwan din kaming nag-isip.
Salamat.
May mga tinatawag na CableACE Awards,
malaking bagay 'yon.
Sumisikat na ang cable...
...kumpara sa Emmys.
Nominated kami sa maraming awards, nakatanggap ako ng para sa best actor.
Nagpunta kami sa Los Angeles.
Huling linggo na naming nasa showbiz.
Nagpunta ako sa ACE. Akala ko biro lang 'yon.
Akala ko nandoon lang kami para magpakalasing.
At ang panalo ay...
Ang panalo...
Nanalo si Mark at masaya ang lahat.
Kahit pa 'di namin habol 'yon. Masaya pa rin kaming lahat.
Nanalo ako ng best actor, tinalo ko si Garry Shandling.
"Dinurog kita, Garry." Nawa'y mamayapa siya.
Ipakita mo sa kaniya ang ACE award.
-Dalawang bourbon with ice. -Oo.
Akala ko normal lang 'yon sa showbiz.
Kahit nanalo ng Emmy, nakakansela pa rin ang palabas nila.
Sapat na 'yon para mapabago ni Lorne ang isip ng HBO.
Nakalimutan ko siyang pasalamatan noong gabing 'yon.
Nahanapan ng paraan ni Lorne para manatili kami sa ere.
Salamat, G. Michaels.
Walang anuman, G. McCulloch.
Ang katotohanan sa telebisyon
ay mas matagal kang nasa ere, mas magtatagal ka.
Kung may season 2 na, susunod ang season 3.
'Di mo alam kung gaano kalayo, pero alam mong may mararating pa 'yon.
Nakipagkita si Lorne sa HBO.
Kaya niya 'yong gawin.
Nakakapagkumbinsi siya ng mga tao.
Sa season 2, mas pinaganda pa namin ang palabas.
Ang problema ng season one, 13 buwan ang hinaba ng paggawa...
at kung may kalendaryo ka,
makikita mong sobra pa 'yon sa isang taon.
Napagtanto naming 'di pwede 'yon.
Natural na magsama ng mga manunulat.
Nakabawas sa pasan naming bigat.
Kahit pa magagaling ang mga manunulat namin,
pinipili lang namin ang mga piyesa na sinulat kasama kami.
'Pag nagsusulat kayo ng komedya,
palakihan lagi ng ari ang nagaganap.
Lagi mong pinipilit ang gusto mo.
'Pag may nagsulat ng first draft, may magbibigay ng mga pagbabago.
Tapos isusulat ulit 'yon para sa second.
Magaling ka ba talagang manunulat?
-Ano... -Ikaw ang nagsulat ng eksena na 'to?
Oo.
Masyado nang luma ang ganitong eksena,
isang empleyadong humihingi ng raise sa boss.
Napapakita nito ang halaga mo sa amin dito sa Comedy Inc.
Marami kaming kakumpitensya, hindi lang para sa pagsusulat
kung 'di pati na rin sa pilosopiya ng palabas,
kasi iba-iba ang pananaw ng lahat doon.
Bakit ba takot na takot ang mga tao sa salitang bakla?
Gusto kong makaapekto sa kultura.
'Di pwedeng magsalita tungkol sa homosexuals.
Lalo na sa komedya.
Nakasentro sa mga kalalakihan 'yon.
Naisip ko, "Ako ang magpapasimula."
May dapat gumawa niyon.
Una, bakla ka, 'di ba?
-Oo. -Oo.
-Tapos bakla ka talaga. -Oo.
Tapos ang nakakainis, bakla talaga siya.
-Oo. -Natatandaan mo ba 'yon?
-Hindi ko 'yon natatandaan, Kevin. -Hindi ka na bakla?
Ang mga tao sa Saturday Night Live...
...'pag sinabing Kids in the Hall, bakla sila
Ang sabi ko, "Iyon ang tingin n'yo?"
Tamad kasi silang umunawa.
Naging importante kami dahil kay Scott.
Sa kabilang dako, kami ni Dave, gusto lang namin 'yong maging nakakatawa.
Kahit pa walang kahalagahan.
Sakim!
Bastos at sakim!
Para kaming pinagbiyak na bato ni Dave.
Kami ang pares sa Kids in the Hall.
Mga modernong vaudevillian sina Kevin at Dave.
Mahusay ang mga ideya at timing nila.
Tinanong ko sila isang beses, "Ano'ng isusulat natin ngayon?
"Isulat natin 'yong masamang gawain."
"Alin 'yon?"
"Kapag 'di mo tinupad ang pangako mo."
Dapat magkikita tayo sa restawran nang 8:00.
Nasaan ka?
Nakalimutan ko.
Pero hihingi ako ng tawad.
Ayaw ko 'yang marinig.
Hari ka ng mga sirang pangako.
Siguro dahil anak ako ng lasinggero, gusto kong nagpapasaya.
At seryoso ako roon.
Tapos 'pag nawala na 'yong kagustuhan na 'yon, titigil na ako.
Gusto ko magandang premise.
Masaya ako 'pag nakakasulat ng ganoon.
Pero sa karakter ako magaling.
Dudurugin ko ang ulo mo.
Mahuhusay ang mga ideya ni Mark.
At wala nang mas nakakairita kaysa sa paghihintay
ng mga ideya niya minsan. Ipakita n'yo.
Ang ganda ng bukid!
Nanood siya ng paggalaw ng mga manok
para magawa ang Chicken Lady.
Isa akong Chicken Lady.
