‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(ตอน 5)
‎ฝันดีนะ
‎พรุ่งนี้ก็เดินทางปลอดภัย
‎ทำให้ดีด้วย
‎แล้วก็ห้ามลืมเรื่องที่ฉันบอกเมื่อกี้
‎เมื่อกี้นายพูดตั้งเยอะนี่
‎คำไหนที่ฉันไม่ควรลืมล่ะ
‎คำที่กินใจเธอที่สุดมั้ง
‎ทำไมนายถึงให้กำลังใจฉันล่ะ
‎ขนาดแม่ฉันยังไม่ให้กำลังใจฉันเลย
‎เพราะเธอทำให้ฉันคาดหวัง
‎ฉันเลยชักจะโลภขึ้นเรื่อยๆ
‎โลภว่าอยากทำได้ดีบ้าง
‎เพราะจุดไหนของฉันเหรอ
‎ไม่รู้สิ แค่แบบ…
‎เมื่อไหร่ที่เธอพยายาม ‎ฉันเองก็อยากพยายามไปด้วย
‎เมื่อไหร่ที่เธอทำสำเร็จ ‎ฉันเองก็อยากทำให้สำเร็จด้วย
‎เธอน่ะ
‎ส่งแรงให้คนอื่นอยากทำให้ดี ‎ไม่ใช่แค่ตัวเธอเอง
‎กำลังใจจากฉัน ‎คือคำชื่นชมที่มีต่อเธอนะ
‎เธอรับมันไปได้เต็มที่เลย
‎กำลังใจจากนาย
‎ฉันจะรับไว้ทั้งหมดเลย
‎แล้วก็ เรามายิ่งใหญ่ไปด้วยกันนะ
‎คนแบบเธอ…
‎คงไม่มีที่ไหนอีกแล้ว
‎เข้าบ้านสิ ฉันจะไปแล้ว
‎อือ
‎- อ้อ จริงสิ รอเดี๋ยวนะ ‎- หือ
‎นี่ของขวัญ ดาบเล่มที่นายใช้เมื่อกี้
‎ดึกแล้วจะได้กลับบ้านปลอดภัยไง
‎ถ้าเจอพวกชั่วก็จัดมันเลย
‎ฉันรับอันนี้ไว้ได้เหรอ
‎เป็นครั้งแรกที่ฉันให้ดาบเป็นของขวัญ ‎นายก็อย่าลืมล่ะ
‎ฉันจะไม่ลืม
‎เข้าบ้านสิ ฉันจะไปแล้ว
‎กลับดีๆ นะ แพคอีจิน
‎ว้ายแม่ร่วง
‎ให้ตายสิ ใจหายใจคว่ำหมด
‎บอกลากันซะยืดยาวเลยนะ
‎คงไม่อยากแยกจากกันสิท่า
‎- นี่แอบฟังเหรอ ‎- งั้นฉันควรทำยังไง
‎ปล่อยไปเหรอ
‎ถึงขั้นให้ดาบเป็นของขวัญ ‎คงสนิทสนมน่าดู
‎เขาเป็นใคร
‎คนอื่นคนไกลที่ให้กำลังใจหนู ‎ทั้งที่แม่ไม่ทำด้วยซ้ำ
‎ฉันต้องทำยังไง
‎อุตส่าห์ย้ายโรงเรียนให้ ‎เพราะแกรับปากว่าจะตั้งใจ
‎สุดท้ายก็ไปเตร่อยู่กับผู้ชาย
‎แม่ไม่เชื่อใจหนูสักนิดเลยสินะ
‎ทำตัวให้น่าเชื่อสิ ฉันจะได้เชื่อ ‎แกให้ฉันเห็นแต่ด้านแบบนี้
‎ถ้าแกเป็นแม่ แกจะเชื่อใจลงไหมล่ะ
‎พรุ่งนี้หนูจะไปฮวาซอง ‎เพื่อลงแข่งคัดตัวทีมชาติ
‎แกไปลงแข่งทำไม
‎พรุ่งนี้หนูจะทำเต็มที่
‎แต่แม่ไม่อยู่ในเหตุผล ‎ที่หนูจะทำเต็มที่หรอกนะ
‎หนูจะทำเต็มที่เพื่อตัวหนูเอง
‎เพราะความพยายามของหนู
‎มีแค่หนูคนเดียวที่รู้
‎(สู้ๆ ‎นาฮีโด)
‎ตอนเด็กๆ แม่คือความภาคภูมิใจของฉัน
‎(งานแสดงของทีมบัลเลต์หงส์)
‎ยินดีที่ได้เจอนะคะ
‎ดีใจมากเลยค่ะ ยินดีสุดๆ เลย
‎- แม่จ๋า ‎- อ้าว มินแช
‎เป็นเกียรติมากๆ ค่ะที่ได้มาเจอแบบนี้
‎- นั่นสิคะ ‎- เหมือนเดิมเลยนะคะ
‎มีเคล็ดลับอะไรแน่เลยใช่ไหมคะ
‎ขอบคุณค่ะ
‎และแม่ก็เป็นคนที่ฉันอิจฉาด้วย
‎แม่สง่างามอยู่เสมอ ‎และดูสมควรแล้วที่เป็นแบบนั้น
‎เหมือนคนที่เกิดมาแบบนั้น
‎แต่ว่า…
‎ด้านล่างของทุกหน้าในไดอารี่แม่
‎มีบันทึกการฝึกซ้อมในแต่ละวัน
‎รวมถึงการทบทวนตัวเองเขียนไว้
‎ไม่ขาดเลยแม้แต่วันเดียว
‎(สิ่งที่รู้สึกได้ ‎เหยียดขาหลังให้ตรงขณะฟองต์)
‎(บันทึกการฝึกซ้อม)
‎(รักษาระยะห่าง ‎อย่ากลัวคู่ต่อสู้)
‎สิ่งที่ทำให้ฉันช็อก ไม่ใช่เรื่องรักๆ ของแม่
‎แต่เป็นความพยายามของแม่
‎ความพยายามต่างๆ ของแม่ที่มีแค่แม่ที่รู้
‎นอกจากความสง่างามแล้ว
‎นี่เป็นครั้งแรก ‎ที่ฉันได้เห็นความพยายามของแม่
‎(การแข่งคัดเลือกตัวแทนทีมชาติ ‎กีฬาฟันดาบฮวาซอง 1998)
‎นาฮีโด เธอมาถึงจุดนี้ได้ก็เพราะโชค
‎แต่เมื่อเธอออกไปจากที่นี่
‎เธอจะได้เห็นผลลัพธ์ ‎จากความพยายามของเธอ
‎มั่นใจใช่ไหม
‎โค้ช
‎วันนี้
