Poprzednio…
Will Trent?
Ava.
To mój numer. W razie gdybyś nie miał albo potrzebował.
Jadę do Nowego Jorku na kilka tygodni.
Napiszę, jak wrócę. Możemy to powtórzyć.
Nie wszystko musi być na poważnie.
Zgadzam się. Nie wszystko musi być na poważnie.
Ktoś mi to niedawno powiedział. Ma rację.
Czyżby Ava?
Wiem, że z nią spałeś. Ale umiem pilnować swojego nosa.
Przeczytaj SMS-a.
Wiadomość od: Ava. „Hej, ciacho, wyślij mi selfie”.
Sekundę.
Nie chodzi jej o takie selfie.
Rany. Serio?
Później odpiszę.
Stój, policja!
Macie nie tego gościa!
- Nic nie zrobiłem. - Tak?
Widziano, jak uciekasz z miejsca zbrodni.
- Jesteś zatrzymany. - To nie ja.
Spokojnie.
Za 10 godzin…
OBECNIE
…nastąpi egzekucja George’a Longa.
Choć twierdzi on, że jest niewinny, został uznany za winnego zabójstwa
dewelopera Thomasa Kelly’ego i jego żony Marjorie w 2010 roku.
Long, który miał już na koncie wyrok za napad z bronią,
zastrzelił Kellych podczas nieudanej kradzieży auta.
W dzisiejszym wydaniu…
Wyjechałem wcześniej, ale korki się zawzięły.
Świetnie wyglądasz.
Dzięki, ty też.
- Wszystko gra? - Jasne. Dobrze cię widzieć.
- No dobra. - Chodźmy do ciebie.
Teraz? A kolacja? Zrobiłem rezerwację.
Daj spokój. Tęskniłam za tobą.
Kiedy ostatnio zrobiłeś coś spontanicznego?
Wczoraj. Podgrzałem spaghetti bez pokrywki.
Fakt. Ty przodem.
Jak było w Nowym Jorku?
Świetnie. Kupiłam latte za 16 dolarów.
Dobry interes.
A co u ciebie?
Betty ma nowy szampon. Pachnie jak grejpfrut.
A jednak jest spontan.
Opowiesz mi o facecie w czapce, który nas śledzi?
Pierwsze widzę.
To sam go spytam.
Nie. Cały dzień mnie śledzi.
Dobrze. W lewo.
Widzisz tę panią? Nie jest zainteresowana.
To nie to, co myślisz.
Nazywam się Brett Fontaine. Jestem emerytowanym gliną. W kieszeni!
Tak.
Policja nowojorska? Co robisz w Atlancie?
Twoja koleżanka ukradła coś Ronowi Moffitinowi,
a on wynajął mnie, żebym to odzyskał.
Nie znam gościa.
Kłamiesz, Avo Green.
To dekorator wnętrz, a ty ukradłaś jego urnę!
Przestaniecie się przekrzykiwać?
Ukradłaś urnę?
Czyją urnę?
Meat Loafa.
- Tego piosenkarza? - I aktora.
Nazywa się Marvin Lee Aday.
Ron Moffitino chce odzyskać urnę i prochy przed północą.
Dość nazwisk.
Avo, daj temu miłemu panu urnę.
To nie takie proste.
Czemu nie?
Nie masz tej urny?
Kolego. Wszystko gra.
Zajmę się tym.
Dostarczę urnę. Jak Ron ma problem,
niech mnie znajdzie.
Dobrze. Jak cię zwą?
Agent specjalny Will Trent.
Dobrze, agencie Willu Trent.
Powiem Ronowi Moffitinowi, że ty i Ava Green…
Spadaj już.
Mogę to wyjaśnić.
Nie mogę się doczekać.
Chodźmy. Weź się w garść.
- Dobra. - Chodź.
Szukam detektywa Ormewooda. To pilne.
To ja. Nie trzeba krzyczeć. Mogę w czymś pomóc?
Pan zatrzymał George’a Longa.
- Tak? - Kim pani jest?
Joanne Drexel, prawniczka George’a.
Powiedz im to, co mnie.