-Isang babaeng chicken? -Oo, at masayang mabuhay.
Kilala ng lahat ang Head Crusher at ang Chicken Lady.
Naging parte sila ng kultura.
Dudurugin kita.
Dudurugin ko... ang ulo mo.
Nagbebenta ako ng sapatos!
Imbes na mga karakter, mga weirdong ideya ang naiisip ko.
Tingnan n'yo!
Isang lumilipad na baboy!
Kumusta?
Kalikasan.
Lagi lang akong nag-iisip ng iba't ibang ideya.
Paano ko ba mapapaganda, magagawang weirdo o astig?
Ito ang mga kilala kong Dave
Mga kilala kong Dave
Ito ang mga kilala kong Dave
Hindi na dapat nagawa ang "The Daves I Know"
Pero hindi, ginawan nila 'yon ng eksena.
Si Dave Capisano 'Di kami malapit
Ito ang mga kilala kong Dave
Mga kilala kong Dave
Gusto ko 'yon. Paggawa ng mga ideya
na hindi pagtutuunan ng pansin ng ibang mga tao.
Kami ang mga kilala niyang Dave
Mga kilala niyang Dave
Kami ang mga kilala niyang Dave
Mga kilala niyang Dave
Iba-ibang tao ang Kids in the Hall,
pero iisa ang pag-iisip nila.
Handa silang mamatay para sa gusto nilang gawin.
Nabugbog n'yo na ba ang ama n'yo?
-Ano? -Ano'ng sinasabi mo?
Nabugbog mo na ang ama mo?
At ang sabi ng HBO, "Magulo ang palabas n'yo.
Kailangan n'yong pagbuklurin ang mga episode."
May eksena sila na nakaupo lang at gumagawa ng maliit na eksena.
Sabi ng HBO, "Kung gagawin n'yo 'yon bawat episode,
mabubuo ang palabas."
At ang sagot nila, "Bahala kayo! Alam n'yo?
'Di namin 'yon gagawin. Aalis kami."
Maupo ka lang, sir.
Iniiwasan namin ang pagbebenta
ng kung sino kami, at pagbabago.
Lagi kaming nagpapaliwanag sa ibang tao.
"Hindi kami ganoon."
May pakiramdam na, "Ganito ang normal na komedya."
-Oo. -"Hindi kami normal."
Para silang mga rebelde.
"Kung sa tingin ko nakakatawa, nakakatawa."
Hindi mo alam kung ano ang susunod.
Parte 'yon ng panganib at saya.
Ano'ng ginagawa ng lalaking 'yon sa alaga kong donkey?
Hindi lang 'yan kung sino-sino, anak.
Si Hitler 'yan.
Pagpasa sa network, may sasabihin sila.
"Pwedeng tirahin ni Hitler ang donkey, pero dapat buhay 'yon."
Oo, tama.
-Panatilihin n'yong buhay. -Oo, at--
Kaya imbes na pagtira ni Hitler sa patay na donkey, naging alagang donkey na.
-Mas malala pa 'yon. -Sobra.
Sobrang lala.
Makinig kayo, East York.
Etobicoke.
-Scarborough! -Bolton.
-Mississauga. -Brampton.
-Bramalea. -Pickering.
-Mississauga ulit. -Tottenham.
Gusto nilang makilala na astig,
pero kakambal niyon na alternatibo,
napakagagaling din nilang artista.
Gusto ko ang babaeng gusto ng kaibigan ko
Pero mas higit ang pagmamahal ko sa kaniya
Grabe ang mga pagtawa sa kanila.
Nakapanood ako ng magandang pelikula kagabi.
Nasa The Late Show.
Iyon ay...
Ano nga ba 'yon...
Marami silang mga klasiko. Isa na roon ang "Citizen Kane".
-Citizen Kane. -Psycho!
Tungkol ba 'to sa isang may-ari ng motel na pumatay sa isang babae sa shower?
Hindi. Tungkol ito sa isang may-ari ng dyaryo.
-May sled siya na pinangalanang Rosebud-- -Eh 'di hindi Psycho, 'di ba?
Hindi Psycho.
-Citizen Kane 'yon. -Hindi...
Iyon ang pinakatanyag nilang eksena,
punong-puno iyon ng ritmo at pagpapahina ng pagkabigo.
-Gusto kong mahulaan. -Ako nang bahala.
Gusto kong maalala nang sarili ko.
-Pakiusap. -Maupo ka lang!
Ang pagsabog sa galit ni Kevin?
Pinakanakakatawang bagay. Diyos ko po.
Gusto mo ng isang mortician! Gusto mo ng isang mortician!
May kasiyahan doon na mas higit pa sa Who's on First?
Pero lahat sila, may kaeksaktuhan
na talagang nakakapagpabilib sa akin.
Naiisip ko, "Akala ko pa naman ang galing ko na."
"Ganiyan ang magaling."
At lalo lang silang humusay.
IKATLONG SEASON
Brian? Ano'ng ginagawa mo sa wallet ng papa mo?
Hinahanap ko lang ang numero ni Aunt Barb.
Isa akong emosyonal na 20-anyos.
At ang Kids in the Hall lang ang natatanging mga komedyante
na nakakaintindi sa Gen X.
Kaya isa akong fan.
Baboy! Isa kang baboy!
Hindi lang isang eksena ang namumukud-tangi sa akin.
Talagang may mood ang lahat ng 'yon.
Ang Gen X, isa 'yong pakiramdam. Pagiging "outsider."