‎หนูจะไม่แพ้เลยสักครั้งเดียวค่ะ
‎รับนะ
‎ปัดโธ่
‎เฮ้ยๆ โยนมาทางนี้ ตรงนี้เลย โอเค
‎อะไรเนี่ย
‎เราไม่ได้ตั้งใจนะ
‎เมื่อวานพี่ฉันถามด้วยนะ ‎ว่าพวกนายสบายดีไหม
‎ก็บอกว่าไม่ได้ตั้งใจไง
‎โธ่เอ๊ย ขอโทษ
‎ไปเถอะ
‎- ฮัลโหล ‎- พี่ ผมเองนะ
‎โทรมาทำไมแต่เช้า มีเรื่องอะไรเหรอ
‎เปล่าหรอก ผมกำลังไปโรงเรียน
‎แล้วเจอเงิน 50 วอนเหลืออยู่ในตู้โทรศัพท์
‎ก็เลยลองโทรหาพี่
‎ลาภลอยแต่เช้าเลยนะ
‎โชคหล่นทับสุดๆ เลย
‎ขอให้วันนี้โชคหล่นทับพี่เหมือนกันนะ
‎เข้าใจแล้ว รีบไปโรงเรียนเถอะ
‎โอเค อือ
‎ขอให้เธอโชคหล่นทับด้วยนะ
‎อีกสักครู่ การแข่งขันคัดตัวทีมชาติ ‎นักกีฬาฟันดาบหญิง
‎รอบ 16 คนจะเริ่มแล้วนะครับ
‎(การแข่งคัดเลือกตัวแทนทีมชาติ ‎กีฬาฟันดาบฮวาซอง 1998)
‎ฉันมั่นใจว่าในบรรดานักกีฬาทุกคนที่นี่
‎ฉันคือคนที่พยายามมามากที่สุด
‎ฉะนั้น ฉันจะต้องชนะแน่นอน
‎วันนี้ฉันจะได้เป็นตัวแทนทีมชาติ
‎อองการ์ด
‎แพร็ต
‎อัลเล
‎รู้จักแพคอีฮยอนไหม
‎นี่ นักเรียน รู้จักคนชื่อแพคอีฮยอนไหม
‎ครับ รู้จัก
‎นั่นไงครับ
‎หือ อ้อ คนที่ยืนบนทางม้าลายน่ะเหรอ
‎ครับ ใช่ครับ
‎โอเค ขอบใจนะ
‎อองการ์ด แพร็ต
‎อัลเล
‎ตอนนี้พ่อนายอยู่ไหน ฮะ
‎นี่ พ่อนายอยู่ที่ไหน
‎- ยังไม่รีบตอบอีก ‎- ไอ้หมอนี่
‎- นี่ ‎- เฮ้ย
‎- คิดจะหนีเหรอ
‎ฟังนะ ไอ้หนู
‎- ทำอะไรของคุณ ‎- แกมันเหมือนพ่อไม่มีผิด
‎- คิดจะหนีไปไหนฮะ ไอ้เด็กเวร ‎- ปล่อยเขาแล้วคุยกันดีๆ สิคะ
‎- พ่อแกมุดหัวอยู่ไหน ‎- อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ
‎พ่อแกอยู่ไหน ฮะ ฉันถามว่าพ่อแกอยู่ไหน
‎- ไม่ตอบหรือไง ‎- นี่ รีบๆ ตอบมาสิ
‎ฮัลโหล
‎ครับ
‎ดีๆ ทำดีมาก
‎อองการ์ด
‎แพร็ต อัลเล
‎อัลต์ อัตตัก นงคอเรกต์
‎อัตตัก ตุช ได้แต้ม
‎(จางอึนกยอง นาฮีโด)
‎ไม่ได้
‎นงคอเรกต์ มันไม่โดน
‎อองการ์ด แพร็ต
‎อัลเล
‎นี่ มากับเรา มาเลย
‎อัลต์ อัตตัก ตุช ได้แต้ม
‎(คิมซึงฮี นาฮีโด)
‎สู้เขา
‎อองการ์ด
‎แพร็ต อัลเล
‎อัลต์ ได้แต้ม
‎- เก่งมาก ‎- เอาล่ะ ก้าวมาตรงกลาง
‎คำนับ
‎เก็บข้อมูลเยอะขนาดนั้น ‎แต่ลำดับมันเละเทะหมดเลยไง
‎มีเรื่องที่จะเล่าเยอะเกิน
‎ลดความเห็น แล้วใส่ความจริงซะ
‎ไม่ใช่ความจริงสักหน่อย แล้วจะ…
‎มาดูซิ
‎หัวหน้า ฉันจะยกข่าวชัยชนะครั้งที่ 15 ‎ของพัคชานโฮเป็นหัวข้อที่สี่นะคะ
‎รับทราบ
‎อ้อ แล้วก็จะต่อด้วยโฮมรันครั้งที่ 70 ‎ของแม็คไกวร์เลยนะคะ
‎โอ้โฮ อารมณ์ไหนเนี่ย
‎แต่ก่อนเห็นถามว่าข่าวสำคัญ ‎มีแต่ข่าวกีฬาหรือไง
‎นาฮีโดเหรอ
‎นาฮีโดคือใคร
‎เข้าใจแล้ว
‎เห็นว่าคิมจองฮยอนกับนาฮีโดเข้ารอบชิงนะ
‎- จริงเหรอครับ ‎- คิมจองฮยอนเคยอยู่ทีมชาติ
‎- แล้วนาฮีโดนี่ใคร ‎- เด็กม.ปลายครับ
‎โทรหาสมาคมฟันดาบแล้วบอกชื่อฉันไป ‎ขอรูปนาฮีโดมา
‎- ประวัติส่วนตัวด้วย ‎- ครับ
‎จะว่าไป หัวหน้าครับ
‎ผมต้องทำข่าวฟันดาบอีกนานแค่ไหนครับ
‎ผมออกจากฝ่ายกีฬามานานแล้วนะ
‎ต่อให้นายอยู่ไหน ‎ที่นี่ก็เป็นบ้านเกิดนายแหละน่า
‎ถ้าไม่นับรวมปีนี้
‎นักกีฬาคิมจองฮยอน ‎ไม่เคยหลุดทีมชาติเลยตลอดแปดปี
‎ความเร็วเป็นเลิศ สมาธิเป็นเยี่ยม ‎บริหารการแข่งก็เก่ง
‎มีประสบการณ์ฟันดาบมากกว่าเธอสองเท่า
‎นี่ข่มขวัญหนูอยู่เหรอคะ
‎เปล่า
‎ฉันจะบอกว่าลูกหมาเพิ่งเกิดอย่างเธอ ‎คือคู่ต่อสู้ที่หินมากสำหรับนักกีฬาแบบนั้น
‎เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเธอเลยไง
