SEBUAH SIRI NETFLIX
EPISOD 12
Apa kata kita lawat ayah lebih kerap selepas ini?
Mak akan luangkan masa.
Okey.
Oh ya, bagaimana dengan permohonan universiti awak?
Dapat biasiswa tak?
Ya, tapi saya rasa saya nak sertai pasukan sukan profesional.
Gajinya tinggi.
Kalaulah saya sepasukan dengan Yu-rim…
Apa maksud awak?
Awak tak nak masuk universiti?
Biasiswa itu cuma bayarkan yuran…
Jangan merepek! Awak ingat kita ada masalah kewangan?
Awak tak nak ke universiti? Awak rasa sampai bila awak lawan pedang?
Kalau awak ke universiti,
awak boleh sara diri selepas berhenti lawan pedang.
- Aduhai. - Kenapa awak tak berfikir panjang?
Janganlah cakap saya begitu!
Saya takkan berhenti lawan pedang. Saya akan teruskan.
Aduhai! Sakitnya hati! Jangan cakap dengan saya lagi!
Aduhai, awak buat mak marah.
AYUH SEKOLAH TINGGI TAE YANG
Yu-rim.
Awak tak nak masuk universiti?
Awak boleh dapat biasiswa.
Tapi biasiswa tak sama macam gaji yang ditawarkan.
Saya perlu dapatkan duit.
Kalau bab-bab duit, pergi luar negara paling bagus.
Bayarannya tinggi.
Tapi kita tak patut tukar warganegara semata-mata kerana duit.
Betul.
Tapi kenapa? Awak nak masuk universiti?
Ya.
Saya nak sertai pasukan dan dapat gaji, tapi mak saya suruh masuk universiti.
Betulkah?
Awak perlu ambil ujian kemasukan.
Ya. Saya perlu dapat lebih 80 markah.
Jadi 80 daripada 400 markah?
Biar betul?
Kena jawab soalan bahasa Korea.
Aduhai, bila saya nak baca bacaan yang membosankan itu?
Hei, Lee Ye-ji!
Saya dah beri amaran jangan cakap begitu lagi.
Kenapa awak asyik kata yang awak nak berhenti?
Awak cakap begitu sebab awak dah hilang akalkah?
Puan, saya serius.
Saya dah fikir masak-masak.
Ini tak mudah bagi saya.
Awak patut guna masa itu untuk berlatih.
Supaya awak tak merosot.
Kalau awak cakap begitu lagi,
siaplah awak.
Faham?
KAMI MENYOKONG HARAPAN DAN IMPIAN ANDA
Saya beritahu dia
sebab saya betul-betul rasa lawan pedang tak sesuai untuk saya.
Tapi dia asyik suruh saya jangan cakap bukan-bukan
dan suruh saya perbaiki prestasi saya yang merosot.
Ye-ji.
Awak memang nak berhenti lawan pedang?
Saya dah tak rasa seronok apabila berlawan pedang.
Saya rasa saya membazir masa di sini.
Kalau saya boleh belajar,
saya boleh cari minat lain sambil berlawan pedang.
Tapi kita tak dibenarkan masuk kelas,
jadi saya tak boleh buat apa-apa.
Saya terdesak. Ini hidup saya.
Pasti sangat sukar bagi awak.
Maaf sebab tak tahu lebih awal.
Jom fikirkan jalan keluar sama-sama.
Bercakap soal itu…
Apa akan berlaku…
kalau saya tak datang latihan mulai esok?
Yi-jin!
Awak kacak seperti biasa.
Hei, kenapa datang nak jumpa masa saya sedang bekerja?
Siapa ajar awak buat begini?
Tiada siapa ajar saya. Saya semula jadi, ibarat badan awak.
Aduhai. Jadi kenapa awak ke sini?
Saya singgah untuk beli sesuatu di kawasan ini.
Awak minta gambar.
Gambar Hee-do seorang.
Orang pasti salah faham.
Saya minta gambar itu sebab tiada siapa yang nak.
Berapa harganya?
Tolonglah, Yi-jin.
Saya bersama Yu-rim kerana awak.
- Saya nak balas budi awak. - 300 won?
Jangan merepek. Harganya 320 won.
Ya. Nampak sangat awak bersyukur. Apa awak beli di sini?
Ini?
Saya beli sesuatu yang penting.
Adalah.
Baju yang dipakai oleh Sin Chang-won semasa dia ditangkap
makin popular dalam kalangan remaja
dan telah mencetuskan "Sindrom Sin Chang-won" di seluruh negara.
Bukan itu sahaja,
salinan tiruan baju tersebut turut dijual di pasaran.
Cepat.
Buat betul-betul.
- Tengok! - Awak beli itu?
Mana Ye-ji?
Dia masuk kelas.
Apa? Kelas?
Ye-ji…
betul-betul serius
nak berhenti lawan pedang.
Dia nak masa depan yang berbeza.
Tolong benarkan dia berhenti.
Aduhai. Banyak pengalaman pelik yang saya lalui dalam hidup ini.
Hoi, siapa awak untuk buat keputusan itu?
Awak nak biar dia berhenti sebab dia tak hebat macam awak?
Tidak.
Saya seronok apabila berlawan pedang,
tapi Ye-jin tak rasa begitu lagi.
Jadi dia patut berhenti.
Dia tak seronok dari dulu?
Dia jadi begitu sebab tak bertambah baik untuk tempoh masa yang lama.
Sebab itu dia benci sukan ini.
Saya juga bertanggungjawab untuk membetulkan
pemikiran sebegitu.
Tugas saya adalah untuk terus membantunya dan pastikan dia tak putus asa.
Putus asa juga satu cabaran buat Ye-ji.
Para atlet pilih masa depan mereka pada usia awal
dan kekal dengan keputusan itu.
Ini saja yang kami buat selama ini.
Jadi bagi kami,
putus asa ialah cabaran yang paling besar.
Putus asa ialah satu cabaran?
Pandai awak berkata-kata.
Jadi ketabahan
ialah perbuatan bodoh?
Yu-rim, pergi ke kelas dan bawa Ye-ji ke sini.
Tak dengarkah?
Maafkan saya.
Saya juga takkan sertai latihan
sehingga puan benarkan Ye-ji berhenti.
Apa?
Dari dulu saya pelik kami tak boleh masuk kelas
sebab kami budak sukan.
Kamu semua dah hilang akalkah? Berhenti.
Ko Yu-rim!
Tunggu apa lagi? Kejar dia!
Saya juga takkan berlatih sehingga puan benarkan Ye-ji berhenti.
Maafkan saya.
Cepat duduk.
Kenapa?
Perbuatan melebihi kata-kata.
Tindakan awak betul.
Pandang saya. Saya tak kacak, tapi sayalah lelaki idaman awak.
