‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(ตอน 12)
‎จากนี้ไป เรามาเยี่ยมพ่อกันบ่อยๆ นะ
‎แม่จะปลีกเวลามา
‎อือ
‎ว่าแต่เรื่องสอบเข้ามหาลัยเป็นไงบ้าง
‎เขาให้ทุนค่าเทอมไหม
‎อือ แต่หนูคิดว่าจะเข้าทีมกีฬาอาชีพแหละ
‎ได้เงินรายปีเยอะด้วย
‎ถ้าได้อยู่ทีมเดียวกับยูริมก็ดี…
‎ทีมกีฬาอาชีพอะไรกัน
‎แกจะไม่ต่อมหาลัยเหรอ
‎มหาลัยให้ทุนแค่ค่าเทอม…
‎อย่าพูดจาเพ้อเจ้อ เรื่องเงินใช่ปัญหาที่ไหน
‎แกคิดจะฟันดาบไปจนเมื่อไหร่ ‎ถึงได้ไม่ต่อมหาลัย ฮะ
‎แกต้องเรียนต่อ จะได้มีช่องทางทำมาหากิน
‎แม้จะเลิกฟันดาบไงเล่า
‎- ให้ตาย ‎- ทำไมแกคิดตื้นๆ แบบนี้
‎คิดตื้นอะไรอีกเล่า
‎ทำไมหนูต้องเลิกฟันดาบด้วย ‎หนูจะฟันดาบต่อเหอะ
‎โอ๊ย หงุดหงิด ไม่ต้องชวนคุยแล้ว
‎โอ๊ย ฉันล่ะกลุ้มใจ
‎(สู้ๆ ม.ปลายแทยัง)
‎ยูริม
‎เธอคิดจะเรียนต่อมหาลัยไหม
‎จะได้ทุนเต็มจำนวนเลยนะ
‎ทุนการศึกษากับเงินรายปี ‎มันเทียบกันไม่ได้หรอก
‎อีกอย่าง ฉันต้องรีบหาเงินด้วย
‎ที่จริง พูดถึงเรื่องเงิน ‎การโอนสัญชาติดีสุดเลยนะ
‎ได้เงินงามๆ เลย
‎โธ่ แต่จะเปลี่ยนสัญชาติเพราะเงิน ก็เกินไป
‎ก็จริง
‎ว่าแต่ทำไมเหรอ เธอจะต่อมหาลัยเหรอ
‎อือ
‎ใจฉันก็อยากเข้าทีมกีฬาอาชีพนะ ‎แต่แม่กำชับให้เข้ามหาลัยน่ะสิ
‎จริงเหรอ
‎ถ้าจะเข้ามหาลัย ‎ต้องสอบเอนทรานซ์ไม่ใช่เหรอ
‎อือ ฉันต้องทำให้ได้ 80 คะแนนขึ้น
‎ก็คือ 80 คะแนน เต็ม 400 น่ะเหรอ
‎จะทำยังไงให้ได้
‎ก็คงต้องแก้โจทย์วิชาภาษาเกาหลีแหละ
‎เฮ้อ ชาติไหนฉันจะอ่านเนื้อหาน่าเบื่อนั่นจบ
‎นี่ อีเยจี
‎บอกแล้วใช่ไหม ถ้าพูดแบบนั้นอีก ‎ฉันจะไม่ยอมอยู่เฉยแล้ว
‎กล้าพูดคำว่าลาออกไม่หยุดปากได้ยังไง
‎ที่เธอเอาแต่พูดแบบนั้น ‎เพราะสภาพจิตใจเธอมันพังยับไง
‎โค้ช จริงๆ นะคะ
‎หนูคิดเรื่องนี้จริงจัง
‎และลำบากใจกว่าจะบอกโค้ชได้
‎ถ้าเอาเวลาที่คิดแบบนั้นมามุ่งมั่นกับการซ้อม
‎เธอคงไม่ตกต่ำหรอก
‎ลองเธอพูดแบบนั้นอีกทีสิ
‎ฉันไม่อยู่เฉยจริงๆ
‎เข้าใจไหม
‎(ขอเป็นกำลังใจให้กับความฝัน ‎และความหวังของทุกคน)
‎ฉันพูดออกไป
‎เพราะรู้สึกว่าฟันดาบไม่ใช่ทางฉันจริงๆ
‎แต่โค้ชก็เอาแต่บอกให้หยุดพูดเหลวไหล
‎ให้ฉันอดทน เพราะมันก็แค่ช่วงตกต่ำ
‎เยจี
‎เธออยากเลิกฟันดาบจริงๆ เหรอ
‎ฉันไม่สนุกกับการฟันดาบอีกแล้วค่ะ
‎ฉันเสียดายเวลาที่อยู่ในโรงยิม
‎ถ้าโค้ชยอมให้เข้าห้องเรียน
‎อย่างน้อยฉันคงได้ฟันดาบไป ‎หาเส้นทางอื่นไปด้วย
‎แต่เราไปเข้าเรียนก็ไม่ได้
‎ฉันเลยคว้าน้ำเหลวทุกทางค่ะ
‎ฉันเองก็ร้อนใจ นี่มันชีวิตฉันเลยนะคะ
‎เธอคงลำบากแย่เลย
‎ขอโทษนะที่ฉันไม่รู้เลย
‎เรามาหาวิธีด้วยกันนะ
‎วิธีที่ว่านั่นน่ะค่ะ
‎คือ…
‎ถ้าตั้งแต่พรุ่งนี้ไป ฉันไม่มาซ้อมฟันดาบ ‎จะเกิดอะไรขึ้นคะ
‎พี่
‎วันนี้ก็น่ารักตามเคยเลยนะครับ
‎นี่ นายถ่อมาถึงบริษัทแล้วเรียกหา ‎คนกำลังทำงานทำการงั้นเหรอ
‎ใครสั่งใครสอนอะไรแบบนี้
‎ใครจะสอนล่ะครับ ‎มันติดมาแต่เกิด เหมือนหุ่นพี่แหละครับ
‎ไอ้นี่ สรุปนายมาทำไม
‎ผมมาซื้อของแถวนี้นิดหน่อย เลยแวะมาครับ
‎พี่ลงชื่อขอรูปถ่ายนี่ครับ
‎รูปเดี่ยวนาฮีโดหนึ่งรูปถ้วน
‎น่าเข้าใจผิดสุดๆ
‎ฉันขอรูปนี้เพราะเห็นว่าไม่มีใครเอาไง
‎ต้องจ่ายเท่าไรล่ะ
‎โธ่ พี่
‎ผมได้สารภาพรักยูริมเพราะพี่ทั้งคน
‎- ผมบอกแล้วไงว่าจะตอบแทน ‎- แค่ 300 วอนเองไหมเหอะ
‎พูดอะไรแบบนั้นครับ 320 วอนต่างหาก
‎อือ เอาเป็นว่าฉันซึ้งในน้ำใจนาย ‎ว่าแต่มาซื้ออะไรถึงที่นี่
‎นี่น่ะเหรอครับ
‎ผมซื้อของสุดเด็ดมาครับ
‎สักอย่างก็แล้วกัน
‎เสื้อยืดที่นักโทษแหกคุกชินชางวอน ‎ใส่ขณะถูกจับกุม
‎กลายเป็นที่นิยมในหมู่วัยรุ่น
‎เกิดปรากฏการณ์ที่เรียกว่า ‎"ชินชางวอนซินโดรม" ทั่วประเทศ
‎จนถึงขั้นมีการผลิตเสื้อยืดเลียนแบบ
‎ขายดิบขายดีในท้องตลาดครับ
‎รีบเข้ามา
‎ทำดีๆ สิ
‎- ดูสิ ‎- ซื้อมาเหรอ
‎เยจีหายไปไหน
‎เธอไปเข้าเรียนค่ะ
‎อะไรนะ เข้าเรียนเหรอ
‎เยจี…
‎ที่เธออยากเลิกฟันดาบ
‎เธอจริงจังนะคะ โค้ช
‎เธออยากไปเส้นทางอื่นค่ะ
‎หวังว่าโค้ชจะยินยอมให้เธอไปนะคะ
‎เฮอะ ให้ตาย เจอมาหมดทุกรูปแบบจริงๆ
‎นี่ เธอเป็นใครถึงมาตัดสินเรื่องนั้น
‎จะบอกว่าเธอฟันดาบเก่ง แต่เยจีไม่เก่ง ‎เลยสมควรลาออกงั้นเหรอ
‎ไม่ใช่ค่ะ
‎หนูสนุกกับการฟันดาบ
‎แต่เยจีไม่สนุกกับการฟันดาบอีกแล้ว
‎หนูเลยคิดว่าให้เธอออกดีกว่าค่ะ
‎เยจีไม่สนุกตั้งแต่แรกหรือเปล่าล่ะ
‎ฝีมือแกไม่กระเตื้อง ‎เป็นแบบนั้นจนจมอยู่ในช่วงตกต่ำ
‎เพราะงั้นแกถึงเกลียดมันขึ้นมา
‎การจัดการกับสภาพจิตใจแบบนั้น
‎ก็เป็นงานฉันเหมือนกัน
‎การช่วยให้เด็กไม่ยอมแพ้ ‎และมุ่งมั่นท้าทายต่อไป นั่นแหละงานฉัน
‎สำหรับเยจี ‎การยอมแพ้ก็เป็นเรื่องท้าทายนะคะ
‎นักกีฬาเจอเส้นทางของตัวเองเร็วกว่าคนอื่น
‎และอยู่ในเส้นทางนั้นมาทั้งชีวิต
‎จนตอนนี้ สิ่งเดียวที่เราถนัดคือกีฬาค่ะ
‎สำหรับพวกเรา
‎ไม่มีอะไรท้าทายยิ่งกว่าการยอมแพ้แล้วค่ะ
‎การยอมแพ้คือความท้าทายงั้นเหรอ
‎พูดซะสวยหรูเชียว
‎ถ้างั้นความใจสู้ล่ะ
‎คือความโง่เง่าหรือเปล่า
‎โกยูริม ไปลากตัวอีเยจี ‎มาจากห้องเรียนเดี๋ยวนี้
‎ไม่ได้ยินหรือไง
‎ขอโทษค่ะ
‎จนกว่าโค้ชจะปล่อยเยจีไป
‎หนูเองก็จะไม่เข้าฝึกซ้อมตั้งแต่วันนี้ค่ะ
‎อะไรนะ
‎ที่โค้ชห้ามเราเข้าเรียน ‎แค่เพราะเราอยู่ชมรมกีฬา
‎หนูรู้สึกว่ามันแปลกมาตลอดค่ะ
‎ยัยพวกนี้กินยาผิดยกแก๊งเหรอ ‎หยุดตรงนั้นเลยนะ
‎โกยูริม
‎มัวทำอะไรอยู่ ไปจับตัวมาสิ
‎หนูเองก็จะไม่เข้าฝึกซ้อม ‎จนกว่าโค้ชจะยอมปล่อยเยจีไปค่ะ
‎ขอโทษด้วยค่ะ
‎รีบมานั่งสิ
‎ทำอะไร
‎การกระทำสำคัญกว่าคำพูด
‎ฉันว่าเธอทำถูกแล้ว
‎มองแค่ฉันพอ ถึงจะไม่หล่อตามมาตรฐาน ‎แต่ตรงสเปกเธอ
‎(มองอะไร)
‎เฮ้อ เบื่อชะมัด
‎ไม่อยากเชื่อเลยว่า ‎เรียนในโรงเรียนมา 12 ปีแล้ว