‎เพราะงั้นลงสนามไป ‎แล้วทำให้เขาเห็นการฟันดาบของเธอก็พอ
‎แต่จำไว้อย่างหนึ่ง
‎ยัยนั่นจะพยายามขั้นสุดเพื่อยั่วโมโหเธอ
‎เธอห้ามใส่อารมณ์เด็ดขาด
‎ค่ะ
‎บัดนี้ เราจะเริ่มการแข่งคัดตัวทีมชาติ ‎กีฬาฟันดาบหญิงรอบชิงชนะเลิศกันแล้วครับ
‎ลุยเลย นาฮีโด
‎(คิมจองฮยอน นาฮีโด)
‎อองการ์ด
‎แพร็ต
‎อัลเล
‎อัลต์ อัตตัก ตุช ได้แต้ม
‎(คิมจองฮยอน นาฮีโด)
‎อัลต์ อัตตัก ตุช ได้แต้ม
‎(คิมจองฮยอน นาฮีโด)
‎นาฮีโด
‎อย่าบอกนะ…
‎วิเคราะห์เรียบร้อย
‎เอาล่ะ
‎ทีนี้ฉันจะให้เธอเห็นการฟันดาบของฉัน
‎อองการ์ด
‎แพร็ต อัลเล
‎(นาฮีโด)
‎ยัยเด็กบ้านี่
‎แพร็ต อัลเล
‎ลุยเลย นาฮีโด
‎เยส เก่งมาก
‎(คิมจองฮยอน นาฮีโด)
‎นั่นแหละ ดีแล้ว
‎เยส
‎นี่ สู้เขา
‎(คิมจองฮยอน นาฮีโด)
‎อัลต์
‎นาฮีโดบ้าไปแล้ว
‎โห ปีที่แล้วฉันเคยปะทะกับนางด้วยนะ
‎แต่นี่เหมือนไม่ใช่นาฮีโดคนนั้นเลย
‎ยูริม เธออยู่โรงเรียนเดียวกับนางใช่ไหม
‎- ค่ะ ‎- โห ฝีมือก้าวกระโดดเลยแฮะ
‎เพราะเธอหรือเปล่าเนี่ย
‎อองการ์ด แพร็ต
‎อัลต์
‎- ขอทดสอบดาบหน่อยนะคะ ‎- เอาสิ
‎ดูยังไงก็โดนตัวเห็นๆ ‎พูดออกมาได้ไงว่าโดนดาบ
‎เฮ้อ ตีบทแตกเหลือเกิน
‎อองการ์ด แพร็ต
‎- อัลต์ ‎- ผมเธอลุ่ยค่ะ
‎มัดผมใหม่นะครับ
‎ผู้ตัดสิน มีอะไรติดอยู่ไม่รู้
‎อย่าใช้อารมณ์นะ นาฮีโด
‎อองการ์ด
‎แพร็ต อัลเล
‎อัลต์ อัตตัก ตุช ได้แต้ม
‎อองการ์ด
‎แพร็ต
‎อัลต์ พอดีเชือกรองเท้าหลุด
‎ผู้ตัดสิน ไม่เตือนเหรอคะ
‎เธอทำการแข่งสะดุด ก็ควรจะเตือนสิคะ
‎เข้าใจแล้ว
‎- ระวังหน่อย ‎- ค่ะ
‎หนูขอไปเช็ดเหงื่อหน่อยนะคะ
‎นี่ นาฮีโด ฉันบอกว่าอย่าใช้อารมณ์ไง
‎นางจงใจทำแบบนั้น ‎แต่ผู้ตัดสินไม่ยอมเตือนนี่คะ
‎นั่นก็คือการบริหารการแข่งไง ‎รู้ทั้งรู้จะคล้อยตามทำไม
‎เธอทำยังไงกับพวกรุ่นพี่ ‎ที่ห้ามเธอซ้อมตอนดึก
‎ฉันถามว่าใช้วิธีไหนถึงชนะมาได้
‎หนูแค่ทำไปตามที่เตรียมมา ‎ไม่สนว่ารุ่นพี่จะพูดอะไร
‎ใช่ไง นั่นแหละวิธีที่จะไม่ถูกคุมเกม
‎นักกีฬาที่คุมเกมเก่ง
‎จะลนลานที่สุดเมื่อเจอนักกีฬา ‎ที่ไม่คล้อยตาม เข้าใจไหม
‎เชิญครับ
‎ฟังดีๆ นะ
‎อีกฝ่ายจะทำอะไรก็ช่างเขา ‎ทำตามที่เธอเตรียมตัวมาก็พอ
‎ทำได้ใช่ไหม
‎นี่ นาฮีโด
‎ถ้าเธอไม่เชื่อในตัวเอง ‎ก็จงเชื่อในตัวฉันที่เลือกเธอ
‎เธอไม่แพ้หรอก
‎ฉันไม่เคยเลือกนักกีฬาที่แพ้
‎โอเคนะ
‎ค่ะ
‎(คิมจองฮยอน นาฮีโด)
‎ใช่แล้ว
‎ฉันยังไม่เชื่อในตัวฉัน
‎แต่ฉันเชื่อคุณที่เห็นอะไรในตัวฉัน
‎อองการ์ด
‎แพร็ต อัลเล
‎ลุยเลย นั่นแหละ
‎(คิมจองฮยอน นาฮีโด)
‎แพร็ต อัลเล
‎เยี่ยมมาก
‎ออกจะเห็นๆ กันอยู่
‎เห็นๆ อยู่ว่าเธอจะทำได้ดี ‎ถึงเธอจะไม่รู้ตัวก็เถอะ
‎ค่อยๆ ไต่ขึ้นไป
‎แล้วเก็บเกี่ยวสิ่งที่เธอต้องการ
‎หนึ่งแต้ม
‎และ…
‎ฉันเชื่อนายที่เชื่อในฉัน
‎ฉันเชื่อใจพวกคุณ
‎แพร็ต อัลเล
‎อัตตัก
‎เอาล่ะ รวมตัวกัน
‎คำนับ
‎มานี่เร็ว นักกีฬาทีมชาตินาฮีโด
‎นี่ วันนี้เธอสุดยอดมากจริงๆ
‎นี่แค่จุดเริ่มต้นนะ
‎ประกาศศักดาให้โลกรู้ไปเลย
‎(นาฮีโด)
‎สรุปข่าวกีฬาครับ
‎นักกีฬานาฮีโดคว้าชัยชนะ ‎ในการแข่งขันคัดเลือก
‎ตัวแทนทีมชาตินักกีฬาฟันดาบหญิง
‎และได้เข้าทีมชาติครับ
‎นักกีฬานาฮีโดเอาชนะ
‎อดีตนักกีฬาทีมชาติคิมจองฮยอนได้ ‎ด้วยคะแนน 15 ต่อ 12
‎- ในรอบชิงชนะเลิศครับ ‎- โอ๊ย สภาพ
‎ในช่วงต้นการแข่งขัน ‎นักกีฬานาฮีโดเสียคะแนนไปห้าแต้ม