AWAK TENGOK APA?
Aduhai, bosanlah.
Kita dah belajar di sekolah selama 12 tahun,
tapi perlu sambung belajar lagi selepas ini.
Tapi ini musim panas terakhir kita pakai baju seragam.
Saya agak sedih.
- Hei, Moon Ji-woong! - Hei!
Awak pakai baju penjenayah itu.
Awak kelakarlah.
Hei, tunjuklah betul-betul. Buka baju seragam awak.
Aduhai, tolonglah.
- Wah. - Hebat.
Hei, patutkah saya beli juga?
Patut tak?
- Tak sesuai. - Patutkah saya beli?
Hei, jom pergi.
Pakai betul-betul.
Mari sini.
Awak pakai
baju penjenayah itu?
Sebenarnya…
Budak tak guna!
Awak dah gilakah, tak guna?
Hoi, awak ingat sekolah ini tempat bermain?
Tak guna punya…
Budak tak guna macam awak perlu dipukul separuh mati baru sedar!
Tolong berhenti!
Saya kata, tolong berhenti.
Sampai bila cikgu nak pukul pelajar?
Bukankah ia boleh dibawa berbincang?
Cikgu tak tahu yang hukuman dera dah tak dibenarkan?
Apa?
Buatlah laporan polis.
Buatlah laporan, tak guna.
Kamu pandang apa?
Hei, Seung-wan.
Helo, saya telefon dari Sekolah Tinggi Tae Yang.
Ada seorang cikgu yang selalu dera pelajar di sini.
Ya.
Baiklah.
Saya yang lapor.
Sila tanya saya.
Apa kamu buat di sini? Masuk kelas dan belajar!
Apa? Polis?
- Masuk kelas! - Bukankah itu Seung-wan?
Cepat masuk kelas!
Apa kata kita ke pejabat saya? Ada banyak mata memandang di sini.
Kamu berdua sekali.
Dia perlu ke bilik sakit.
Letak ubat dulu.
Kita pergi sama-sama.
Yu-rim.
Boleh bawa dia ke bilik sakit?
Boleh.
- Sila ikut saya. - Ya.
Seung-wan. Apa yang terjadi?
Nanti saya cerita.
Begini.
Dia pakai baju penjenayah ke sekolah.
- Takkan saya nak biarkan? - Cikgu boleh beri nasihat
atau denda dia.
Tapi cikgu pukul dia dulu.
Ini bukan kali pertama. Cikgu memang biasa pukul pelajar.
- Mereka tak dengar nasihat! - Berkesankah kalau pukul?
Kalau berkesan, sudah pasti semua pelajar di sini baik-baik belaka.
Tak guna. Cikgu layan awak dengan baik kerana awak bijak…
Betul. Cikgu tak pernah pukul saya kerana saya pelajar terbaik sekolah ini.
Saya tak pernah dipukul, tapi saya buat laporan polis.
Cikgu rasa saya akan berubah kalau dipukul?
Saya akan diam walau dipukul sampai berdarah?
- Apa awak kata? - Sudah, Seung-wan.
Bukan awak yang dipukul. Kenapa buat begini?
Sebab…
Saya tak nak tutup mata dan biarkan asalkan bukan saya.
Saya tak nak hidup seperti itu.
Dengar sini.
Jangan cakap dengan cikgu awak begitu.
Kalau awak lapor polis sekalipun,
kami tak boleh buat apa-apa.
Apa maksud tuan?
Hukuman dera dah diharamkan di sekolah,
tapi hal-hal berkaitan hukuman dera diserahkan kepada pihak sekolah.
Apa?
Jadi para pelajar tak boleh buat apa-apa
walau dipukul sampai berdarah?
Jadi jangan buat hal yang buatkan awak dipukul.
Aduhai, bagaimana kita nak mendidik kalau tak boleh pukul mereka?
Apa dah jadi dengan dunia ini?
Ya, saya faham. Pasti sukar jadi cikgu.
Kalau dulu, para pelajar takkan terfikir nak buat begini.
Itulah maksud saya.
Aduhai.
Sudahlah!
LAPORAN INSIDEN SERANGAN PANGSAPURI STUDIO HAENGDONG 1999
Menyesal nanti.
Tengoklah itu. Berhenti.
Saya nampak.
Lama tuan keluar.
Saya dengar awak bukan pelatih lagi. Jadi kenapa awak ke sini?
Nah.
MINUMAN TENAGA
Saya dengar Kim Hong-ju disiasat kerana memiliki dadah.
Saya dengarlah.
Entahlah. Saya tak tahu apa-apa langsung.
Tolonglah, tuan.
- Saya memang tak tahu apa-apa. - Awak tahu.
Detektif Kim.
- Tegurlah sikit kalau ya pun. - Hei.
Aduhai. Cepat betul masa berlalu.
Bukankah dia kawan awak?
Saya kenal dia, tapi kami bukan kawan.
Awak ke Sekolah Tae Yang?
Ya, betul.
Ada laporan hukuman dera?
Bagaimana awak tahu?
Berita sebegitulah yang saya nantikan.
Memandangkan ia dah diharamkan, pelajar dah berani
buat laporan tentangnya.
Awak pula yang dapat kes itu.
Sebelum ini, saya dengar saja, tapi ini kali pertama saya dapat laporan.
Siapa nama pelajar itu?
Ji… Siapa nama dia?
Ji Seung-wan?
Ya, betul. Ji Seung-wan.
Dia pelajar perempuan, tapi bukan main berani.
Dia langsung tak beradab.
Ada maklumat lain?
- Dia… - Hei, lama kita tak berjumpa.
- Hei. - Ini kes apa?
Apa? Kenapa awak nak tahu?
Saya Unit Sukan dan awak Unit Berita Tempatan.
Saya nak tahu kerana saya wartawan.
Begini.
Sekarang hukuman dera tak dibenarkan,
jadi pelajar terus buat laporan polis walaupun cikgu baru angkat tangan.
Teruk betul perangai mereka.
Jadi apa yang terjadi?
Panggilan anda akan disambungkan ke…
- Panggilan anda akan disambungkan ke… - Kenapa Seung-wan tak jawab telefon?
Awak pasti letih. Saya balik dulu.
Jumpa lagi.
Awak Ji Seung-wan?
Encik siapa?
Saya wartawan Ji Yun-seong dari KBY.
Awak buat laporan polis kerana hukuman dera, bukan?
Saya nak tahu cerita awak. Awak sudi ditemu ramah?
Temu ramah apa?
Saya nak tahu apa yang terjadi dan kenapa awak buat laporan.
Perbualan ringkas seperti itu.
Kalau saya ditemu ramah, cerita saya akan dilaporkan dalam berita?
Maknanya saya boleh beritahu orang ramai
betapa seriusnya hukuman dera walaupun telah diharamkan?
