TO OWOC WYOBRAŹNI, LECZ FANTAZJOWAĆ JEST RZECZĄ LUDZKĄ.
Zastanawiasz się czasem, czemu ludzie boją się nieumarłych?
Nie chodzi o lęk przed śmiercią. Dobrze wiemy, że nadejdzie.
Boimy się, że nieumarli przemówią
i powiedzą, że po śmierci nic nie ma.
Jak chłopaki, Selo?
Wszyscy są zmęczeni, kapitanie.
Zrobimy postój przed zmrokiem. Już niedługo.
Wytrwajcie!
Wkrótce rozbijemy namioty.
Skarb czeka za tą górą.
- Pomagajcie jeden drugiemu. - Chodźmy!
Naprzód!
NA PODSTAWIE POWIEŚCI FRANKENSTEIN MARY SHELLEY
STWÓR
- Co zjemy? - Ciesz się, że jest ogień.
Nie marzniemy, ale jesteśmy głodni.
Proszę, kapitanie.
Szukaliśmy jakiegoś ptaka lub jelenia,
ale nic z tego.
To przeklęte miejsce.
Pilnuj, żeby nikt się tu nie zakradł.
Dość już tego suszonego żarcia.
Boże.
Wielkie nieba! Kim jesteś?
Osman! Muharrem!
- Szybko! - Co jest?
- Szybko! - Wielki Boże!
Ulecz go.
Ktoś ty? Czego chcesz?
- Czekaj! - Co się dzieje?
Kto to był?
- Proszę. - Miał poparzoną twarz.
Może to był diabeł?
Przeklęte miejsce.
To był demon!
Uciszcie się!
Przestańcie. To do was niepodobne.
Demon?
Pewnie jakiś szaleniec albo zbieg.
To nie szaleniec…
Coś mówi!
To kto to był? Kim jesteś?
Mam na imię Ziya.
To ja go wskrzesiłem.
Boże, wybacz mu.
Wielkie nieba.
Puśćcie mnie.
Asiye…
Asiye uzna cię za brudasa! Masz całe brudne ręce.
- Nie ruszaj się. - Za ciasno!
Nikt od tego jeszcze nie umarł.
Wytrzymaj, bo goście źle o nas pomyślą.
To tylko dziewczynka!
To ma być gość?
Biedne dziecko.
Poznać śmierć tak młodo…
5 razy 8 równa się 40.
5 razy 9 równa się 45.
5 razy 10 równa się 50.
- Gülümser! - Zapraszamy.
Chodź, Hüsnü.
- Spóźniliście się. - Zimno wam?
Przepraszam, po drodze odpadło koło.
Wejdźcie. Nie trzeba było.
- To z naszego ogrodu. - Niech rośnie bujnie.
- Czy to Asiye? - Ma oczy jak paciorki.
Ziya, przywitaj się z wujkiem Hüsnü.
Trudno wychować dziewczynkę. Zwłaszcza na wsi.
Jej matka nie miała rodziny. Ja też nie mam.
- Jesteś jednym z nas. - Tato, zostań!
Bóg dał nam tylko Ziyę.
Będą dorastać jako rodzeństwo.
W dół i w górę.
W dół i w górę. Dobrze.
Dzięki sercu krew krąży w organizmie.
Spójrzcie na tablicę.
Tu jest zachód, a tam wschód.
Zrozumiano?
Kiedy dacie sobie spokój?!
Uganiacie się po górach za kłamstwem!
Nie ma żadnego skarbu!
Mówiłem wam tyle razy!
Głupcze!
Boże, dopomóż.
Stopa zamarzła i uległa martwicy.
Muszę amputować.
Proszę, nie!
Ziya, wyjdź.
- Chcę zostać. - Wyjdź!
Nie denerwuj mnie bardziej!
Nie stójcie tak.
Trzymajcie go.
Chodźcie tu!
Złapcie za nogi i ręce.
Musieliście leźć na tę górę?
Trzymajcie!
Patrz, Asiye.
Jabłko wygląda na martwe,
ale narodzi się z niego nowe życie.