Ano, sabog ba kayo? Gumamit ba kayo ng crack o ano?
Gumamit kayo ng droga? Suminghot ng rugby?
Para silang alt-rock music
dahil sa mga ginagawa nila, na para sa akin ay astig.
Pwede mo ba 'tong pirmahan para kumpleto na ako ng pirma?
-Sige. -Mahal na mahal kita.
-Ang astig n'yo. -Syempre.
Oo. Natatandaan kita. Kids in the Hall, 'di ba?
Nakaugnayan ko ang Gen X.
Dahil din siguro sa musika. 'Yong grunge movement.
Naturingan kaming mga komedyante na kasapi ng grunge movement.
Lumipat ako sa Seattle noong 1990s. Kaya nandoon ako.
Noong '90s, naging maselan 'yon.
-May pot ba kayo? -Wala. Pero subukan mo ang junk.
Gusto ko lang ng pot, para...
Sumabay ka na sa uso, pare.
Pinakita ng Kids in the Hall kung sino talaga sila.
Nagustuhan 'yon ng mga tao.
-Mahusay na palabas. -Nagustuhan mo?
-Gustong gusto. -Talaga? 'Yon ba ay...
patok sa panlasa ng kabataan?
Oo, oo, nakakatawa.
Maliban sa mga biro tungkol sa mga bakla.
Dahil sa presensya ng Kids in the Hall noon,
naging parte sila ng paghubog, lalo na ng anggulo ng queer.
Hindi pa buo ang ideya ng queerness sa isip ng nakararami noon.
Happy hour na.
Oras na para sa monologo.
Makinig kayo.
Mahalaga sa akin ang pagganap na Buddy Cole.
Kapag may mga gumaganap na homosexual,
laging mga straight na lalaking kinukutya ang pagkilos ng mga bakla.
Wala baklang tinatanggap ang pagkatao niya.
Naging mabisang instrumento si Buddy.
Pwede mong hayaan ang karakter na magsabi ng mga bagay
na 'di kayang sabihin ng mga artista at manunulat.
Para mong sinabi na bakla si Satanas.
Kaya siguro napakalaking homophobe ni Lord.
Maraming nagalit kay Buddy Cole. "Hindi 'yon... pwede."
Hindi nila matanggap na may isang baklang
malayang gaganap ng karakter na 'yon.
Sa ibang tao lang nangyayari ang AIDS.
Pero nang mahawaan si Magic Johnson, naisip ko na pwede rin akong mahawa.
Pinagtatawanan namin ang AIDS.
Kasi AIDS lang ang nasa isip ko.
Magpatawa, 'wag magka-AIDS. 'Wag magka-AIDS. 'Wag magka-AIDS.
Ang layunin ko lang, 'wag magka-AIDS.
Natatandaan ko, napaka-importante niyon sa amin.
Mas naging makapangyarihan kasi isa akong
heterossexual na humalik kay Scott
sa gitna ng krisis ng AIDS.
Nakakamatay pa ang AIDS, at walang may gustong pag-usapan 'yon
sa pangkaraniwan.
Kaya rin naging malapit ang Kids sa usaping 'yon.
Hindi ko masyadong nagustuhan noon si Buddy Cole.
Ngayon, naiisip ko, "Una sa lahat...
...kahit pa stereotype siya, marami kaming pagkakapareho.
At saka, tama ang mga pinagsasasabi niya.
Ibigay mo sa akin ang patpat.
Pero lalaki ka.
Mga label.
Kung may ayaw sa kaniya, ganoon talaga ang komedya.
Ang mahalaga, may mga natatawa.
Napaka-epektibo pa rin niyon ngayon. Isang openly gay
na may kakaibang twist.
At ang surrealism na nanggagaling
sa pag-arte niya ay napakaganda.
At isang alpha queen si Buddy.
Hindi siya ang pinagtatawanan. Siya ang nananalo.
Touchdown!
Hawakan mo 'to. Babalik ako.
IKAAPAT NA SEASON
Ang ikaapat na season ang pinakamahusay na mga eksena.
Ang ambisyon at mithiin ng bawat miyembro ng grupo
ay lalo lang lumaki.
Kasama ng paglago ng talento...
...at pagtanda ng kanilang isip, "May mas malaki akong mithiin."
Ninakawan lang namin ang mga nag-impluwensya sa amin.
Mga Italyanong pelikula noong '60s.
Sina Coen Brothers at David Lynch.
Aalis ka na agad?
Bakit 'di mo ako bigyan ng rason para manatili?
Sapat na 'yan.
Cut at clear.
Ang husay niyon. Nagsimula na kaming baybayin ang perspektibo at estilo
at tono at pag-arte sa komedya.
Naaalala ko, may isang Chicken Lady eksena
kung saan nakipagkita siya sa ina niya.
At naging emosyonal 'yon.
-Ayos ka lang ba? -Oo, natatandaan ko na.
'Di ko naisip na ang isang nakakatawang karakter
sa isang eksena ng show ay mayroong dimensyon.
Ano 'to?
Gumawa sila ng mga kakaibang eksperimento.
Mga maiikling pelikula, halos.
Naging magastos ang palabas noong sinubukan naming gawin
ang mga ideya ng mga manunulat.
Malaking halimbawa nito ang "Love and Sausages,"
na proyekto ni Bruce.
Mahilig ako sa mga weirdong pelikula ni Tarkovsky noon,
at iyo ang bagay na...
nagtulak sa aming magpokus sa estilo, estilo, estilo.