‎ยังมีโรงเรียนอื่นให้ไปต่ออีก
‎แต่นี่เป็นฤดูร้อนสุดท้าย ‎ที่จะได้ใส่ชุดนักเรียนแล้วนี่นา
‎ฉันแอบเสียดายอยู่นะ
‎- นี่ มุนจีอุง ‎- นี่
‎นายเล่นแบบนี้เลยแฮะ
‎หาทำเก่งจริงๆ
‎นี่ ขอดูเต็มตาหน่อยสิ ถอดชุดนักเรียนออก
‎เฮ้อ อะไรกัน
‎- โห ‎- แค่นี้พอไหม
‎นี่ ฉันทำแบบนั้นบ้างดีไหม
‎ทำแบบนั้นด้วยดีไหม
‎- ไม่เหมาะกับนาย ‎- จีอุง ฉันจัดด้วยดีไหม
‎เฮ้ย ไปเถอะ
‎ใส่ให้ดีๆ
‎นายมานี่มา
‎นี่นาย
‎ใส่เสื้อนักโทษแหกคุกเหรอ
‎คือว่า…
‎ไอ้นี่
‎ไอ้เด็กประสาทเสีย
‎นี่ เห็นโรงเรียนเป็นเรื่องล้อเล่นเหรอ
‎ฮะ ไอ้เด็กเวร
‎เด็กอย่างนาย มันต้องโดนตีปางตาย ‎ถึงจะได้สติขึ้นมา
‎หยุดนะคะ
‎บอกให้หยุดไงคะ
‎จะทุบตีนักเรียนแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่คะ
‎คุยกันดีๆ ก็ได้ ทำไมต้องลงไม้ลงมือทุกที
‎ห้ามลงโทษในสถานศึกษามีผลบังคับใช้แล้ว ‎ไม่ทราบเหรอคะ
‎อะไรนะ
‎งั้นก็แจ้งความสิ
‎ลองแจ้งความดูสิ ยัยตัวดี
‎มองอะไร
‎นี่ ซึงวาน
‎ค่ะ โทรจากม.ปลายแทยังนะคะ
‎มีครูคนหนึ่งทำร้ายนักเรียนติดเป็นนิสัยค่ะ
‎ค่ะ
‎ฉันโทรแจ้งเองค่ะ
‎คุยกับฉันก็ได้ค่ะ
‎รีบเข้าห้องไปเลย เข้าไป ไปเรียนซะ
‎อะไรน่ะ ตำรวจมาทำไม
‎- รีบเข้าไป ‎- นั่นซึงวานไม่ใช่เหรอ
‎รีบเข้าห้องไปเดี๋ยวนี้
‎ตรงนี้มีสายตาจับจ้องอยู่มาก ‎เชิญที่ห้องพักครูก่อนนะครับ
‎พวกเธอก็ตามมานะ
‎ให้จีอุงไปห้องพยาบาลก่อนค่ะ
‎นายไปทายาที่ห้องพยาบาลซะ
‎ไม่ ฉันจะไปกับเธอ
‎ยูริม
‎พาหมอนี่ไปห้องพยาบาลทีสิ
‎อือ
‎- เชิญครับ ‎- ครับ
‎ซึงวาน เกิดอะไรขึ้นเหรอ
‎ไว้คุยทีหลัง
‎คือว่า
‎เขาใส่เสื้อเลียนแบบนักโทษแหกคุกมาโรงเรียน
‎- จะให้ผมทนดูเฉยๆ เหรอครับ ‎- พูดกันดีๆ ก็ได้นี่คะ
‎หรือจะลงโทษก็ยังได้
‎แต่ครูเริ่มจากการลงไม้ลงมือ
‎วันนี้ตีครั้งแรกหรือเปล่าล่ะคะ ‎ครูตีเด็กจนติดนิสัย
‎- พูดไปไอ้พวกนั้นมันไม่ฟังหรอก ‎- ตีแล้วเขาฟังหรือไงคะ
‎งั้นโรงเรียนนี้คงมีแต่นักเรียนดีเด่นแล้วสิ ‎เพราะครูเล่นตีเด็กไปทั่ว
‎ยัยเด็กนี่ ฉันอุตส่าห์เอ็นดู ‎เพราะเห็นว่าเรียนเก่ง…
‎ใช่ไหมล่ะคะ ครูไม่เคยตีหนูสักครั้ง ‎เพราะหนูคือที่หนึ่งของโรงเรียน
‎แต่คนไม่เคยโดนตีอย่างหนูนี่แหละค่ะ ‎ที่โทรแจ้งตำรวจ
‎ถ้าหนูโดนครูตี หนูจะเปลี่ยนไปด้วยไหมคะ
‎จะเป็นคนไม่มีปากมีเสียง ‎ถึงแม้โดนตีจนเลือดซิบหรือเปล่า
‎- ว่าไงนะ ‎- พอได้แล้ว จีซึงวาน
‎เธอไม่ได้โดนตีสักหน่อย ทำไมทำถึงขนาดนี้
‎ทำไมน่ะเหรอคะ
‎"ฉันจะปิดหูปิดตาเพราะไม่ใช่เรื่องของฉัน ‎อย่ามาข้องเกี่ยวกับฉันเป็นพอ"
‎หนูไม่อยากใช้ชีวิตแบบนั้นค่ะ
‎นักเรียน
‎เธอพูดกับครูแบบนั้นไม่ได้นะ
‎อีกอย่าง ถึงเธอจะเอาเรื่องนี้มาแจ้งตำรวจ
‎เราก็ทำอะไรไม่ได้นักหรอก
‎หมายความว่าไงคะ
‎มีการห้ามลงโทษในสถานศึกษาก็จริง
‎แต่อำนาจในการทำโทษทั้งหมด ‎ก็เป็นของโรงเรียนอยู่ดี
‎ว่าไงนะคะ
‎งั้นแปลว่าต่อให้โดนตีจนเลือดซิบ
‎นักเรียนก็ทำอะไรไม่ได้เลยสิคะ
‎อย่าทำตัวให้น่าตีก็จบแล้วไหม
‎เฮ้อ จะให้สั่งสอนแบบไม่ลงโทษได้ยังไง
‎โลกนี้มันเพี้ยนไปกันใหญ่
‎ผมเข้าใจครับ คุณครูคงลำบากกันมาก
‎ถ้าเป็นเมื่อก่อน ‎เรื่องนี้คงเป็นอะไรที่ไม่คิดไม่ฝัน
‎นั่นแหละครับที่ผมจะบอก
‎เฮ้อ ให้ตายสิ
‎พูดให้ดีๆ สิ
‎(รายงานคดีทำร้ายร่างกาย ‎หอพักแฮงดง ปี 1999)
‎สำนึกซะ
‎นี่ หยุดอยู่นิ่งๆ เลย
‎ฉันเห็นนะ
‎แหม ก็พี่หายไปนานนี่ครับ
‎ได้ยินว่าหลุดพ้นจากการเป็นเด็กฝึกแล้ว ‎มาที่นี่ทำไมล่ะ
‎นี่
‎(เครื่องดื่มชูกำลัง)
‎นักกีฬาคิมฮงจูถูกสอบปากคำ ‎โทษฐานเสพยาเสพติด
‎ผมได้ข่าวมาแบบนั้น
‎ฉันไม่รู้ เรื่องนี้ฉันไม่รู้
‎โธ่ พี่นี่นะ
‎- ไม่รู้จริงๆ ‎- พี่รู้น่า
‎สายสืบคิม
‎- ช่วยดีใจนิดหนึ่งสิครับ ‎- อือ
‎โอ้โฮ เวลาผ่านไปเร็วแฮะ
‎เพื่อนร่วมรุ่นขุดข่าวสน.ใช่ไหม
‎ร่วมรุ่นกันก็จริง แต่ไม่มีเยื่อใยครับ
‎ได้ข่าวว่าไปม.ปลายแทยังมานี่ครับ
‎อือ ฉันไปมา
‎เรื่องทำโทษในโรงเรียนใช่ไหมครับ
‎นายรู้ได้ไงเนี่ย
‎นั่นข่าวที่ผมตั้งตารอเลยนะครับ
‎พอเริ่มบังคับใช้การห้ามลงโทษในสถานศึกษา
‎พวกนักเรียนก็โทรแจ้งไม่กลัวใครหน้าไหน
‎สายสืบคิมคาบข่าวมาให้ผมเลยนะเนี่ย
‎ฉันเองก็เคยแต่ได้ยินมา ‎เพิ่งลงพื้นที่เองครั้งแรกเลย
‎นักเรียนที่โทรแจ้งชื่ออะไรครับ
‎จี…
‎อะไรแล้วนะ จีซึงวานมั้ง
‎ใช่ๆ จีซึงวาน
‎เป็นเด็กผู้หญิง แต่เอาเรื่องสุดๆ
‎ดื้อด้านยิ่งกว่าอะไร
‎ประวัติส่วนตัวล่ะครับ
‎- เด็กนั่น… ‎- พี่ ไม่เจอกันนานนะครับ
‎- อ้าว ‎- คดีอะไรเหรอครับ
‎อะไรเนี่ย มาสืบอะไร
‎พี่ ผมอยู่แผนกกีฬา ส่วนพี่น่ะแผนกสังคม
‎ผมแค่สงสัยในฐานะนักข่าวเอง
‎ก็คือ
‎ตอนนี้มีบังคับใช้การห้ามทำโทษ
‎พอไอ้พวกเด็กๆ โดนครูแตะนิดหน่อย ‎มันก็โทรแจ้งตำรวจกันแล้ว
‎เฮ้อ ไปกันใหญ่แล้วโลกเรา
‎สรุปว่าคดีนี้เป็นมายังไงครับ
‎เลขหมายที่ท่านเรียก…
‎- เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถ… ‎- จีซึงวาน ยัยเด็กนี่ทำไมไม่ยอมรับสาย
‎วันนี้เก่งมาก ฉันไปก่อนนะ
‎บ๊ายบาย
‎นักเรียนจีซึงวานใช่ไหม
‎ใครคะ
‎ผมนักข่าวจียุนซองจากเคบีวายครับ
‎วันนี้โทรแจ้งตำรวจ ‎เรื่องการทำโทษในโรงเรียนใช่ไหม
‎ผมอยากฟังเรื่องราวสักหน่อย ‎ขอสัมภาษณ์ได้ไหมครับ
‎สัมภาษณ์อะไรคะ
‎สถานการณ์เป็นยังไง ‎และทำไมถึงโทรแจ้งตำรวจ
‎เรื่องง่ายๆ ประมาณนั้นแหละ
‎ถ้าให้สัมภาษณ์ก็แปลว่า ‎เรื่องของฉันจะได้ออกข่าวใช่ไหมคะ
‎งั้นฉันก็จะบอกให้โลกรู้ว่า
‎แม้จะบังคับห้ามทำโทษ ‎แต่ก็ยังมีเหตุร้ายแรงอยู่ได้สินะคะ
‎ใช่ครับ แน่นอนอยู่แล้ว
‎ว่าแต่คุณเป็นนักข่าวจริงๆ เหรอคะ
‎อ้อ ผมยังไม่ให้นามบัตรสินะ
‎สักครู่นะครับ นี่ ผมนักข่าวจียุนซองครับ
