Maszyna.
DUSZA POWSTANIE Z MARTWYCH
Ocalała.
Stała tam nietknięta, jakby ze mnie drwiła.
Jakby ochroniła ją jakaś boska moc.
Jakby miała oczy i obserwowała mnie z oddali,
uśmiechając się szyderczo.
Pierwszy raz w życiu poczułem obecność diabła.
Miałem wrażenie, że kryje się w tym pokoju
i szepcze mi do ucha: „To dopiero początek twoich cierpień”.
Księga ma 81 stron.
Strona 81 jest pusta.
Dlaczego?
Otwórz prawą dłoń.
Spójrz na te linie.
Co jest tu napisane?
18.
Teraz otwórz lewą.
Co jest tu napisane?
81.
A gdy połączysz je razem?
99.
Brawo.
Księga mówi, że Bóg ma 99 imion.
Czy teraz rozumiesz,
dlaczego otwieramy ręce do modlitwy
i przy odmawianiu salatu?
Stwórca wypisał nam na dłoniach swoje 99 imion.
Jeszcze przed naszym narodzeniem.
Wypisał na dłoniach.
Książka kończy się na stronie 80,
a strona 81 jest pusta.
To nie przypadek.
Te liczby po dodaniu dają 99.
Pusta strona oznacza…
narodziny…
i nowe życie!
„Lekarstwo wypływa z dłoni”.
„To dłonie dają i odbierają”.
Dłonie…
„Światło trafi w maszynę, a dusza powstanie z martwych.
Silniejsza niż wcześniej.
Światło zagrodziło drogę tym, którzy szli jego śladem”.
„Światło zagrodziło drogę tym, którzy szli jego śladem”.
Należało mu się lanie.
Od urodzenia się buntował. Przyszedł na świat nogami naprzód.
Uszkodził matce organy podczas porodu.
Był cały we krwi.
To dlatego Gülfem nie może mieć więcej dzieci.
„Światło zagrodziło drogę tym, którzy szli jego śladem”.
Uszkodziłem matce szyjkę macicy. Zagrodziłem drogę swoim następcom.
Jestem jedyny!
To ja jestem światłem!
Możecie mnie kochać lub wypędzić!
To ja jestem światłem!
Stworzę cię na nowo.
Powstaniesz z popiołu.
Niczym feniks.
Dzień dobry.
Dziękuję.
Asiye, kto przyszedł?
Gülnihal zaprosiła mnie na kawę.
Możecie wypić ją tutaj.
Już sobie poszła.
Dziwna dziewczyna.
Idź, porozmawiajcie sobie.
- Zaniedbujesz przyjaciółki. - Dobrze.
Nie powiem im o liście.
Dziewczyno.
Co napisał?
Też chcę umieć rozpalić w mężczyźnie pożądanie.
To zwykły list.
„Bez ciebie czuję się jak bez lewej połowy ciała,
tej z sercem.
Ręce mam odrętwiałe, a w żołądku zalega mi trucizna.
Płuca przy każdym oddechu”…
Przestań, niedobrze mi.
Brzmi jak sprzedawca podrobów.
Zdaje się, że mężczyźni płoną wewnętrznym ogniem.
Niech więc ktoś ugasi ogień Ziyi.
Tam, gdzie płonie ogień
Tam biegniemy obie
Tam, gdzie płonie ogień Tam biegniemy obie
Już niedługo.
„To dłonie dają i odbierają”.
Powstań!
Za mało? Mocniej!
Czego jeszcze chcesz, mojej śmierci?!
STWÓR
Co było dalej?
Kapitanie, chcę wyjść na słońce.
Po co?
W imię czego?
Jaki żar mnie pochłonął?
Czemu wyrzekłem się świata?
Tego piękna.
Tego życia.
Skąd ten smutek?
Jesteś młody.
Co takiego straciłeś?
Na wszystko znajdzie się sposób. Poza śmiercią.
Profesorze.
Puść mnie.
Słyszysz?
Wiem, że boli.
Przyniosę ci jakąś maść.
Proszę, puść mnie.