Tungkol iyon sa isang kakaibang karakter na nagtatrabaho sa sausage factory.
Tapos naglagay ako ng mga reference.
May kaunting Delicatessen, kaunting David Lunch,
at ibang mga pelikulang Eastern European na napanood ko.
Nakapokus 'yon sa biswal, kaya wala masyadong salita.
Gusto ko 'yon kasi wala ni isang biro doon.
May mga nakakatawang parte. Gaya ng pagsigaw ni Scott ng "Sausages!"
Sausages!
'Di ko alam kung nagustuhan 'yon ng iba.
Ang pangit niyon.
Nag-aksaya kami ng dalawang araw ng produksyon,
unang beses lang 'yon.
Ang daming ginastos ng art department,
at nasayang lang 'yon
sa isang eksena na wala ni isang biro.
Kaya ayaw ko niyon.
Ang husay niyon.
Ang ganda ng pagkakakuha.
May mga nagsasabi man na para lang 'yon sa director's reel.
Kailangan ko ng trabaho pagkatapos niyon,
at sa tingin ko, masayang trabaho 'yon.
At ang salbahe ko.
Sabi ko, "Hindi ako babalik kung 'di ako makakapagdirek."
IKALIMANG SEASON
Maraming tensyon noong ikalimang season.
Gustong magdirek ni Bruce.
Gusto ni Scott ng sarili niyang palabas, sariling oras,
kaya 'yon ang hiniling niya.
Maligayang pagdating sa Chalet 2000.
Ang aking hilagang tahanan na malayo sa tahanan.
Sa puntong 'yon, iba-iba ang gusto nilang gawin.
Wala na 'yong pagkakabuklod-buklod na dating nandoon.
Mahirap nang alamin kung ano ang tamang gawin.
-Tara na. -Bwisit ka!
"Gusto ko 'tong gawin kaya 'wag mong gawin 'yan."
Maraming beses 'yon nangyari.
Nagsigawan kami at nagmurahan
at nagkagalit-galit at nagkatampuhan.
Magaling doon si Scott kasi mainitin ang ulo niya.
Magaling din sina Mark at Bruce.
Magaspang si Bruce.
Gustong niyang kontrolin lahat.
Lagi kong pinipilit na ako ang pinakamagaling at pinakamaalam.
Nagkaroon kami ni Bruce ng pagtatalo.
Muntikan na kaming magsuntukan kasi ang kulit niya.
Gaya ko, sa sarili kong paraan.
Wala kaming tamang paraan ng paggawa ng desisyon,
kaya talagang nakakapagod.
Walang mas nakakapagod sa showbiz kumpara sa eksenang comedy
at wala nang mas nakakapagod sa
pagiging limang lalaki na kailangang gumawa ng mga desisyon.
Lagi akong pagod at problemado.
'Pag humihiga ako sa gabi, laging sumasakit ang ulo ko.
Nasa TV kami, nasa mga tour, nagsusulat, 'di kami humihinto.
Hindi na namin kinaya. Naubos na kami.
Nagkaroon kami ng pagpupulong,
nagdesisyon kaming huminto.
'Di namin alam kung hanggang saan pa kami.
Ako lang ang may gustong magpatuloy pa.
Kasi puro lang ako karakter.
Gumawa ako ng mga weirdo at tiyak na karakter,
marami sa kanila ang naging mahusay sa pelikula, at 'di pa ako pagod,
wala akong ambisyon.
Gustong magpatuloy ni Mark,
pero kami, 'di na namin kaya.
'Di na namin kayang magpatuloy.
-Ano kamo? -Scott.
Mami-miss ko ito.
Dahil 'di na kami hihiling ng susunod na season,
gumaan ang pakiramdam namin
at nasiyahan na ulit kami sa paggawa.
Parang nakahinga na ulit kami.
Alam naming tapos na ang kabanatang 'yon.
Alam naming nakagawa kami ng nakakatawang komedya.
'Di nila ako mapapatahimik.
Sabihin n'yo, "Ayos!"
Dadalhin namin kayo sa isang estudyo sa Toronto.
Nagtatrabaho roon ang Kids in the Hall, para sa huli nilang palabas.
KATAPUSAN NG SERYE 1994
Limang minuto na lang.
-Limang minuto. -Oo.
Tara na.
Ang saya sabihin niyon.
Galingan natin. Galingan natin.
Hindi ito ang katapusan.
Hindi ito ang simula ng katapusan.
Pero ito ang katapusan ng simula.
Napakaganda ng katapusan, at ang husay ng pagkakagawa nila.
Ibigay n'yo ang mga security pass n'yo.
Ang mga coffee mug.
At mga wig.
-Ano... Talaga? -Paalam.
Kung kanino mang ideya 'yon,
'di akin, pero ang galing niyon.
Ang daming nasabi sa maikling oras.
-Paalam! -Paalam!
Ang emosyonal.
Nakakalungkot.
Habang pinapanood ko, napagtanto kong tapos na.
Nakakalungkot. Oo, naluluha ako.
May mga umiyak, may mga nagyakapan, at ako ay...
Nawalan ako ng pakiramdam. 'Yon ang nagagawa ng WASP.
Sa wakas, tapos na.
Pinaghandaan namin ang susunod sa aming karera.
Kailangan naming kumilos habang sikat pa kami.
Gusto naming sundin ang modelo ng Python.
Bilang isang eksena group, ang magagaya namin ay Monty Python.
Gumawa ng ilang season ng palabas ang Monty Python sa TV
at pelikula kada tatlo o apat na taon.