‎ไม่ต้องให้สัมภาษณ์
‎พี่
‎เด็กนี่ลูกพี่ลูกน้องผม
‎- ฮะ ‎- เธอเป็นลูกพี่ลูกน้องผม
‎เพราะงั้นอย่าหลอกใช้น้องผม ‎เพื่อข่าวที่พี่อยากเขียน
‎นี่ หลอกใช้อะไรเล่า ฉันหลอกใช้ตรงไหน
‎พี่ไม่ได้จะแฉความร้ายแรง ‎ของการลงโทษในโรงเรียนนี่
‎พี่จะโบ้ยความผิดว่านักเรียนหยาบคาย ‎ที่โทรแจ้งตำรวจต่างหาก
‎จริงเหรอคะ
‎ก็ฉันได้ยินว่าเด็กสมัยนี้ ‎แค่โดนตีนิดหน่อยก็ฟ้องตำรวจไงเล่า
‎ฉันเลยทำไปเพราะแบบนั้น
‎งั้นต้องยอมทนโดนฟาดถึงขั้นไหนล่ะ
‎เกณฑ์อยู่ที่อะไรเหรอ
‎จะแจ้งได้ก็ต่อเมื่อเลือดอาบเหรอ ‎ถ้าแค่ช้ำๆ ก็ไม่ได้ใช่ไหม
‎นี่ ไม่ได้หมายถึงแบบนั้น ‎ฉันแค่พูดถึงสถานการณ์สังคมตอนนี้ไง
‎ผู้ปกครองยังค้านการห้ามทำโทษเลย ‎เพราะไม่อยากให้อำนาจของครูตกต่ำ
‎อำนาจของครูเหรอ
‎ก็สำคัญแหละครับ
‎แต่จะมีความหมายเหรอ ‎ถ้าอำนาจนั้นรักษาไว้ด้วยความรุนแรง
‎ไงก็เถอะ เคสตัวอย่างที่พี่ตามหาอยู่ ‎ไม่ใช่เคสนี้หรอกครับ
‎อีกอย่าง ผมรู้เพราะผมก็จบจากโรงเรียนนี้
‎ครูคนนั้นใช้ความรุนแรงจริงๆ
‎หาเคสอื่นเถอะครับ ‎เว้นแต่ว่าจะอยากปั้นน้ำเป็นตัว
‎ไปกัน
‎(โรงเรียนมัธยมปลายแทยัง)
‎บ้าเอ๊ย ไอ้เสาไฟฟ้านั่น
‎เธอเคยบอกว่าชีวิตไม่สนุก ‎สุดท้ายก็ก่อเรื่องน่าสนุกจนได้นะ
‎นั่นสิคะ
‎วันนี้ก็เลยมีหลายอย่างพังลง
‎ต่อให้ฉันโทรแจ้งว่าครูทำร้ายนักเรียน
‎ตำรวจก็ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง
‎คดีส่งต่อไปให้ศึกษาธิการ
‎แล้วศึกษาธิการ ‎ก็โอนกลับมาโรงเรียนอีกรอบค่ะ
‎มันอะไรกันเนี่ย
‎จะอะไรซะอีก ก็โลกที่เธอต้องเผชิญไง
‎ฉันว่าฉันค่อนข้าง…
‎ย้ำอีกทีว่า "ค่อนข้าง" นะคะ
‎ฉันคิดว่าฉันค่อนข้างฉลาดแล้วนะ
‎แต่ไม่ใช่เลย
‎ชีวิตเสียเปล่าชะมัด
‎ถ้ารุ่นพี่ไม่โผล่มา
‎ตอนนี้ฉันคงให้สัมภาษณ์แบบดี๊ด๊าอยู่แหง
‎ก็นั่นแหละ ถ้าเธอรับโทรศัพท์คงดีมากแน่ๆ
‎ฉันกะว่าจะเตี๊ยมให้สักหน่อย
‎อ๋อ สายนั้นจากรุ่นพี่นี่เอง
‎ถ้ามีเทคโนโลยีที่บอกได้ว่าใครโทรมา ‎ก็คงจะดีนะคะ
‎ฉันไม่เอาด้วยนะ
‎แบบนั้นใครจะรับสายนักข่าวล่ะ
‎ฉันจะรับเองค่ะ
‎เฮ้อ ขอบใจนะ
‎ขอบคุณนะคะ สำหรับวันนี้
‎สนุกไหมที่ได้โดดซ้อม
‎นี่ อีเยจี
‎เพราะเธอคนเดียว ‎ชมรมฟันดาบถึงอยู่ในสภาพนี้ คิดว่าไงล่ะ
‎ไม่ใช่เพราะเยจีนะคะ
‎งั้นเพราะฉันหรือไง
‎ยูริม ทำไมเธอมาพัวพันกับเรื่องนี้ด้วย
‎ปกติเธอไม่ใช่คนแบบนี้นี่ ‎ใครทำเธอเป็นแบบนี้
‎โค้ช ดุแค่หนูคนเดียวไม่ได้เหรอคะ
‎เรื่องนี้เป็นเพราะหนู ‎หนูยอมโดนดุคนเดียวค่ะ
‎ทำไม รับมือไม่ไหวหรือไง
‎แค่นี้ก็รับมือไม่ได้ ‎ยังมีหน้าขอเลิกฟันดาบเหรอ
‎ฉันจะไม่ยอมให้เธอเลิกฟันดาบง่ายๆ หรอก
‎- โค้ช ‎- โค้ช
‎ถ้าอยากลาออกจริงๆ ก็มีแค่วิธีเดียวเท่านั้น
‎เข้ารอบรองระดับประเทศซะ
‎ไปให้ถึง แล้วฉันจะยอมปล่อยเธอ
‎รอบรองเหรอคะ
‎ทำไม ทำไม่ได้หรือไง
‎ไม่ค่ะ
‎หนูทำได้ค่ะ
‎หนูจะทำค่ะ
‎แต่ถ้าไปไม่ถึง ก็ห้ามลาออก
‎ถ้าอยากเลิกฟันดาบแล้วไปเริ่มชีวิตแบบอื่น…
‎ก็พิสูจน์ความตั้งใจของเธอซะ
‎ฉันจะเข้าไปถึง…
‎รอบรองได้หรือเปล่าคะ
‎- เดี๋ยวเราช่วยเอง ‎- เดี๋ยวเราช่วยเอง
‎หนึ่ง สอง
‎- หนึ่ง สอง ‎- แพร็ต อัลเล
‎อัตตัก ตุช เยจี มีสมาธิอีกนิดนะ
‎อัลเล
‎กงเทอร์ อัตตัก ตุช
‎เยจี
‎ต้องขยับท่าให้ชัดๆ แล้วแทงเลย ‎แขนเธอช้าไปหน่อย
‎ดูนะ
‎ถึงเธอจะขยับท่าชัดมาถึงตรงนี้แล้ว ‎ก็อย่าไปไกลเกิน
‎- แทงจากตรงนี้เลย ‎- ค่ะ
‎- ศอกอย่าตกนะ ‎- ค่ะ
‎แพร็ต อัลเล
‎อัตตัก ตุช
‎แพร็ต
‎อัลเล
‎อัตตัก
‎เธอแทงได้เนี้ยบมากเลย
‎- ทำได้แล้ว ‎- เก่งมาก
‎เก่งมาก เก่งมากจริงๆ
‎เห็นไหม เธอทำได้
‎- ขอบคุณค่ะ ‎- เก่งมากจ้ะ
‎เยจีทำสำเร็จแล้ว
‎สำเร็จแล้ว
‎ทำได้แล้ว
‎จะมีสิ่งที่ทำได้แค่ในวัยเราไงคะ
‎อย่างเช่น การไปปิกนิก หรือทัศนศึกษา
‎ฉันไม่เคยไปอะไรแบบนั้นเลยค่ะ
‎โห ทนดูไม่ได้เลย
‎หน้าตาฉันเป็นงั้นเหรอ
‎- อือ เป็นงั้นแหละ ‎- แบ่งขนมกัน…
‎ทนดูไม่ไหวแล้ว
‎เดี๋ยวก็ชิน แรกๆ ก็แบบนี้แหละ
‎พอกลับมาจากทัศนศึกษา
‎- โอ๊ะ โกยูริมนี่นา ‎- เพื่อนๆ ก็จะพูดคุยกัน
‎ในเรื่องที่ฉันไม่รู้
‎ฉันรู้สึกเศร้าและอิจฉา
‎- ทำไมเหรอ ‎- ในเวลาเดียวกันเลยค่ะ
‎- รู้สึกเหินห่างกับคนที่ได้ออกทีวี ‎- ฉันไม่เคยได้เป็นส่วนหนึ่งเลย
‎งั้นต้องทำให้กลับมาใกล้ชิดซะแล้ว
‎โห อะไรเนี่ย
‎อะไรของเธอเล่า
‎โอ้ เราออกมาแล้ว
‎โอ๊ะ ฉันออกทีวีแล้ว
‎กลับมาแล้ว
‎อะไรเนี่ย ผ่านฉันไปแล้วเหรอ
‎ไม่มีแล้วเหรอ
‎นี่ เราเคยดูกันมาแล้ว
‎หลังจากนี้ไม่มีนายแล้ว
‎พลาดแล้วแฮะ
‎- ไม่เป็นไรค่ะ ‎- ช่วงเวลาเดบิวต์ของฉัน
‎มองไม่เห็นเนี่ย ออกมาเลย
‎ติดเคเบิลตอนนี้คงเว่อร์ไปใช่ไหม
‎เว่อร์
‎- สวัสดีครับ ‎- ครับ
‎- สวัสดีครับ ‎- อ้าว นักข่าวแพคของเรา
‎เสียงตอบรับสารคดีถือว่าเยี่ยมเลยนะ
‎สัมผัสได้ถึงความมุ่งมั่นเลยเชียว
‎ขอบคุณครับ
‎วันนี้ไม่มีแข่งเบสบอลเหรอครับ ‎ป่านนี้ยังอยู่ที่นี่กันครบเลย
‎อ๋อ เบสบอลฤดูใบไม้ร่วง ‎จะเริ่มสัปดาห์หน้าน่ะ
‎อ้อ เห็นตารางหรือยัง ที่แข่งชนกันน่ะ
‎ทำไมรอบตัดเชือกมีแข่งชนกันได้ล่ะ
‎แยกเป็นเมจิกลีกกับดรีมลีก
‎การแข่งสองอย่างเลยชนกันน่ะสิครับ
‎ก็นั่นแหละ จะแยกเป็นสองลีกทำไมก็ไม่รู้
‎วันนั้นฉันมีถ่ายทอดสดที่สตู ไปไม่ได้หรอก
‎หมายความว่าไงเนี่ย
‎งั้นใครจะรับช่วงต่อการแข่งที่แดกู
‎เอ่อ มีการแข่งที่แดกูเหรอครับ
‎อือ ไลออนส์ปะทะไจแอนต์ส
‎อ๋อ วันเสาร์ผมจะไปแดกูเพราะมีแข่งฟันดาบครับ
‎ผมน่าจะไปทำข่าวที่นั่นล่วงหน้าหนึ่งวันได้
‎ถึงจะไม่ใช่สายของผม ‎แต่ผมขอไปลองดูได้ไหมครับ
‎การแข่งขันรอบตัดเชือกครั้งที่เจ็ดวันนี้ ‎ระหว่างไลออนส์กับไจแอนต์ส
‎สิ้นสุดลงในอินนิ่งที่ 11
‎ไจแอนต์สเอาชนะไปด้วยคะแนนหกต่อห้าครับ