Ya, betul.
Tapi betulkah awak wartawan?
Oh ya, saya belum beri kad nama saya lagi.
Nah, ini kad nama saya. Nama saya Ji Yun-seong.
Jangan setuju.
Yun-seong.
Dia sepupu saya.
- Apa? - Dia sepupu saya.
Jangan gunakan sepupu saya untuk tulis berita awak.
Hei, saya tiada niat nak gunakan dia.
Awak bukan nak laporkan keburukan hukuman dera.
Awak nak laporkan yang pelajar tak beradab kerana buat laporan.
Betulkah?
Ini kerana pelajar terus buat laporan walaupun cikgu setakat jentik mereka.
Sebab itulah.
Sampai bila pelajar perlu bersabar?
Apa kriterianya?
Kalau berdarah baru boleh laporkan? Kalau lebam tak boleh?
Bukan itu maksud saya. Saya cuma ikut situasi semasa.
Ramai ibu bapa yang menentang dan kata cikgu tak boleh hilang kuasa.
Kuasa?
Ya, itu penting.
Tapi apa gunanya kalau digunakan dengan kekerasan?
Ini bukan kes yang awak cari untuk berita awak.
Saya tahu kerana saya dari sekolah ini.
Cikgu itu memang suka dera pelajar.
Cari kes lain melainkan awak nak menipu.
Jom.
SEKOLAH TINGGI TAE YANG
Tak guna punya lelaki kurus.
Awak nak timbulkan masalah kerana hidup awak membosankan?
Entahlah.
Banyak perkara buruk berlaku hari ini.
Saya buat laporan polis kerana ada kes pukul,
tapi polis tak dapat buat apa-apa.
Kementerian Pendidikan
akan ambil kes itu dan serahkannya semula.
Apa gunanya?
Apa boleh buat? Inilah dunia yang awak akan hadapi.
Saya selalu buat penilaian…
tentang diri saya.
Saya rasa saya agak bijak.
Tapi saya salah.
Hidup saya tak bermakna.
Kalau awak tak muncul,
saya pasti dah buat temu ramah itu.
Itu sebabnya awak perlu jawab telefon.
Saya nak beri awak amaran tadi.
Begitu. Awak rupanya yang telefon.
Kalaulah ada teknologi yang beritahu siapa yang telefon.
Saya tak nak begitu.
Nanti tiada siapa jawab panggilan wartawan.
Saya akan jawab.
Aduhai, terima kasih.
Terima kasih untuk hari ini.
Seronok ponteng latihan?
Hei, Ye-ji.
Pasukan kita jadi begini kerana awak. Apa perasaan awak?
Ini bukan salah Ye-ji.
Jadi salah saya?
Yu-rim, kenapa awak masuk campur?
Ini bukan perangai awak. Siapa buat awak jadi begini?
Puan, tolong marah saya saja.
Ini salah saya. Jadi marah saya seorang.
Kenapa? Awak tak boleh tahan?
Kalau tak boleh, kenapa awak senang-senang nak berhenti lawan pedang?
Saya takkan biarkan awak berhenti dengan mudah.
- Puan! - Puan!
Ada satu cara saja untuk awak berhenti.
Awak boleh berhenti kalau berjaya
ke suku akhir peringkat negara.
Suku akhir?
Kenapa? Tak boleh?
Boleh.
Saya boleh lakukannya.
Saya akan lakukannya!
Awak tak boleh berhenti kalau awak gagal.
Kalau awak tak nak hidup sebagai atlet lawan pedang…
buktikan keazaman awak itu.
Mampukah saya
ke suku akhir?
- Kami akan tolong. - Kami akan tolong.
Satu, dua.
- Satu, dua. - Prêtes? Allez.
Attaque. Touche. Awak kena fokus, Ye-ji.
Allez.
Contre-attaque. Touche.
Ye-ji.
Terus serang lepas buat pergerakan besar. Awak perlahan.
Biar saya tunjuk.
Awak tak boleh berhenti di sini selepas buat begini.
- Terus serang dari sini. - Okey.
- Jangan gerakkan siku. - Okey.
Prêtes? Allez.
Attaque. Touche.
Prêtes?
Allez.
Attaque.
Bagus sekali!
- Awak berjaya! - Saya bangga dengan awak!
Awak memang hebat!
Bukankah saya dah kata awak boleh?
- Terima kasih. - Syabas!
Saya berjaya!
Awak berjaya!
Syabas.
Ada hal kita cuma boleh buat sekarang,
contohnya berkelah dan lawatan sambil belajar.
Tapi saya tak pernah buat semua itu.
Aduhai, saya tak sanggup nak tonton.
Itu rupa saya?
- Ya, itu awak. - Berkongsi snek…
Saya tak sanggup nak tengok!
Awak akan terbiasa nanti. Saya pun begitu dulu.
Selepas balik dari lawatan,
- Itu Yu-rim. - mereka akan cakap
tentang lawatan itu.
Saya rasa cemburu
- Kenapa? - dan sedih.
- Macam ada jurang antara kita. - Saya rasa ketinggalan.
Kalau begitu, jomlah duduk rapat-rapat.
Aduhai, apa awak buat ini?
Aduhai, kamu berdua ini.
Kenapa dengan awak?
Tengok, itu kita!
Kita masuk TV!
Dah okey!
Apa? Mana saya pergi?
Babak saya dah tamat?
Ji-woong, kami dah tonton dokumentari ini.
Babak awak dah tamat.
Saya terlepas.
- Tak apalah. - Saat pertama saya masuk TV.
Tepilah. Saya tak nampak.
Siaran berbayar sekarang mahal, bukan?
Ya.
- Helo. - Helo.
- Lihatlah siapa datang. Wartawan Back.
Dokumentari itu dapat sambutan!
Saya boleh nampak usaha gigih awak menghasilkannya.
Terima kasih.
Tiada perlawanan besbol hari ini? Semua orang ada di sini.
Tiada, pascamusim bermula esok.
Oh ya, awak dah tengok jadual? Perlawanan bertindih sekali.
Kenapa ada yang bertindih?
Dua liga berlangsung serentak,
jadi ada dua perlawanan sehari.
Kenapa dua liga berlangsung serentak?
Saya tak boleh pergi. Ada kerja di studio.
Apa maksud awak?
Jadi siapa boleh ke Daegu?
Ada perlawanan di Daegu?
Ya. Perlawanan antara Lions dan Giants.
Begitu. Saya akan ke Daegu pada hari Sabtu kerana ada lawan pedang.
Saya boleh buat liputan kalau saya pergi awal.
Besbol bukan bidang saya, tapi bolehkah saya cuba?
Perlawanan Tujuh antara Lions dan Giants hari ini
sangat sengit.
