- Nazwisko? - Will Trent.
W POPRZEDNIM SEZONIE
- Co to za pies? - To Betty, adoptuję ją.
- Co tu robi? - To twój partner.
Nauczy cię dokładności. Dostrzegania tego, czego nie widzą inni.
Daj mi jeden wieczór.
To dobry glina.
I jest przystojny.
Dysleksja nie czyni cię wadliwym, wiesz?
Wiesz, że dorastałam w domu dziecka? Will też tam był.
Ktoś zabija sieroty z tego domu dziecka.
- Ma Angie. - Halo?
Jedną z kobiet zabitych w latach 80. była twoja matka.
- Jej imię? - Lucy Morales.
Jesteś moim ojcem?
Jaki ojciec wyrzuciłby własnego syna do śmieci?
Teraz ty ujrzysz jej śmierć.
Jamesie Ulster, jesteś zatrzymany za zabójstwo mojej matki.
Co z nią?
Gdy opuchlizna ustąpi, poznamy uszkodzenia nerwów.
Będzie sparaliżowana?
Kiedy skończyli?
Nie ma mowy, Tracy. Już za późno.
Musisz się konsultować ze mną.
No dobra, będę za 20 minut.
Cześć.
Nazywam się Will Trent.
Jestem agentem specjalnym GBI.
Dzisiaj
rozmawiamy o rodzinie.
Przepraszam, to trudne.
Nie szkodzi.
Po hiszpańsku.
Wychowałem się w domu dziecka.
Nie znałem matki.
Ale...
Pół roku temu
poznałem jej nazwisko.
Lucy Morales.
Urodziła się
w Portoryko.
To dla niej
uczę się hiszpańskiego.
Cómo se dice „wspólny”?
Żeby mieć z nią
coś wspólnego.
To jest Betty.
Bardzo mądra
i dzielna psina.
To moja rodzina.
To...
Z pracy.
- Trent. - Gdzie jesteś?
Wziąłem wolne.
Jedź do Lincolnville Park.
- Bomba w aucie. Być może terroryści. - Jestem z Betty.
Ani słowa o tym kundlu.
Muszę iść.
Dziękuję, Nico.
- Będę w domu. - Tak.
POLICJA – ZAKAZ WSTĘPU
Domy są identyczne. Dziś wywozili śmieci.
Jest i GBI. Nic tu po nas.
Dodaj to do dowodów. Poszukaj właściciela.
- Może to sprawców. - Co ja, sekretarka?
Czołem, agencie Trent.
Moja pierwsza bomba w aucie.
Przyniósłbym tort.
Dodaj do dowodów. Znajdź właściciela.
Może to sprawców.
Wal się, nie jestem sekretarką.
Co to za kółko różańcowe?
Bóg ma wam rozwiązać sprawę? Bo płacę za to wam.
Ustalcie, czy to terroryści.
Burmistrz, gubernator i CNN nie dają mi spokoju,
a teraz doszło FBI.
Spory tu ruch jak na tę godzinę.
Ofiara to Keith Wakefield.
Marketingowiec.
Porządny gość, nic podejrzanego.
Nie wiadomo, czemu był celem ataku. Dziwne.
Cześć. Cricket Dawson, saperzy.
- GBI i saperzy. - Jak Avengers.
- Co wiesz? - To wygląda na egzekucję.
Chcieli zabić tylko ofiarę.
Narobili huku, ale to nie terroryści.
Dziękuję.
Ty jedna pracujesz.
Jeśli to egzekucja, to kiepska. To auto jego żony i syna.
Każdy głupi zrobi bombę.
Sprawcy pewnie nie mają kilku palców.
Pogadam z żoną ofiary.
Franklin, pomów z mieszkańcami tamtych domów.
Może widzieli jakieś auta.
Poproś o nagrania z kamer.
Dlaczego tam?
Śmieci. Tylko tam było miejsce.
Coś za często tu zerkasz.
Przepraszam. Cieszę się, że cię poznałam.
Sprawa Jamesa Ulstera.
Świetna robota.