‎ส่วนไลออนส์… โอ๊ย
‎เพลิงเริ่มไหม้จากกระทรวงรวมชาติ ‎ที่อยู่บนชั้นสี่…
‎ค่ะ รายงานต่อเลยค่ะ
‎ผู้สื่อข่าวแพคอีจินคะ
‎เฮ้อ
‎การแข่งขัน…
‎เอาล่ะ เตรียมพร้อมนะครับ
‎ครับ รับทราบครับ
‎การแข่งขันรอบตัดเชือกครั้งที่เจ็ดวันนี้ ‎ระหว่างไลออนส์กับไจแอนต์ส
‎สิ้นสุดลงในอินนิ่งที่ 11
‎ไจแอนต์สเอาชนะได้…
‎โอ๊ย ไม่รู้แล้วโว้ย
‎ไจแอนต์สนำไลออนส์หนึ่งแต้ม
‎ในการแข่งขันรอบตัดเชือกครั้งที่เจ็ด ‎และเข้ารอบสู่เกาหลีซีรีส์แล้วครับ
‎แต่ในระหว่างการแข่งขัน ‎ได้เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นครับ
‎เราจะต่อสายไปยังผู้สื่อข่าวแพคอีจินที่แดกูครับ
‎ผู้สื่อข่าวแพคอีจินครับ
‎ครับ การแข่งขันรอบตัดเชือกครั้งที่เจ็ดวันนี้ ‎ระหว่างไลออนส์กับไจแอนต์ส
‎สิ้นสุดลงในอินนิ่งที่ 11
‎ไจแอนต์สเอาชนะไปด้วยคะแนนหกต่อห้าครับ
‎ในตอนท้ายอินนิ่งที่สี่
‎ไลออนส์ทำสองโฮมรันได้ ‎จากอีซึงยอบและคิมกีแท
‎และทิ้งห่างคะแนนได้
‎แต่ในอินนิ่งที่หกตอนต้น ‎ได้มีการอนุญาตให้โจเซ่โฮมรันครับ
‎โจ…
‎(ยูบีเอส ‎สดจากแดกู)
‎ทันใดนั้น ก็มีการปาไข่จากอัฒจันทร์
‎ไข่ดังกล่าวนี้ ปาโดนตัวนักกีฬาโจเซ่ครับ
‎โจเซ่ที่อยู่ในอารมณ์โกรธ ‎จึงขว้างไม้เบสบอลไปยังอัฒจันทร์
‎นำไปสู่การต่อสู้อลหม่าน ‎ระหว่างผู้ชมและนักกีฬาทีมไจแอนต์สครับ
‎โจเซ่ถูกไล่ออกจากการแข่ง
‎และการแข่งก็ดำเนินต่อใน 16 นาทีต่อมาครับ
‎ทั้งสองทีมผลัดกันได้แต้ม
‎และสิ้นสุดการแข่งขันในอินนิ่งที่ 11 ‎ด้วยดับเบิลอันล้ำค่าจากคิมมินแจ
‎ปิดฉากการแข่งขันอันยาวนาน ‎ด้วยเวลาทั้งสิ้นสี่ชั่วโมงครึ่งครับ
‎ไจแอนต์สจะเข้าสู่เกาหลีซีรีส์
‎และแข่งขันกับอีเกิลส์ต่อไปครับ
‎โอเค
‎- เกิดอะไรขึ้น เป็นอะไรไป ‎- เฮ้อ
‎นี่ครับ
‎จดบทกับปากกาไม่กันน้ำเหรอ ‎ทั้งที่ฝนตกเนี่ยนะ
‎จะบ้าตายรายวัน
‎แปลว่าเมื่อกี้พูดจากที่จำมาเหรอ
‎โอ้โฮ จำหมดได้ยังไงล่ะนั่น
‎โตขึ้นเยอะเลยนะ นักข่าวแพคของเรา
‎โอ๊ย น่ากลัวจัง
‎อือ ตอนนี้ฉันมาถึงล็อบบี้แล้ว
‎อ้อ
‎ใส่ชุดอุ่นๆ มานะ อากาศมันเย็น
‎อือ เข้าใจแล้ว
‎เฮ้อ เหนื่อยแทบสิ้น
‎พอจะเห็นสัมภาระที่วางอยู่ตรงนี้ไหมครับ
‎อะไรนะครับ
‎- พูดภาษาอังกฤษได้ไหม ‎- พูดอังกฤษไม่ได้
‎ผมมั่นใจว่าวางไว้ตรงนี้นะ
‎ไม่เห็นเหรอครับ กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ๆ
‎"ขอบใจ" เหรอครับ
‎ทำไมวันนี้ทุกคนทำแบบนี้กับฉันกันหมด ‎เฮ้อ ให้ตายสิ
‎มัน…
‎มีอะไรหรือเปล่าคะ
‎อ้อครับ ผมว่าเขาน่าจะมีปัญหาอะไรอยู่
‎แต่เขาพูดภาษาอังกฤษไม่ได้ ‎มีใครพูดฝรั่งเศสได้ไหมครับ
‎เอ่อ ตอนนี้ไม่มีพนักงานที่พูดฝรั่งเศสได้เลย
‎มีอะไรเหรอคะ
‎คุณพูดฝรั่งเศสเป็นเหรอครับ
‎- ค่ะ ‎- ขอบคุณครับ
‎กระเป๋าเดินทางผมหายไป ‎ระหว่างที่ผมเช็กเอาต์อยู่
‎ผมมั่นใจว่าวางไว้ตรงนี้แน่ๆ
‎เขาวางกระเป๋าเดินทางไว้ตรงนี้
‎พอกลับมาจากเช็กเอาต์ก็หายไปแล้วค่ะ
‎อ๋อ กระเป๋าเดินทางเหรอคะ
‎คนขับแท็กซี่ตรงนั้นหยิบไป
‎- อ๋อ ‎- เมื่อกี้เขาขอแท็กซี่น่ะค่ะ
‎คนขับแท็กซี่เอากระเป๋าคุณไปแล้วค่ะ
‎แท็กซี่ตรงนั้น
‎อ้อ อย่างนี้นี่เอง
‎โล่งอกไปที ‎นึกว่าใครขโมยไปซะอีก ตกใจหมดเลย
‎ขอบคุณมากครับ
‎ยินดีค่ะ ขอให้มีวันที่ดีนะคะ
‎เช่นเดียวกันครับ
‎ฉันมาเร็วมากใช่ไหม หิวแล้ว ไปกันเถอะ
‎มาเร็วสิ
‎เราจะกินอะไรกันดี
‎โห ฝนตกหนักเลยแฮะ
‎พูดภาษาฝรั่งเศสเป็นด้วยเหรอ
‎แหม เรื่องแค่นี้เอง
‎ทำไม พอรู้ว่าฉันพูดฝรั่งเศสเป็น
‎ทั้งที่สะกดเกาหลีผิด ก็เลยอึ้งเหรอ
‎อือ อธิบายมา
‎ให้ไว อธิบายมาเร็วๆ
‎ตอนเด็กๆ
‎ฉันเคยอยู่ที่ปารีสพักหนึ่งเพราะแม่
‎แล้วก็เรียนฟันดาบตอนนั้นด้วย
‎ปารีสเหรอ
‎อ๋อ รุ่นพี่แจกยอง ‎เคยเป็นนักข่าวประจำปารีสเหรอ
‎อือ แต่นอกจากฉัน ก็มีนักกีฬาฟันดาบ ‎อีกเยอะที่พูดฝรั่งเศสเป็นนะ
‎อองการ์ด แพร็ต อัลเล ‎หมดนี่ภาษาฝรั่งเศสทั้งนั้น
‎เธอนี่เท่พอตัวนะ นาฮีโด
‎"แมร์ซี โบกู"
‎ฝนตกนะ ไปด้วยกันสิ
‎- อร่อยจริง ‎- อร่อยเนอะ
‎อือ
‎ว่าแต่ทำไมมาทำข่าวเบสบอลล่ะ
‎ไม่ใช่หน้าที่นายนี่
‎พอดีแข่งชนกันน่ะ
‎เดิมที ฉันต้องรายงานผลการแข่งอย่างเดียว
‎แต่วันนี้หนักเอาเรื่องเลย
‎ไข่พุ่งมาจากอัฒจันทร์
‎ส่วนผู้เล่นก็เขวี้ยงไม้เบสบอลไปหาผู้ชม
‎หนักสุดเลยวันนี้
‎โห จริงเหรอ
‎ทำไมผู้ชมเบสบอลทำแบบนั้นทุกทีเลย
‎นี่ ช่วยเบาเสียงหน่อยได้ไหมครับ
‎พวกทีมเยือน ‎กินข้าวให้เสร็จแล้วไปซะเถอะ
‎จะเอะอะเสียงดังอะไรนัก
‎เขาว่านายเหรอ
‎- ฉันเหรอ ไม่มั้ง ‎- กินไปด้วยพูดไปด้วยไม่ได้หรือไง
‎ทีมตัวเองแพ้เอง จะมาหาเรื่องเราทำไม
‎ว่าไงนะ
‎การแข่งพังยับเพราะใครกันล่ะ
‎นักกีฬาประสาอะไรโยนไม้ใส่ผู้ชมซะงั้น
‎แล้วเขาโยนไม้เพราะอะไรล่ะ
‎- เพราะพวกนายปาไข่ก่อนไง ‎- เขาตีกันอยู่เหรอ
‎- ไม่หรอก สำเนียงฟังดูห้วนเฉยๆ ‎- หยาบคายซะจริง
‎- เขาแค่พูดคุยกันอยู่ ‎- ทำไมพวกเขาถึงทำงั้นล่ะ
‎นี่ พูดจบหรือยัง
‎ยังไม่จบ จะทำไม
‎ลงเงินแทบถมบ้านแต่ไม่เคยชนะสักหน ‎ไม่อายบ้างหรือไง
‎อุตส่าห์ถ่อมาตั้งไกล ‎เพื่อจะมากวนประสาทฉันเหรอ
‎ใช่ แบบนั้นแหละ
‎นายคิดว่าไจแอนต์สจะชนะเหรอ
‎นักกีฬาพวกนั้นคว้าชัยไม่ได้หรอก
‎ถ้าฉันลงเล่นยังเก่งกว่านั้นเลย ไอ้บื้อเอ๊ย
‎- เออ งั้นก็ลองสิ ‎- เอาไหมล่ะ
‎ลุงๆ คะ
‎ฉันเข้าใจความรู้สึกนะ
‎แต่เรากินข้าวกันเงียบๆ เถอะค่ะ นะ
‎คนที่เสียใจสุดเวลาแข่งแพ้ ‎ก็คือนักกีฬาไม่ใช่เหรอคะ
‎นี่ ยัยหนู…
‎นักกีฬาฟันดาบใช่ไหมเนี่ย
‎หือ
‎- คะ ‎- จริงเหรอ
‎จริงด้วยแฮะ
‎คราวก่อนเห็นออกในสารคดีด้วยนี่
‎- นักกีฬานาฮีโดใช่ไหมครับ ‎- ใช่แหง
‎- นักกีฬานาฮีโด ใช่ไหม ‎- ถูกๆ
‎- ใช่แน่เลย ‎- ใช่ๆ
‎- ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่ ‎- ฮะ