O co chodzi?
Nie pamiętasz mnie?
A powinienem?
Jestem świadkiem.
Mówiłem, że widziałem George’a.
Powiedz mu.
Kłamałem.
- Wszystko zmyśliłem. - Czekaj. Co takiego?
Long jest niewinny.
Mamy dziewięć godzin. Nie możemy dopuścić do egzekucji.
Oceniasz mnie. Czuję to.
Mam tylko parę pytań.
Ron Moffitino wynajął mnie do sesji zdjęciowej mieszkania.
Podejrzany facet. Powinnam była odmówić.
Ale za 1500 dolców? Jak?
I wiesz co? Ron mnie wykiwał.
Więc ukradłaś prochy Meat Loafa?
Musiałam o siebie zadbać.
- 1500 dolarów to dużo pieniędzy. Czynsz. - Od tego są sądy.
Wiesz, że trzeba żyć chwilą?
Taka już jestem.
Nie zawsze jest łatwo, ale jest dużo fajniej.
Ty jesteś odpowiedzialny. Sumienny. Przewidywalny.
Nie masz pojęcia, jak to jest.
Momencik. Całe życie musiałem kombinować.
Sprzedawałem kradzione dywany.
Ściągałem w szkole i, co najważniejsze,
uwielbiam Meat Loafa.
- Nie mówisz poważnie. - Mówię.
Wiesz co? Pomogę ci.
- Gdzie urna? - W lombardzie.
Świetnie. Wiemy, gdzie jest. Najpierw bankomat.
Eduardo, kim jest Meat Loaf?
- Piosenkarz i aktor. - Kłamałeś!
Chciałaś kombinatora, to masz.
…sprzedano 44 miliony egzemplarzy.
To czwarty najlepiej sprzedający się album w historii.
Co naprawdę wydarzyło się 15 lat temu?
Szedłem po chińszczyznę.
Wracałem do samochodu
i usłyszałem strzały na parkingu po drugiej stronie ulicy.
Chciałem uciec, ale zjawiłeś się ty.
- Zacząłeś zadawać pytania. - Pytałem, czy coś widziałeś.
Opisałeś Longa.
Mówiłeś, że wybiegł z garażu.
Wiem. Skłamałem.
Widziałem go. Ale nie wychodził z garażu.
Po prostu szedł ulicą.
Dlaczego nazmyślałeś?
Bo on krzyczał.
Wrzeszczałeś, naskoczyłeś na mnie.
Nie zwalaj tego na mnie.
Zjawiłeś się tu kilka dni po zatrzymaniu.
Zidentyfikowałeś go. Czemu nic nie mówiłeś?
Wiem! Codziennie o tym myślę.
Tak się porobiło. Przepraszam.
Chcesz się przejść?
Nie, tu mi dobrze.
Posłuchaj. Nawet jeśli mówi prawdę,
jest zbyt pijany, by zeznawać.
Strasznie dogodna sytuacja.
A może to wymyślił, gdy postawiłaś mu drinka?
Tylko policja tak robi.
Podaj mi jeden powód, żebym mu uwierzył.
George Long może zostać zabity przez stan Georgia.
Przepraszam.
Zaczekaj. Pogadajmy o tym.
Główny świadek kłamał.
Co z tym zrobicie?
Nic. Longa skazali przysięgli.
Były trzy apelacje. To nie mój problem.
Wiem. Ty akurat korzystasz.
Co takiego?
Zrobiłam rozeznanie.
Awansowałeś po jego skazaniu.
To jemu zawdzięczasz karierę.
Wystarczy. To wszystko?
Tak.
Złożę w ostatniej chwili apelację,
która wyląduje w niszczarce, ale wy śpijcie dobrze.
Nie zastraszajcie dziś nikogo.
W porządku?
Chcę zobaczyć akta.
- Pani od urny! - Cześć.
Witaj z powrotem.
Popełniłam błąd. Przyszłam wcześniej.
Nie pomyślałam. Jestem idiotką.
Słońce, nie zadręczaj się. Wszystko naprawisz.