Matapos ang serye, nagbakasyon kami saglit,
tapos bumalik para gumawa ng ideya para sa pelikula.
Masyado pa rin ata kaming pagod.
At biglang, sa unang pagkakataon, saka nag-aalala...
"ano nang susunod at ano nang gagawin natin?
Paano kung 'di ito gumana?"
Mayroon akong anak at asawang buntis.
At mabilis nauubos ang pera ko.
Buti na lang nakakuha ako ng pagkakataong gawin ang NewsRadio pilot.
Mayroon kaming live tour book, at para magawa ko 'yong
NewsRadio pilot, kinailangan naming lumipat sa New York.
Sabi ko, babayaran ko na lang ang mga return ticket.
Mas naging mahigpit kami,
"Ano ang mga panuntunan?" kung 'di pwedeng umalis sa troupe.
Bata pa kami. Maraming gusto.
Ang gulo kasi best friend ko si Dave.
Akala namin, kung magkawatak man, kami ang matitira.
Si Kevin ang pinakamasahol
kasi ayaw niyang tanggapin ko ang pilot.
Sabi ko, "Kalokohan 'yon. 'Di ko 'yon tatanggihan."
Naalala ko, ayaw kong pumasok sa writers room ng Kids in the Hall.
Ang problema kasi pelikula 'yon,
bigla akong sumasang-ayon kina Mark at Bruce.
Ako ang nagpabago ng sistema.
Ako ang problema.
Hindi pa sila nakapagsulat nang sama-sama.
Maraming mga diskusyon sa kung ano'ng dapat gawin...
paano namin masusunod ang pinaniniwaalaan namin,
habang gumagawa ng pelikula?
Gusto ko 'yong script.
Hindi nga lang niyon mapapasabik...
ang mga estudyo.
Nakikipaglaban kami sa Paramount para sa script.
Ayaw nilang ipagawa sa amin ang gusto naming gawin.
At ang dami naming sinulat na draft.
'Di ko gusto na minamadali namin 'yon dahil sa Paramount.
Pero walang nakikinig sa'kin
kasi galit pa sila dahil sa NewsRadio.
'Di kami magkatagpo
at 'di nilalagay sa script ang mga ideya ko.
Kaya binawasan ko ang gagawin ko doon.
Kasi ayaw ko na silang kasama.
Sabi ng manager ko, "Hindi nila gagawin ang pelikula.
Ayaw ng Paramount sa script."
Pero 'pag 'di pinirmahan ang kontrata, walang mababayaran.
Kaya sabi ko, pipirma ako.
Tapos napagawa ni Lauren 'yon sa Paramount.
'Di ko alam na ayaw na ayaw ni Dave.
Naisip ko lang, malamang sisipot siya.
Tapos dumating sa punto na umayaw siya, nagkagulo.
Kinailangan namin siyang kasuhan para gawin niya ang pelikula.
Pakiramdam mo ba pinagtaksilan ka o...
Talagang pinagtaksilan ako.
-At aksyon! -Aksyon!
Oo. Oo. Wayne, paalam.
Wayne, paalam. Wayne, paalam.
Ang saklap ng produksyon.
'Di na kami nag-uusap bilang magkakaibigan.
Nagpupunta sila sa trailer ng isa't isa.
At ang trailer ni Dave, nasa bandang ibaba.
At walang nagpupunta ro'n, hindi magandang town yun.
Matindi ang away nina Kevin at Dave.
Talagang naghiwalayan sila.
Nagbitaw sila ng masasamang salita sa isa't isa. Pati na ako kay Dave.
Ang lala niyon.
Oo.
Ayaw kong pag-usapan ang sitwasyon kay Dave Foley,
pero seryoso ito.
Hindi totoo, ang mga naririnig n'yong tsismis
-pero ayos. Walang... -Ayos lang.
Walang aalis ng troupe, kalokohan 'yon.
-Kalokohan. -Masaya kaming lima.
Walang mga gravy?
Hindi ko kinausap si Dave habang ginagawa ang Brain Candy.
Kinausap ko lang siya sa harap ng camera.
'Di 'yon nakasagabal sa trabaho namin.
Mahusay pa rin kaming magtanghal.
Ako ang pinakamalapit kay Dave sa troupe.
Ang sakit sa pakiramdam habang gumagawa.
Gumawa kami ng tungkol sa depresyon,
at nahawa kami roon.
Maraming nangyayari sa kanya-kanya naming buhay...
kaya naging mahirap.
Iniwan ako ng asawa ko,
at hirap na ako makatulog dahil doon.
Lahat kami, depressed.
Namatay ang brother ko.
Nagpakamatay siya.
Nakatulong ang pelikula kasi may ginagawa ako,
pero sira na ako.
-Ilayo mo sa akin 'yan. -Bakit? Nagtatrabaho ako.
Kasi itatapon ko 'yan sa tubig.
Ang daming tao.
Ang saya ng bawat araw. Ito lang ang hindi.
Ang biro ay lahat sila masama ang araw.
Pinaghirapan namin ang pelikula, 'di 'yon masaya.
Sabi ko kay Kevin, "Kahit pa kumita ito,
hindi sulit." Napakahirap.
Isa 'yong problema sa pinansyal.
At konti lang ang nagkagusto roon.
May mga nahumaling, pero maraming may galit doon.
Para bang personal ang galit nila.
Ang pangit ng pelikulang ito!
Grabe! Ang pangit! Pambobo!
Hindi nakakatawa! Masakit!