‎- ฉันว่าใช่นะ ‎- ไม่ใช่จริงๆ ครับ
‎- เดี๋ยวๆ ‎- บอกว่าไม่ใช่ไงครับ ไม่ใช่
‎- ขอลายเซ็นหน่อยสิ ‎- ไม่ได้ครับ
‎ทานอาหารให้อร่อยนะครับ
‎โอ้โฮ นั่นมันนักกีฬาฟันดาบนาฮีโด
‎นี่ ทำไมเธอไม่รู้จักกลัวอะไรเลย ฮะ
‎ไปปะทะกับนักเลงเมาเหล้าเฉย
‎มีอยู่อย่างหนึ่งที่ฉันเกลียดเข้าไส้
‎แล้วเขาก็พูดออกมาไง
‎ว่าไงนะ ‎"ถ้าฉันลงเล่นยังเก่งกว่านั้น" งั้นเหรอ
‎โอ้โฮ แล้วทำไมไม่ลงล่ะ ก็ลงไปเลยสิคะ
‎ถ้าคิดว่าตัวเองวิเศษเบอร์นั้น ‎ก็เริ่มซะตั้งแต่ตอนนี้เลย
‎ยังไม่สายไปหรอก
‎แค่เริ่มก็เท่ากับครึ่งหนึ่งแล้ว ขอร้องล่ะ ‎ช่วยลงมือก่อนจะพล่ามได้ไหม
‎โอ๊ย เดือด ลุงแกปากแจ๋วไปเรื่อย
‎คนที่อยากทำให้ดีสุดใจขาดดิ้น ‎ก็คือนักกีฬาเองนั่นแหละ
‎โธ่เว้ย
‎จบยัง
‎จบแล้ว
‎มานี่ เดี๋ยวเป็นหวัด
‎เข้าข้างในสิ
‎เอ่อ…
‎นายพักที่ไหนเหรอ
‎ฉันเหรอ เดินทางสิบนาทีได้มั้ง ‎นั่งแท็กซี่แป๊บเดียวก็ถึง
‎แป๊บเดียวถึงนี่เอง
‎พรุ่งนี้จะมาที่สนามแข่งกี่โมงเหรอ
‎น่าจะไปช่วงบ่ายนะ
‎แบบนี้นี่เอง
‎ฉันไปละ
‎กลับดีๆ นะ
‎อือ รีบเข้าไปเถอะ
‎อ้อ จริงด้วย
‎ยูริมฝากซื้อนมตอนขากลับนี่นา ‎ลืมสนิทเลยแฮะ
‎เหรอ งั้นไปซื้อด้วยกันสิ เธอไม่มีร่มนี่นา
‎เอางั้นเนอะ
‎- ว่าแต่ฝนหยุดตกแล้วไหม ‎- ไม่นะ ฉันว่ายังตกอยู่เลย
‎- ไปกัน ‎- เดี๋ยว…
‎ฉันว่าหยุดตกแล้วนะ
‎โอ๊ย หนาวจัง ฝนตก
‎(ซูเปอร์มาร์เก็ตดงอิล)
‎พรุ่งนี้เธอนั่งชมอย่างเดียว ไม่ลงแข่งเหรอ
‎อือ
‎สามเดือนนานกว่าที่คิดแฮะ
‎คงรู้สึกแปลกแย่ ‎ที่ไปอยู่สนามแข่งแต่ไม่ได้ลงแข่ง
‎ไม่สิ หรือสบายใจมากกว่า
‎เพราะคงจะไม่รู้สึกกดดัน
‎ความรู้สึกกดดันก็เป็นประสบการณ์นะ
‎ยูริมกับฉันกำลังขาดประสบการณ์นั้นไป
‎นักกีฬาจำเป็นต้องลงแข่ง
‎ไม่ว่าจะแพ้หรือชนะก็ต้องลงแข่งก่อน ‎จะได้รู้สึกถึงพัฒนาการ
‎จากนั้นก็จะได้ไปต่อ
‎แต่ตอนนี้ ฉันเสียโอกาสที่จะพัฒนาไป
‎อีกอย่าง ในเมื่อเป็นนักกีฬาแต่ลงแข่งไม่ได้
‎มันจะมีความหมายอะไรล่ะ
‎เธอโตเร็ว
‎หรือว่าโตอยู่แล้ว แต่ฉันไม่เคยรู้กันแน่นะ
‎น่าจะทั้งสองมั้ง คนมันกำลังโตไง
‎แต่ทำไมตัวไม่สูงขึ้นเลยนะ
‎ฉันว่าเธอปีก่อน
‎กับเธอในตอนนี้ดูต่างกันมาก
‎ปีหน้าก็คงต่างจากนี้อีกใช่ไหม ‎เพราะจะอายุ 20 แล้ว
‎ไม่ธรรมดาแน่ๆ
‎ฉันจะได้เป็นผู้ใหญ่จริงๆ แล้ว
‎อยากอยู่มองเธอใกล้ๆ อีกนานๆ จัง
‎อยู่ดูเธอเติบโตแบบเจ๋งๆ
‎ไปกันเถอะ
‎นี่ เข้าไปเถอะ ยูริมคงรอแย่แล้ว
‎อือ
‎กลับดีๆ
‎- แล้วก็ฝันดีนะ ‎- เช่นกัน
‎นักข่าวแพคอีจินใช่ไหม
‎นักกีฬาจองโฮจินเหรอ
‎มาคุยกับผมแป๊บหนึ่งสิครับ
‎ไม่เจอกันนานเลยนะครับ
‎ดูเหมือนคุณสองคน
‎ยังสนิทสนมกันเหมือนเดิมเลย
‎หมายถึงคุณนักข่าวกับเธอจ๋าน่ะครับ
‎อยากพูดอะไรกันแน่ครับ
‎คือ…
‎ผมลืมเธอจ๋าไม่ลงครับ
‎คุณสนิทกับเธอ ผมฝากบอกหน่อยได้ไหมครับ
‎ว่าผมยังรออยู่และลืมเธอไม่ได้
‎ไม่ต้องรอหรอกครับ
‎ฮะ ทำไมครับ
‎คุณไม่ใช่คนสำคัญสำหรับนักกีฬานาฮีโด
‎และเป็นไปไม่ได้ที่จะกลับมาคบกันรอด
‎แค่นี้เธอก็ปั่นป่วนเพราะโดนคาดโทษอยู่แล้ว ‎อย่ามาทำให้หวั่นไหวเลย
‎แล้วก็หยุดเรียกว่า "เธอจ๋า" อะไรนั่นด้วย
‎ทำไมเหวี่ยงใส่ผมซะงั้นล่ะครับ
‎- ผมเหวี่ยงตอนไหน… ‎- ผมล้อเล่น
‎ผมไม่ได้รอเธอจ๋าหรอกครับ
‎นายจะเอายังไงกับฉันกันแน่
‎ผมแค่ลองใจคุณนักข่าวดูครับ
‎เพราะผมคิดว่าเหตุผลที่เราเลิกกัน
‎ต้นเหตุมาจากคุณ
‎เตงจ๋า เราเลิกกันเถอะ
‎อะไรเนี่ย
‎พูดจริงเหรอ
‎เดี๋ยวสิ…
‎เธอขอเลิกฉัน ‎แล้วเรียกว่าเตงจ๋าไปพร้อมกันได้ไง
‎ไม่สิ ที่สำคัญกว่านั้น
‎เหตุผลคืออะไร
‎ฉัน…
‎ฉันว่าฉันคิดถึงคนอื่นมากกว่านาย
‎แต่…
‎ฉันไม่ควรทำแบบนั้นไง
‎ยิ่งคิดก็ยิ่งอารมณ์เสียครับ
‎คนคนนั้น ก็คือคุณนักข่าวไงครับ
‎ยัยนั่นไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากำลังทำอะไรอยู่ ‎แต่ว่า…
‎คุณนักข่าวเองก็ไม่รู้เหรอครับ
‎คุณนักข่าวแค่เล่นๆ กับเธออยู่ไม่ใช่เหรอครับ
‎นายแค่เล่นๆ กับเธอได้ไหมล่ะ
‎หือ
‎เคยคบกันก็น่าจะรู้สิ ‎ว่าแค่เล่นๆ กับเธอได้หรือเปล่า
‎แววตา สีหน้า ความคิด และทัศนคติของเธอ
‎"เล่นๆ " งั้นเหรอ
‎ใครมันจะเล่นๆ ได้จริงจังขนาดนี้
‎ระหว่างที่ไม่เจอกัน
‎คุณเปลี่ยนไปเยอะเลยนะครับ
‎ตอนนั้นคุณทำเหมือนไม่แยแส ‎ว่าเธอจ๋าจะคบกับใคร
‎เปลี่ยนสิ
‎ตอนนั้น ฉันส่งแรงใจ ‎ให้ทุกเรื่องที่นาฮีโดพบเจอ
‎ยิ่งเป็นเรื่องทั่วไป ฉันยิ่งทำ
‎แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว
‎ฉันเสียดายเวลาที่เธอมี ยิ่งกว่าของฉัน
‎ไม่อยากให้เธอต้องพบเจอ ‎ประสบการณ์งี่เง่าแม้สักเสี้ยววินาที
‎ฉันอยากทำให้เธอ ‎ได้พบเจอประสบการณ์ที่ดียิ่งกว่า
‎และอะไรพวกนั้น
‎ฉันทำให้ได้
‎นายบอกว่าเธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ‎ว่ากำลังทำอะไรอยู่งั้นเหรอ
‎ไม่รู้ก็ไม่เป็นไรหรอก
‎เพราะว่าฉันรู้
‎(รอบ 16 คนสุดท้าย ‎ยุนอารึม อีเยจี)
‎(การแข่งขันกีฬาฟันดาบเยาวชนเกาหลี ‎ปี 1999)
‎เหลืออีกเกมเดียวแล้วนะ
‎เราเต็มที่กันมามาก ‎ถ้าทำได้อย่างที่ซ้อมมา เธอชนะแน่
‎ฉันจะทำได้จริงๆ ใช่ไหมคะ
‎นี่
‎ร่างกายเธอรู้ดีว่าเธอพยายามมาแค่ไหน
‎เพราะงั้นไม่ต้องคิดมาก ‎แล้วเชื่อใจร่างกายเธอซะ
‎ค่ะ พี่
‎- ม.ปลายแทยัง ม.ปลายแทยัง สู้ๆ ‎- ม.ปลายแทยัง ม.ปลายแทยัง สู้ๆ
‎- สู้ๆ ‎- สู้ๆ
‎ลุยเลย
‎- สู้ๆ นะเยจี ‎- สู้ๆ นะเยจี
‎(รอบ 16 คนสุดท้าย ‎ยุนอารึม อีเยจี)
‎อองการ์ด
‎แพร็ต อัลเล
‎แอ็กชัน
‎(สู้เขา อีเยจี)
‎อองการ์ด แพร็ต อัลเล
‎- สู้ๆ เยจี ‎- สู้เขานะ เยจี
‎- อัตตัก ตุช ได้แต้ม ‎- โอเค
‎(ยุนอารึม อีเยจี)
‎- เก่งมาก เยจี ‎- ดีมาก
‎- แพร็ต อัลเล ‎- อย่างนั้นแหละ
‎อัตตัก รีโปสต์ ตุช