Pomogłeś tylu ludziom. A ocaliłeś jeszcze więcej.
Chcesz oberwać?
Will, niech przestanie!
Dość!
MJ, chodź.
Boję się.
Zatłukę cię.
Wszystko w porządku?
Proszę?
Tak, w porządku.
Dziękuję.
No nic. Miło poznać.
Migiem przygotuję raport.
Wiem, że to trudne, pani Wakefield,
ale każde skojarzenie może nam pomóc.
Czy ktokolwiek, nawet w pracy,
mógłby mieć powód...
- Nie. - A może...
Mąż był dobrym człowiekiem.
Tata zajechał komuś drogę, jak wracaliśmy ostatnio z treningu.
Gość chwilę za nami jechał. Może to on?
BASENY
A może dawniej?
- Nie. - Wspominał...
Nic nie rozumiem.
To bez sensu.
Proszę, znajdźcie sprawców.
Znajdźcie ich.
Staramy się.
Pani wybaczy. Moje kondolencje.
Macie basen?
Proszę? Nie, dlaczego pan...
To państwa katalog?
To pewnie księgowego z naprzeciwka.
Adres to Oak Circle 10413.
My mieszkamy pod 10314.
Co pani o nim wie?
Dzień dobry.
Dzień dobry, w czym mogę pomóc?
Agent Will Trent, GBI.
Pański katalog.
Dziękuję.
Cóż, 10413, 10314.
Listonosz nie ma lekko.
Dostawcy też, co?
- Świat nie jest doskonały. - Wyjeżdża pan.
- Nie do końca. - Nie pytałem.
To spostrzeżenie.
Niecały 1% Amerykanów jeździ kasztanowym autem.
Fajna ciekawostka.
Zabawne, że i pan, i pana sąsiad takie macie.
Wiem, jak to zabrzmi,
ale nie obawia się pan,
że ktoś mógłby pana dziś zabić?
Stój!
Ani drgnij.
- Co się dzieje? - Ofiara nie była celem.
To on miał zginąć.
Dziękuję.
Wszystko tak, jak zalecił lekarz.
Ten lekarz kazał ci odpoczywać.
Za parę miesięcy wrócisz do służby.
A właśnie.
Chyba podejdę do egzaminu w następny piątek.
Co?
Angie, to stłuczenie kręgosłupa, nie skręcona kostka.
To było pół roku temu.
Dwa miesiące przeleżałaś.
A rehabilitacja, fizjoterapia?
I boli cię ręka,
choć próbujesz to ukryć.
No cóż.
Nie wyrażę zgody.
Co komisja lekarska sądzi o sypianiu z pacjentkami?
Czyli o to ci chodziło?
Przestań, fajnie było.
I tak musisz zdać test sprawnościowy.
To już moje zmartwienie.
Dzięki.
Jak z emeryturą w GBI?
Dbają o was?
Giełda to legalne czarnoksięstwo.
Boże. I dali panu broń?
Pozwolę sobie nie słuchać twoich porad.
Który księgowy bierze drugą hipotekę
i ogłasza bankructwo?
Chcecie ze mnie kpić?
Sądzimy, że ktoś chce pana zabić.
Kto konkretnie? Jakieś domysły?
Nie mam pojęcia.
Na pewno nie chodziło o sąsiada? Wydawał mi się podejrzany.
Ściągał lampki przed walentynkami.
Myślę, że to pan miał zginąć.
Tylko się panu poszczęściło.
Ma pan długi?
- Hazard? - Gdzie tam.
- No to narkotyki. - No dobra.
Macie mnie.
Statyny i jakieś proszki na refluks.
Ale zabiłbym za jajecznicę.
Cztery łyżki masła, pieprz, tościk.
Rezygnuje z diety.
Chyba wie, że już po nim.
Dlaczego nie da nam sobie pomóc?
No dobrze, Arthurze.
Możesz iść.
Sugeruję jednak, żebyś został. Tu jesteś bezpieczny.
Dziękuję za pomoc.
Znajdę drogę do wyjścia.