Robak je zje, zakopie się w ziemi i ją użyźni.
A z pestki wyrośnie nowe drzewo.
To wieczny cykl natury.
Czyli tylko ludzie nie mogą uniknąć śmierci?
Czemu tak myślisz?
Pochowaliśmy też moją mamę,
ale nigdzie nie wyrosła nowa.
Wyrośnie.
Przysięgam.
Wyrośnie.
Asiye.
Wyrośnie.
Asiye.
Przysięgam.
Wyrośnie.
Padniemy tu z głodu.
Oddałbym swoją dolę za coś do żarcia.
Szlag by to.
Dalej, synu.
Otwórz oczy.
Teraz druga noga.
Asiye, nie biegaj!
Straszna z niej chłopczyca.
Taka śmiałość nie przystoi.
Ludzie będą gadać.
Niech zajmą się sobą, mamo.
Za bardzo im pobłażasz, moja synowo.
Pije tak łapczywie, że i mnie zachciało się pić.
Nie mamy już wody z domu.
Poproszę trochę wody!
Co tym razem czytasz?
Nalej tutaj.
Mistyczne metody leczenia.
Twoja woda jest gorzka.
Skąd to masz?
Kupili mi w Stambule.
To bezwartościowe książki pisane przez oszustów.
Muszę się nie zgodzić.
Wiele współczesnych metod opiera się na tych tradycjach.
Nie kwestionuję tego, ale nie wiem, czy to porządna książka.
Wiem, czemu naprawdę je zamawiasz,
ale mniejsza o to.
Czemu?
Szukasz Księgi wskrzeszenia, prawda?
Ziya.
Zamierzasz nieroztropnie szukać legend czy zostać lekarzem?
Zapomnij o tej książce.
Ona nie istnieje. To wymysł.
A jeśli to prawda?
Mam ci pokazać prawdę?
Skoro masz być lekarzem,
to chodź i zobacz prawdę.
Nie uraźcie chorych gapieniem się na ich twarze.
Tam.
Nie zabieraliśmy was tu, żebyście nie mieli koszmarów.
Pani Ofelya była naszą sąsiadką. Przepiękna kobieta.
Gdy zachorowała na trąd, umieścili ją tu wraz z innymi.
Dzień dobry, panie Muzaffer.
- Gülfem. - Ja to zaniosę.
- Jak tam sprawy? - Pani Ofelyo, to ja, Gülfem!
Gülfem?
Moja droga.
Wierna sąsiadka.
Dobrze cię widzieć.
Moja droga.
Przyniosłam jedzenie.
Muzaffer zrobił nową maść.
Mówi, że ta jest silniejsza.
Oby pomogła na ból.
Czy to Ziya?
Pedimu, ależ ty wyrosłeś.
Szkoda, że go przyprowadziłaś.
A to Asiye?
Mówiłaś o niej.
Dziecko, przestań!
- Co robisz? - Nie dotykaj mnie.
- Ziya! - Zostaw mnie.
- Ziya! - Puść.
Ziya!
Dobrze wiem, że nie zaraża się przez dotyk!
Nie pozwalasz mi walczyć z naszą bezradnością.
Co możemy poradzić?
Robię, co mogę! Daję im leki!
Na próżno.
Tylko wydłużają ich agonię.
Nie myślałeś o poszukiwaniu nowych rozwiązań?
Co zrobiłeś dla rozwoju medycyny?
Ziya, już wystarczy.
Ojciec to najlepszy lekarz w mieście.
Szkoda, że brak mu odwagi.
Ojciec pyta, czy umyłeś ręce mydłem.
Masz je tym wysmarować aż po łokcie.
Już to zrobiłem.
Pacjenci już poszli? Ojciec ich uleczył?
Z wiekiem robisz się coraz bardziej arogancki.
Nie traktuj wszystkich jak głupców.
Zejdziesz na dół i przeprosisz ojca za swoje zachowanie.
To ciebie przepraszam.
Zdenerwowałem cię.
Chodź.
Zrób to dla mnie.
Przestań.
Ziya!
Robicie pranie tak późno w nocy?