Giants menang 6-5 dalam pusingan kesebelas.
Lions… Aduhai.
Kebakaran bermula dari MOU di tingkat empat…
Ya, sila teruskan.
Wartawan Back Yi-jin?
Aduhai.
Okey. Perlawanan hari ini…
Baiklah, sila bersedia!
Baiklah.
Perlawanan Tujuh antara Lions dan Giants hari ini sangat sengit
sehingga masuk ke pusingan kesebelas
di mana Lions…
Aduhai, tak bolehlah!
Giants menang lebih mata menentang Lions
dalam Perlawanan Tujuh untuk mara ke Liga Korea.
Namun, satu insiden telah terjadi sewaktu perlawanan.
Kita ikuti laporan wartawan yang berada di Daegu.
Silakan, Back Yi-jin.
Perlawanan Tujuh antara Lions dan Giants hari ini sangat sengit
yang berlanjutan hingga pusingan kesebelas.
Giants menang dengan mata 6-5.
Di akhir pusingan keempat,
Lee Seung-yuop dan Kim Ki-tae melakukan home run
yang membuatkan Lions mendahului,
namun José dari pasukan Giants melakukan home run di pusingan keenam.
Dan…
SIARAN LANGSUNG DARI DAEGU
Pada masa itulah telur dibaling dari tempat duduk penonton
dan salah satunya terkena José.
Ini menyebabkan José baling pemukul ke arah penonton kerana marah
yang menimbulkan pergaduhan antara pemain Giants dan penonton.
José dilayangkan kad merah
dan perlawanan diteruskan semula selepas 16 minit.
Kedua-dua pasukan memungut mata
dan dalam pusingan kesebelas, Kim Min-jae dari pasukan Giants mendapat dua mata
untuk menamatkan perlawanan yang berlangsung selama 4 jam 30 minit.
Giants layak ke Liga Korea
untuk menentang pasukan Eagles.
Okey!
- Apa yang terjadi? Kenapa? - Aduhai.
Tengok ini.
Awak tulis skrip dengan pen sedangkan hari hujan?
Aduhai.
Jadi awak hafal skrip awak tadi?
Aduhai, macam mana awak boleh ingat semua itu?
Wartawan Back, awak semakin hebat!
Aduhai, menakutkan.
Ya, saya ada di lobi sekarang.
Ya.
Cuaca sejuk. Pakai baju yang tebal.
Ya, baiklah.
Aduhai, penatnya.
Awak ada nampak bagasi di sini?
Apa?
- Awak boleh berbahasa Inggeris? - Tidak.
Saya tinggalkannya di sini.
Awak tak nampak? Bagasinya besar seperti ini.
Apa?
Kenapa semua orang layan saya begini hari ini? Aduhai.
Mari lihat…
Boleh saya bantu?
Saya rasa dia ada masalah,
tapi dia tak berbahasa Inggeris. Siapa tahu bahasa Perancis?
Maaf, tiada siapa antara kami yang fasih bahasa Perancis.
Boleh saya bantu?
Awak cakap bahasa Perancis?
- Ya. - Terima kasih.
Bagasi saya hilang masa saya daftar keluar.
Saya yakin saya tinggalkannya di sini.
Dia letak bagasinya di sini,
tapi ia hilang masa dia daftar keluar.
Bagasi?
Pemandu teksi itu dah ambil bagasinya.
- Begitu. - Tadi dia minta kami panggilkan teksi.
Pemandu teksi dah ambil bagasi awak.
Teksi yang itu.
Begitu rupanya.
Lega rasanya. Saya panik sebab ingatkan bagasi saya dicuri.
Terima kasih banyak-banyak.
Sama-sama. Selamat malam.
Selamat malam.
Saya pantas, bukan? Saya lapar. Jom!
Cepatlah!
Kita nak makan apa?
Lebatnya hujan!
Awak fasih bahasa Perancis?
Itu benda biasa.
Kenapa? Awak terkejut orang yang selalu salah eja
fasih berbahasa Perancis?
Ya. Terangkan kepada saya sekarang.
Cepat. Beritahu sekarang.
Sewaktu saya kecil,
saya tinggal di Paris sebab mak.
Saya belajar lawan pedang di sana.
Paris?
Mak awak ditugaskan ke Paris?
Ya. Lagipun ramai atlet lawan pedang yang pandai berbahasa Perancis.
En garde, prêtes, allez. Semua itu bahasa Perancis.
Saya agak kagum, Na Hee-do.
Merci beaucoup.
Hujanlah. Jom jalan sama-sama.
- Sedapnya. - Sedap?
Ya.
Kenapa awak buat liputan besbol?
Itu bukan bidang awak.
Ada perlawanan yang bertindih.
Saya sepatutnya laporkan keputusan perlawanan saja,
tapi keadaan di stadium huru-hara tadi.
Ada penonton baling telur
dan pemain pula baling pemukul ke arah penonton.
Itu perlawanan yang paling teruk.
Wah, betulkah?
Kenapa penonton besbol selalu buat begitu?
Hoi, boleh tolong diam tak?
Kalau awak sokong pihak lawan, makan dan pergi.
Kenapa awak bising sangat?
Mereka cakap dengan awak?
- Saya? Bukanlah. - Nak cakap sambil makan pun tak boleh?
Kenapa awak nak bergaduh selepas pasukan awak tewas?
Apa awak cakap ini?
Siapa punca kami tewas?
Atlet siapa yang baling pemukul ke arah penonton?
Kenapa dia buat begitu?
- Penyokong awak baling telur dulu. - Mereka bergaduh?
- Tidak, suara saja kuat. - Awak biadab.
- Mereka berbual saja. - Kenapa perlu buat begitu?
Hoi, dah habis cakap?
Belum. Kenapa?
Awak guna banyak duit, tapi masih tewas. Awak tak malu?
Awak dah pandai nak tunjuk berani?
Ya, saya memang berani!
Awak rasa Giants akan menang?
Dengan pemain-pemain itu? Tak mungkin!
Saya pasti lebih hebat daripada mereka.
- Kalau begitu, cubalah! - Okey!
Pak cik.
Saya faham perasaan kamu,
tapi tolong senyap sewaktu makan. Boleh?
Bukankah para pemain yang paling sedih selepas tewas perlawanan?
Hoi, budak…
Awak atlet main pedang.
Apa?
- Ya? - Betulkah?
Betul.
Dokumentari awak baru saja disiarkan.
- Awak Na Hee-do, bukan? - Dialah.
- Awak Na Hee-do. - Betul.
- Dia Na Hee-do. - Ya.
- Tidak, awak silap. - Apa?
- Memang dia. - Awak salah orang.
- Ya, memang dia. - Tak, bukan dia.
- Boleh beri autograf? - Maaf.
Selamat menjamu selera.
Wah, itu memang dia.