Moja dziewczyna sprzedała panu urnę Meat Loafa. Muszę ją odkupić.
Przykro mi. Wyleciała stąd jak nietoperz z piekła rodem.
Już ją pan sprzedał?
Tak. Wrzuciłem na stronkę i stały klient się zgłosił.
Dzwonili też z Nowego Jorku.
Nie uwierzycie, ile mi za nią dawali.
Wolałbym ją zatrzymać, ale czasy są ciężkie.
Kto kupił urnę?
Nie mogę powiedzieć.
Jest pan jego fanem?
Prawdziwym Meat Loverem.
Naprawdę mi zależy.
Nie byłoby mnie tu, gdyby nie Meat Loaf.
Moi rodzice poznali się na koncercie w New Haven
- w Toad’s Place. - Toad’s Place.
- Kultowym. - Zgadza się.
Który koncert?
Dead Ringer. Październik 1981.
Klasyka.
Jego mama ciągle o tym mówiła.
- Tak. - Świętej pamięci.
Pracowała w barze.
Ojciec postawił jej drinka. Dalej to już historia.
Prawdziwa rockowa miłość.
Mięsny romans.
Mięso, bo Meat Loaf.
- Tak jest! - Tak.
- Dobre. - Tak.
To co?
Chrzanić to. Romantyk ze mnie.
Nazywa się Murph Sanchez.
Urządza dziś małą imprezę.
Super! Brzmi fajnie.
Tylko że facet to też kawał gnoja.
Rozumiem. Meat Lover.
Tak jest. Na razie.
Złóżmy wizytę Murphowi.
To było coś! A teraz wkręcimy się na imprezę.
Idź pierwszy.
Tak myślałem.
Były chłopak?
Za kogo mnie masz?
Przejrzałeś je?
- Wciąż czytam zapisy sądowe. - Dobra.
Idę na burrito. Chętni?
Nie mogę. To będzie długa noc.
Pójdę sama,
bo tak umrę. Sama, ze złamanym sercem.
George Long. Co to?
Zostań. Przydasz się.
Zależy, co robicie.
Upewniam się, że Long jest winny, zanim go uśmiercą.
Świadek się wycofał.
Ciekawe.
Streść to.
Przed zabójstwem Kellych
Long odsiedział sześć lat za napad na myjnię.
Był notowany.
Znalazłem w jego kieszeni plik banknotów,
które rzekomo ukradł Marjorie Kelly.
Nigdzie nie było jego odcisków palców.
- Na portfelu, torebce, samochodzie. - A narzędzie?
Nie znaleziono.
Dużo poszlak. Kto pracował nad sprawą?
Ernie Pyzeck.
Kolacyjka.
Ejże. Wiele mnie nauczył. Był świetnym detektywem.
Dopóki wracał do domu na kolacyjkę.
Co myślisz, Angie?
Wiele osób nienawidziło ofiary.
Tom Kelly, wielki, zły deweloper.
To raport z sekcji. Widzisz żebra?
Siniaki.
Patolog mówił, że miały tydzień.
Może wdał się w bójkę?
Ten, kto go pobił, wrócił dokończyć robotę.
Jakby ślad kopnięcia.
Czy Long miał powiązania z ofiarami?
Żadnego.
To sprawa osobista.
Czemu nie wspomnieli o tym w sądzie?
Poszukam znajomego ofiar. Pomoże nam uzupełnić luki.
Ile mamy czasu do egzekucji?
Niecałe siedem godzin.
Macie 20 minut.
Idę na dim sum z bezdzietnym facetem bez zakoli.
Brawo, zdąży pani.
Była pani wtedy asystentką Toma Kelly’ego?
Tak, przez ponad 10 lat.
Nie chcę mówić źle o zmarłych, ale był śmieciem.
O co chodzi?
Upewniamy się, że mamy zabójcę.
Myślicie, że to nie on?
Mieli go dzisiaj stracić.
Też macie tempo.
Tak.
Czy w tamtym okresie
ktoś był na niego szczególnie zły?
Mnóstwo ludzi. Tom wyrzucał ich z domów.
Doszło do przemocy?