Proszę.
Gdy minęło odurzenie triumfem, spróbowałem pomyśleć trzeźwo.
Nie wiedziałem, co przywróciłem do życia
ani skąd to sprowadziłem.
Nim się spostrzegłem,
przestałem mówić na niego İhsan.
To ukoi ból.
Spokojnie.
Co ty robisz?
To maść, nie jedzenie.
Jesteś głodny.
Ja też.
Najpierw zajmę się ciałem.
Nie jedz tego.
Jeszcze ciebie tu brakowało. Chodź tu.
Dziękuję.
Z Bogiem.
Wypij to.
Nie dotykaj.
Wiem, że boli.
To minie.
Spokojnie.
Czemu tak na mnie patrzysz?
Nie poznajesz mnie?
To ja, Ziya.
A ty?
Przemów.
Powiedz coś.
Jak się nazywasz?
Powiedz cokolwiek.
Przestań się gapić i mów!
Dalej.
Na pewno coś pamiętasz.
Musisz mieć w sobie wspomnienia İhsana.
Kryją się gdzieś w mózgu.
Przypomnisz sobie krok po kroku.
Zobacz.
Nie bój się.
To bolesne wspomnienie.
Na szczęście stałeś za maszyną.
Ochroniła cię.
A twarz…
Będzie bolało,
przestraszysz się, ale ciało jest całe.
Chodź.
To ty zbudowałeś maszynę.
Razem ze mną.
Pomagałem ci.
Spróbuj sobie przypomnieć.
Spróbuj.
Boże.
Co się stało?
Poważnie?
O co chodzi?
Czego się boisz?
Puszczaj!
Nie do wiary.
To niemożliwe.
Ile jeszcze walizek zamierzasz zabrać?
To koszule i bielizna dla Ziyi.
Zostawię mu je.
A przywieziemy tu brudne?
Skoro tam nie ma ich jak wyprać…
Na pewno znalazł jakąś kobietę.
Do robienia prania.
Przecież wiem, ojcze.
Co to za Yunus?
Wynajmuje tu kwaterę.
To gospoda dla kawalerów.
Mam tu mnóstwo najemców.
To student, ma kręcone włosy.
A, ten ze szkoły.
To jego pokój.
Nie odwiedzaj go więcej tak późno.
Tak nie przystoi.
Możesz przychodzić za dnia.
Ziya?
Nareszcie.
Gdzie byłeś?
Uznałem, że nie życzysz sobie odwiedzin.
Czułeś wczoraj to trzęsienie ziemi? Wszystko tu się trzęsło.
Nic nie runęło, więc uznałem, że jesteś cały.
Martwiłem się o ciebie.
Co wy knujecie?
- Nie wiedziałem, co mówić w szkole. - Szkole?
Już tam nie wrócę.
Co ty gadasz?
Możesz mi powiedzieć, nawet jeśli zrobiłeś coś złego.
Nikomu nie wygadam.
Dochowam tajemnicy.
Na pewno?
Pomożesz mi?
Co masz z ręką?
Zrobiłem coś strasznego.
Zabiłeś go?
Co?
Ziya!
Co to ma być?!
Yunus!
Weź się w garść.
Szybko.
Przekonamy Hamdiego, że przez dwa dni byłem u ciebie.
Gospodarz cię widział.
Powiesz, że wprowadziłeś mnie ukradkiem,
a on zobaczył mnie po dwóch dniach.
Nie tym powinniśmy się martwić.
Nie będą dopytywać.
Powiemy Hamdiemu, że nie byłem przy wybuchu,
tylko u ciebie.
To jedyny świadek.
- A jeśli nie uwierzy? - Sprawię, że uwierzy.
Ten dom stoi na odludziu.
Nikt przez jakiś czas nie dowie się o pożarze.
Tak, pożar.
Ukryje wszystkie ślady.
İhsan i maszyna znikną.
Nie mów, że chcesz spalić İhsana, bo sam pójdę na policję.
Nawet w tym stanie…
Oszalałeś? Za kogo ty mnie masz?