‎จนดูเหมือนจะแพ้
‎- แต่ก็พลิกกลับมาชนะได้ ‎- โห เหลือเชื่อเลย
‎เธอได้เป็นทีมชาติจริงๆ แฮะ
‎นาฮีโดทำสำเร็จแล้วจริงๆ
‎- โห ยัยนั่นแปลกคนจริง ‎- เธอเผยมุมที่น่าประทับใจและคว้าชัยมาได้
‎เด็กนั่นใคร เรียนที่เดียวกับพวกแกเหรอ
‎คนที่มาจับปลาโลชกับเราคราวก่อนไง คุณน้า
‎จำไม่ได้เหรอ ที่ตู้เย็นนั่นน่ะ
‎อ๋อ เด็กใหม่ที่ย้ายมาน่ะนะ
‎อย่าบอกนะว่า ‎แม่ไม่รู้จักคนที่อยู่ข้างๆ เธอด้วย
‎ข้างๆ คือใคร เด็กผู้หญิงตัวจิ๋ว ‎จากชมรมฟันดาบน่ะเหรอ
‎โห คุณน้า
‎เธอไม่ใช่เด็กผู้หญิงตัวจิ๋วทั่วๆ ไปนะ
‎ไม่ใช่แค่คนในชมรมฟันดาบกิ๊กก๊อกด้วย
‎นั่นโกยูริม ‎เจ้าของเหรียญทองกีฬานานาชาติไง
‎อุ๊ยตาย โกยูริมเหรอ
‎เธอคือโกยูริมเหรอ ‎เจ้าของเหรียญทองฟันดาบน่ะนะ
‎ใช่น่ะสิ
‎ว้าย ตายแล้วๆ
‎สรุปก็คือนักกีฬาทีมชาติสองคนมาที่บ้านเรา
‎แล้วมาจับปลาโลชงั้นเหรอ
‎ถึงว่าล่ะ พอกินแกงปลาโลชนั่นเข้าไป ‎ฉันก็ไม่ปวดข้อต่อเฉยเลย
‎หายปวดเป็นปลิดทิ้ง
‎ว้าย คุณพระคุณเจ้า ‎ทำไมแกเพิ่งบอกเอาป่านนี้
‎- วันนี้เธอสุดยอดมากจริงๆ ‎- เย่
‎วันแบบนี้มันต้องเต้นกันหน่อยไหม
‎เต้นมาสิ
‎โธ่ รีบเต้นเข้าสิ
‎อ๋อ ท่อนนั่นเหรอ
‎- โอเค ป้าบๆ ‎- ป้าบๆ
‎ใช่เลย แบบนั้นแหละ
‎- ถูกใจใช่เลย ‎- ใช่ย่อยนะโค้ช
‎โค้ช ไปก่อนได้เลยค่ะ ‎หนูขอคุยโทรศัพท์ก่อน
‎พอดีมีคนที่อยากบอกให้รู้
‎แม่เหรอ
‎ไม่ใช่ค่ะ
‎แม่ลูกคู่นี้เย็นชาตามเคย
‎- รีบมานะ ‎- ค่ะ
‎(ตู้โทรศัพท์สาธารณะ)
‎ฉันไม่รู้เบอร์เพจเจอร์เขานี่นา
‎เราไม่สนิทกันสักนิดเลยสินะ
‎เจอกันพรุ่งนี้นะ
‎ฉันจะวิ่งไปหานายเป็นอย่างแรกเลย
‎- แด่นาฮีโด ‎- แด่นาฮีโด
‎คุณนักกีฬาทีมชาติ ทานเยอะๆ นะคะ
‎- แหม โค้ช ทำตัวปกติสิคะ ‎- เมื่อยแขนแล้วนะ
‎ทำแบบนี้หนูอึดอัดใจนะคะ
‎นี่ ยัยหนู
‎พอติดทีมชาติ ก็เริ่มตีห่างจากโค้ชแล้วเหรอ
‎อ้า
‎พูดมาสิ ‎เธอได้เป็นนักกีฬาทีมชาติเพราะใคร
‎เมื่อก่อนโค้ชก็เคยทะนงตัวแบบนี้ ‎แล้วไปจบที่รับใต้โต๊ะเหรอคะ
‎ว่าไงนะ ยัยเด็กนี่ เดี๋ยวปั๊ดโบก…
‎ล้อเล่นค่ะ หยวนๆ ให้หนูเถอะ ‎นี่ทีมชาติทั้งคนนะ
‎- รุ่นพี่ครับ ‎- อ้าว โค้ช
‎- สวัสดีครับ ‎- รุ่นพี่ สวัสดีค่ะ
‎ดีจ้ะ กินข้าวเยอะๆ นะ
‎- ทานให้อร่อยนะครับ ‎- ทานให้อร่อยนะคะ
‎- ทานให้อร่อยนะคะ
‎- อ้าว ยูริม ‎- ทานให้อร่อยนะคะ
‎- จ้ะ เธอก็กินเยอะๆ นะ ‎- ค่ะ
‎มัวทำอะไรอยู่ กินข้าวสิ
‎สาวกินจุต้องกินให้เยอะๆ สิ
‎ยินดีด้วยนะที่ฝันกลายเป็นจริง
‎นักกีฬาทีมชาติมันเป็นแบบนี้นี่เอง
‎โกยูริมเป็นฝ่ายชวนคุยก่อนซะด้วย
‎อย่ามากระแนะกระแหนคนที่ยินดีกับเธอสิ
‎ไม่ได้กระแนะกระแหน ฉันอึ้งจริงๆ
‎ฉันส่องกระจกทุกครั้ง ‎เวลาที่เธอเมินคำพูดฉันเลยนะ
‎นึกว่าตัวเองเป็นมนุษย์ล่องหน
‎แล้วก็อีกเรื่องหนึ่ง
‎ความฝันของฉัน ไม่ใช่การติดทีมชาติ
‎ความฝันของฉัน
‎คือการเป็นคู่แข่งเธอ
‎ขอรับคำยินดีตอนนั้นแล้วกัน
‎หวังว่าคำยินดีในตอนนั้นจะมาจากใจนะ
‎(ย่านกูซานไปย่านซังโด)
‎ขอบคุณค่ะ
‎แพคอีจิน
‎เถ้าแก่ วันนี้แพคอีจินหยุดเหรอคะ
‎เขาลาออกแล้ว
‎หมายความว่าไงคะ ทำไมถึงลาออกล่ะคะ
‎จะรู้ได้ไงล่ะ
‎ไม่รู้ว่าได้งานทำแล้วหรือเปล่า
‎เห็นเขาบอกว่ามีเรื่องด่วนน่ะ
‎แพคอีจิน ไม่อยู่บ้านเหรอ
‎เฮ้ย นักกีฬาทีมชาติ
‎ยินดีด้วยนะ นาฮีโด
‎เธอมีป้ายประกาศหน้าโรงเรียนแน่ะ
‎โอ้โฮ ได้ออกทีวีซะด้วย ‎ฉันนี่อิจฉาตาร้อนไปหมด
