Poprzednio…
Patrzyłem w lustro i nie wiedziałem, kogo tam widzę.
Gina znalazła dla mnie grupę wsparcia. Rozmowa pomaga.
Najlepsze w tym drinku jest to, że jest z parasolką.
- Antonio! - Sprawdzę z tyłu.
Antonio!
Zniknął.
- Ulster nie żyje od dwóch miesięcy. - Tak wam się wydaje.
Dostałem list. Tak do mnie przemówił.
Do nas wszystkich.
Skoro nie mam z tym nic wspólnego…
Ktoś jeszcze wie o Antoniu, o mojej matce, o wszystkim.
- Gdzie wujek? - Nie dowiesz się.
Gdzie on jest?
Co się stało?
Pająki. Jad.
Will, nie odpływaj. Pomoc już jedzie.
Nie odpływaj.
Ang.
Obudziłeś się. Jak się czujesz?
Dziwnie. Kręci mi się w głowie.
Dostałeś antidotum na jad pająka
i środek uspokajający, bo szalałeś.
Chciałeś wyrwać wenflon i szukać Antonia.
Co wiesz?
Adelaide widziano w Brazylii.
Nie wiemy, czy z nią jest.
Nad sprawą pracuje cały zespół FBI.
Muszę iść. Jakoś pomóc.
Uwolnisz mnie?
Obudziłeś się pięć sekund temu.
Otarłeś się o śmierć. Odpocznij chwilę,
zanim znów ruszysz do walki.
- To moja rodzina. - Wiem.
Wiem. Mają mnie informować na bieżąco.
Znajdą go.
Spałaś tu?
Oczywiście.
Jesteś moją rodziną.
Pójdę po kogoś, to cię odepną. Pewnie umierasz z głodu.
Seth załatwi ci jakiś dobry obiad.
Dają tu takie?
Zaufaj mi, złego nie chcesz.
To ty go znalazłeś?
Tak, drzwi były otwarte na oścież. Leżał tam.
Teraz muszę posprzątać.
Sporo zachodu.
Znasz jego nazwisko?
Zapłacił gotówką.
Pokazał dowód?
W takich miejscach nie pytamy o dowód.
Nigdzie nie ma portfela.
Drzwi były otwarte.
Ktoś mógł go buchnąć.
A na biedę nie narzekał.
Ten sweter kosztuje więcej niż moje mieszkanie.
Słuchawki, klawisze.
Notes pełen muzyki.
Muzyki?
Przecież mówię.
Nuty, zapiski, kompozycje.
Czemu bogacz pracował w tej norze?
Narkotyki? Biały proszek. Wygląda jak kokaina.
- Tak. - A to co? Adderall.
Na butelce jest nazwisko?
Zerwano etykietę.
Dodaj do dowodów.
Kokaina, klawisze.
Dobrze się bawił, zanim oberwał.
Cooper cię nauczyła?
Ona się do mnie nie umywa.
Zobacz.
„Orkiestra miejska w Atlancie”.
O nie.
- Wiem, kto to jest. - Kto?
Ronaldo Benetti, dyrygent miejskiej orkiestry.
A czemu „o nie”?
Bo nie żyje, a każda ofiara to tragedia.
Tak.
Serio. Czemu?
Jestem mecenasem sztuki.
Od kiedy?
Chodzę do filharmonii.
Czemu się tak zachowujesz? Od kiedy chodzisz do filharmonii?
Robię to życiu prywatnym, o którym nic nie wiesz.
Jedziemy tam?
Na to wygląda.
Mamy dwa jajka, pół papryki i zwiędły szpinak.
Zrobię ci omlet.
Nie jestem głodny.
Jadłem w szpitalu.
Dobrze. To może herbaty?
Pewnie.
Nie cierpię tej podłogi.
Ja też.
No to zrywamy.
Masz jakiś plan czy to czysta destrukcja?
Dobre pytanie.
Jedź do budowlanego
- i załatw jakieś próbki wykładziny. - Dobrze.
Chodź, Betty.
Idziemy na zakupy.
Już dobrze.
Mam cię dość.
Parszywa podłoga, fakt,
ale nie marnujmy na to energii.
Na pewno powinniśmy zostawić poszukiwania FBI?
Nie ma żadnych „nas”.
Jasne? To twoja wina.
Kto ci pozwolił się rozmnażać?
Spójrz na to z innej strony.
Kto lepiej niż ty
znajdzie skrzywioną fanatyczkę Jamesa Ulstera?
No dalej, Will. Od czego zaczniemy?