Dahil sa Brain Candy, sumuko na kami.
Mahirap tanggapin ang kapalpakan.
At 'pag natikman mo 'yon, 'di mo na gugustuhin ulit.
Mahirap nang ayusin ang sitwasyon noon.
Ang hirap magkasundo at magkaayos ng mga grupo ng lalaki.
Nagkaproblema kami sa pag-intindi
na parte kami ng isang malaking grupo.
Halos isang dekada na kaming magkakadikit noon.
Natural lang na gusto na naming mapag-isa.
Nawawala ako.
Iyon ang pinakamahirap na parte ng buhay ko.
Wala na ako sa troupe.
Wala na ako sa troupe bago pa ang Brain Candy, sabi ko,
"Masaya ang nakaraang 10 taon. Paalam."
Ganoon talaga.
Tapos na ang The Kids in the Hall.
Uy.
'Wag kang mag-panik.
Dinudurog ko lang naman ang ulo mo.
Narito ang paborito nating mga bata,
Ang Kids in the Hall.
Ang ginawa ng Comedy Central na nakatulong sa palabas,
pinalabas nila 'yon tuluy-tuloy.
At nagmitsa 'yon ng pagkahumaling ng US.
Hindi natin sila mga anak, pero mahal natin sila.
Panoorin ang Father's Day with The Kids,
isang 12-oras marathon, Hunyo 21, simula ng tanghali.
Nagkaroon ng pagkahumaling ang mga tao sa palabas.
Gumagamit ang mga bata ng weed habang pinapanood 'yon.
Tinitiis ko lang.
Binigyan kami ng Comedy Central ng panibagong mga manonood.
Nadiskubre ko ang Comedy Central at Kids in the Hall.
Isang bampira si Mark na inuwi si Scott
at dapat titirahin siya
at 'di maintindihan ni Scott ang nangyayari.
At noong naintindihan na niya,
sabi niya, "Makinig ka..."
Wala akong gagawin.
-Nilalabasan ka naman? -Oo.
Ayos.
Naisip ko...
"Paano nila nasabi 'yon?
Nakikita n'yo ba 'tong pinapanood ko?"
Sa kwarto ko, napanood ko ang Kids in the Hall,
at natatandaan ko
gulat na gulat ako. 16-anyos lang ako...
Hindi ako madadala ng rosas lang.
Diyos ko!
Sinabi talaga nila 'yon!
May tomboy na nagpabutas ng utong.
Uy, uy, uy.
May bakla na nakahubad.
May isang mistress kasama ang alipin niya.
Isa akong kakaibang bata noong napanood ko sila.
Naisip ko, "Ang galing nito."
Sila ay magulo at nagrerebelde at kakaiba.
Napasabog niyon ang bata kong isipan.
Ang pinakauna kong ginawa online ay hanapin ang Kids in the Hall.
At mayroong newsgroup para sa kanila.
Ang "alt.TV.kids-in-hall."
Nagkaintindihan kami.
Ayaw namin silang makitang maghiwalay.
Gusto namin ang mahika nilang lima,
at lagi naming pinag-uusapan.
'Pag 'di sila nagbalikan tatalon ako sa tulay.
Tumahimik kayo!
Nagtagumpay kaming lahat.
Si Dave sa NewsRadio.
Siya ang bida niyon.
Naging parte ako ng Larry Sanders, isang magandang palabas.
Gumawa si Bruce ng mga pelikula.
Napunta si Mark sa Saturday Night Live.
Isang Diyos si Kevin ng cartoon.
Pero walang makakatulad sa Kids in the Hall.
Ang ginawa naming kulto,
tahimik lang na umusbong.
Sabi ng abogado, "Kasunod ng Saturday Night Live,
kayo ang pinakasikat na palabas sa Comedy Central."
Nagulat ako roon.
Parehong nakatira sa LA sina Kevin at Scott...
...nakipagbati ako kay Kevin.
Tapos nakipagkita na kami kay Scott.
Mga kaibigan...
Nagkaroon ng stroke si papa. Tinanong nila, "Umiinom pa ba siya?"
Sabi ko, "Oo.
Hindi naparalisa ang kamay niya."
Natawa kaming lahat at nag-isip...
ewan ko sa kanila, pero naisip ko...
"Kaya namin 'to."
At doon nagsimula ang pagbabalik.
May espesyal sa Kids in the Hall.
Ang chemistry, doon lang 'yon makukuha.
Kaya tinawagan ko sila,
"Hayaan n'yo akong maghanap ng alok."
Gagawin namin ang unang tour at conference call,
at ang sabi ni Scott, na walang alam sa negosyo,
"Hindi natin 'to pagkakakitaan, 'di ba?"
Sabi ko... Ayos lang sa akin na kumita tayo.
Sabi niya, "Gusto ko rin kumita."
Tingnan mo ang ilaw. Ayos.
Ang bilis niyon mapuno.
Bumili ka ng ticket sa Comedy Central, ubos na.
Inanunsyo ng mama ko
na may ticket siya para sa Kids in the Hall.
At ang saya doon pagpasok ko.
Iba-iba ang mga manonood.
'Yon ang pinakaastig na bagay sa buong mundo.
Alam ko nang gusto kong magkomedya,
pero mas lalo ko pang nagustuhan dahil doon.
Galingan natin.
Magaling sa live act ang Kids in the Hall.
Masasabi kong mas magaling sila sa entablado kaysa sa pelikula.
Ang pagsasama-sama ulit nila noong 2000,
Syempre nakakasabik 'yon.