‎ได้แต้ม
‎- ไม่เป็นไรนะ ‎- สู้ๆ ค่ะพี่
‎เยจีสู้ๆ
‎อองการ์ด
‎แพร็ต อัลเล
‎อัตตัก ได้แต้ม
‎อัตตัก ตุช
‎- ได้แต้ม ‎- เยจีสู้ๆ
‎- สู้เขา เยจี ‎- อีกนิดเดียวแล้ว
‎ทำไงดี จะทำไงดี
‎ตื่นเต้นไม่ไหว
‎อองการ์ด
‎แพร็ต อัลเล
‎อัตตัก ตุช ได้แต้ม
‎(ยุนอารึม อีเยจี)
‎เย่ ทำได้แล้วเยจี
‎เยี่ยมมาก
‎เธอเก่งที่สุด
‎เก่งมาก เก่งมากเลย
‎เก่งมาก อีเยจี
‎ขอบคุณค่ะ
‎เธอพิชิตเป้าหมายได้แล้ว
‎วันนี้ฟันดาบครั้งสุดท้ายในชีวิตทั้งที ‎ไปต่อรอบหน้าเลยสิ
‎ไม่ค่ะ โค้ช
‎หนูขอสละสิทธิ์ค่ะ
‎นักกีฬาทุกคนในนี้ ‎ต่างก็มุ่งมั่นกว่าหนูทั้งนั้นนี่คะ
‎หนูไม่อยากแย่งโอกาสพวกเขาค่ะ
‎การฟันดาบในชีวิตหนู
‎จบลงแค่นี้ก็พอแล้วค่ะ
‎เลิกฟันดาบแล้วเธออยากทำอะไรต่อ
‎เอ่อ…
‎หนูยังไม่ค่อยแน่ใจ ‎แต่หนูอยากลองอบขนมปังค่ะ
‎เป็นมืออบขนมปังค่ะ
‎ดีเลย
‎จำวันนี้ไว้ให้ขึ้นใจนะ
‎อย่าลืมเด็ดขาด ‎ว่าเธอได้รับโอกาสใหม่มายังไง
‎ในทุกครั้งที่เธอลำบาก จงเตือนตัวเองซะ
‎ว่าจุดเริ่มต้นมันยากแค่ไหน
‎แค่นั้นแหละที่ฉันอยากสอนเธอ
‎ที่ผ่านมา เธอเหนื่อยมามากเลยนะ
‎ขอบคุณนะคะ โค้ช
‎ร้องทำไม ยัยบ๊อง
‎(อีเยจี)
‎นี่ นายคิดว่าการแต่งตัวไม่เรียบร้อย ‎มันเท่นักเหรอ
‎เพราะแบบนี้พวกนายถึงไม่ได้เรื่องไง
‎เฮ้อ เหนื่อยใจจริงๆ
‎ไม่อยากเห็นหน้า ไปให้พ้น
‎สวัสดีค่ะ
‎จีซึงวาน
‎หมดคาบหกแล้วมาที่ห้องแนะแนวด้วย
‎เฮ้ย อย่าวิ่ง
‎เพื่อนฉันถูกทำร้ายอีกแล้ว
‎ครูทั้งตบหน้า และตบหัวเพื่อนฉัน
‎จนสุดท้าย ริมฝีปากเขาก็เลือดออก
‎นักเรียนที่มองอยู่ ไม่ได้ตกใจใหญ่โตด้วยซ้ำ
‎เพราะครูไม่ได้ทำแบบนี้แค่ครั้งสองครั้ง
‎เหตุการณ์ทั้งหมดผ่านพ้นไป ‎ราวกับเป็นสิ่งที่สมควรอยู่แล้ว
‎และฉันอยากยุติไอ้ความสมควรที่ว่านี้
‎ฉันก็เลยแจ้งตำรวจ
‎แต่ตำรวจก็ไม่ช่วยแก้ปัญหาอะไรเลย
‎รู้ไหมว่าฉันคิดยังไง
‎"นึกแล้วเชียว"
‎มันดูปกติเหลือเกิน ‎สำหรับโลกใบนี้ที่ไม่มีอะไรเปลี่ยนได้
‎ฉัน…
‎อยากจะพูดออกมา อย่างน้อยก็ในรายการนี้
‎ว่านี่ไม่ใช่เรื่องปกติ
‎นี่คือสิ่งที่ไม่ควรเกิดขึ้น
‎ซึ่งเรื่องนี้
‎ได้เกิดขึ้นแล้ววันนี้ที่โรงเรียนม.ปลายแทยัง
‎และชื่อของครูบ้าอำนาจ ‎ที่ทำแบบเดิมซ้ำๆ คนนั้น
‎คือซอยองซอง
‎ทำไม
‎ไม่ได้เตรียมใจเอาไว้
‎ตอนที่เปิดเผยชื่อโรงเรียน ‎กับชื่อฉันออกไปเหรอ
‎รายการวิทยุโจรสลัด ‎ของดีเจวานซึงเหรอ ให้ตาย
‎ไม่ยักรู้ว่าอันดับหนึ่งของโรงเรียน ‎จะสนุกกับอะไรแบบนี้ในมุมมืด
‎กฎของโรงเรียน ข้อ 26
‎นักเรียนที่ดูแคลนครูผู้สอน ‎หรือทำให้อำนาจของครูเสื่อมเสีย
‎จะถูกพักการเรียน
‎กฎของโรงเรียน ข้อ 27
‎นักเรียนที่ยุยงให้ขัดระเบียบโรงเรียน ‎หรือชี้นำพฤติกรรมเป็นกลุ่ม
‎จะถูกไล่ออก
‎เธอทำสองอย่างนี้ในคราวเดียวกัน
‎กฎระเบียบบัญญัติไว้แบบนี้
‎แต่จุดประสงค์ของการศึกษา ‎ไม่ใช่การลงโทษ
‎การเมตตาต่อความผิดของนักเรียน
‎ชี้นำพวกเขาไปในทางที่ถูกต้อง ‎นั่นแหละคือการศึกษา
‎สรุปว่าหนูต้องทำยังไงคะ
‎เขียนจดหมายสำนึกผิด ‎ว่าจะไม่จัดรายการวิทยุอีก
‎ขึ้นไปบนแท่นในคาบประชุมเช้า
‎แล้วอ่านจดหมายสำนึกผิดนั่นต่อหน้าทุกคน
‎ร่ายมาทีละอย่าง
‎ว่าเธอทำอะไรผิดบ้าง ต่อหน้าเพื่อนๆ
‎และ…
‎ขอโทษฉันอย่างบริสุทธิ์ใจซะ
‎ครูขอโทษจีอุงหรือยังคะ
‎อะไรนะ
‎ได้ขอโทษจีอุง ‎ที่ตบเขาจนเลือดกบปากหรือยังล่ะคะ
‎ทำไมฉันต้องขอโทษด้วย
‎พฤติกรรมของหมอนั่น ‎ละเมิดกฎโรงเรียนชัดเจน
‎ต้องขอบคุณด้วยซ้ำที่ฉันยอมปล่อยผ่าน ‎ตบแค่สองสามทีโดยไม่ลงโทษ
‎จะให้เขาขอบคุณที่ถูกทำร้าย ‎แทนที่จะถูกลงโทษเหรอคะ
‎"ทำร้าย" เหรอ นี่ เธอระวังปากหน่อย
‎ครูก็ระวังมือตัวเองเถอะค่ะ
‎ถ้านั่นไม่ใช่การทำร้าย งั้นคืออะไรคะ
‎การใช้มือเปล่าตบเด็กอย่างขาดสติแบบนั้น
‎จะบอกว่าตีเพราะรักเหรอคะ
‎เธออยากมีจุดด่างพร้อยในบันทึกเหรอ
‎จะไม่เข้ามหาลัยหรือไง
‎มหาลัยเหรอ ต้องเข้าสิคะ
‎แต่หนูขายหน้าที่ต้องเข้ามหาลัย ‎พร้อมใบจบจากโรงเรียนพรรค์นี้ค่ะ
‎หนูไม่ขอโทษนะคะ
‎หนูจะไม่เขียนจดหมายสำนึกผิดด้วย ‎เพราะไม่มีอะไรให้สำนึกค่ะ
‎และหนูก็ไม่คิดจะยอมรับ ‎กฎโรงเรียนที่งี่เง่านั่นด้วย
‎งั้นก็แปลว่า ‎มีอย่างเดียวที่หนูจะทำได้สินะคะ
‎หนูจะลาออกค่ะ
‎- อะไรนะ ‎- ในเมื่อที่นี่น่าอับอาย
‎หนูก็ต้องจากไปเองไงคะ
‎แล้วหนูจะพาแม่มาค่ะ
‎แล้วยังไงต่อ
‎หนู…
‎เขียนจดหมายสำนึกผิดไม่ลง
‎และขอโทษไม่ได้ด้วย
‎หนูยอมรับเรื่องนั้นไม่ได้
‎ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากลาออกเหรอ
‎ถ้าเกิดว่าย้ายโรงเรียนล่ะ
‎ถ้าทำแบบนั้น
‎ก็จะแปลว่าหนูยอมรับว่าทำผิด ‎เพราะงั้นไม่ได้หรอก
‎เรื่องเอนทรานซ์ล่ะ
‎เข้าสอบไม่ได้
‎หนูต้องเทียบวุฒิก่อน
‎งั้นหมายความว่าลูกจะยอมทิ้งทุกอย่าง ‎ที่พยายามมาตลอดหนึ่งปีสินะ
‎เรื่องนี้สำคัญสำหรับลูก
‎จนมากพอให้ทิ้งเวลาหนึ่งปีในชีวิตเลยเหรอ
‎อือ
‎แม่
‎หนูขอโทษ
‎ลูกต้องเรียนรู้ที่จะโก่งงอบ้างนะ ซึงวาน
‎ถ้าเอาแต่แตกหักอย่างเดียว ‎ลูกจะอยู่บนโลกนี้ไม่ได้นะ
‎หนูรู้
‎แต่หนูยังทำแบบนั้นไม่ได้
‎หนูขอโทษ
‎ขอโทษนะแม่
‎ไม่เป็นไรจ้ะ ซึงวาน
‎แม่สิที่ต้องขอโทษ
‎ขอลองได้ไหม
‎ฉันว่าได้ผล
‎อะไรเนี่ย
‎- ทำไมเล่า ‎- ฮาไม่ไหว
‎- ต่อเลย ‎- ฮีโด เธอลองบ้างสิ
‎โห ดูนี่สิ
‎เธอเก็บกวาดของอยู่เหรอ
‎อือ พวกแบบฝึกหัดกับหนังสือน่ะ
‎จู่ๆ เนี่ยนะ
‎ว่าแต่เรียกพวกเรามาทำไม
‎ฉันมีเรื่องจะบอกแหละ
‎รู้ใช่ไหมว่าฉันจัดรายการวิทยุออนไลน์
‎ฉันด่าครูกับโรงเรียนในนั้นนิดหน่อย
‎แต่ครูเขารู้เรื่องแล้ว
‎ฉันก็เลยตัดสินใจจะลาออก
‎พรุ่งนี้แม่ฉันจะมาโรงเรียน
‎เธอพูดอะไรเนี่ย
‎เธอจะลาออก ‎เพราะด่าโรงเรียนออกอากาศนิดหน่อยเนี่ยนะ
‎ไม่เห็นเข้าท่าเลย จีซึงวาน