Od jej matki.
Już mi lepiej.
Mam mniej retrospekcji.
Ale to trudne.
Wciąż nie czuję się sobą.
Zawsze miałam kontrolę.
Chronię ludzi, których kocham.
Ostatnio rozmyślam o budynkach.
Niektóre są elastyczne,
wytrzymują trzęsienia ziemi.
Inne są sztywne.
Gdy ziemia drży, upadają.
Muszę wierzyć,
że przetrwam tylko wtedy, gdy znajdę sposób, by poruszać się
wraz z gruntem pod stopami.
To były naprawdę piękne słowa.
Dziękuję, Casey.
- Widziałaś w tym tygodniu wóz byłego? - Parę razy.
Nadal na końcu ulicy?
Równe 100 metrów ode mnie.
Jeśli się zbliży, dzwoń.
Dojadę go za łamanie zakazu.
Rany. Faktycznie jesteś opiekuńcza.
Podoba mi się to.
A mnie się podoba, że żyjesz.
Wpadniesz na kolację?
Przyniosę wino.
Cześć. GBI dołącza do śledztwa.
Ronaldo Benetti to gruba ryba.
Franklin jest jego fanem.
O czymś nie chce mi powiedzieć.
Ale po drodze wybielił zęby.
Zapomniałeś o zasadach?
Masz coś nowego?
Rozmawiałem z Pete’em.
Ofiara zginęła od postrzału. Miała też pośmiertne stłuczenia.
Ktoś go zastrzelił i pobił?
Kogoś wkurzył.
- Trzeba ich przesłuchać. - Tak.
Biorę trębacza.
Nie macie nikogo innego?
Ronaldo nie żyje, a teraz jeszcze ty tu jesteś.
Służbowo, Leon.
Bierzesz leki na receptę?
Wiesz, że tak. Co z tego?
Na miejscu zbrodni był Adderall.
Litery pasują do twojego nazwiska.
Ronaldo żył pod ogromną presją.
Nie mógł się zmotywować.
Poprosił, żebym podzielił się z nim lekami.
Dałem mu kilka tabletek.
Co to za presja?
Zbliża się ważny występ.
Zagramy kompozycję własną Ronalda.
Był też kompozytorem?
Dużo o tym mówił.
To jego pierwsze ukończone dzieło.
Pracował nad nim całe wieki.
Zaczął się zachowywać chaotycznie.
Wszyscy się bali, w szczególności Claudia.
- Kto to taki? - Dyrektor wykonawcza filharmonii.
Claudia się bała, że utwór nie powstanie
i trzeba będzie odwołać koncert.
Ronaldo zniknął na dobę,
po czym wczoraj oznajmił, że skończył.
Wkurzająco genialna symfonia.
Ile to potrwa?
Lila, dajmy detektywom pracować.
Ciągle mi mówisz, co mam robić.
Muszę zapalić.
- Śmiało. - Dziękuję.
Gramy to czy nie?
Nie wiem.
- Solo gotowe? - Oczywiście.
A dęte blaszane? Chaos.
Gdy wieczorem zasypia, nuci melodię z symfonii Ronalda.
Kto będzie dyrygował?
Przepraszam. Oboje jesteśmy zdenerwowani.
- Idziesz? - Tak.
Gdzie byłeś zeszłej nocy?
Odpowiedz, jesteś podejrzany.
Ja?
Nie wykluczamy cię. Dałeś denatowi leki.
- Adderall. - Substancję kontrolowaną.
Franklin, znasz mnie.
Tak mi się wydawało.
- Chcesz mnie ukarać? - Daj mi alibi.
- Całą noc byłem u chłopaka. - U chłopaka?
W holu jest kamera. Sprawdź.
Teraz spytaj o to, co chcesz wiedzieć.
Jestem ciekaw.
Cztery miesiące randek.
Miałem u ciebie szufladę, a ty u mnie szczoteczkę.
Czemu mnie zghostowałeś?
„Nieśmieszny”?
- Serio? - Rozśmieszałem go.
Nie przypomnę sobie szczegółów,
- ale wiem to. - Pippa!
Pippa!
- Gdzie Pippa? - Claudio.
Słyszałaś? Trzymasz się?
Tak, to straszne. Psychologowie już jadą.
Można korzystać. Ale nie opuszczajmy budynku.
Musimy ćwiczyć.
Nie odwołujemy występu?
Wykluczone.
Przepraszam. Dlaczego nie?
Ronaldo by tego nie chciał.