Uważaj na siebie.
Masz plany na weekend?
Jeremy ma wpaść.
No to miło.
Zrobię schab.
- Z rozmarynem i tymiankiem. - Próbowałaś w jogurcie?
Mięsko jak ta lala.
- Dotarł do windy? - Jasne.
- Prowadzisz? - A kto?
No dobrze.
O nie.
A tobie co?
Moment!
- Cześć. - Hej, Luke.
Co tam?
Dwie ofiary w Decatur.
Facet zabił pannę,
czekam tylko na potwierdzenie.
- Nic nie wiem. - Wiem.
Masz na głowie tę bombę, nie?
Dziwna sprawa.
Dobrze wyglądasz.
Dzięki.
Trochę niezręcznie.
Faith, przedstawisz mnie koledze?
Will Trent? Luke Sullivan. Atlanta Star Standard.
Sporo wiesz, Luke.
Nie wiem tylko, dlaczego Faith nie oddzwania.
No proszę.
Żadnych ubytków. Piona.
Dodają do wody fluor?
Nie widziałem, żebyś mył zęby.
- Myję, tato. - Jasne.
Tata Macy mówi, że fluor zabija.
Bo to kretyn. Po co z nim gadacie?
Lubi się z mamą.
- W sensie? - Ciągle go odwiedzamy.
Z mamą?
Też tam bywa?
Macy ma wielką trampolinę.
A ma mamę?
Tak, w niebie.
W niebie?
Też ci tragedia.
Wiedziałeś?
Co cię to obchodzi?
I tak nie gadasz z mamą.
Może stąd wyjdziemy?
Wpadnij do mnie na drinka.
Czego słuchasz?
Notatek ze sprawy.
Powtarzasz je sobie?
Nie przeszkadzaj.
Tak jest.
Chcesz mi opowiedzieć o tym Luke’u?
Nie.
Kawał ciacha.
Skończ już.
Daj spokój, mów.
To była miła, dwudniowa randka. Było, minęło. Kropka.
Dziękuję. Można?
Spójrz na tego kretyna.
Zero instynktu samozachowawczego.
Siedzi przy oknie i czeka na śmierć.
Jakim cudem jeszcze żyje?
- Idziemy? - Chodź.
Cześć, Arthurze.
Śniadanie na kolację?
To już nękanie. Jak mnie znaleźliście?
Śledzimy cię od godziny.
Jak można nie zauważyć? Mam jaskrawożółty wóz.
Byłeś w biurze, zabrałeś tę torbę.
- Co w niej jest? - Bielizna.
Bielizna. Skąd te nerwy?
Tak wygląda człowiek pewny jutra.
Nie podzielam optymizmu.
Ktokolwiek schrzanił atak, spróbuje raz jeszcze.
Możemy ci pomóc.
Często nękacie sąsiadów ofiar
czy po prostu mam szczęście? Kelner.
Ja zapłacę.
Tuż przed śmiercią nie wypada.
Agent Trent nie ma karty?
- Wolę gotówkę. - Franklin dzwonił.
- Jasne. - Gotówkę?
To gorzej niż z giełdą.
Trzeba utrzymywać rozsądne zadłużenie i regularnie je spłacać.
Tak się buduje zdolność.
Tak krytykujesz gotówkę, a masz tu jej całą torbę.
Mam tu bieliznę.
- Mitchell. Co tam? - Zostawcie mnie.
Patrz czasem w lusterko i nie daj się zabić.
Trent miał rację co do miejscówki.
Zidentyfikowałem wóz.
- Czyżby niebieski dodge charger? - Co to za czary?
Will!
Wóz!
Padnij!
Powiesz mi w końcu prawdę?
Arthurze, mów. Prawie zginąłeś.
Wiesz, że to dziś już drugi raz?
Kogo chronisz?
- Bo nie siebie. - Dowiemy się. Sprawdzimy twoje kontakty.
Znajomych, rodziców, klientów, dzieci.
Weź te pieniądze.
Wpłać je na konto w banku Southern Bedrock.