Naisip ko, "Diyos ko,
ang dami pala nilang tagahanga."
Sa tour lang namin nakita ang nangyayari,
para kaming naging napakahalaga.
Layuan n'yo ang homosexual na 'to.
Ayos ka lang po ba?
Lumayo ka, panira!
Si Kathie!
Madaling bugbugin, mahirap patayin.
Para kay Reg.
Ang saya nung unang tour.
Nakita naming ang laki ng audience namin.
Ang saya!
Para kang nasa rock show.
May mga gumagawa ng simbolo sa kamay at nagsisigawan.
Ipagbunyi si Satan!
Para silang Iron Maiden.
Ang galing pa rin nila, kahit ano'ng mangyari.
Mas gugustuhin ng mga komedyante na makasama sa isang rock band.
Lahat ng rock band, gustong maging comedy troupe.
Grabe 'yon!
SALAMAT
Na-adik na kami roon.
At ang apo ko, si Janey--
Patay na ba si Janey?
-Nagustuhan mo ba ang palabas? -Sobra.
Nanood kami rito dati noong 2002.
Gaano kalaking fan kayo?
Kumpleto namin ang lahat ng DVD.
Nagtipon doon ang mga freak at mga geek.
Tuwing nagpupunta kami sa iba't ibang lugar
nakikita namin ang parehong mga mukha sa komunidad.
Mga goth girl na may daddy issue.
Mga 41-anyos.
-Mga wirdo. -Oo.
Nagpapasok kami ng mga outsider.
At marami kami.
Ang mga comedian ng eksena, mga dork, mga loser.
Mga nerd sila.
Ginawang astig ng Kids in the Hall ang eksena.
Noong nagsimula kaming mag live tour noong 2000,
at marami pa,
naging malapit kami sa isa't isa 'di gaya sa programa.
Kaya gusto na namin ang isa't isa 'di gaya noon.
Masaya kami ngayon.
Noong ikatlong tour, dahil ayaw naming maagnas,
gumawa kami ng mga bagong eksena. Nakakatuwa 'yon.
Nagtagumpay 'yon.
Naisip namin, "maganda ang mga eksena,
na ginawa namin sa tour. Kaya pa naming magsulat."
Kaya ginawa namin ang Death Comes to Town.
Nagbabalik sila mula sa impyerno.
Napakadramatiko niyon.
Ano pang makakatalo sa kamatayan?
Talagang mahilig kami roon.
Sana ang huling masabi ko bago mamatay
ay hindi mahal kita, kung 'di biro.
'Wag n'yong hayaang mamatay ang musika.
'Di ka namin iiwan. Hindi.
At 'wag n'yo akong palitan.
Nakakatawa ang kamatayan kasi pangontra 'yon sa lahat.
Kamatayan ang nagpapaalala sa 'yo
na kalokohan at walang halaga ang lahat ng bagay sa buhay.
Kaya talagang malapit ako roon.
Pasensya na kung nabagot ka sa istorya ng kamatayan ko.
Siguro kung may suso sa istorya, mas naging interesado ka.
-Mahalaga ang kamatayan at suso. -Teka lang.
Ang pinakamalaking biro ay mamamatay ka.
'Yon ang punch line.
Bata pa lang ako natanggap ko na
na 'di natin alam ang hahantungan natin.
Isang batang mamamaril na may dalawang automatic rifle
ang bumaril sa lahat ng nakita niya dito sa paaralan ngayong umaga.
Nasa isang shooting ako sa paaralan noong bata pa ako.
Sa loob ng sampung minuto, isang guro, estudyante at suspek ang nasawi
at 14 estudyante ang sugatan.
Si Margaret Wright, iyon ang unang taon niya sa pagtuturo,
at pinatay siya.
Ng lalaki sa likod ko.
Hinugis ng school shooting ang kaniyang kabataan.
Ang laki ng trauma niyon.
Hindi 'yon madalas noon, at malaking bagay 'yon.
Hindi niya nalampasan ang trauma.
Noong ginawa namin ang Death Comes to Town,
nagkaroon ako ng sakit sa tiyan.
Lagi kong iniisip ang bala na 'di tumama sa akin.
Iniisip ko na sinusundan ko niyon.
Buong buhay ko,
hanggang tamaan na ako.
Alam kong masaklap iyon.
Sinabi ng doktor, mayroon akong non-Hodgkin's gastric lymphoma.
Isa 'yong cancer na mabilis makapatay.
Sige.
Sinamahan ko si Scott sa una niyang chemotherapy.
Malaki ang tyansang mamamatay siya.
Nasa kalagitnaan ng cancer treatment ko ang paggawa ng Death Comes to Town.
Pwede naming paghintayin noon ang CBC ng anim na buwan.
Pero hindi. Makakasama 'yon sa kaniya.
Ang tingin namin nina Scott, mabuti pang gamitin ang oras na 'yon
para gawin ang gusto naming gawin.
-Scott, nasaan tayo? -Oo.
Nandito tayo sa North Bay, Ontario.
Naghahanda para sa ikalawang araw ng Death Comes to Town.
Para sa akin, kailangan ko 'yong gawin.
Kasi posibleng 'yon na ang huli kong magawa.
Handa na.
-Pwede ba akong umulit? -Oo.
'Di namin alam kung ano ang epekto niyon sa pisikalidad niya,
kung kaya ba niyang magtanghal.
Kakaiba noong una,
mahirap malaman kung paano siya tutulungan 'pag kailangan.