Jesteśmy mu to winni. To jego magnum opus.
Potrzebny nam dyrygent.
Dasz radę?
Tak.
Dobrze. Powiedz wszystkim.
Przepraszam.
Claudia Sobinsky, dyrektorka. W czym mogę pomóc?
Chcemy zajrzeć do biura Ronalda.
- Tędy. - Dziękuję.
Ronaldo ponoć bywał nieobliczalny.
Znam go od 25 lat, od czasów szkoły muzycznej.
Nigdy taki nie był.
To przez symfonię.
Powiedziałam mu, że jest świetnym dyrygentem.
Że nie musi komponować. Ale nie słuchał.
Nałożył na siebie ogromną presję.
Czemu dokończył utwór na ostatnią chwilę?
Nalegał, by to była główna atrakcja sezonu,
uzależnił od tego przedłużenie umowy.
A potem okazało się,
że jeszcze nie napisał symfonii.
Dlatego nie chciał jej pokazać Pippie.
Prawie zeszłam na zawał.
Wczoraj Ronaldo przyniósł całą partyturę.
Dotrzymał słowa.
Coś wspaniałego.
Miał z kimś zatarg?
Był upierdliwy, ale był naszym maestrem.
Wszyscy go uwielbiali.
Znam to. Sam trochę gram.
Serio? Za każdym razem?
Proszę nie ruszać fortepianu.
Dziwne.
IDŹ DO DIABŁA
Jednak ktoś go nie lubił.
Ani trochę.
Już mówiłam FBI. Nie wiem, gdzie jest Adelaide.
Oczywiście.
Proszę jednak się zastanowić.
Może przyjdą pani do głowy jakieś wskazówki.
Zawsze było z nią coś nie tak.
Jaki ojciec, taka córka. Mogłem jej nie odrzucać.
Odesłałem Adelaide wszystkie listy.
Żadnego nie otworzyłem.
Może gdzieś tu są.
Próbowałam skierować ją na dobrą drogę.
Ale ile bym jej nie trzymała w szafie,
nic nie pomagało.
W szafie?
Tak robiliśmy za karę.
Wysłałam ją do szafy, gdy nabroiła.
- Niedobra mamusia. - Dyscyplina musi być.
Czemu poszedłem z nią do łóżka?
Pani Trevens, mógłbym prosić o szklankę wody?
Dziękuję.
To dopiero pokręcone.
Nawet jak na mój gust.
Była dzieckiem.
Powinna siedzieć za znęcanie się nad córką.
Nie trać z oczu celu. To nie wszystko.
Nie ma za co.
Zamknij się.
Jesteś mną. To moja zasługa.
To ty, jak wchodzisz do biura Ronalda trzy dni temu.
Wiemy, że zniszczyłaś jego fortepian.
Widzieliśmy. Nienawidziłaś go.
Jak długo mu asystowałaś? Sześć lat?
Długo grałaś drugie skrzypce.
Niełatwo patrzeć, jak ktoś inny spełnia marzenia.
Nie dziwi mnie ta nienawiść.
Czasem to łatwiejsze niż przyznać, że się nie nadajesz.
Nadaję się jak nikt.
Mam pasję, skupienie, poświęcenie.
Próbował mnie złamać, ale wciąż tu jestem.
Owszem. W samym środku najważniejszego wieczoru filharmonii.
Co? Nie.
Wreszcie ci się udało.
Zniszczyłam fortepian, ale go nie zabiłam.
Fortepian zabiłaś.
Co zrobił Ronaldo, że tak cię rozzłościł?
Lekceważył moje umiejętności, ubiór i wiedzę muzyczną.
Przez lata mówił, że nie zostanę dyrygentką.
Odmówił mi wystawienia referencji.
Wiedział o fortepianie.
Gdy zobaczył, co zrobiłam, był pod wrażeniem.
Powiedział, że czekał, aż pokażę kły.
Nie zabiłam go.
Chciałam zasłużyć na tę pracę.
Co wiesz o zniknięciu Ronalda na dzień przed tym,
jak oddał symfonię?
Gdy spytałam, jakim cudem ją dokończył,
odparł, że znalazł muzę.
Wiesz, o kim mówił?
Nie. Uznałam, że się z kimś przespał i tyle.
Był napalony jak królik.
Znaleźli porzucone auto Ronalda.
Jedzie na parking policyjny. Chodźmy.
Tak myślałam, że pracujesz.
Mam kolację.
- Gdzie Seth? - Popija piwo bezalkoholowe
i ogląda dokument o Dunkierce.