Zabiją mojego syna.
No dobrze. Spokojnie.
Co się stało?
Rok temu poszedł siedzieć za narkotyki.
Potem ktoś do mnie zadzwonił z zastrzeżonego.
Żądał pięciu tysięcy miesięcznie. Inaczej skrzywdziłby Milesa.
Nie potraktowałem tego poważnie.
A Milesa pobito.
Przykro mi.
Miałem milczeć, bo go zabiją.
Od tamtej pory płacę.
To dlaczego ktoś chce cię zabić?
W zeszłym tygodniu w banku zaczepiła mnie kobieta.
Pytała o Milesa.
Mówiła, że o wszystkim wie, że chce pomóc.
- Znasz nazwisko? - Nie. Babka po 30. Azjatka.
Sprawdzimy monitoring. Znajdzie się.
Syn siedzi za narkotyki, a teraz go zabiją.
Muszę z nim porozmawiać.
Pomożesz mi?
Oczywiście.
Poradzimy sobie.
Tyle wiem o ojcu Macy.
Harris Bordner.
Samotny ojciec. Kierownik projektu w firmie logistycznej.
Pił w miejscu publicznym 14 lat temu.
Sprawdziłeś akta?
- Po to są. - Co tu robisz?
Byłam u kapitana.
On podejrzewa żonę o romans.
Poważnie?
A co? Jest dobry w te klocki.
Jakie masz dowody?
- Kumpluje się z facetem. - O którym nie mówiła.
Termostat wskazuje, że ktoś włącza klimę
we wtorki i czwartki od 14 do 15.
Myślisz, że się zakrada na małe co nieco z sexy tatuśkiem?
A seks jest tak dziki, że muszą włączać klimę.
Bardzo śmieszne. Dowiem się.
- Śledzę jej auto. - Nie.
To nie sprawa zabójstwa.
Pogadajcie jak dorośli.
Żeby pomyślała, że jej nie ufam?
- Przecież nie ufasz. - To ona.
- Hej, słońce. - To ja...
Jasne, przywieź go. Max uwielbia komisariat.
A czemu?
Masz jakieś plany?
No tak, tańce Coopera. Jasne.
Kocham cię.
- Nie odpowiedziała. - Rany.
Nie podoba mi się to.
Daj znać, jak będzie połączenie wideo.
Agent specjalny Will Trent
Damon.
Cześć.
Weź to i wylej zawartość,
a butelkę wyrzuć. W rękawiczkach.
- Robi się. - Dzięki.
No dobra.
- Nie lubisz limoncello? - Dzień dobry.
- Co nowego? - Raport masz na biurku.
Streścisz?
Znamy pochodzenie C-4.
Rosyjskie, wojskowe.
Pewnie saperzy sobie dorabiają...
Nie przeszkadza ci to migotanie?
Oszaleć można, ale nie mam czasu się tym zająć.
- Co robisz? - Naprawiam, bo umiem.
Zasługujesz. Odłącz.
Nie tylko bomby, co?
Sporo majsterkujesz.
Tak. Dorastałam na wsi.
Tata wolałby być wege, niż wyrzucić toster.
Sam wyremontowałem werandę.
Też ze wsi?
Z bidula. Też nie wyrzucamy.
Mogę o coś spytać?
- Kto wysłał ci taką flaszkę? - James Ulster.
Ten zabójca?
Trochę to straszne. Po co?
Nie będę udawał, że go rozumiem.
Ściemniasz, ale niech będzie.
Jeszcze jedno pytanko.
Ty i Polaski nadal jesteście parą?
Od jakiegoś czasu nie.
Żałujesz?
Książkę piszesz czy co?
Tylko pytam. Chcę cię poznać.
Na przykład ciekawostka o mnie. Uwielbiam kolacje.
Jasne.
Lubię taniec i wędrówki.
Może cię zaskoczę, ale rzucam toporkami.
Nie rozumiem.
Pomagam ci gdzieś mnie zaprosić.
- Naprawiłaś. - No pewnie.