Aduhai. Kenapa awak tak takut langsung?
Awak nak lawan orang mabuk?
Ada satu ayat yang saya benci
dan itulah yang dia sebut tadi.
Apa maksud dia, "Saya pasti lebih hebat daripada mereka"?
Kalau begitu, kenapa dia tak jadi atlet? Dia patut jadi atlet.
Kalau dia hebat sangat, dia patut jadi atlet sekarang.
Belum terlambat lagi.
Dia perlu mula saja! Dia patut cuba dulu sebelum bercakap!
Cis! Dia tahu cakap besar saja!
Para atlet yang paling mahu bermain dengan baik!
Cis!
Dah habis cakap?
Dah!
Mari sini. Nanti selesema.
Masuklah.
Awak…
Awak menginap di mana?
Saya? Sepuluh minit dari sini. Kalau naik teksi, cepatlah sampai.
Dekat saja.
Pukul berapa awak ke stadium esok?
Mungkin tengah hari.
Begitu.
Saya pergi dulu.
Hati-hati.
Masuklah.
Oh, ya!
Yu-rim suruh beli susu sebelum balik, tapi saya terlupa.
Betulkah? Jom pergi sama-sama. Awak tak bawa payung.
Jomlah.
- Tapi hujan dah berhenti. - Tak, belum berhenti lagi.
- Jom! - Tapi…
Saya rasa dah berhenti.
Sejuknya! Mesti sebab hujan.
KEDAI RUNCIT DONGIL
Awak hanya tonton perlawanan esok?
Ya.
Tiga bulan tempoh yang panjang.
Mesti pelik berada di stadium, tapi tak boleh sertai perlawanan.
Tapi mungkin awak rasa lebih tenang
sebab tak rasa tertekan.
Tekanan juga satu pengalaman.
Saya dan Yu-rim terlepas peluang itu.
Atlet perlu sertai perlawanan.
Sama ada menang atau kalah, kami pasti bertambah baik jika berlawan.
Barulah kami boleh terus jadi atlet.
Tapi kami terlepas peluang untuk memperbaiki diri kami.
Apa maknanya jadi atlet
kalau tak sertai perlawanan?
Awak cepat matang
atau awak memang dah matang, tapi saya yang tak tahu?
Mungkin dua-dua sebab saya masih membesar.
Tapi kenapa saya tak makin tinggi?
Awak sangat berbeza
daripada diri awak tahun lepas.
Pasti awak akan berubah tahun depan setelah berusia 20 tahun.
Mesti saya banyak berubah.
Saya akan jadi orang dewasa.
Saya ingin terus melihat
awak membesar dan menjadi hebat.
Jom.
Nah, masuklah. Yu-rim pasti tunggu awak.
Okey.
Hati-hati.
- Selamat malam. - Selamat malam.
Wartawan Back Yi-jin?
Jung Ho-jin?
Boleh kita berbual sebentar?
Lama kita tak berjumpa.
Nampaknya
kamu berdua masih rapat.
Maksud saya, awak dan Intan Payung.
Apa yang awak nak cakap?
Saya…
tak dapat melupakan Intan Payung.
Memandangkan kamu rapat, boleh beritahu dia
yang saya masih menunggunya?
Jangan tunggu dia.
Apa? Kenapa?
Awak tak penting bagi Hee-do
dan kamu takkan bersama semula.
Jangan ganggu dia. Dia dah kecewa sebab tak bertanding.
Berhenti panggil dia "Intan Payung".
Kenapa awak marah?
- Mana ada marah… - Saya guraulah.
Saya tak tunggu dia pun.
Apa niat awak sebenarnya?
Saya cuma nak tahu perasaan awak.
Sebab saya rasa kami berpisah
kerana awak.
Pengarang Jantung, kita berpisahlah.
Kenapa?
Betulkah?
Tapi…
kenapa panggil saya Pengarang Jantung kalau awak nak berpisah?
Tak apalah.
Apa sebab awak?
Sebenarnya…
Ada seseorang yang saya fikirkan lebih kerap daripada awak.
Saya…
tak patut buat begitu.
Saya jadi marah apabila saya fikirkannya.
Saya tahu orang itu ialah awak.
Saya pasti dia tak tahu apa yang dia buat.
Tapi awak pula?
Bukankah awak hanya mempermainkan dia?
Awak boleh mempermainkan dia?
Jawablah.
Awak pasti tahu sebab pernah bercinta dengan dia. Awak boleh?
Pandangan matanya, ungkapannya, pendapatnya dan nilainya.
Mempermainkan?
Saya takkan tahu semua itu jika saya mempermainkannya.
Awak…
dah banyak berubah.
Dulu awak tak kisah Intan Payung bercinta dengan siapa.
Saya dah berubah.
Dulu saya sokong Hee-do dalam apa jua yang dia lakukan
terutama dalam perkara-perkara kecil.
Tapi tidak lagi.
Masanya lebih penting daripada masa saya.
Jadi saya takkan biarkan dia lalui pengalaman tak bermakna walau sesaat.
Saya nak berikannya pengalaman yang hebat saja.
Semua itu…
saya boleh buat untuk dia.
Awak kata dia tak tahu apa yang dia buat?
Dia tak perlu tahu.
Sebab saya tahu.
PUSINGAN KE-16 YOON A-REUM, LEE YE-JI
KEJOHANAN LAWAN PEDANG KEBANGSAAN REMAJA KOREA 1999
Tinggal satu pusingan.
Awak dah berusaha gigih. Buat seperti latihan kita.
Saya boleh lakukannya, bukan?
Hei.
Badan awak tahu yang awak dah bekerja keras.
Jadi jangan fikir banyak dan percayakan badan awak.
Baiklah, Hee-do.
- Ayuh Sekolah Tinggi Tae Yang! - Ayuh Sekolah Tinggi Tae Yang!
- Ayuh! - Ayuh!
Pergilah!
- Ayuh, Ye-ji! - Ayuh, Ye-ji!
PUSINGAN KE-16 YOON A-REUM, LEE YE-JI
En garde.
Prêtes? Allez.
Action.
AWAK BOLEH, YE-JI
En garde. Prêtes? Allez.
- Ayuh, Ye-ji! - Awak boleh, Ye-ji!
- Attaque. Touche. Point. - Okey!
YOON A-REUM, LEE YE-JI
- Syabas, Ye-ji! - Syabas!
Prêtes? Allez.
Attaque. Riposte. Touche.
Point.
- Tak apa! - Ayuh, Ye-ji!
Awak boleh, Ye-ji!
En garde.
Prêtes? Allez.
Attaque. Point.
Attaque. Touche.
- Point. - Awak boleh, Ye-ji!
- Ayuh, Ye-ji! - Sikit lagi!
Saya tak boleh tengok!