Cześć, słonko. Tęskniłam.
Pomożesz mi zanieść jedzenie?
Co masz?
Listy Adelaide do Ulstera.
Przeczytasz mi je przy sajgonkach?
Idealny wieczór.
Co się stało z kuchnią?
Nic. Nie przejmuj się.
„Jest głupia i mnie nie słucha. Nienawidzę jej.
Żałuję, że ją poznałeś. Pokaż mi, jak ją zabić.
Zrobię wszystko. Twoja córka, Adelaide”.
Flirtowałeś z tą kobietą?
Byliśmy w dżungli.
Było gorąco, straciłem czujność.
Ostatnio często się odsłaniam.
Adelaide nie miała szans.
Agresywna matka, brak przyjaciół. Też mogliśmy tak skończyć.
Ale mieliśmy siebie.
- Zmieniłaś fryzurę. - Tak.
Kontroluję, co mogę.
Podoba mi się.
Nie dziwię się, że stworzyła sieć.
Grupę ludzi, którzy przeszli przez to samo.
Dzięki tej sieci znajdziemy Antonia.
Muszę przycisnąć Jeba Oswalda.
- Masz jakąś radę? - Nie przestraszysz go.
Nie przemówisz do niego logiką.
Chce rozmawiać tylko z Jamesem Ulsterem.
Da się zrobić.
Nie rozumiem… Zostaw te naczynia.
Nie umiesz się zrelaksować, co?
Choć raz ja zaopiekuję się tobą. Sio.
Dobra. Despotko.
Trafił swój na swego.
Może i tak.
Miałam wtedy 18 lat.
Nie miałem nic lepszego do roboty niż jechać przed siebie.
Myślałam, że to już sztuka.
Komu to mówisz?
Poszłam raz na ceramikę i uważałam się za zawodowca.
Zawsze chciałam do tego wrócić. Ale poznałam Dallasa i…
Tak to bywa.
Posłuchaj, wiele przeszłaś…
Nie martw się już o mnie.
Zastanów się, czego ty chcesz.
Chcesz tego?
A może tego?
Butelka po piwie czy dzbanek do kawy?
Dzbanek.
Jesteś niesamowicie odważna.
Ty też.
Nie wysilaj się. Zawsze mu to uchodzi płazem.
Obyście mieli dobry powód.
Usiądź.
Czego ode mnie chcecie?
Wczoraj rzuciłeś kamieniem w okno żony.
Wandalizm, nękanie i złamanie zakazu zbliżania się.
Nie byłem nawet w okolicy tej wywłoki.
Parkujesz na jej ulicy, by ją zastraszyć.
Mogę parkować, gdzie chcę.
Wiem, co przez ciebie przeszła.
Znam każdy siniak i bliznę.
Dość tego. Zostawisz ją w spokoju.
Nie masz dowodu, prawda?
To ty próbujesz mnie zastraszyć.
A ja się nie dam.
Koniec przesłuchanka.
Poznałam milion takich jak ty.
Myślicie, że jesteście nietykalni.
Że możecie bezkarnie ranić, kogo chcecie.
Nie tym razem.
Rany, Faith. Brudno w nim jak w twoim.
- To cecha osób kreatywnych? - Zorganizowany chaos.
Rzecz w tym…
Nie chcę się tłumaczyć,
ale jestem zabawniejszy od Leona.
Jesteś zabawny. Chcesz być.
To znaczy?
Tak chcesz być postrzegany.
Według ciebie nie jestem zabawny? Faith, to jak?
- Nie jesteś niezabawny. - Jesteś radosny.
- I wesoły. - To nie to samo.
Serio? Może Faith jest zabawniejsza?
Leon kłamie, bo boi się powiedzieć ci prawdę.
Faith, to ma sens.
Jestem zabawny, a Leon to tchórz.
- Znalazłaś coś? - Tak.
Rachunek za fast food sprzed trzech dni.
Z czasu rzekomego zniknięcia.
Był w Cleveland w Ohio.
Poznajecie tę szminkę?
Znaleźliśmy twoje papierosy w aucie Ronalda.
Mieliście romans.
Byłaś jego muzą?
O to chodzi, poważnie?
Mam próbę solówki.
Co się stało? Zerwałaś z nim?
Chciał powiadomić męża, więc zginął?
Bez żartów. Oczywiście, że ze sobą sypialiśmy.
Intensywnie, namiętnie i ochoczo.
Ale to nie był romans, bo mam z Tomem taką umowę.