Agentko Dawson, prowadzę tę sprawę.
Nie powinniśmy się spotykać.
Mamy połączenie.
- Wszystko w porządku? - Tak, tato.
- A u ciebie? - O mnie się nie martw.
Nic ci nie grozi. Kocham cię.
Ja ciebie też. Nie mogę się doczekać,
aż wyjdę na warunkowym i cię zobaczę.
- Na warunkowym? - Skoczymy...
- Syn coś powiedział? - Nie.
Kilka dni temu znów go pobito.
Sprawcy ponoć nieznani.
Biedaczysko się boi. I słusznie.
Od wczoraj jest w izolatce.
Sprawdziliśmy te telefony do Arthura.
Dzwoniono z telefonu na kartę, z więzienia.
Stamtąd kierują operacją.
- Zamachami też? - Też.
A ty dokąd?
Muszę pomyśleć.
Forma coraz lepsza.
Cześć. Co tu robisz?
Chyba kupię karnet.
Pomyślałem, że się rozejrzę.
Pamiętasz tamtą sprawę więziennego gangu?
Los Diamantes. Co z nim?
Zlecali zamachy z więzienia?
Tak. Atakowali głównie wrogich dilerów fentanylu.
Mam podobną sprawę.
- Złapałaś ich? - Nie.
Więzienie to ślepy zaułek.
Kto z nami gada, płaci życiem.
Tak myślałem.
- Jak plecy? - Nieźle.
Nie mogę tylko siedzieć, stać, skakać i kucać.
A jak ręka?
Kiedy ostatnio pływałeś w basenie?
- Prowadzę dochodzenie. - Jest 22.
Choć przez chwilę nie bądź sobą.
Przykro mi.
Nie potrafię.
Cykor.
Nie umiesz pływać?
O to chodzi.
To potrwa, drogie panie. Ma spinki.
Spokojnie. To pierwszy etap z 20.
Zrób sobie kilka długości.
Kilka?
- Może wrócę jutro? - Może.
Nigdy nie mieliśmy tak długiej przerwy...
Od seksu? Fakt.
- Jak ci z tym? - Dziwnie.
Przyzwyczajam się do samotności.
A tobie?
Podobnie.
Choć nie unikam innych.
Inni są głupi.
Strasznie.
Choć ktoś się pojawił.
Cricket Dawson, z saperów. Chce się ze mną umówić.
- Niezręcznie jak cholera. - Idź.
Jasne.
Dołączysz?
No co?
- Co w tym złego? - No pewnie.
Rozmawiałam z Hellerem.
Za tydzień mam sprawnościówkę.
To dobry pomysł?
Muszę wrócić do pracy.
Musisz też wyzdrowieć.
Jak, jeśli znów zacznę brać?
Wiesz, że tak będzie, jeśli nie znajdę zajęcia.
Powinieneś to zrozumieć.
W sensie?
Nawet nie drgnęła ci powieka na wieść, że twoją matkę zamordowano.
Po prostu pracowałeś dalej.
A co miałem zrobić?
Zapłakać, wrzasnąć, schlać się. Cokolwiek.
Udawanie, że nic się nie stało, to reakcja na traumę.
Kłócimy się o to, kto jest bardziej walnięty?
Nie musimy się kłócić.
Wiadomo, że ty.
Nie, dziękuję.
Daj spokój.
Co nabroiłem?
Nic, Luke.
Jesteś w porządku.
Idealny materiał na weekend.
Było super.
Obserwuję cię na Instagramie.
Często tak spędzasz weekendy. Z różnymi ludźmi.
No dobrze.
Teraz przynajmniej znam powód.
- To sprawa osobista czy... - Mam coś dla ciebie.
Ponoć szukasz rosyjskich komandosów.
- Skąd wiesz? - Ja tu wiem wszystko.
Pisałem kiedyś artykuł o byłych żołnierzach z Europy Wschodniej.
Współpracują tu z gangusami.
Część z nich mieszka w Mechanicsville.
Oto gałązka oliwna.
Dziękuję.
To może się przydać.