‎- ยินดีด้วย ‎- ขอบใจนะ
‎จะว่าไป ฉันมาหาแพคอีจิน ‎แต่ไม่เห็นเขาตอบเลย
‎ที่ร้านเช่าหนังสือก็บอกว่าลาออกแล้ว
‎ลาออกงั้นเหรอ
‎รุ่นพี่คะ
‎อะไรกันเนี่ย ‎ฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลยว่าเขาย้ายออก
‎- ลองถามคุณน้าดูสิ ‎- อือ
‎ยูริมไม่ได้บอกอะไรเหรอ เธออาจจะรู้ก็ได้
‎เดี๋ยวฉันถามให้
‎ยูริม
‎ใครเห็นเขาเป็นคนสุดท้าย
‎แม่ซึงวานน่าจะรู้ไม่ใช่เหรอ
‎รุ่นพี่คะ หมู่นี้ยังติดต่อกับรุ่นพี่แพคอีจิน ‎รุ่นที่ 20 อยู่หรือเปล่าคะ
‎ค่ะ รับทราบค่ะ
‎ขอบคุณนะคะ
‎ใครเห็นเขาเป็นคนสุดท้าย
‎ตอนนี้ยังติดต่อแม่ฉันไม่ได้
‎ส่วนฉันเจอเขาตอนไปโรงเรียนเช้าเมื่อวาน
‎เขาทักทายฉันตามปกติ ‎ไม่มีอะไรผิดแปลกไปเลย
‎นาฮีโด เธอเช็กเพจเจอร์หรือยัง
‎เขาไม่ได้ติดต่อมา
‎แม่เธอจะมาเมื่อไหร่
‎น่าจะใกล้ถึงแล้วนะ
‎เขาเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้ว ‎คงมีเหตุจำเป็นแหละ
‎ไม่ใช่เด็กน้อยสักหน่อย ‎จะตีโพยตีพายกันไปทำไม
‎- เงียบปากไป มุนจีอุง ‎- คงต้องงั้นแหละเนอะ
‎แม่ ทำไมไม่รับสายเลย
‎แม่คุยโทรศัพท์ไม่กี่สาย ‎แบตก็หมดอย่างไวเลย ห่วยแตกจริง
‎อุ๊ยตาย นี่ใครกันเอ่ย ‎นักกีฬาทีมชาติแพ็กคู่หรือเปล่าเนี่ย
‎- สวัสดีค่ะ ‎- แม่ เรื่องนั้นไม่ใช่ประเด็น
‎รุ่นพี่อีจิน ไม่สิ พ่อหนุ่มห้องเช่าหายไปไหน ‎เขาย้ายออกเหรอ
‎ใช่ เขาบอกว่ามีเหตุกะทันหัน ‎แล้วก็ย้ายออกไปเมื่อเช้า
‎ย้ายออกงั้นเหรอคะ
‎เดี๋ยวนะ ทำไมปุบปับจังล่ะ
‎ใครจะไปรู้
‎ยุคสมัยนี้มีบ้านไหนไม่มีปัญหาบ้างล่ะ
‎คราวก่อนก็มีคนแปลกหน้า ‎บุกมาถามหาพ่อหนุ่มคนนั้น
‎จากที่เคยสดใส เขาถึงได้หม่นหมองไปเลย
‎ต๊ายตาย ‎เจ้าของเหรียญทองของเรา โกยูริม
‎และนักกีฬาทีมชาติสดๆ ร้อนๆ นาฮีโด
‎แม่ พอได้แล้ว ไม่ใช่เวลา
‎ทำไม
‎โกยูริม
‎เธอรู้เบอร์เพจเจอร์ของแพคอีจินใช่ไหม
‎บอกฉันมาหน่อยสิ
‎ฉันติดต่อไปแล้ว เขาไม่ตอบ
‎ยังไงก็เถอะ
‎บอกฉันมาหน่อยนะ
‎ขอโทษที
‎ถ้าติดต่อเขาได้แล้ว
‎บอกฉันด้วยนะ
‎ถ้าเกิดว่าเธอลงสีได้บ้าง ‎เธออยากให้เป็นสีอะไร
‎ฉัน…
‎ฉันชอบสีน้ำเงิน
‎(นักกีฬาทีมชาติ นาฮีโด)
‎เขาไปแล้วจริงๆ
‎เฮ้อ
‎โอย ไกลจริงอะไรจริง
‎อีก 30 นาทีจะถึงโพฮังนะครับผม
‎ตายจริง ดูท่าจะเหนื่อยมาก
‎น้องชายเผลอหลับไปซะแล้ว
‎วันนี้คงยาวนานสำหรับเขาครับ
‎จะว่าไป คุณไม่ได้เก็บข้าวของ ‎จริงๆ จังๆ ด้วยซ้ำนะ
‎สงสัยจะรีบย้ายออกมากเลยนะครับ
‎ครับ
‎ผมพยายามทำหน้าที่พี่ชาย ‎จนกลายเป็นแบบนี้น่ะครับ
‎สรุปก็คือเมื่อสองปีก่อน
‎คุณแพคซองฮัก พ่อของคุณ ‎ก่อตั้งบริษัทในนามของน้องชายคุณ
‎พอพวกเจ้าหนี้รู้เข้า
‎ก็เลยบุกไปหาน้องชายคุณที่โรงเรียน ‎แล้วก่อเรื่องวุ่นวาย
‎แต่บริษัทนี้ที่อยู่ภายใต้ชื่อน้องชายคุณ ‎ไม่สร้างกำไรเลยนี่ครับ
‎คงจะก่อตั้งไว้แต่ไม่ได้ทำอะไรเลย
‎ก็นะ สมัยนี้มีบริษัทที่เป็นแบบนี้ถมเถไป
‎แต่คุณทราบใช่ไหมครับ ‎ว่าคุณพ่อเป็นอาชญากรทางการเงิน
‎ครับ ผมทราบครับ
‎(สถานีตำรวจซองฮยอน)
‎พี่ จะไปไหนล่ะ
‎ผมรู้ว่าโรงเรียนยังไม่เลิก ‎แต่ผมขอไปพรุ่งนี้นะ วันนี้ไปไม่ได้หรอก
‎- เมื่อกี้เพื่อนๆ เห็นกันหมด ผมอาย ‎- ส่งเพจเจอร์มา
‎ทำไมล่ะ
‎เอ้า
‎แพคอีฮยอน ฟังดีๆ นะ
‎ต่อไปนี้ห้ามติดต่อใครทั้งสิ้น ‎ไม่ต้องตอบใครด้วย
‎พี่เองก็จะทำแบบนั้น