Sypiamy, z kim chcemy, ale nie możemy się zakochać.
A ja się nigdy nie zakochuję.
Ale nie z Ronaldem.
On nie wchodził w grę.
Nie zgadzałam się na wykluczenia.
Powiedziałeś to, a ja nie odpowiedziałam.
Jakie to ma znaczenie? Gość nie żyje.
- Tom… - Kolego.
Spokojnie.
Nie histeryzuj. To takie zwyczajne.
Co tu się dzieje?
Tom, uważaj na dłonie. Dziś występujesz.
Co Ronaldo robił w Ohio?
Wiemy, że był tam dzień przed śmiercią.
Nie mam pojęcia.
Nasza relacja nie obejmowała rozmów.
To nie twój dzień.
- Złamałem stopę. - To nic.
Na basie nie gra się stopami.
Dojdę później.
Tego ci już wystarczy.
Chcesz nam powiedzieć coś jeszcze?
Tylko jedno. Dobrze, że pojechał do Ohio.
- Dlaczego? - Zanim zniknął,
zagrał mi to, nad czym pracował.
Coś okropnego.
Upokorzyłby całą filharmonię.
Co robił przez te dwa dni?
Nie powiedział mi.
Wiem tylko, że teraz mam doskonałe solo na skrzypce.
To będzie…
Wybiję się na tym.
Spróbujcie kupić bilety, naprawdę.
Swoje już rozdałam. Wybaczcie,
muszę już iść na próbę.
Mam wrażenie,
że Franklinowi przydałaby się randka.
Nie ma mowy.
To symfonia Ronalda?
Jeszcze sprzed dwóch dni.
Lila miała rację. Bardzo…
Bardzo amatorska.
Nie mam pojęcia,
jak powstała z tego obecna wersja.
- Są do siebie choć trochę podobne? - W ogóle.
Jakby napisał ją ktoś zupełnie inny.
Może ją ukradł i dlatego zginął?
Nigdy nie lekceważ zuchwałości heteryka z przerośniętym ego i bujną czupryną.
Ani mi się waż.
Teraz nagle cię bawię?
Powiedz prawdę.
Nie chcę dzieci.
- Wiem. - Cenię sobie wolność.
- Nie chcę dzieci. - Mówiłem,
- że przeżyję. - Kłamałeś.
Okłamałeś mnie albo siebie.
Jakbyś sądził, że zmięknę,
jeśli zaczekasz. Ale nie zmienię zdania.
- Mówiłem… - Benjaminie.
Niepotrzebnie zdradziłem ci swoje imię.
Szczerze, Benjaminie Franklin.
- Zaczyna się. - Chcesz mieć dzieci. To nic złego.
Widziałem,
że gdy w pobliżu pojawiało się dziecko,
traciliśmy kontakt wzrokowy.
Może raz tak było.
Dobrze.
Postąpiłem niewłaściwie.
Aż ciężko mi w to uwierzyć.
To było niedojrzałe.
Wynagrodzę ci to.
Przyjdź dziś na koncert. Dam ci bilet.
- Poważnie? - Tak. Najlepsze miejsce.
- Rany. - Będzie mi bardzo miło.
Może się zaprzyjaźnimy?
Dobrze.
To ty. Will Trent.
Pogromca Jamesa Ulstera.
- To twoje dzieło, prawda? - Tak.
Uważasz się za ucznia Jamesa Ulstera.
Nie tylko ucznia. Raczej akolitę.
Myślisz, że to hołd dla Jamesa?
Wiesz, co ja tu widzę?
Tanią podróbkę.
Dziełami Jamesa należy się rozkoszować.
A tu widzę strach,
wahanie i brak dyscypliny.
- Co to? - Ocena.
Jak w szkole.
Zobaczmy.
Trója z minusem.
Naciągana.
Tu nie ma duszy.
Tak.
Odczuwałeś jakąś przyjemność?
Przypływ adrenaliny? Może erekcję?
Nie. Nie sądzę.
Raczej się bałeś.
Że mnie złapią.
Zauważyłem.
Jeśli chcesz mnie uczcić,
to się postaraj.
Przemawiam przez Willa Trenta.
Jest dla mnie jak syn.
- Mówiła… - Moja córka.
Jest nikim.
Chłopie.
Wycyckała cię.
Numer ubezpieczenia też jej podałeś?
Nie rozumiem.
To jasne jak słońce, ty tępy prostaku.
Siedź prosto, gdy do mnie mówisz.
Ta suka zbrukała moje imię. Moje dziedzictwo.