- Ekstra. To skoczymy na drinka? - Pracuję.
Nie urwę się do baru.
Tak sądziłem. Nie musisz się urywać.
Przyniosłem bourbon.
To jak, masz szklanki
czy walimy z gwinta jak w liceum?
- Wiesz, że za dużo pijesz? - Twój wybór.
Momencik. Miał być bourbon.
To żytnia whiskey.
Zupełnie inna para kaloszy.
Czyżby?
Owszem. Zamknij drzwi.
Wspaniale. Zaraz będę.
Ormewood dzwonił.
Znaleźli porzuconego chargera. Jest na dole, na parkingu.
Saperzy go sprawdzili. Nasza kolej.
- Informuj mnie. - Jasne.
Zidentyfikowaliśmy kobietę z banku.
Emily Chu.
Jej brat siedzi w tym samym więzieniu co syn Arthura.
Siedzę w samochodzie, Janet.
Korków nie przeskoczę.
Będę za dziesięć minut.
Dziesięć minut.
Tak?
Emily, mówi agent specjalny Will Trent z GBI.
Uważam, że ktoś chce cię zabić.
Nie wsiadaj do samochodu.
Już wsiadłam.
Nie odpalił, wydał tylko dziwny dźwięk.
W twoim samochodzie jest bomba.
Nie wolno ci się ruszać.
Że co?
Ewakuować całą przecznicę.
- To głupie. - Nie. To konieczne.
Dam cię na głośnik.
Co tu właściwie robisz?
Ufam ci, ale muszę z nią porozmawiać,
zanim umrze.
Nikt nie umrze.
To już zależy od ciebie.
Słuchacie 92,6...
- Witaj. - Dzień dobry.
Nazywam się Cricket Dawson. Zaraz rozbroję tę bombę.
Czy ja umrę?
- Nie. - No dobrze.
Tamto kliknięcie oznacza,
że siedzi pani na płytce, która działa jak detonator miny.
Nic pani nie będzie...
- O nie. - ...o ile pozostanie pani w aucie.
Teraz ostrożnie otworzę drzwi.
Dobrze.
- Dobrze. - Powoli.
Sam wiesz, jak to jest.
Marissa uważa, że Darius, z którym jest od siedmiu lat...
Emily, jestem Will Trent, agent specjalny. Zadam ci kilka pytań.
Teraz?
Smakuje, kiciu? No pewnie.
Znalazłeś współlokatorów, Barney?
Trwało to wieki, ale znalazłem wóz.
Ogarnijcie jakąś mapę.
Znam swój system na pamięć.
Lepiej mieć go jednak na papierze.
Znalazłeś coś?
Niewiele, ale mam to.
Fani wypieków Grandma Millie’s.
Kto ich nie lubi?
Mają lokal w Mechanicsville?
Dlaczego tam?
Znajomy dał mi cynk...
Mówi agentka Mitchell, GBI.
Opiszę dwóch białych mężczyzn.
Może to wasi klienci.
- Bez palca. - Rosjanie.
- Jeden łysy, drugi z bródką. - Palec.
Jeden nie ma palca lub dwóch.
Naprawdę?
Zaraz będziemy.
Długo jeszcze?
Agentko Dawson, jak idzie?
Powoli, ale w dobrą stronę.
Tak, jak powinno być.
Dlaczego skontaktowałaś się z Arthurem Highsmithem?
Mój brat siedzi z jego synem.
Ktoś do mnie zadzwonił.
Groził, że jeśli nie wpłacę mu 3000 $ na konto,
mój brat zginie.
A teraz sama umrę.
Nie.
- Posłuchaj. - Ja umrę!
- Nie umrzesz. - Nie.
- Wszystko będzie dobrze.
Nie będzie.
Nic ci nie grozi.
Mogę wyłączyć to dziadostwo?
Nie ruszaj niczego na desce.
Wypytuje mnie pan, bo mogę zginąć?
Zginąłbym z tobą.
Nie widzi mi się to. A tobie?
Mówię, że nikt nie zginie.