‎- แต่ผมต้องติดต่อกับเพื่อนที่โรงเรียนนะ ‎- ฉันจะไม่ส่งนายไปเรียนที่นั่นแล้ว
‎ไม่ต้องไปเรียนกวดวิชา ห้ามไปไหนทั้งนั้น
‎แต่ว่าอย่างน้อย…
‎พี่สัญญาอย่างหนึ่งแล้วกัน
‎พี่สัญญา
‎ว่าจะไม่ปล่อยให้นายเจอเรื่องแบบนี้อีก
‎ขอโทษนะ อีฮยอน
‎แต่ว่า…
‎หน้าที่พี่ชายที่ผมทำได้…
‎มีแค่การวิ่งหนีเองครับ
‎แม่
‎ตายแล้ว
‎ลูกแม่
‎แม่…
‎คิดถึงพ่อของพวกแก
‎คิดถึงเขาเหลือเกิน
‎ลูบหลังท่านเบาๆ สิ
‎ที่รัก
‎ให้ตาย คร่ำครวญเรื่องรักๆ อีกแล้ว
‎- สวัสดีครับ ‎- อือ
‎สวัสดีครับ น้า
‎อือ เดินทางมาเหนื่อยแย่เลยสิ
‎เข้ามาก่อนมา เข้ามาเร็วๆ
‎- นี่ ‎- เข้ามา
‎เอาล่ะ
‎เอ้านี่
‎รีบกินก่อนจะชืด
‎- ขอบคุณครับ ‎- ขอบคุณครับ
‎อีจิน ลูกบอกว่าเจอพ่อใช่ไหม
‎เขาเป็นไงบ้าง
‎แก่ลงมากไหม
‎ผมบอกแม่ทางโทรศัพท์ตั้งหลายหนแล้วนี่ครับ
‎แม่ถามเพราะคิดถึงเขาไง
‎อย่างน้อยลูกก็ยังได้เห็นหน้าพ่อนะ
‎ห่วงลูกๆ ให้ได้แบบนั้นบ้างสิ
‎ไม่เป็นไรครับน้า เราชินแล้ว
‎ฉันให้กำเนิดพวกแกแล้ว
‎พวกแกก็คงเอาตัวรอดเองได้นั่นแหละ
‎คิดว่าสามีกับลูกเหมือนกันเหรอ
‎อ้อ
‎นายจะไปเข้าใจความรักได้ไงล่ะ
‎ถึงได้โสดสนิทขึ้นสนิมอยู่นี่ไง
‎- โทษทีนะ ‎- ยัยพี่คนนี้นี่…
‎ผมขอแสดงความเห็นหน่อยได้ไหมครับ
‎อือ ว่ามาสิ
‎ขอแค่คุณน้าอนุญาต
‎ผมอยากให้อีฮยอน ‎เรียนต่อม.ต้นที่นี่ให้จบครับ
‎หมายความว่าไง แบบนั้นไม่ถูกสิ
‎ผมจะเรียนในบ้านนอกแบบนี้ได้ไง
‎เรียนเถอะ นายก็บ้านนอกพอกัน
‎อีกอย่าง ผมเองก็อยากอยู่ที่นี่ไปก่อน
‎จนกว่าอะไรๆ จะดีขึ้นครับ
‎ผมจะพยายามช่วยงานน้า ‎ไม่ทำตัวเป็นภาระครับ
‎ครอบครัวเดียวกัน จะเป็นภาระได้ไง
‎ฉันดีใจที่เธอมานะ เหนื่อยมามากเลย
‎ทำไมเล่า มีอะไรอีก
‎อีจินลูกแม่เป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้ว
‎เพราะเขาลำบากมามาก
‎ที่รัก
‎เฮ้อ ให้ตายสิ
‎(ห้องกระจายเสียง)
‎นาฮีโด เธอเข้าหมู่บ้านนักกีฬาแล้วไม่ใช่เหรอ
‎ฉันไปพรุ่งนี้น่ะ
‎คือว่า…
‎ฉันขอยืมเทปบันทึกการออกอากาศ ‎ของแพคอีจินหน่อยได้ไหม
‎ประมาณนี้พอไหม
‎อือ ขอบคุณนะ
‎ว่าแต่จะเอาไปทำอะไรเหรอ
‎ว่าจะเอาไว้ฟังที่หมู่บ้านนักกีฬา ‎เวลาเหนื่อยๆ
‎ฉันน่าจะต้องการกำลังใจ
‎เธอสนิทกับรุ่นพี่อีจินมากเลยนี่นา
‎ไม่โกรธเหรอที่เขาหายไปไม่บอกกล่าว
‎อือ ไม่โกรธ
‎เธอเชื่อว่าเขาจะกลับมาสินะ
‎ก็ไม่เชิงเชื่อว่าเขาจะกลับมา
‎แต่ฉันเชื่อในสิ่งที่แพคอีจินเลือก
‎เขาคงไปอยู่ในที่ที่ดีกว่าแน่ๆ
‎ที่ที่ลำบากน้อยกว่านี้
‎ที่ที่เจ็บปวดน้อยกว่านี้
‎นับจากนี้
‎ฉันต้องเป็นฝ่ายให้กำลังใจบ้างแล้ว
‎- ไปนะ ‎- โอเค
‎โชคดีนะ
‎เอาล่ะ ถ่ายละนะครับ หนึ่ง สอง
‎ทำหน้ายิ้มแย้มไม่ได้หรือไง
‎คุณแม่ทำงานวงการทีวี ‎ก็เลยตาถึงเชียวนะครับ
‎ไม่หรอกค่ะ
‎เอาล่ะ คุณลูกสาว
‎รับพลังจากคุณแม่ไป ‎แล้วขอใหม่อีกทีนะครับ
‎กดคางต่ำลง แล้วยืดไหล่กว้างๆ
‎ยิ้มนิดๆ
‎เรียบร้อยครับ
‎- ขอบคุณมากค่ะ ฝากด้วยนะคะ ‎- ครับผม
‎ยุ่งจะตายอยู่แล้ว ‎จะให้มาถ่ายรูปทำไมก็ไม่รู้
‎ให้ตายสิ
‎เห็นรูปตัวเองที่ลงข่าวแล้ว ‎ยังพูดแบบนั้นได้อีกเหรอ
‎รูปติดบัตรก็ไม่ใช่
‎เอารูปเห่ยๆ นั่น ‎ลงข่าวให้คนทั้งประเทศเห็นได้ไง
‎มันไม่เหมาะที่จะออกอากาศ
‎กลับไปสมาคมแล้วยื่นรูปใหม่ซะ เข้าใจไหม
‎จ้องอะไรขนาดนั้น
‎แม่นี่สุดยอดจริงๆ
‎ขนาดหนูติดทีมชาติแล้ว ‎แม่ก็ยังหาเรื่องจับผิดหนูได้อีก