Saya sangat gementar.
En garde.
Prêtes? Allez.
Attaque. Touche. Point.
YOON A-REUM, LEE YE-JI
Ya, awak berjaya!
Hebat!
Awak yang terbaik!
Awak hebat sekali. Syabas!
Syabas, Ye-ji.
Terima kasih.
Awak dah capai matlamat awak.
Ini lawan pedang terakhir awak. Masuklah suku akhir.
Tidak, puan.
Saya nak tarik diri.
Semua atlet di sini mahukan kemenangan ini lebih daripada saya.
Saya tak nak rampas peluang mereka.
Saya dah puas berlawan pedang…
dalam hidup saya.
Apa awak nak buat selepas ini?
Sebenarnya…
Saya belum pasti, tapi saya nak cuba buat roti.
Saya nak jadi pembuat roti.
Bagus.
Ingat hari ini.
Jangan lupa bagaimana awak dapat peluang baharu.
Fikirkan saat ini setiap kali awak hadapi kesukaran.
Kesukaran memulakan sesuatu.
Itu yang saya nak ajar awak.
Awak dah berusaha gigih selama ini.
Terima kasih, puan.
Kenapa awak menangis, dungu?
LEE YE-JI
Hei, awak ingat awak nampak hebat kalau tak pakai baju dengan kemas?
Ini sebabnya kamu semua menyedihkan.
Aduhai!
Berambus!
Selamat sejahtera.
Ji Seung-wan.
Datang ke bilik kaunseling nanti.
Hoi, jangan berlari!
Kawan saya dipukul lagi.
Cikgu tampar kawan saya dan pukul kepalanya.
Akhirnya, bibirnya berdarah.
Para pelajar yang melihat tidak terkejut.
Ini bukan kali pertama dia buat begini.
Segala-galanya berlaku seolah-olah ia perkara biasa.
Saya rasa saya perlu tamatkan situasi ini.
Jadi saya buat laporan polis.
Tapi polis tidak dapat buat apa-apa.
Anda tahu apa yang saya fikirkan?
"Saya dah agak."
Semuanya berjalan seperti biasa kerana dunia ini tidak berubah.
Saya…
ingin katakannya dengan jelas, setidaknya di sini.
Ini bukan perkara biasa.
Ia tak sepatutnya terjadi.
Tapi ia terjadi…
hari ini di Sekolah Tinggi Tae Yang
dan nama guru yang suka mendera itu ialah
Seo Yeong-seong.
Kenapa?
Awak ingat awak akan terlepas
setelah dedahkan nama sekolah dan nama cikgu?
Radio Lanun DJ Wanseung? Aduhai.
Cikgu tak sangka pelajar terbaik sekolah ada hobi seperti ini.
Peraturan sekolah perkara 26.
"Pelajar yang menghina guru dan mempersoal kewibawaan guru
akan digantung sekolah."
Peraturan sekolah perkara 27.
"Pelajar yang mencetuskan huru-hara atau tindakan kolektif
akan dibuang sekolah."
Awak buat kedua-duanya.
Itulah peraturan sekolah.
Namun, matlamat pendidikan bukannya untuk menghukum pelajar.
Pelajar yang membuat kesilapan perlu dimaafkan
dan dididik agar kembali ke pangkal jalan.
Apa yang perlu saya lakukan?
Tulis surat yang mengatakan awak takkan ke udara lagi
dan awak akan baca surat permohonan maaf itu
sewaktu perhimpunan sekolah.
Baca semua kesalahan awak
satu demi satu di depan semua orang.
Lagi satu…
minta maaf dengan cikgu secara terbuka.
Cikgu dah minta maaf dengan Ji-woong?
Apa?
Cikgu dah minta maaf kerana pukul dia sampai berdarah?
Kenapa cikgu perlu minta maaf?
Perbuatannya melanggar peraturan sekolah.
Dia patut bersyukur dia tak dihukum dan hanya dipukul.
Jadi dia perlu bersyukur kerana didera?
Didera? Hoi, jaga mulut awak!
Jaga tangan cikgu!
Apa lagi kalau bukan dera?
Cikgu tampar muka dia dengan tangan cikgu sendiri.
Cikgu buat begitu kerana sayang?
Awak nak rekod awak terjejas?
Awak tak nak masuk universiti?
Universiti? Saya akan masuk universiti.
Tapi saya malu nak masuk universiti dengan sijil sekolah seperti ini.
Saya takkan minta maaf.
Saya takkan tulis surat minta maaf kerana saya tak bersalah.
Saya tak terima peraturan sekolah yang tak masuk akal sebegitu.
Nampaknya saya ada satu pilihan saja.
Saya akan berhenti sekolah.
- Apa? - Saya amat malu dengan sekolah ini,
jadi saya nak berhenti.
Saya akan bawa mak saya.
Jadi?
Saya…
tak boleh tulis surat minta maaf
dan saya tak boleh minta maaf.
Saya tak boleh terima.
Awak tiada pilihan kecuali berhenti sekolah?
Tak boleh pindah sekolahkah?
Itu bermaksud
saya mengaku saya bersalah, jadi tak boleh.
Ujian kemasukan?
Saya tak boleh ambil.
Saya perlu ambil ujian lain.
Jadi awak nak sia-siakan semua usaha awak sepanjang tahun?
Penting sangatkah perkara ini…
sampai awak sanggup sia-siakan setahun kehidupan awak?
Ya.
Mak.
Maafkan saya.
Seung-wan, awak perlu belajar untuk mengalah.
Kalau tak, awak tak boleh hidup dalam dunia ini.
Saya tahu.
Tapi saya belum boleh buat begitu, mak.
Maafkan saya.
Maafkan saya, mak.
Tak apa.
Mak yang minta maaf.
Boleh saya cuba?
Saya rasa akan berhasil.
Apa?
- Kenapa? - Kelakar.
- Cubalah. - Hee-do, giliran awak.
Aduhai, tengoklah itu.
Awak sedang berkemas?
Ya. Ini buku latihan dan buku-buku lain.
Tiba-tiba?
Kenapa panggil kami ke sini?
Saya ada pengumuman.
Kamu tahu siaran radio saya, bukan?
Saya hina sekolah kita dan Cikgu Seo melalui itu.
Tapi Cikgu Seo dapat tahu.
Saya akan berhenti sekolah.
Mak saya datang esok.
Apa maksud awak?
Awak berhenti sekolah kerana menghina sekolah?
Itu tak masuk akal, Seung-wan.
Ada sebab saya perlu buat begitu.
Kamu boleh terus gunakan tempat ini,
tapi boleh saya ambil kerusi itu? Ia kegemaran saya.
Awak tak kisah, bukan?
Itu bukan sebab awak berhenti sekolah.
Awak didesak kerana buat laporan.