Kasi madalas siyang umiiyak.
Hindi ko alam ang gagawin,
kaya magpapatawa na lang ako para mapangiti siya.
Nasa iisang lokasyon kami nina Kevin at Scott
sa Lake Nipissing.
Nauupo lang kami sa beach at umiinom, nag-uusap,
at nagkaroon kami ng masasayang gabi.
Laging may problema.
Nagkaproblema ang binti ko. Hindi ako makalakad.
Tungkol sa kamatayan ang palabas, at nakasunod sa akin ang kamatayan.
Madalas akong umiyak.
Napakalungkot ko.
Natatakot ako. Sobra.
Nag-eensayo kami noong pumasok siya.
May sombrero siya at mukhang mas matanda pa sa ngayon.
Tapos nahiga lang siya sa kutson.
at umiyak,
at nilapitan ko siya at...
Patawad.
Tinabihan ko siya at yinakap.
At ang sabi ko, "Hindi ka mamamatay.
Si Mark ang mamamatay, kasi maarte siya sa wine.
At alam mo kung sino pa?
Si Dave, papatayin siya ng dating asawa niya.
At alam mo ang mangyayari kay Kevin?
Sasabog ang puso niya habang nag-i-improv.
Alam mo kung paano ako mamamatay? Dahil sa sobrang pagtatrabaho.
Ikaw ang huling mamamatay."
-Heto na. -Handa na?
Pasok.
Walang makakatalo sa pakiramdam
ng pagtalo sa kamatayan.
-Patunugin mo na. -Heto na.
-Handa? -Oo.
Nasira ko.
Hindi mo alam
Ipapaliwanag ko sa 'yo ang palabas
Kami ang Kids in the Hall
'Pag nagsimula ang buhay dahil lang sa ulan
Ipapaliwanag ko sa 'yo
Kami ang Kids in the Hall
Nagbigay sila ng boses sa mga walang lugar sa mundo,
dahil mala-rebelde sila.
Dahil sa kanila, ipinagmamalaki kong Canadian ako.
Marami silang klasiko.
Wala silang katulad.
Malabo sa akin na may mga bata na
'di kilala ang Kids in the Hall.
Itatapat ko kahit kanino ang talento at talino nila
sa buong mundo.
Nagtanghal kami sa club na ang pangala'y Rivoli
Nadiskubre kami ni Lorne Michaels
Pero 'di niya gusto ang tatlo sa Kids in the Hall
Nangunguna sa komedya ang mga pinakamahuhusay nilang gawa.
Ang Kids in the Hall
ay ituturing na isa sa pinakamagigiting na eksena ng troupe sa buong mundo.
Kami ang kinukuwento sa 'yo Ng lolo mo
At kami ang Kids in the Hall
KUHANAN MO ANG REAKSYON NIYA!
Siya.
-Sabihin mo. -Handa.
ANG KIDS IN THE HALL MULA NOON HANGGANG NGAYON
ANG HUMALILI SA MONTY PYTHON.
Hindi kami susuko
Hangga't wala pang namamatay
Si Dave siguro ang mauuna
Maghanda kayong lahat.
Galaw ang kamera.
Frame.
Ano'ng tutugtog sa lamay mo, Mark?
Ewan ko.
Ikaw na, Mark. Ihanda ang dumi. At... dumi.
Depende. May fog ba roon?
Posible.
Eh 'di isa lang na
-Appalachian violin. -Isang nota?
Isang nota lang.
Mahal namin ang isa't isa. 'Yon ang susi.
Hindi ako magtatagumpay kung 'di dahil sa pagsulat n'yo
ng mga malilit at perpektong karakter na 'yon para sa akin.
At napakaswerte mo kung makakahanap ka
ng dalawa o tatlong tao na talagang tunay na kaibigan.
Pero isang himala ang makahanap ng apat.
Isang love story ang Kids in the Hall. Sila ang apat na pinakamasahol
na taong ipipilit na ipamahal sa 'yo sa loob ng 40 taon.
Papatugtugin ko ang T. Rex sa lamay ni Scott.
T. Rex?
-Metal guru, tama ba? -Siguro nga.
'Di ko alam 'yon, pero mahalaga sa akin.
Hindi ako magkakalamay,
kaya ipalabas n'yo na lang ang Duck Soup. Ayos na 'yon.
Sige lang.
Noong simula, tungkol lang ito sa "Kaya ko ba silang patawanin?"
Ang Kids in the Hall ang audience ko habambuhay.
Ginamit ko ang salitang "audience" doon.
Napakagandang pangalan.
Ang sa akin, "I'm sorry."
-Para sa pagkamatay o sa buhay mo? -Sa buhay ko.
Patawad.
Sila ay pamilya, kaligtasan.
Panapos ng kalungkutan
at wala nang mas nakakaintindi sa akin bukod sa apat na 'yon.
May pakikiramay na kami ngayon. At...
Ipagpapatuloy namin 'yon hangga't kaya pa.
Cut, pakiusap.
Hindi ito ang katapusan.
Hindi ito ang simula ng katapusan.
Hindi kita kaibigan.
Hindi ka kaibigan, magulo ka.
Tinawag nila 'yong reboot, pero para sa amin, ikaanim na season iyon.
Masayang pantakas para sa lahat ang paggawa ng palabas.
Dito lang kami mayroong kalayaan.
Kami laban sa mundo ulit.
Nakakasabik!
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni EMN
Mapanlikhang Superbisor Maribeth Pierce