Posikałam się.
Emily.
My też. Ja dziesięć minut temu.
Dawson, zmoczyłaś się?
- Jasne. - I co?
Siedzimy sobie w cieplutkich kałużach. Jest miło.
Wszystko gra.
Już niedaleko. Widzę detonator.
Naprawdę?
Kontaktowałaś się z innymi?
Coś może im grozić.
Tak. Mark Russi, Tova Feldman i Vivian Marcus.
Należymy do tej samej grupy wsparcia.
- Słyszałaś? - Tak jest.
Mamy trzy nazwiska.
Znajdźcie ich i ich auta. Spodziewamy się ładunków.
Teraz odetnę przewód detonatora, dobrze?
- Dobrze. - Jeden, dwa...
Załatwione. Jest bezpiecznie.
- Dziękuję. - Świetnie się spisałaś.
Bardzo wam dziękuję.
To było...
Sexy?
Agentko Dawson, z chęcią zjem z tobą kolację,
rozbroję kolejną bombę i odbędę stosunek.
Jeśli chcesz.
Trent.
Mamy zamachowców. Jeden rzeczywiście stracił palce,
a drugi zgubił kolczyk.
Pospiesz się. Zrobiło się groźnie.
Zamachowcy mają armię prawników i zapas C-4 na tuzin bomb.
Cricket, to cię zainteresuje.
To ich książka kucharska. Lista wykonanych bomb, szkice nowych.
Proszę. Bomba dla Emily Chu.
Co widzisz?
To skomplikowane projekty.
Ambitna ekipa.
Will, spójrz.
Rzadki widok.
Jutro wszamałbym placek brzoskwiniowy.
Zegar podpiął się do klubu książki.
Wsuń ciche myszy na ruchome łóżka i wynocha. Jasne?
Czwarty lutego, godzina 14.05.
To 18 godzin przed pierwszą bombą.
Brzmi jak szyfr.
Więzienny żargon.
- Cześć wam. - Hej.
Wybaczcie, byłem w terenie.
Max, skocz sobie po przekąskę.
Kurczę, balanga.
Ale mnie wkurzył.
Dwa razy w tygodniu olewa geometrię, żeby pograć sobie na xboksie.
Wrzucę tę konsolę do basenu.
We wtorki i czwartki?
- Tak. - O 14?
- Tak. - Max sobie wtedy gra?
Niestety.
No dobrze.
Cóż.
Co cię tak bawi?
Uśmiejesz się.
Ktoś wtedy przestawiał termostat.
I co?
Cooper gadał jakieś głupoty o Harrisie, ojcu Macy.
Bałem się...
Bałem się, że masz romans.
Wybacz, to...
Nie oceniaj.
No... Michael.
Co jest?
Poważnie?
To prawda?
Nie tutaj.
Dobrze?
- Muszę iść. Pogadamy... - Co?
Pogadamy wieczorem.
Gina.
Zaczekaj.
Przepraszam. Mama i ja...
Znalazłem ten nadajnik w aucie mamy.
Brawo, tato.
- Popełniłem błąd. - To twoja wina.
- Ciszej. - Hańbisz mundur!
Schowaj się gdzieś w kącie i weź się za lekcje. Już.
Już!
- Mają prawników? - Nie chcą słyszeć o ugodzie.
Kogoś za kratami boją się bardziej niż nas.
Wiadomo coś o autach?
Dwa są już obstawione. Jednego szukamy.
Już nie.
Vivian Marcus zalega z 26 mandatami za parkowanie.
Wóz jest na dole.
- Na parkingu. - Ewakuuj budynek.
Wszyscy mają opuścić budynek.
Wezwać straż i zabezpieczyć okolicę.
SKONFISKOWANE POJAZDY
Ekipa już jedzie?
Tak, ale musimy znaleźć bombę.
Nie wiadomo, ile mamy czasu.
- Gdzie się schowałyście? - Barney.
Skup się.
Szukam niebieskiej toyoty tacomy. Przywieziona wczoraj.
- Mów. - Co się dzieje?