Tak.
Pamiętam jedną sytuację.
Tydzień przed strzelaniną.
Facet przyszedł, bo eksmitowali mu dziewczynę.
Rzucił Toma na ziemię, skopał go.
Ochrona musiała go wyprowadzić.
Jak się nazywał?
Albo dziewczyna?
Znała go pani?
To było 15 lat temu.
Odnotowano to?
Tom go nie oskarżył, ale facet groził mu śmiercią.
Było nieprzyjemnie.
I nie powiedziała pani o tym detektywowi Pyzeckowi ani nikomu innemu?
Nikt nie pytał.
Murph Sanchez urządził białą imprezę. Idealnie.
Tak. Nie komplikujmy.
Znajdziemy Murpha, odkupimy urnę i zabiorę cię na kolację.
A wy do kogo, pajace?
Wypad z mojego domu.
Murph, jak sądzę.
Tak.
Jesteśmy prezentem od hojnego przyjaciela.
Rozkręcamy imprezę.
Jestem magikiem, a to moja urocza asystentka, Niesamowita Ava.
Dobrze. Zaimponuj mi.
Pański zegarek?
Całkiem nieźle.
A teraz zabawiaj gości.
Jeśli coś buchniesz,
będzie problem.
Świetny gość.
Kiedy nauczyłeś się sztuczek?
Mam więcej sztuczek w zanadrzu.
Wszyscy przysięgli uznali, że George jest winny.
Masz rację.
Świadek wskazał nam gościa po wyroku,
który wychodził z garażu,
kiedy zabito dwoje bogaczy.
Miał przy sobie forsę.
To słaby dowód, ale ujdzie.
Bez świadka wszystko się posypie.
Bóg celowo kieruje naszymi oczami.
Chcę tylko mieć pewność, że zrobiłem, co należało.
Oczywiście. Nie skazałeś go.
Nie skazałeś go i nie ty wykonasz wyrok.
To nie twoja wina. Daj spokój.
Próbuję.
Wiesz, którą sprawę wspominam?
Żadną.
Asystentka Kelly’ego mówiła, że tydzień przed zabójstwem
jakiś gość pobił Toma.
- Groził, że go zabije. - Tak?
Tak.
Nie przesłuchałeś jej?
Nie musiałem. Już go mieliśmy.
Potrzebuję pomocy.
Wróć jutro.
Egzekucja Longa odbędzie się za cztery godziny.
Jest niewinny.
Prowadziłam kilka takich spraw. Ciężko coś zdziałać.
Mamy nowe informacje. Zarzuty nie trzymają się kupy.
Potrzebuję czasu, żeby zdobyć dowody.
To nie takie proste. System…
Boże. Mam dość, wszyscy obwiniają system!
Wiesz co? My jesteśmy systemem!
Jeśli system jest do dupy, to nasza wina.
Za kogo ty się uważasz?
Podnosisz na mnie głos.
Nigdy więcej tego nie zrobisz. Czy wyraziłam się jasno?
Tak.
Dobrze.
Czego potrzebujesz?
Oni są naćpani czy ja?
To ciche disco. Widzisz słuchawki?
Leci w nich ta sama muzyka.
- To czemu szepczesz? - Nie wiem.
Jak myślisz, czego słuchają?
Obstawiam Shout od Isley Brothers.
Faktycznie jesteś najlepszy.
Dziękuję.
Powiedz, że to urna.
Tak! To urna.
No dobra.
Patrz. Spontan.
Często tu przychodzisz?
Tak, czaję.
Nie krzycz. Albo krzycz.
Krzycz!
W porządku?
Jak nigdy.
To nasza szansa.
- Co robisz? - Nie ukradnę jej.
Oddamy tyle, ile jesteśmy winni. Spontanicznie, ale sumiennie.
- Świetnie. - Mam. Chodźmy.
Murph Sanchez na dwunastej.
Nie mogę odwrócić wzroku.
Za mną.
Uwaga na urnę.
- Co się dzieje? - Nie wiem.
Odstaw urnę!
Murph. Mogę to wyjaśnić.
Co?