Cikgu Seo banyak tanya pasal awak untuk balas dendam.
- Taklah, Ji-woong. - Jangan tipu!
Dia nak awak buat apa?
Kenapa awak perlu berhenti sekolah? Kenapa sampai jadi begini?
Dia suruh saya minta maaf dan tulis surat permohonan maaf.
Saya tak nak.
Jadi awak nak berhenti sekolah?
Sebulan lagi ujian kemasukan.
Kenapa awak perlu buat begini?
Awak tak perlu buat begini.
Semua ini salah saya.
Tidak. Ini bukan sebab awak. Saya buat semua ini demi saya.
Kalau begitu, fikir masak-masak semuanya demi saya.
Kalau awak buat begini,
awak tak terfikir saya akan rasa bersalah?
Awak selalu betul.
Dari dulu sampai sekarang.
Tapi bukan kali ini, Seung-wan.
Tolonglah.
"Saya minta maaf hina cikgu dalam rancangan saya."
"Saya takkan hina sekolah ini lagi dalam rancangan saya."
Saya perlu tulis surat sebegitu dan baca di depan semua orang.
Saya perlu tunduk untuk minta maaf dengan Cikgu Seo
dan merayu untuk dimaafkan.
Awak nak saya buat semua itu?
Jangan menangis.
Kali ini pun saya betul.
Satu-satunya kelemahan awak…
adalah berkawan dengan saya.
Awak sempurna,
tapi awak jadi begini kerana saya.
Itu buat saya marah.
Jangan merepek.
Itulah sebab saya berkawan dengan awak.
Tanpa awak, saya pasti dah mati kebosanan.
Awak seronok?
Ini seronok bagi awak?
Ya.
Saya akan terus berseronok dengan awak.
Jangan menangis.
Saya tak apa-apa.
Inilah sekolah yang dera pelajar setiap masa?
Itu dia, cikgu yang suka dera pelajar.
Orang yang patut minta maaf buat muka tak malu dan duduk di situ,
tapi awak suruh anak saya minta maaf?
Awak masih panggil diri awak cikgu?
Mak…
Puan, sabar. Tolong bertenang.
Macam mana saya nak bertenang?
Awak pun sama saja sebab awak melindungi cikgu sebegini.
Puan, bukan begitu…
Awak ingat anak saya akan gagal kalau dia berhenti dari sekolah hina ini?
Serahkan dokumen untuk saya tandatangan.
Awak!
Minta maaf dengan Ji-woong. Dia ibarat anak saya.
Kalau tak,
saya akan laporkan kepada PIBG tentang perbuatan awak
terhadap Ji-woong dengan terperinci.
Tak sangka saya biar anak saya belajar di sekolah tak guna ini.
Saya akan rasa malu sepanjang hayat.
Mana dokumen itu?
Ya, baiklah. Dokumen itu.
Aduhai, saya ikut perangai mak rupanya.
Seung-wan.
Betulkah awak akan berhenti?
- Jangan pergi. - Janganlah.
- Awak seriuskah? - Fikirlah dulu.
- Janganlah. - Awak perlu pergi sekarang?
Saya perlu pergi.
Pesanan untuk saya?
Tak perlulah susah-susah.
Comelnya kamu semua.
BERGEMBIRALAH, SEUNG-WAN KAMI SAYANG AWAK
Disebabkan awak, kelas kita penuh gelak tawa
walaupun kita pelajar tahun akhir.
Betul. Kami seronok sejak awak dilantik jadi ketua kelas.
Bertaruh untuk perlawanan lawan pedang juga sangat menyeronokkan.
- Betul. - Saya setuju.
Saya takkan lupakan siaran awak
semasa persembahan bunga api.
Ingatkan saya nak buat acara istimewa untuk graduasi kita.
Itu saja yang saya kecewa.
Hei, jangan berani tak jemput saya untuk perjumpaan semula kelas.
Saya masih ketua kelas, okey?
- Ya. - Sudah tentu.
- Mestilah. - Awak kena datang.
- Sudah tentu. - Tak seronoklah tanpa awak.
Pastikan awak datang.
- Betul. - Betul.
Jangan menangis.
Saya pergi dulu.
- Jumpa lagi. - Jumpa lagi, Seung-wan.
- Jaga diri. - Jaga diri.
- Ingat kami. - Hubungi kami.
- Jumpa lagi. - Jangan lupakan kami.
- Seung-wan! - Hubungi kami.
Kamu dah kurang seorang pesaing.
Semoga berjaya dalam ujian kemasukan!
- Kami akan buat yang terbaik. - Terima kasih.
- Semoga berjaya! - Terima kasih!
Ketua kelas berangkat dahulu.
Seung-wan, kami sayang awak!
Seung-wan, selamat berjaya!
- Seung-wan, kami sayang awak! - Awak yang terbaik!
- Kami sayang awak! - Kami akan rindu awak!
Jumpa lagi!
Jaga diri!
Jangan pergi!
Awak sangat terkenal.
Saya cemburu.
Kenapa? Awak akan jadi paling popular tanpa saya.
Populariti awak di tahap yang berbeza.
Saya terkenal kerana rupa saya.
Tidak. Kenapa awak asyik kata awak terkenal kerana kacak?
Masuklah. Tak lama lagi kelas akan bermula.
Jadi apa awak nak buat?
Pertama sekali…
keritingkan rambut.
- Selamat jalan! - Jumpa lagi, Seung-wan!
- Awak terbaik! - Kami sayang awak!
- Awak hebat! - Jumpa lagi.
- Semoga berjaya! - Jumpa lagi!
- Seung-wan!
- Kami sayang awak! - Jumpa lagi!
- Kami sayang awak. - Kami akan rindu awak!
Kenapa tak boleh buka?
Pagar berkunci?
Ya, saya rasalah.
Awak atlet lawan pedang? Awak kenal Hee-do?
Tiada latihan?
Saya berhenti lawan pedang mulai hari ini.
Betulkah?
Saya pun berhenti sekolah.
Salam perkenalan.
Tapi bagaimana kita nak keluar?
Sekolah ini jadi penghalang kita lagi.
Jom panjat pagar.
Saya akan tolong awak kerana saya bekas atlet.
Maaf buat begini pada pertemuan pertama.
Tak apa.
Panjatlah.
SEKOLAH TINGGI TAEYANG
- Saya panjat dulu. - Ya.
- Satu, dua, tiga! - Satu, dua, tiga!
- Lagi. - Ya, lagi.
- Satu, dua, tiga! - Satu, dua, tiga!
Kita patut letak satu lilin saja.
Apa gunanya? Letaklah ikut umur mereka.
Tapi umur mereka berbeza.
Cuba fikir.
Kamu buat apa?
Hee-do, awak rosakkannya.
Hei, ini bukan salah saya!