Możliwe, że jest w niej bomba.
- Jaki kolor? - Poradzę sobie.
- Uciekaj. - Moje kotki.
Barney, zajmę się kotami!
Cricket.
Taka bomba może zburzyć budynek?
Nie martwię się bombą,
tylko innymi materiałami.
To znaczy?
W bakach samochodów jest z 20 000 litrów paliwa.
Jeśli dojdzie do zapłonu, budynek runie.
Wszystko gra? Spanikowałeś?
Czy koty wyczuwają C-4?
Owszem.
Bingo.
Faith, znaleźliśmy bombę. Masz sześć minut.
Przyjęłam. Sześć minut!
Jaki plan?
Rozbroję bombę.
A jeśli nie, to zaniosę bombę do biura. Ograniczę szkody.
Ja ją zaniosę.
Ja tu jestem saperką.
Chcesz się kłócić czy działać?
W porządku.
Co mam robić?
Max!
Widziałeś mojego syna?
Max!
Potrzymaj lusterko.
O tak.
No dobrze.
A teraz mów.
O co chodzi z Ulsterem?
To nie jest odpowiedni moment.
Nie umiem pracować w ciszy.
Mam tu ultraniebezpieczną bombę, więc mi nie odmawiaj.
Próbuje się ze mną skontaktować.
Wysyła kartki, prezenty, nawet perfumy.
Miły gość. Czemu akurat ty? Przecież go zapuszkowałeś.
Ciężko mi się skupić
przy tym liczniku.
Mów dalej.
Ulster.
Sądzi, że może być moim ojcem.
No to grubo.
Myślałeś o badaniu DNA?
Tak.
Wtedy bym wiedział. Tylko nie wiem, czy chcę wiedzieć.
Jasne. Wiem jedno.
Prawda niczego nie zmieni.
Sam o sobie decydujesz.
Jesteś Will Trent.
Gotów?
I...
O nie. Obwód składany.
Ruchy.
Faith, dwie minuty.
- Miało być sześć! - Są dwie.
Co to za obwód?
Unieszkodliwienie jednego aktywuje drugi.
Ile ich jest?
Teraz nie da się oszacować.
Weź piłkę do metalu.
Wytnij bombę na wypadek planu B.
- Ormewood, dwie minuty! - Nie ma Maxa.
- Co? - Nie ma go.
- Max! - Max!
Do dzieła.
- Szlag. - Faith, 30 sekund.
Przyjęłam, 30 sekund.
Musimy iść. Może już wyszedł.
Idź sama. Nie zostawię go.
Max!
Max. Jestem, synku. Jestem.
- Nie mogłem wyjść i... - Już dobrze.
Przepraszam cię. Wszystko będzie dobrze.
Ani drgnie.
Parę rzędów dalej widziałam łom na pace.
Leć po niego.
Na której pace?
Gdzie?
Cricket, mów. Gdzie?
Cricket.
Co ty wyprawiasz?
Przemów mu do rozsądku.
Jesteś w szoku.
Nic mi nie jest.
Bzdura.
Zwolnij trochę.
Mam robotę.
Uderzysz mnie? Śmiało, wal. Wezwę policję.
Zrób to, a cię zabiję.
Tak? A kto cię zastąpi?
Will, na pomoc!
- Zostaw mnie! - Wracaj tu! Gówniarze.
Ucierpiał ktoś jeszcze?
Max Ormewood ma lekki wstrząs, poza tym nikt.
Nawet te głupie koty Barneya.
Teraz martwię się tylko o ciebie.
Nie mam wyjścia. Cricket...
Ocaliła mi życie, rozumiesz?
Muszę znaleźć zleceniodawców.
W GBI są też inni agenci.
- Boże, twoja twarz. - Nic mi nie jest.
To droga donikąd.
Nikt tam z tobą nie porozmawia.
Nieprawda.
Znam kogoś, kto tylko czeka na okazję.
Will.
Przyszedłeś.
Prezenty dotarły?
Cześć, James.
Napisy: Konrad Szabowicz