Widziałem trzy gary z wodą.
Studnia prawie wyschła.
To nam wystarczy do jutra.
Może pojedźmy nad Gökçepınar?
Przepraszam, ojcze.
Entuzjazm to nic złego,
ale panuj nad nim, bo ci zaszkodzi.
To nie tylko entuzjazm. Pragnę się uczyć.
Cierpliwości. W szkole medycznej…
- Kogo tu niesie? - Oby to nie były złe wieści.
Mój syn ma biegunkę i wymiotuje. Sąsiedzi też.
Wszyscy chorują. Proszę się pospieszyć.
Już idę.
Ogłoś, żeby każdy na siłach zgłosił się do przychodni.
Tak będzie szybciej.
- Też mam iść? - Chodź.
- Idzie lekarz! - To znowu zaraza?
Boże, dopomóż.
Ziya, bądź ostrożny.
Spokojnie.
Przyszedł lekarz!
- Odsuńcie się. - To pewnie cholera.
Nie wiadomo. Zakryj twarz.
Cholerą można się zarazić poprzez wodę i jedzenie.
I tak zakryj twarz.
Gdzie jest starosta?
Gdzie się schował ten łotr?
Powiadomcie władze, że moje lekarstwo może nie wystarczyć.
Chodźmy.
- Pójdę pracować, a ty wszystko wyjaśnij. - Dobrze.
Proszę o uwagę!
Gotujcie wodę przed wypiciem!
To może być epidemia cholery!
Gotujcie wodę przed wypiciem!
Cholera szybko się przenosi!
Możliwe objawy to ból żołądka,
mdłości, biegunka i wymioty.
Możecie się odwodnić. Pijcie dużo wody.
Koniecznie musicie ją przegotować!
Przychodnia jest otwarta! Ojciec będzie przyjmował całą noc!
Niech ci, których na to stać, przyniosą okłady gorczycowe!
Nie mamy dość leków dla wszystkich.
Pijcie dużo wody!
Studnie są skażone!
Gdzie jest starosta?!
- Mamo? - Nie podchodź.
Jestem zmęczona po wczoraj. Daj mi poleżeć.
Ja też. Odpocznij trochę.
Zajrzyj do reszty. Zanieś im coś do jedzenia.
- Pewnie są wyczerpani. - Dobrze.
Gülfem bardzo źle się czuje.
Chodź.
Wydawajcie dalej leki.
Zaraz wracam.
Dlaczego, Gülfem?
Dlaczego nic nie mówiłaś?
Nic mi nie jest. Wzięłam lek.
Gdybym ci powiedziała, nie pomógłbyś innym,
tylko przybiegł do mnie.
Sporządzę lek.
Muzaffer…
Jak mogłam nie zauważyć?
- Powinnam sprawdzić, jak się czujesz. - Skarbie…
Mamo!
Już dobrze.
Spokojnie, nic mi nie jest.
Na pewno? Nie pozwolę, by coś ci się stało.
- Jestem już przy tobie. - Dobrze.
Nic mi nie jest.
Chodź.
Posłuchajcie.
Zawsze to wiedziałam.
Wszyscy wiedzieli.
Jesteście sobie pisani.
Mamo…
Jutro wyzdrowieję.
Ale obiecajcie mi coś.
Pamiętacie naszą przysięgę?
Mieliście trzymać się mnie jak bluszcz.
Od tej pory nie odstępujcie siebie nawzajem.
Już nigdy.
Przysięgnijcie.
Opiekujcie się sobą nawzajem.
Ziya?
Chodź, słonko.
Co to ma znaczyć?
Nie możemy sami pochować bliskich?
Nie wolno. Nic nie poradzę.
Taki jest rozkaz.
Pomodlicie się później.
Rozumiem wasz ból, ale muszę robić, co do mnie należy.
Który grób jest nasz?!
Zostaliśmy pokonani.
Moja matka i ci wszyscy ludzie.
Nie żyją przez tak błahą chorobę.
Nie da się jej dotknąć ani zobaczyć,
ale ich zabiła.