‎มีเหตุให้ฉันทำขนาดนั้นแล้วกัน
‎พวกเธอใช้รังลับกันต่อได้นะ
‎แต่ฉันขอเก็บแค่เก้าอี้ตัวนั้นไปได้ไหม ‎นั่นเก้าอี้ลูกรักฉันน่ะ
‎โอเคใช่ไหม
‎เธอไม่ได้ลาออก ‎เพราะโดนจับได้ว่าด่าโรงเรียนหรอก
‎แต่เพราะโดนหมายหัว ‎ที่โทรแจ้งตำรวจใช่ไหม
‎ครูเขาตระเวนถามนักเรียนไปทั่ว ‎พยายามจะขุดคุ้ยเธอ
‎- ไม่ใช่หรอก มุนจีอุง ‎- จะไม่ใช่ได้ยังไง
‎แล้วเขาให้เธอทำยังไง
‎ทำไมต้องถึงขั้นลาออก ‎เรื่องบานปลายแบบนั้นได้ยังไง
‎เขาบอกให้ฉันขอโทษ ‎แล้วก็เขียนจดหมายสำนึกผิด
‎แต่ฉันตอบว่าทำไม่ได้
‎เธอก็เลยจะลาออกงั้นเหรอ
‎อีกเดือนเดียวจะสอบเอนทรานซ์เนี่ยนะ
‎ทำไมต้องทำขนาดนี้ ฮะ
‎ไม่เห็นต้องทำถึงขั้นนี้เลยนี่
‎ทั้งหมดนี้เพราะฉันคนเดียว
‎ไม่ใช่เพราะนายสักหน่อย ‎ฉันทำเพื่อตัวเองหรอก
‎งั้นลองคิดใหม่เพื่อฉัน ‎ไม่ใช่เพื่อเธอเองสิ
‎เธอเคยคิดบ้างไหม
‎ว่าถ้าเธอจากไปแบบนี้ ‎ฉันจะรู้สึกผิดแค่ไหน
‎เธอทำถูกตลอด
‎และพูดถูกเสมอด้วย
‎แต่ครั้งนี้ไม่ใช่นะ ซึงวาน
‎ขอร้องล่ะ
‎"ฉันขอโทษที่ด่าครูผ่านทางรายการค่ะ"
‎"ฉันจะไม่จัดรายการวิทยุ ‎กล่าวให้ร้ายโรงเรียนอีกแล้วค่ะ"
‎เขียนจดหมายสำนึกผิดแบบนั้น ‎แล้วเอาไปอ่านต่อหน้าเพื่อนๆ
‎ก้มหัวขอโทษครูคนนั้น
‎อ้อนวอนเขาว่าฉันทำผิดไปแล้ว
‎นายจะให้ฉันทำอะไรแบบนั้นเหรอ
‎มุนจีอุง อย่าร้องเลย
‎ครั้งนี้ฉันก็ถูกเหมือนเดิมนะ
‎จุดอ่อนเดียวของเธอ…
‎คือการคบฉันเป็นเพื่อนนี่แหละ
‎เธอสมบูรณ์แบบ
‎แต่ต้องพัวพันปัญหาเพราะฉันตลอด
‎ฉันโกรธเรื่องนั้นจริงๆ
‎ตลกใหญ่แล้ว
‎ฉันคบนายเป็นเพื่อน ‎เพราะอยากมีเอี่ยวกับปัญหาไง
‎ถ้าไม่ใช่นาย ‎ฉันคงลาโลกไปแล้วเพราะเบื่อเกิน
‎สนุกไหม
‎เรื่องนี้สนุกไหมล่ะ
‎อือ
‎ฉันจะสนุกไปกับนายต่อไป
‎อย่าร้องเลย
‎ฉันไม่เป็นไร
‎ที่นี่คือโรงเรียนที่ใช้ความรุนแรง ‎กับนักเรียนเป็นอาจิณใช่ไหมคะ
‎อุ๊ย อยู่นั่นเอง ครูบ้าอำนาจ
‎คนที่ควรจะเป็นฝ่ายขอโทษ ‎ยังหน้าด้านอยู่ตำแหน่งเดิม
‎แต่มีหน้ามาสั่งให้ลูกฉันขอโทษเหรอคะ
‎ขนาดนั้นแล้วยังเรียกตัวเองว่าครูเหรอ
‎แม่…
‎คุณแม่ซึงวาน เอาล่ะ ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ
‎จะใจเย็นยังไงไหวคะ
‎คุณคอยปกป้องครูแบบนี้ ‎ก็แปลว่าพวกเดียวกันนั่นแหละ
‎คุณแม่ ไม่ใช่แบบนั้น…
‎การลาออกจากโรงเรียนต่ำๆ นี่ ‎ไม่ทำให้ซึงวานลูกฉันประวัติด่างพร้อยหรอก
‎ไปหยิบใบลาออกมาค่ะ จะได้เซ็นเดี๋ยวนี้เลย
‎แล้วก็คุณน่ะ
‎ขอโทษจีอุงซะ เด็กนั่นเป็นเหมือนลูกชายฉัน
‎ถ้าไม่ขอโทษ
‎ฉันจะแฉกับสมาคมผู้ปกครองค่ะ
‎ว่าคุณตบตีจีอุงยังไงบ้าง
‎ฉันฝากลูกสาว ‎ไว้กับโรงเรียนซังกะบ๊วยนี่เหรอเนี่ย
‎อัปยศที่สุดในชีวิตนี้แล้ว
‎ยังไม่หยิบใบลาออกมาอีกเหรอคะ
‎อ้อ ครับ ใบลาออก
‎โห ฉันได้แม่มาเต็มๆ
‎ซึงวาน
‎เธอจะไปจริงๆ เหรอ
‎- อย่าไปเลย ‎- อย่าไปนะ
‎- จริงจังเหรอ ‎- คิดใหม่เถอะ
‎- อย่าไปเลย ‎- ต้องไปแล้วเหรอ
‎ต้องไปแล้ว
‎กระดาษเขียนความในใจเหรอ
‎ไม่เห็นต้องเตรียมอะไรแบบนี้เลย
‎น่ารักใจเจ็บเลย
‎(ซึงวาน ขอให้มีความสุขนะ ‎รักเธอ)
‎เพราะเธอเลย พวกเราม.6/3
‎ถึงได้หัวเราะออก ทั้งที่อยู่ม.หก
‎ใช่ เราสนุกกันมาก ‎ตั้งแต่วันที่เธอได้เป็นหัวหน้า
‎ตอนที่เราวางเดิมพันระหว่างดูฟันดาบ ‎ก็สนุกมากเหมือนกัน
‎- ใช่เลย ‎- จริง
‎เทปที่เธอเปิดให้เราฟัง ตอนที่มีดอกไม้ไฟ
‎ฉันคงไม่มีวันลืมเลย
‎ฉันน่าจะได้ทำอีเวนต์สุดอลังการ ‎ตอนวันจบการศึกษาแท้ๆ
‎เสียดายอันนั้นแฮะ
‎นี่พวกเธอ ‎ถ้าไม่เชิญฉันไปงานคืนสู่เหย้าละก็นะ
‎ยังไงหัวหน้าห้องก็ยังเป็นฉันนะ
‎- รู้น่า ‎- แน่อยู่แล้ว
‎- แน่นอน ‎- เธอต้องมานะ
‎- เชิญแน่นอน ‎- จะขาดเธอไปได้ไงเล่า
‎ถ้าเธอไม่มานะ โดนดีแน่
‎- นั่นสิ ‎- ถูกเลย
‎อย่าร้องสิ
‎อย่าร้องไห้เลย
‎ฉันไปจริงละนะ
‎- ลาก่อน ‎- ลาก่อน ซึงวาน
‎- ดูแลตัวเองนะ ‎- ขอให้โชคดี
‎- ห้ามลืมเรานะ ‎- ไว้คุยกัน
‎- ลาก่อน ‎- ห้ามลืมเราเด็ดขาด
‎- ซึงวาน ‎- โชคดีนะ
‎คู่แข่งพวกเธอน้อยลงอีกหนึ่งแล้วไง
‎โชคดีกับการสอบเอนทรานซ์นะ เพื่อน
‎- เข้าใจแล้ว ‎- ขอบใจนะ
‎- โชคดี ‎- สู้ๆ
‎หัวหน้าห้องขอสละตำแหน่งแต่เพียงเท่านี้
‎จีซึงวาน เรารักเธอ
‎จีซึงวาน สู้ๆ นะ
‎- จีซึงวาน เรารักเธอ ‎- เธอเก่งที่สุด
‎- เรารักเธอ ‎- จะคิดถึงนะ
‎ลาก่อน
‎โชคดีนะ
‎อย่าไปเลย
‎เธอป็อปสุดๆ เลยนะ
‎อิจฉาจัง
‎ทีนี้พอไม่มีฉัน ‎นายจะได้เป็นเบอร์หนึ่งไง อิจฉาทำไม
‎ความป็อปของเราต่างกันเยอะ
‎ความป็อปของฉันได้มาเพราะเบ้าไง
‎ไม่ใช่เพราะเบ้าสักหน่อย ‎ทำไมเถียงว่าเพราะเบ้าไม่เลิก
‎กลับเข้าไปเถอะ ใกล้จะเข้าคาบเรียนแล้วนี่
‎นับจากพรุ่งนี้เธอจะทำอะไร
‎อย่างแรกเลย
‎ดัดผม
‎- ลาก่อน ‎- บ๊ายบาย จีซึงวาน
‎- เธอคือนัมเบอร์วัน ‎- รักนะ
‎- ซึงวาน เธอเจ๋งที่สุด ‎- ลาก่อน
‎- ลาก่อน
‎- เจอกันนะ ‎- จีซึงวาน
‎- เรารักเธอ ‎- ลาก่อน
‎- เรารักเธอ ‎- จะคิดถึงเธอนะ
‎ทำไมเปิดไม่ได้ล่ะ
‎ประตูล็อกเหรอ
‎อ้อ ค่ะ
‎อยู่ชมรมฟันดาบนี่เอง คงเป็นรุ่นน้องฮีโดสินะ
‎วันนี้ไม่มีซ้อมเหรอ
‎วันนี้ฉันลาออกจากชมรมฟันดาบแล้วค่ะ
‎จริงเหรอ
‎วันนี้ฉันก็ลาออกจากโรงเรียน
‎ยินดีที่รู้จักนะ
‎ว่าแต่เราจะออกไปยังไงคะ
‎ม.ปลายแทยังขัดขวางหนทางเรา ‎แบบนี้อีกแล้วแฮะ
‎ข้ามไปกันเถอะ
‎งั้นเดี๋ยวฉันดันให้เองค่ะ ‎ยังไงซะ ฉันก็เคยอยู่ชมรมกีฬา
‎งั้นขอเสียมารยาททั้งที่เพิ่งเจอกันนะ
‎ได้ค่ะ
‎มา
‎(โรงเรียนมัธยมปลายแทยัง)
‎- ไปเลยนะ ‎- ค่ะ
‎- หนึ่ง สอง สาม ‎- หนึ่ง สอง สาม
‎- อีกทีนะ ‎- อีกทีนะ
‎- หนึ่ง สอง สาม ‎- หนึ่ง สอง สาม
‎ปักเทียนเล่มเดียวก็ถูกแล้วน่า
‎จะปักอันเดียวทำไม ปักตามอายุเถอะ
‎ก็สองคนนั้นอายุไม่เท่ากันไง
‎คิดนิดหนึ่งนะ คิดๆ
‎พวกเธอทำอะไรกันน่ะ