Słuchawki. Wyjaśnię to.
Daruj sobie. Dzwoń na policję.
Z drogi.
Wiej. Ja się nim zajmę.
Ani kroku dalej, Houdini.
Z drogi. Próbuję…
Mówiłem, że będzie problem. Z drogi!
Nie słyszą mnie.
- Will, szybko! - Uważaj!
Daj mi urnę.
Ava, chodźmy.
Kopnęłam go. Widziałeś?
- Tak. Musimy iść. - To nasz wóz.
Co? Jak to?
Zamówiłam ze środka.
Pomyślałam, że mięśniak spisał twoje blachy.
Genialne.
Prędko, jedź.
Will.
Co?
Proszę zapiąć pasy.
To było szaleństwo.
Totalnie.
- Byłeś niesamowity. Seksowny. - Tak?
Dziękuję.
Zadzwoń do Rona.
Powiedz, że masz urnę.
Lubię, jak wydajesz rozkazy.
Serio?
Super.
Poważnie, weź telefon. To nie koniec.
Tak jest.
Pas, telefon, Moffitino. Już.
- To ostatnie. - Wezmę.
Ile osób eksmitował?
W okresie przed zabójstwem 425 mieszkań.
Amanda się odezwała?
Rozmawia z gubernatorem, ale nie liczę na to.
Dzwonimy.
Podejrzany jest chłopakiem lokatorki,
więc szukamy kobiet, panien w 2010 roku.
Same cyferki. Damy radę.
Umówieni.
Ron jest w mieście. Spotka się z nami u ciebie za godzinę.
Po co, skoro wysłał detektywa?
Moment.
Znasz go czy nie?
Richie Hogan, ten zbir? To mój instruktor pilatesu.
Skąd masz jego portfel?
Dorastałem z Zachiem Panskym. Kiepski współlokator, świetny złodziej.
Po co zatrudniać zbira i glinę do tej samej roboty?
Jest w to zamieszany ktoś jeszcze?
Kogoś interesują prochy Meat Loafa.
Za godzinę będzie po sprawie.
Uprawiałeś seks w wozie autonomicznym?
Nie uprawiałem.
Zróbmy to.
Uwaga, pasażerowie.
Proszę wrócić na miejsca i zapiąć pasy.
- Halo? - Cześć, jestem Mark.
Proszę wrócić na miejsca i zapiąć pasy.
Nie ma sprawy. Wybacz, Mark.
Nie przepraszaj. To robot.
Jestem analitykiem bezpieczeństwa w call center w Tennessee.
Uważam wasze seksualne wybryki za nieprzyzwoite i niestosowne.
Tylko się całowaliśmy.
Wiem. Mama i tata ciągle to robią.
- Nie wiem, jak zareagować. - No dobra.
Teraz nie musisz patrzeć.
- Mark! Co się dzieje? - Wysiądźcie.
Wasze zachowanie stanowi pogwałcenie naszych zasad.
Co? To absurd.
Nie zrobiliśmy nic złego,
jesteśmy dorosłymi ludźmi w wolnej relacji.
- Precz. - No nic. Chodźmy.
Miłego dnia.
- Dziękujemy za podróż. - Zamknij się.
Przyznaję, że rozpiąłem pas.
O nie. Urna jest na przednim siedzeniu.
- Mark, czekaj! - Meat Loaf!
Dlatego wolę mieć plan.
Słuchajcie. Mamy nowy trop.
Pewna kobieta pamięta, jak Christine chwaliła się,
że jej chłopak pobił Toma.
Nie zna jej nazwiska ani adresu.
Szukamy Christine!
Zadzwonię do Joanne. Może to pomoże.
Dziękuję, Christine.
Wzajemnie. Dzięki.
- Gubernator się odezwał? - Odrzucili.
Czekają na dowody wskazujące na nowego podejrzanego.
A fakt, że tego nie zrobił?
Nieistotny od 15 lat.
Widziałaś kiedyś egzekucję?
Tak.
Sądzono, że krzesło elektryczne jest brutalne.
Lepiej igłą, jak u zwierząt.