‎เอาตรงๆ หนูไม่ได้หวัง
‎ว่าแม่จะแสดงความยินดีหรอกนะ
‎แต่ไม่ยักรู้ว่าจะโดนด่าซะงั้น
‎แม่สุดยอดจริงๆ
‎ฉันไม่ใช่คนที่ต้องมายินดีกับแก
‎ฉันคือคนทำให้แกได้รับคำยินดีต่างหาก
‎ไม่รู้สินะ ไม่เห็นรู้สึกแบบนั้นเลย
‎เอ๊ะ ยัยเด็กนี่…
‎ให้ผมถ่ายรูปคู่เป็นของแถมดีไหมครับ
‎- ไม่เอาค่ะ ‎- ไม่เอาค่ะ
‎(หมู่บ้านนักกีฬาแทรึง)
‎(เราจะตอบแทนแรงใจจากประชาชน ‎ด้วยเหรียญทอง)
‎(หมู่บ้านนักกีฬาแทรึง)
‎สวัสดีค่ะ ฉันชื่อนาฮีโด
‎อายุ 18 ปี และ…
‎ฉันจะพยายามเต็มที่ค่ะ
‎วันนี้ก็เอาสัมภาระออกมา ‎และจัดข้าวของซะนะ
‎รูมเมตของยูริมถอนตัวไปแล้ว ‎เธอใช้ห้องนั้นได้เลย
‎สงสัยอะไรก็ถามยูริม
‎อย่าทำตัวให้น่ารำคาญมากเกินไปล่ะ
‎- ค่ะ ‎- พยายามอย่าไปรบกวนยูริม
‎เข้าใจที่บอกใช่ไหม
‎- ค่ะ ‎- อ้อ…
‎แวะไปรับชุดที่สำนักงานด้วย
‎ค่ะ
‎เอาล่ะ ฝึกซ้อมกันต่อเลย
‎- ค่ะ ‎- ค่ะ
‎ฉันติดทีมชาติจริงๆ แล้วสินะ
‎หกโมงเช้า รวมตัวที่สนามกีฬา ‎เพื่อวอร์มร่างกาย
‎เจ็ดโมง กินมื้อเช้า ‎เก้าโมงครึ่ง ฝึกซ้อมช่วงเช้า
‎เที่ยงตรง กินมื้อเที่ยง ‎บ่ายสองครึ่ง ฝึกซ้อมช่วงบ่าย
‎หกโมงเย็น กินมื้อเย็น
‎โรงอาหารอยู่ชั้นหนึ่งทางขวามือจากหอพัก
‎สงสัยอะไรอีกก็ถามมาตอนนี้เลย
‎คือ…
‎ฉันจะได้ชุดเครื่องแบบทีมชาติไหม
‎ที่เขียนว่า "เคโออาร์" ด้านหลังน่ะ
‎ทำไม อยากได้เหรอ
‎ไหนว่าอยากรู้อะไรให้ถามไง
‎เครื่องแบบนั่นมีให้เฉพาะนักกีฬาที่ได้ลงแข่ง
‎ตัวแทนทีมชาติมีแปดคน แต่กีฬาฟันดาบ ‎ไม่ได้ส่งคนลงแข่งพร้อมกันทั้งแปดคน
‎มีแค่สี่คนที่ลงแข่งในสนามสำคัญ ‎อย่างพวกกีฬานานาชาติ
‎เครื่องแบบเลยมีแค่สี่ชุด
‎ถ้าอยากเป็นหนึ่งในนั้น
‎เธอก็ต้องทำให้ดี ‎ในทุกการแข่งที่เริ่มตั้งแต่ปีหน้า
‎ขอบใจที่บอกนะ
‎ฉันขอถามอย่างสิ
‎เธอนอนกรนไหม
‎ก็มีบ้างเวลาเหนื่อยๆ
‎ฉันเป็นพวกตื่นง่าย เพราะงั้นระวังด้วย
‎ว่าไงนะ ตื่นง่ายเหรอ
‎(โรงเรียนมัธยมปลายแทยัง ‎ชมรมกระจายเสียง)
‎การสอบเอนทรานซ์ใกล้เข้ามาแล้วครับ
‎"สู้ๆ นะ เธอทำได้"
‎แต่สุดท้ายแล้ว ‎เราจะทำได้จริงๆ หรือเปล่าครับ
‎บางครั้ง คำพูดให้กำลังใจ ‎อย่างคำว่า "เธอทำได้ สู้ๆ นะ"
‎กลับบั่นทอนกำลังใจเราครับ
‎ผมว่าเรายังไม่เคยรู้จัก ‎โลกที่ไม่เป็นไรถึงแม้จะทำไม่ได้
‎- เธอคืออีจินเหรอ ‎- หรือแม้ว่าจะล้มเหลว
‎แต่ยังไงก็ทำให้เต็มที่เท่าที่ไหวกันเถอะครับ
‎มาทำให้ดีที่สุดกันนะครับ
‎แต่ผมหวังว่า ต่อให้เราล้มเหลว
‎เราก็จะมีจิตใจที่เข้มแข็งมากพอ
‎ที่จะลุกขึ้นมาใหม่นะครับ
‎ถูกแล้ว แพคอีจิน
‎เรามีจิตใจที่เข้มแข็งมากพอ
‎เพราะงั้น เวลาที่ลำบาก ‎เรามาท้อแท้ให้เต็มที่กันเถอะ
‎เศร้าให้สุดๆ ไปเลย
‎แล้วเราค่อยลุกขึ้นมาใหม่ด้วยกันนะ
‎(ตู้โทรศัพท์สาธารณะ)
‎ถึงจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน ‎แต่ก็ลุกขึ้นมาใหม่ด้วยกันนะ
‎ฉันจะเป็นจิตใจที่เข้มแข็ง ‎ที่ช่วยให้นายลุกขึ้นใหม่ได้เอง
‎ฉันจะทำแบบนั้นให้ได้เลย
‎- พี่ รอเดี๋ยวนะ ‎- ฮะ
‎- รอเดี๋ยว ‎- ทำไมเล่า
‎ทำไม ตัวฉันเหม็นกลิ่นปลาเหรอ
‎ขนาดซักแล้วกลิ่นก็ไม่ออกแฮะ
‎ไปกัน
‎พี่ต้องรักษาสัญญา ‎ที่ว่าจะติดตั้งเอดีเอสแอลให้ผมด้วยนะ
‎ถ้าไม่ใช่เพราะแบบนั้น ผมไม่ย้ายมาหรอก
‎รู้แล้วน่า
‎- ไปสิ ‎- อือ
‎- ไปได้แล้ว ‎- รู้แล้วน่า
‎(ยินดีกับนาฮีโด ม.5 ห้อง 7 ‎ที่ติดทีมชาติกีฬาฟันดาบ)