Wspólnie powstrzymamy bluźnierstwo.
Mogę też zwyczajnie
wyrywać ci po kolei paznokcie, aż pójdziesz po rozum do głowy.
Nikt mnie nie powstrzyma. Uwielbiają mnie.
Will Trent, ich oczko w głowie.
Już wiesz,
dlaczego to właśnie jego wybrałem?
Czym mogę służyć, panie Ulster?
Powiedz mi.
Co robi
Adelaide?
Nie wiem. Nie mówiła…
Nie?
Dostaję polecenia od kogoś innego.
Nazywamy go Dowódcą.
Jak się z nim skontaktować?
Musi otrzymać wiadomość bezpośrednio ode mnie.
No dobrze.
Umów spotkanie.
Kurde.
Ale sexy.
- Twoja kolej. - Dobrze.
Jeśli już unosisz broń, musisz być gotowa jej użyć.
- Zawsze celuj w korpus. - Dobrze.
- Dobrze. Stopy. - Stopy.
- Ramiona. - Ramiona.
Oddychaj.
Wyobraź sobie to i strzel.
- O Boże. - Zuch dziewczyna. Udało ci się.
Kupię sobie pistolet.
Chodźmy od razu.
Mam złe przeczucia co do Dallasa.
- Potrzebujesz ochrony. - Racja.
Najpierw trochę o tym poczytam, ale obiecuję, że kupię broń.
Weź moją.
Potrzebujesz jej do pracy.
Nie. To prywatny pistolet.
Czujesz się pewnie z bronią.
Weź ją, póki nie kupisz własnej.
Schowaj ją tylko.
Dziękuję.
To moje biuro.
Cukier mi spadł.
Fajnie tu masz. Cisza, dobre przekąski.
Nie przyzwyczajaj się. Z kim gadasz?
Z archiwum akademii Ronalda.
Restauracja była 30 kilometrów od niej.
Wiem, że był na kampusie.
- Nieźle. - Dzień dobry.
Ronaldo wziął z archiwum magisterkę sprzed 25 lat.
Przepraszam.
Jestem w filharmonii. Czego?
Ronaldo ukradł symfonię Claudii.
Co?
Uważamy, że gdy jej ją pokazał,
skonfrontowała się z nim.
Nie przyznał się, więc pojechała za nim i go zabiła.
Siedzi tuż obok mnie.
Dobrze. Pilnuj jej. Niedługo będziemy.
Tak jest.
Claudio!
Claudio. Pokaż się.
Grają nad nami.
Claudio, widzę cię.
Claudio Sobinsky, jesteś zatrzymana za zabójstwo Ronalda Benettiego.
Cicho. To najlepsza część.
Dwadzieścia pięć lat temu zaprezentowałam ten utwór Ronaldowi.
Przekonał mnie, że jest kiepski.
Byłam młoda. Nie wierzyłam w siebie.
Uwierzyłam mu.
Ale teraz to słyszę.
Byłam świetna.
Owszem.
Byłaś.
Pozwól mi wysłuchać tego do końca.
Wtedy z tobą pójdę.
Idziemy.
Leon miał rację.
Chcę tego.
Mieć męża, dziecko, rodzinę.
Fakt, naprawdę warto.
Tak.
- Mogę w czymś pomóc? - Przemawia przez ciebie Ulster.
Owszem.
Jesteś Dowódcą.
Adelaide ci ufa.
Rozumiemy się.
Pokazała mi wolność.
W zabijaniu?
- Krzywdzeniu niewinnych? - Nikt nie jest niewinny.
Wiem, czym jest gniew.
Są takie dni, że boję się,
że mnie pochłonie.
Zabijanie nie daje wolności ani potęgi.
Nie ma znaczenia, kogo i dlaczego zabijesz.
To pożera duszę.
Jak się nazywasz?
Jeśli wiesz, gdzie jest Antonio Morales, powiedz.
Nie pozwól, by Adelaide wpakowała cię w kłopoty.
Mówiła, że spróbujesz mnie ocalić.
- Co to? - Będziemy w kontakcie.
Jeśli za mną pójdziesz, powiem jej.
A jeśli tak się stanie,
Antonio może ucierpieć.
Do usłyszenia.
- Casey. - Amando, on tu jest!
- Kto? Dallas? - Jest w domu!
Weź broń. Pamiętaj, co mówiłam.
Wracaj tu, suko! Zabiję cię.
Wysyłam patrol. Cierpliwości.
Nie!
Casey?
Napisy: Konrad Szabowicz