Nie umieliśmy im pomóc.
Co chcielibyście zrobić? To przeznaczenie.
Przeznaczenie?
Przeznaczenie!
Gdzie ono jest?!
Uduszę je gołymi rękami!
Przeznaczenie trwa bez końca, a ludzie padają jak muchy!
Gdzie tu sprawiedliwość?!
Ziya!
Błagam, przestań.
Bluźnisz!
Skoro tak, to zamierzam…
Nie pozwolę, byś grzeszył.
Ale tym pocałunkiem sama zgrzeszyłaś.
Bóg nie osądza zakochanych.
Otwórz oczy, synu.
Interesuje mnie Księga wskrzeszenia, o której wspominał Pan w liście.
Spotkajmy się w Stambule. Proszę wybrać miejsce.
Liczę na szybką odpowiedź. Łączę wyrazy szacunku.
Asiye.
Chciałbym przenieść szkołę tutaj, bym nie musiał cię porzucać.
Nie smucę się.
Nie myśl o mnie.
Właściwie to myśl, ale nie w ten sposób.
Dbaj o tatę i babcię.
Niczym się nie martw i często pisz.
Dobrze.
Wsiadaj już.
Pokonam chorobę, która cię nam odebrała, mamo.
Pobłogosław mi.
Droga Asiye, swój pierwszy list piszę do Ciebie.
Na promie zapatrzyłem się w czekającą mnie przyszłość.
Ujrzałem spokojny, pogodny krajobraz.
Gdy statek gładko sunął po morzu,
poczułem, że ja też pokonam przeszkody i ukończę szkołę.
Do hotelu zawiózł mnie niezwykle uprzejmy dorożkarz.
Przez całą drogę dzielił się ciekawostkami o Stambule.
Dziękuję mu za to.
Do hotelu przybyłem dość wcześnie i nie nazbyt zmęczony.
Jeśli szczęście wciąż będzie mi sprzyjać, wkrótce wynajmę lokal.
Nie martw się o mnie, Asiye.
- Poproszę pokój. - Tu jest cennik.
Drzwi na końcu korytarza.
Dziwne uczucie.
Piszemy ze sobą od roku,
ale na żywo nie wiem, co powiedzieć.
Nasz przedstawiciel przesyła pozdrowienia.
Cieszy się, że księga trafi do tak wybitnej osoby.
Prosił, bym to przekazał.
Bardzo dziękuję.
Liczę, że kiedyś poznam go osobiście.
Mieszkańcy Stambułu są tak uprzejmi, jak się mówi.
Chętnie służą pomocą.
Moje pieniądze zniknęły! Proszę wstać!
Dokąd on poszedł?
Mój słodziutki.
Co, mąż cię porzucił?
Co ty gadasz? Okradł mnie!
To były pieniądze na szkołę!
Dokąd poszedł?
Przedstawiał się jako Fuat.
Dość tego. Skąd mam wiedzieć?
To ty powinieneś znać własnego kochanka.
Łotrze!
Jesteś z nim w zmowie?
Ożeż ty!
- Puszczajcie, dranie! - Wynocha!
Droga Asiye,
ponoć niektóre ulice są tu oświetlane elektrycznie.
Moje imię oznacza „światło”. Chętnie zobaczę jego elektryczną wersję.
Świeci!
Jak słońce rozjaśnia każdy mrok,
tak ja będę światłem dla innych.
Pokonam przeciwności losu.
Uwaga!
Zarżnąłem ojca i matkę!
Komuś się to nie podoba?
IMPERIALNA SZKOŁA MEDYCZNA
Nie martw się o mnie.
Porzuć troski.
Tylko jedna rzecz jest ponad moje siły.
Moja tęsknota za Tobą.
Marzę, by znów Cię ujrzeć. Twój Ziya.
Słuchajcie uważnie.
Nauczcie się tych zagadnień. Odpytam z nich za tydzień.
Oszalał?
Otwórz!
„Wiem, że mnie widziałeś”.
KSIĘGA WSKRZESZENIA
Spokojnie, Darwin.
Napisy: Przemysław Żbikowski