Nie umiałbym nikogo zabić.
Policja nie będzie szukać ciała?
- Chociaż kości? - Nie będzie trzeba.
Mam już ciało.
Znajdą je.
Jest tam.
Yunus.
Weź się w garść.
A profesor İhsan?
- Co z nim? - Nie jest już sobą.
Nikt go nie pozna.
Zostawimy go na ulicy, niech sobie radzi.
To okrutne, wiem,
ale nie chciałem tego.
Po części sam jest winien.
Ja jestem tylko pionkiem.
Nie zdołamy mu pomóc.
Gdyby dało się coś poradzić…
Mam już dość.
Zapłacę za swój grzech.
Rzucę szkołę, wrócę do domu.
Wraz z tym budynkiem spłonie moja przyszłość.
Daj nogę.
To trędowaty. Szaleniec żyjący na ulicy.
Ktoś mu pomoże.
Szpital, leprozorium lub jakiś dobry człowiek.
Nie zostanę lekarzem.
Będę żył z na wpół martwym sercem. Tak odpokutuję winy.
Jeśli istnieje piekło,
to moim będzie ten pożar.
Czekają mnie dwa piekła.
Raz spłonę w tym pożarze, a drugi raz w zaświatach.
Spokojnie.
Może bał się ognia, bo wcześniej zadał mu ból,
a może przypominał mu miejsce, z którego powrócił do naszego świata.
Krótko mówiąc, İhsan umarł.
Jego serce stanęło.
Spytałeś go, jak jest w piekle?
Powiedz, co robić, by tam nie trafić.
Żebyśmy mogli…
I tak by nie odpowiedział.
Zapomniał nawet swojego imienia.
Cokolwiek widział lub myślał,
kryło się w jego głowie.
Nie obraź się,
ale umiem to wyjaśnić na chłopski rozum.
Może serce stanęło, a dzięki błyskawicy znów ruszyło?
To możliwe, prawda?
Było tak z moim wujkiem.
Już mieliśmy go pochować, kiedy nagle się poruszył.
Żałobnicy się przerazili.
Wziął udział we własnym pogrzebie.
To możliwe. Ojciec miewał takie przypadki.
Ale pewnego dnia poznałem prawdę.
Z ust İhsana.
Parę lat temu coś wybuchło w jego ogrodzie.
Po coś zdobył proch.
- Proch? - Kilka beczek.
Ludzie mówią, że chciał odebrać sobie życie.
Stój.
Dalej pójdziemy pieszo.
Chodź, İhsan.
Wybacz mi.
No i…
Wybacz mi!
Nie oglądaj się, Yunus.
Nie oglądaj się!
W środku będzie cieplej.
Nie trzeba.
Nie jesteś głodna?
Nieczęsto pływamy do Stambułu,
więc pozwól swemu ojcu wydać trochę pieniędzy.
Może zjemy chociaż jakiś delikates?
Młody człowieku!
Delikates? Nikt już tak dziś nie mówi.
- Smacznego. - Dziękuję.
Jeśli zobaczę gdzieś ładną tkaninę,
to naciągnę cię na kilka łokci.
Skoro już nalegasz.
Naprawdę? Doskonale.
Dla ciebie wszystko.
Dziękuję.
Wyjaśnię wszystko Hamdiemu.
To jedyny świadek.
Może razem zdołamy go przekonać.
Musisz potwierdzać moje słowa.
- Jasne? - Tak.
Żyję, by cię usprawiedliwiać.
Na pewno już wiesz, jakich bzdur mu nagadać
i jak go przekonać.
Zlituj się, nie czas na to.
Mówiłem ci.
Zrób mi ostatnią przysługę.
Potem się stąd wynoszę.
To nie moja wina.
Oczywiście. To wszystko przez niego.
Tego nieszczęśnika, którego porzuciliśmy jak szczeniaka.
Zawsze winny jest ktoś inny.
To przez to, że świat cię nie rozumie.
Ty jesteś bez winy.
Może postąpiłem źle, ale ty mi pomogłeś.