Dwóch gości spotkało się i sporządziło truciznę.
Żadnych badań, nic. Na serwetce. Rok 1977, Oklahoma.
Ale tak jest lepiej, prawda?
Ośmiu na dziesięciu więźniów krztusi się własną krwią.
Ich płuca płoną.
Wciąż myślę o jednym.
Dają im coś na sen.
Aby sprawdzić, czy działa, ktoś wypowiada imię więźnia.
Jeśli nie ma odpowiedzi,
głaszczą go po rzęsach.
Delikatnie, prawda?
To jak…
Jak pocałunek motyla.
Tych ludzi nie dotykano od lat.
Potem szczypią go w ramię.
George Long.
Rzęsa. Ramię.
A potem zatrzymują serce.
Trzy godziny.
Znalazłam Christine. Zobaczcie, za kogo wyszła.
Harris wytrzeźwiał?
Przesadziłam. Nie znałam zasad, teraz znam.
Nie. Zaraz ci policzą za kurs.
Zażądaj zwrotu.
Więcej tego nie zrobię. Obiecuję.
Takie rzeczy tylko w autobusie.
Oczywiście.
Avo, spójrz.
Dziękuję. Bardzo dziękuję.
Nie wierzę.
- Pięć gwiazdek. - Dziękuję.
O nie! To się nie wydarzyło.
Już dobrze. Nie jest tak źle.
Wystarczy klej i karton papierosów.
Popiół to popiół. Nikt się nie zorientuje.
Teraz wiemy, o co chodziło.
Zamknij drzwi. Zamknij!
Spokojnie, Ron.
- Gdzie urna? - Gdzie moja kasa?
- Jestem zajęty. - Oddawaj pieniądze!
- Oddawaj forsę! - Jesteś złodziejką!
- Ja? Łachudra! - Dość tego!
Rozbiliśmy urnę. A ja nieco pogrzebałem.
Wdowa po Meat Loafie ma jego prochy.
- Mamy szmaragd, Ron. - Daj mi go.
Potrzebuję go, bo mnie zabiją.
Kto cię zabije? Ten gość?
Mów albo trafisz do więzienia.
Skąd masz skradziony klejnot wart 250 tysięcy?
Przyjaciel dał mi go na przechowanie, zanim go zgarnęli.
Wpadłem w kłopoty, potrzebowałem kasy.
- Widzę. - Niech mówi.
- Właśnie! - Nie przeginaj!
Trzymam jej stronę.
Znam takiego Briana. Pomaga mafii.
Zaplanowaliśmy wszystko,
schowałem szmaragd w urnie.
Wtedy zjawiła się panna Lepkie Rączki.
Wystarczyło mi zapłacić.
Muszę dać im szmaragd albo mnie zabiją.
Zadzwoń do Briana.
Dogadamy się,
Opowiedz mi o bracie.
O Pacie?
To dobry facet.
- Ma żonę? - Tak.
Od dawna jest z Christine.
Jeśli chcesz ocalić George’a, musisz powiedzieć mi prawdę.
- Nie wiem, o co chodzi. - Dasz radę, Harris.
Christine eksmitowano. To nie było w porządku.
Żeby bogacz jeszcze się wzbogacił.
Też bym się wkurzył.
Pat był wtedy z tobą?
Nie mogę. Przykro mi.
Możesz. Nie przyszedłeś do mnie bez powodu.
Przez ostatnie 15 lat kłamałeś dla brata.
On żyje swoim życiem. A ty?
Zjadają cię wyrzuty sumienia. Jedyny sposób,
by z tym wygrać,
to zrobić to dla siebie.
Jechaliśmy do restauracji.
Mówił, że wszystko gra. Kłamał.
Poszedłem po jedzenie. Zobaczyłem,
jak wbiega do garażu.
Miał broń.
Gdy usłyszałem strzały, wiedziałem, że to on. Przepraszam.
Dobrze.
Nie ocalimy George’a, nie mając broni.
Twój brat wciąż ją ma? Wiesz, gdzie jest?
Szybko, kończy nam się czas!
Trzyma ją w domu.