‎นาฮีโด แผนแตกเพราะเธอเลย
‎นี่ จะเป็นเพราะฉันได้ไง
‎พวกเธอน่ะ ประตูก็ล็อกอยู่เห็นๆ ‎ออกกันมาได้ยังไง
‎พี่คือคนล็อกประตูเหรอคะ
‎เฮ้อ คนที่ขัดขวางเส้นทางเรา ‎คือพวกเธอเองสินะ
‎มา เป่าเทียนดีกว่า
‎อะไรเนี่ย บรรยากาศนี้พิลึกชะมัด
‎ช่างเหอะ รีบๆ เป่ามา
‎หนึ่ง สอง สาม
‎- ยินดีด้วยกับการเริ่มต้นใหม่ของเธอ ‎- ยินดีด้วยกับการเริ่มต้นใหม่ของเธอ
‎- โอเค ‎- ขอบคุณนะคะ
‎งั้นเอาเป็นว่าเรียบร้อยแล้ว
‎- เดี๋ยว ‎- อย่านะ
‎เฮ้ย เดี๋ยวๆ
‎นี่
‎หยุดเลย ขอร้อง
‎- มานี่ ‎- วันนี้วันสุดท้ายไง
‎ไม่นะ
‎ใช่แล้ว
‎ฉันเอียนแกเต็มทนแล้ว ไอ้โรงเรียนเฮงซวย
‎ฉันก็เอียนการฟันดาบเต็มทนแล้วเหมือนกัน
‎ฤดูใบไม้ร่วงปีนั้น
‎ทั้งสองคนเลือกที่จะแตกหัก ‎โดยไม่รู้วิธีที่จะงอ
‎- ลุยเลย ‎- โชคดีนะ
‎- เป็นกำลังใจให้นะ ‎- สู้ๆ
‎- สู้ๆ นะ ‎- สู้ๆ
‎- สู้ๆ
‎- ขอให้โชคดีนะ ‎- ลุยเลย
‎มากันแล้ว
‎เพื่อนๆ ขอให้โชคดีกับการเอนทรานซ์
‎อะไรกันเนี่ย ‎พวกเธอมาให้กำลังใจเราเหรอ
‎ยูริม ไหนเธอบอกว่านอนอยู่ไง
‎เซอร์ไพรส์
‎ขอให้จิ้มถูกทุกข้อนะ มุนจีอุง
‎ของฉันล่ะ
‎ไม่มี
‎นายล่ะ ไม่ไปทำงานเหรอ
‎ฉันแวะมาก่อนจะไป
‎เอ้า ทำใจให้สงบไว้ ‎แล้วเอา 80 คะแนนมาให้ได้
‎ให้ตาย เห็นฉันเป็นตัวอะไร ‎ได้เยอะกว่านั้นเหอะ
‎ว่าแต่ มีแค่เราสองคน…
‎ที่มาสอบเอนทรานซ์เหรอ
‎มันใช่เหรอเนี่ย
‎ทำไมล่ะ
‎เข้าไปเถอะ
‎เอาล่ะ สู้ๆ
‎- สู้ๆ ‎- สู้ๆ
‎- เดี๋ยวจัดมา 100 คะแนน ‎- สู้ๆ
‎- ขอให้ถึง 80 คะแนนนะ ‎- สู้ๆ
‎- โชคดีนะ
‎- รอดูเลย ‎- ลุยๆ
‎- เข้าไปได้แล้ว ‎- รีบไปเหอะ
‎- ไปให้ไว ‎- โชคดีนะ
‎เป็นเพราะรอยร้าวที่เกิดขึ้น ‎ตอนแตกหักหรือเปล่านะ
‎ทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนไปทีละนิด
‎โลกก็พร้อมที่จะเปลี่ยนไปเช่นกัน
‎"สหัสวรรษใหม่" เหรอ
‎(ลดกระหน่ำต้อนรับสหัสวรรษ)
‎โอ๊ย ร้อน
‎องค์กรบีเอเอสไอซีได้ออกประกาศเตือนว่า
‎หากเกิดกรณีที่ไม่สามารถแก้ไขปัญหา ‎จากบั๊กสหัสวรรษ
‎ซึ่งคอมพิวเตอร์ ‎จะไม่สามารถอ่านค่าปี 2000 ได้
‎ก็อาจจะเกิดเหตุระเบิดนิวเคลียร์ได้ค่ะ
‎- อีกกี่นาทีจะเข้าปี 2000 เหรอ ‎- สามสิบนาที
‎แต่เราจะทำไงดี ถ้าโลกแตก ‎เพราะระเบิดนิวเคลียร์จริงๆ
‎- ไง พี่ ‎- หวัดดีค่ะ
‎โอ้โฮ เด็กพวกนี้ ‎บุกรุกบ้านฉันประจำเลยแฮะ
‎ทำไมพวกเธอมารวมตัวกันที่นี่ตลอดเลย
‎พี่ ตอนนี้เรื่องนั้นไม่ใช่ประเด็น ‎มานั่งครับ ให้ไวเลย
‎ใช่ค่ะ โลกจะแตกไหมก็ไม่รู้
‎นี่ เธอยังไม่ยืดผมกลับอีกเหรอ ‎ฉันต้องเห็นทรงนั้นไปจนเมื่อไหร่
‎- ออกจะน่ารัก ‎- อือ น่ารักนะ
‎น่ารักเหรอ น่ารักเนอะ น่ารัก
‎แต่คนเขาไม่ได้โง่กันนะ ‎จะไม่เตรียมการอะไรเลยหรือไง
‎เตรียมไว้แล้วก็จริง ‎แต่เราไม่รู้นี่ว่าจะเกิดปัญหาตรงไหน
‎จริงเหรอคะ
‎งั้นแปลว่าโลกอาจจะอวสานจริงๆ เหรอคะ
‎เธอดูตื่นเต้นใช้ได้นะ ‎มีเลือดฝาดบนหน้าขึ้นมาเลย
‎ก็คนมันอยากรู้ไง โลกแตกแล้วจะเป็นไงต่อ
‎เอาล่ะ
‎เราก็จะได้เป็น
‎มนุษยชาติแรกเริ่ม ‎ที่พบเห็นความพินาศของโลกไง
‎สุดปัง
‎เอาอะไรมาปัง ‎ไม่ใช่ชีวิตเราจะพังกันหมดเหรอ
‎ไม่ได้นะ มีอีกหลายอย่างเลยที่ฉันยังไม่ได้ทำ
‎ถ้าโลกแตกขึ้นมาจริงๆ จะทำไงดี
‎แม่อยู่บ้านคนเดียวซะด้วย
‎เหมือนกัน พ่อฉันไปกอเจโดแน่ะ
‎แม่ฉันอยู่คนเดียว
‎นั่นสิ
‎อย่างน้อยช่วงเวลาสุดท้าย ‎ก็ควรอยู่กับครอบครัวเนอะ
‎ฉันไปนะ
‎- เรากลับด้วยดีไหม ‎- อือ
‎บ๊ายบาย
‎นาฮีโด เธอไม่ไปเหรอ
‎ที่บ้านฉันไม่มีใคร
‎วันนี้แม่ฉันทำงานดึก เผื่อว่าจะมีข่าวด่วนน่ะ
‎อ้อ งี้นี่เอง เราไปละนะ
‎- พักผ่อนนะพี่ ‎- อือ
‎เจอกันปีหน้าครับพี่
‎ถ้าปีหน้ามีจริง
‎ดูทีวีกันไหม เดี๋ยวจะมีตีระฆังโบชินกักไง
‎อีกสักครู่ จะเริ่มสหัสวรรษใหม่แล้วครับ
‎ขณะนี้เหล่าประชาชนมารวมตัวกันที่โบชินกัก ‎เพื่อเฉลิมฉลองสหัสวรรษใหม่ที่จะมาถึง
‎ประชาชนจำนวนมาก ‎กำลังสนุกกับงานเทศกาลกันอยู่ครับ
‎- อีกสองนาทีก่อนสหัสวรรษใหม่ครับ ‎- ใกล้ถึงเวลาแล้วแฮะ
‎ที่โบชินกักคลาคล่ำด้วยความตื่นเต้นและดีใจ…
‎พวกนั้นจะกลับถึงบ้านก่อนโลกแตกไหมนะ
‎หนึ่งนาทีก่อนเข้าสู่สหัสวรรษใหม่
‎ดิฉันอยู่ที่หน้าโบชินกักค่ะ
‎สรุปเชื่อว่าโลกแตกหรือไม่เชื่อกันแน่
‎แม้อากาศจะหนาวเหน็บ
‎- ผู้คนก็ยังคงหลั่งไหลมาจนไม่มีที่ว่าง ‎- จะยังไงก็เถอะ
‎- ถ้าโลกแตกตอนนี้ ฉันก็คงไม่เป็นไร ‎- ใบหน้าของผู้คน
‎เปี่ยมด้วยความหวังและความตื่นเต้น ‎ที่มีต่อสหัสวรรษใหม่ค่ะ
‎บัดนี้ใกล้เข้าสู่ปี 2000 แล้ว
‎เราจะตีระฆังโบชินกัก 33 ครั้ง ‎เพื่อส่งสัญญาณถึงการเริ่มต้นใหม่ค่ะ
‎ด้วยเสียงระฆังแห่งความหวัง
‎ขอให้สิ่งเลวร้ายทั้งหมดหายไป
‎และมีแต่สิ่งที่ดีงามเกิดขึ้น ‎ในสหัสวรรษใหม่นี้ค่ะ
‎ถ้าโลกล่มสลายจริงๆ จะทำไงดีล่ะ
‎ไม่มีอะไรที่อยากทำก่อนโลกแตกเหรอ
‎ก็ไม่เชิง
‎ระหว่างที่ฉันพูดอยู่ ‎เข้าสู่สิบวินาทีก่อนเข้าสู่ปี 2000 ค่ะ
‎สิบ เก้า แปด เจ็ด
‎หก ห้า สี่ สาม
‎สอง หนึ่ง
‎สวัสดีปี 2000 ค่ะ
‎เสียงระฆังแรกจากโบชินกักค่ะ
‎จูบที่เริ่มต้นในวัย 19
‎สิ้นสุดลงในวัย 20
‎เปลี่ยนปีใหม่ เปลี่ยนศตวรรษใหม่
‎ฉันคงจะ…
‎อยากเปลี่ยนอะไรบ้างเหมือนกัน
‎น่าเสียดายที่โลกยังไม่ถึงกาลอวสาน
‎นาฮีโด เธอกับฉันน่ะ…
‎สุดท้ายแล้วเราก็เสียมันไปหรือเปล่า
‎ไม่มีอะไรคงอยู่ตลอดไปนี่
‎นี่ ขึ้นสิ
‎คิส
‎เธออยากทำเหรอ
‎ถ้าช่วงเวลานั้นเกิดขึ้นกับคุณนักข่าว ‎จะทำยังไงคะ
‎และถ้าเรื่องนั้นเกี่ยวข้องกับนาฮีโดล่ะ
‎เธอนี่โชคดีจัง นาฮีโด ‎อยากพูดอะไรก็พูดได้หมด
‎- พี่จุนโฮ ‎- "พี่" เหรอ
‎วันนี้ฉันอยากตากหิมะกับนาย ‎ฉันว่าฉันไม่เคยทำแบบนั้นมาก่อนเลย
‎คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์