Siedzimy w tym razem.
Jeśli pójdę na dno…
To ja razem z tobą, tak?
Nie musisz mi grozić.
Dotrzymuję słowa.
Nie bój się.
Właściwie dobrze, że mi groziłeś.
Już wiem, jaki naprawdę jesteś.
Według czasu europejskiego wyjechaliśmy z domu o piątej rano,
a teraz jest 9.15.
Dodaj do tego jakieś sześć godzin.
To będzie 15.15.
Złapiemy pociąg w Eminönü i spotkamy Ziyę zaraz po zajęciach.
Jeśli się spóźnimy, pójdziemy pod adres z listu.
Wysłałem też telegram do szkoły.
Wie, że jedziemy. Na pewno będzie czekał przy szkole.
Będzie.
Wyjeżdżam stąd, panie Hamdi.
Przyszedłem po błogosławieństwo.
Mój Boże.
Udzielę ci go,
ale co właściwie się stało?
Jeszcze wczoraj tak pragnąłeś się uczyć.
Jesteś też zdrowy.
Jak koń.
Był u mnie dwa dni.
Zdążył przytyć.
Co na to İhsan?
Odwiódłby cię od pomysłu rzucenia szkoły.
Gdyby tylko miał coś do powiedzenia…
To jeden z powodów.
Nie chcę być jak on. I tak nie dogaduję się z profesorami.
Nie pasuję tutaj.
- Widząc go w takim stanie… - Jakim?
- Przecież ma się lepiej. - Nie.
Ostatnio…
Pamięta pan waszą wizytę?
Potem znalazłem beczki prochu. Wiele.
Wyglądały na nowe.
Bałem się, więc pojechałem do Yunusa.
Właśnie tak było.
Rety.
Znów targają nim emocje?
Zamknę jadłodajnię i pojadę do niego.
Zabierz swoje rzeczy, synu.
Proszę mi pobłogosławić.
Nie zdołam się panu odwdzięczyć.
Błogosławię ci, ale wciąż nie mogę w to uwierzyć.
Polubiłem cię.
Życzę ci szczęścia.
Może przemyślisz sprawę i wrócisz tu za rok.
Pamiętaj, że u Hamdiego zawsze znajdziesz dom.
Niech się panu darzy.
Tobie też. Napisz czasem.
Cemşit, obsłuż klientów.
Idę do szkoły, skoro już mnie nie potrzebujesz.
- Yunus… - Daruj sobie.
Powtarzasz się.
Twoje słowa są piękne, ale serce już niekoniecznie.
To, co mówisz, nic dla mnie nie znaczy.
Idź już. Żegnaj.
Z drogi!
Uwaga, ludzie!
Nastawcie uszu!
Słuchajcie uważnie!
Słynna trupa teatralna Vasilego przybyła, by was zabawić!
Ujrzycie niesamowite zjawiska!
Sława tego teatru sięga Europy!
Widzę, że coś pana trapi.
Zapewniam, że zdołamy pana rozchmurzyć.
Nasze sztuczki pana rozweselą.
Proszę się uśmiechnąć.
Proszę o uwagę!
Nastawcie uszu!
Słuchajcie uważnie!
Słynna trupa teatralna Vasilego przybyła, by was zabawić!
Zastanawiasz się czasem, czemu ludzie boją się nieumarłych?
Nie wiem. Bo boją się śmierci?
Nie chodzi o lęk przed śmiercią. Dobrze wiemy, że nadejdzie.
Boimy się, że nieumarli przemówią
i powiedzą, że po śmierci nic nie ma.
Boże!
Nie patrz na niego.
Trędowaty!
Uciekajcie!
To nieumarły!
Idź precz, demonie!
Trędowaty! Uciekajcie!
Stój!
Wynoś się stąd!
Powstał z grobu!
Stój!
Wynocha!
Idź stąd!
Stój!
Bijcie go!
Nie róbcie tego.
Przestańcie!
Idźcie stąd!
Wynocha!
Precz!
Łapać go!
Mamy go!
Napisy: Przemysław Żbikowski