- Za lodówką. - Tak.
Policja! Patricku Weber, ręce do góry!
- Wynocha! - Już!
- Mamy nakaz. - Za co?
Ręce. Idziemy.
Ręce do góry, Christine.
- Już! - Wszystko gra.
O co chodzi?
- Nic nie ma! - Ręce!
- Co się dzieje? - Nie wiem. Nie martw się.
- Co tu robią? - Nie wiem!
Mitchell! Jak idzie?
Znalazłam broń! Była za lodówką.
To nie moje! Chcę adwokata!
Dostaniesz. Jesteś zatrzymany za zabójstwo Toma i Marjorie Kellych.
Nie!
Gdzie Ron?
Nie martw się nim. To ja mam klejnot.
Dobrze wyglądasz.
Mój współpracownik cię nie lubi.
Twój współpracownik to wrzód na tyłku. Powinienem naliczyć dodatkowe 50 tysięcy.
Ron i ja ustaliliśmy cenę.
Zgadza się.
To po co wysłałeś tego karka, żeby ją ukradł?
Nie ufam ci, Brian, a mam inne oferty.
Masz pieniądze?
Chcę zobaczyć szmaragd.
Zapraszam do gabinetu.
W porządku?
Arogant.
Umowa stoi?
Nie.
Wezmę go za darmo.
- Zabić tego idiotę. - Chwileczkę.
- Lubisz Meat Loafa? - Co?
Piosenkarza.
- Na ziemię! - GBI!
Rzuć broń!
Już!
Jesteś aresztowany, idioto.
Gubernator nie skomentował egzekucji.
Mamy godzinę. Czemu się ociągają?
Mają władzę. Mogą robić, co chcą.
I tak dobrze nam poszło.
„I tak”? To znaczy?
Nie mamy na to wpływu.
Long nie ma już wyjścia.
Liczy na cud, który pozwoli mu uniknąć egzekucji.
Muszę odebrać.
To gubernator? Joanne?
…pomimo wysiłków…
Za chwilę egzekucja
…George’owi Longowi kończy się czas.
- Bez zmian pozostaje… - Nie jest ci to potrzebne,
ale jestem z ciebie dumna.
Wznowili sprawę przeciwko Patowi.
Mamy to.
George wróci do domu.
Większość ludzi pije rano kawę. A ty przemeblowujesz.
Żebyś się mną nie znudził.
I co? Większa przestrzeń?
Olbrzymia.
Szalona noc, co?
Rany. Jak możesz tak żyć?
Nie wiem.
Dla ciebie to łatwizna.
Pora na mnie. Jutro lecę do Portugalii.
- Na długo? - Kilka tygodni.
Świetnie. Akurat tętno się unormuje.
Zadzwonię.
Na pewno?
Jestem odpowiedzialny, sumienny i lubię plany.
Ale lubię też to.
To fajne. I trochę niebezpieczne.
Zadzwonię.
Dobrze.
O kurczę.
Wezwiesz auto? Zawiesili mi konto.
Dla miłości zrobiłbym wszystko, ale…
nie to.
- Odwiozę cię. - Dobrze.
Dziękuję.
- Smacznego. - Dzięki.
Nie, za słodkie. To wystarczy.
Tak. Co ja sobie myślałem?
Biorę syrop, a powinienem wziąć dżem.
Kto nie lubi dżemu?
O rany.
Spróbuj.
Często odmieniasz ludziom życie?
Ktoś musi.
Nie musi. Tobie zależy.
Taka praca.
Gdy zaczynałem pracę w policji, tacy jak Pyzeck wzięli mnie pod skrzydła.
Myślałem, że wszystko wiedzą.
Rozwiązujesz sprawę, zapijasz smutki, następnego dnia to samo.
Nie przywiązujesz się, zapominasz o robocie.
Żyjesz dalej.
Lata zajęło mi zrozumienie,
że to nie jest oznaka siły.
Nie oznaka twardości.
Tylko słabości.
Co? Uwaliłem się dżemem?
Nie.
Zaskoczyłeś mnie.
Napisy: Konrad Szabowicz