Bagaimana kamu dapat keluar? Bukankah pagar berkunci?
Awak yang kunci pagar?
Aduhai. Kamu rupanya penghalang kami?
Nah, tiup lilin!
Apa ini? Situasi ini sangat janggal.
Sudahlah. Cepat tiup.
Satu, dua, tiga!
- Tahniah atas permulaan baharu kamu! - Tahniah atas permulaan baharu kamu!
- Baiklah! - Terima kasih.
Okey, bahagian ini dah tamat.
- Kejap! - Jangan!
Hei, kejap.
Hoi!
Tolong, berhenti!
- Tolonglah! - Ini hari terakhir awak!
Tidak!
Ya!
Saya dah menyampah dengan sekolah ini!
Saya juga dah menyampah dengan lawan pedang!
Musim luruh tahun itu,
mereka memulakan kehidupan baharu kerana tidak mahu mengalah.
- Ayuh! - Semoga berjaya!
- Kami sokong awak! - Awak boleh!
- Awak boleh!
- Ayuh! - Ayuh!
- Semoga berjaya! - Ayuh!
Mereka dah sampai.
Semoga berjaya dalam ujian kemasukan!
Apa? Kamu datang untuk beri sokongan kepada kami?
Yu-rim, awak kata awak masih tidur.
Kejutan!
Semoga semua tekaan awak betul.
Untuk saya?
Tak ada.
Awak tak pergi kerja?
Saya singgah sekejap.
Nah. Pastikan awak bertenang dan dapat 80 markah.
Aduhai, awak ingat saya siapa? Saya akan dapat lebih lagi.
Tapi kita berdua sajakah…
yang ambil ujian kemasukan?
Masuk akalkah?
Kenapa?
Masuklah.
Ayuh!
- Ayuh! - Ayuh!
- Saya akan dapat 100 markah. - Ayuh!
- Harap awak dapat 80 markah! - Awak boleh!
- Saya boleh! - Selamat berjaya!
- Jangan putus asa! - Ayuh!
- Cepat. - Masuklah.
- Cepat! - Semoga berjaya!
Adakah ini kesan retakan selepas semua yang terjadi?
Semuanya mula berubah perlahan-lahan.
Dunia juga dah bersedia untuk berubah.
Alaf baharu?
DISKAUN ALAF BAHARU
Aduhai, panasnya.
BASIC memberi amaran bahawa
sekiranya masalah Pepijat Alaf tidak diselesaikan,
di mana komputer gagal kenal pasti tahun 2000,
kemungkinan serangan nuklear akan berlaku.
- Lagi berapa minit sebelum tahun 2000? - 30 minit.
Tapi bagaimana kalau dunia musnah kerana serangan nuklear?
- Hai, Yi-jin. - Hei, Yi-jin.
Kamu semua dah biasa pecah masuk rumah orangkah?
Kenapa asyik berkumpul di sini?
Yi-jin, itu tidak penting sekarang. Duduk.
Betul. Dunia kita mungkin musnah.
Rambut awak masih keriting? Sampai bila rambut awak akan begitu?
- Cantiklah. - Ya, cantik.
Betul. Awak cantik.
Takkanlah manusia bodoh dan tak buat persediaan untuk ini?
Mereka dah buat persediaan, tapi tak tahu apa yang akan terjadi.
Yakah?
Ada kemungkinan dunia kita akan musnah?
Awak macam sangat teruja. Muka awak nampak berseri.
Saya nak tahu. Apa akan terjadi jika dunia musnah?
Okey.
Kita akan jadi
manusia pertama yang menyaksikan kemusnahan dunia.
Hebatnya.
Itu bukan perkara hebat. Kita akan mati.
Tak boleh! Masih ada banyak perkara yang saya belum buat.
Bagaimana jika dunia ini musnah?
Mak saya keseorangan.
Mak saya pun. Ayah saya pergi ke Geojedo.
Mak saya keseorangan.
Betul.
Kita patut bersama keluarga pada saat terakhir.
Saya pergi dulu.
- Jom balik. - Okey.
Jumpa lagi.
Hee-do, awak tak nak balik?
Tiada siapa di rumah saya.
Mak saya kerja lebih masa malam ini.
Begitu. Kami pergi dululah.
- Jaga diri, Yi-jin. - Okey.
Jumpa tahun depan.
Kalau tahun depan masih wujud.
Jom tengok TV. Mereka akan bunyikan loceng Bosingak.
Alaf baharu akan bermula sebentar lagi.
Orang ramai berkumpul di Bosingak untuk meraihkan alaf baharu.
Orang ramai berpusu-pusu datang untuk menikmati suasana meriah ini.
- Tinggal dua minit saja lagi! - Dah nak mula.
Bosingak dipenuhi orang ramai yang teruja menantikan alaf baharu.
Awak rasa mereka akan sampai sebelum dunia musnah?
Seminit lagi sebelum alaf baharu
dan saya di depan Bosingak.
Awak percaya atau tidak dunia akan musnah?
Walaupun cuaca amat sejuk,
- tempat ini betul-betul padat. - Saya tak kisah pun
- kalau ia terjadi sekarang. - Wajah semua orang penuh
dengan harapan dan rasa teruja untuk alaf baharu.
Tahun 2000 akan bermula sebentar lagi
dan loceng Bosingak akan dibunyikan 33 kali untuk menandakan permulaan baharu.
Dengan bunyi penuh harapan ini,
semoga semua perkara buruk menghilang
dan hanya perkara baik yang akan berlaku di alaf baharu.
Bagaimana jika dunia memang musnah?
Awak nak buat apa-apa sebelum dunia musnah?
Tak.
Sekarang, tinggal sepuluh saat lagi sebelum tahun 2000 bermula.
Sepuluh! Sembilan! Lapan! Tujuh!
Enam! Lima! Empat! Tiga!
Dua! Satu!
Mari alu-alukan tahun 2000!
Loceng itu akan berbunyi buat kali pertama.
Ciuman yang bermula pada usia 19 tahun
berakhir apabila saya berusia 20 tahun.
Bukan sekadar tahun, abad juga dah berubah.
Nampaknya
saya pun nak berubah.
Malangnya, dunia tak musnah walaupun dipenuhi kesedihan.
Na Hee-do, saya dan awak…
Kita akan kehilangannya.
Tiada apa yang kekal selamanya.
Hei, naiklah!
Ciuman…
Awak nak lakukannya?
Apa yang awak akan buat dalam situasi itu?
Bagaimana jika ia melibatkan Na Hee-do?
Awak beruntung, Hee-do. Awak boleh cakap apa saja yang awak nak.
- Hai, Jun-ho! - Siapa itu?
Jom berdiri di bawah salji hari ini. Kita tak pernah buat itu lagi.
Terjemahan sari kata oleh Charles Lim