‎มุนจีอุง
‎ฉันว่านายเห็นฉันนะ
‎ฉันอยากลองดูบ้างน่ะ
‎ว่ามันรู้สึกยังไงที่ทำเมิน ‎แล้วเดินผ่านคนที่ทักเรา
‎ไม่ใช่แนวฉันแฮะ
‎หมายความว่าไงเหรอ
‎จำไม่ได้ก็ช่างเถอะ
‎ยูริม
‎ฉันช่วย
‎โทษที ฉันสติหลุดเพราะพี่อีจินน่ะ
‎ดูท่าจะสนิทกับพี่คนนั้นเป็นพิเศษนะ
‎ฉันฟันดาบได้เพราะพี่อีจิน
‎ฉันเกือบจะเลิกฟันดาบแล้วเพราะที่บ้านจน
‎แต่บริษัทของครอบครัวพี่อีจินสนับสนุน ‎ก็เลยได้ฟันดาบต่อ
‎ครั้งแรกที่ฉันเล่าเรื่องแบบนี้ให้ใครฟังเลยนะ
‎ขอโทษนะ ที่บีบให้เธอพูดในสิ่งที่ไม่อยาก
‎ฉันเคยฉี่ราดในห้องเรียนตอนอยู่ป.หนึ่ง
‎เคยทะเลาะกับเด็กผู้หญิงห้องเดียวกัน ‎สมัยม.หนึ่งด้วย แต่ฉันแพ้
‎โดนตบน่วมเลย
‎แล้วก็…
‎ปีก่อนฉันเคยโดนไถเงินข้างทาง ‎แล้วมารู้อีกทีว่าเด็กพวกนั้นอยู่ม.ต้น
‎ทำอะไรของนายเนี่ย
‎ฉันบอกสิ่งที่ไม่อยากบอกแล้ว
‎ทีนี้เราเจ๊ากันนะ
‎ไปกันเถอะ คาบแรกเรียนพละ
‎เดี๋ยวนะ ว่าแต่นายโดน ‎เด็กม.ต้นไถเงินเหรอ
‎เธอมาโรงเรียนทำไมล่ะ ‎อ๋อ เข้าเรียนให้ครบขั้นต่ำ
‎แล้วรู้ได้ยังไงว่าเป็นเด็กม.ต้น
‎เธอเล่นบาสเก่งไหม มาเล่นกับฉันนะ
‎นายโดนพวกนั้นฟาดเอาเหรอ
‎หนึ่ง สอง สาม สี่
‎- หนึ่ง สอง สาม สี่ ‎- หนึ่ง สอง สาม สี่
‎หนึ่ง สอง สาม สี่
‎หนึ่ง สอง
‎(3 เดือนต่อมา)
‎หนึ่ง สอง หนึ่ง สอง หนึ่ง
‎(ขอให้นักกีฬาทุกคนโชคดี)
‎เธอโอเคไหม
‎ค่ะ ฉันไม่เป็นไร
‎นี่ สีหน้าเธอไม่ไหวเลย
‎หมอว่าไงบ้าง
‎นอนลงเถอะ
‎หมอบอกว่าน่าจะเป็นไข้
‎โธ่ เมื่อไหร่จะกลับไปซ้อมได้ล่ะ
‎หนูจะกลับไปซ้อมพรุ่งนี้ให้ได้ค่ะ
‎ในเมื่อเธอมีไข้ งั้นก็อยู่ห้องอื่นไปชั่วคราว
‎อย่าเอาไข้ไปติดยูริม เข้าใจนะ
‎พักผ่อนเถอะ
‎สวัสดีครับ
‎แพคอีฮยอน
‎- แพคอี… ‎- อร่อยจัง
‎ทำอะไรของนาย
‎กินเสร็จกันหรือยัง ฉันเสร็จแล้วนะ
‎ไปเถอะ
‎ร้านหน้าโรงเรียนออกจะอร่อย ‎ไม่เห็นต้องมาถึงนี่
‎นี่ ร้านนี้อร่อยกว่าร้อยเท่าเหอะ
‎ไม่รู้อะไรซะเลย หนุ่มเฉิ่มกรุงโซล
‎ว่าแต่นายอยู่ที่อับกูจองจริงเหรอ
‎วงเอชโอทีก็อยู่ที่นั่นนี่นา
‎- เปล่าหรอก ไม่ใช่อับกูจอง… ‎- บ้านอีฮยอนรวยสุดๆ
‎นายบอกว่าพี่ชายขับรถสปอร์ตด้วยนี่ ใช่ไหม
‎- อือ ‎- ถามจริง โห อย่างเจ๋ง
‎นี่ เราขอนั่งรถพี่นายบ้างได้ไหม
‎ดีเลยๆ
‎ฉันจะลองถามพี่ให้
‎นี่ พอนายเข้ามหาลัย ‎พ่อแม่จะซื้อรถสปอร์ตให้ด้วยไหม
‎ไม่รู้สิ
‎ฉันก็ไม่รู้หรอก
‎รีบกินแล้วรีบไปกันเถอะ
‎ไปกันเลยไหม ไปกันเถอะ
‎- ลาก่อนนะคะ ‎- ลาก่อนครับ
‎- มาอีกนะ จะทำให้อร่อยกว่านี้เลย ‎- ค่ะ
‎นี่ เรามากินปลาแผ่นระหว่างดูวิดีโอกันเถอะ ‎ท่าทางดูน่ากิน
‎ไปกันเถอะน่า
‎ฉันกับจีฮเยเลี้ยงต็อกบกกีแล้ว ‎อีฮยอน นายเลี้ยงปลาแผ่นสิ
‎ซื้อไปกินกันเถอะน่า
‎ปลาแผ่นกี่วอนครับ
‎สามตัวหนึ่งพันวอน
‎เอาหนึ่งพันวอนครับ
‎- ลาก่อนนะคะ ‎- ลาก่อนครับ
‎แพคอีฮยอน
‎หือ
‎ก่อนหน้านี้หมายความว่าไง
‎ฉันมันน่าอับอายเหรอ
‎เพราะฉันคือพี่ชายที่ขนกล่องปลา
‎ไม่ใช่พี่ชายที่ขับรถสปอร์ตเหรอ
‎ไม่ใช่แบบนั้นนะ
‎ถ้าไม่ใช่ แล้วทำไมเพื่อนนายยังคิดว่า ‎ฉันคือพี่ชายที่ขับรถสปอร์ตอยู่ล่ะ
‎นายหาเพื่อนด้วยคำโกหกแบบนั้นเหรอ
‎ผมทำไปเพราะอยากมีเพื่อนคบ
‎ขืนบอกว่ามาที่นี่เพราะบ้านล้มละลาย
‎ผมกลัวว่าเพื่อนจะรังแกผม ‎เหมือนเมื่อก่อนอีก
‎อย่ามาอ้างเลย
‎รู้ไหมว่าฉันโกรธเรื่องอะไร
‎ฉันโกรธที่นายแบ่งชนชั้นคนจากอาชีพ
‎โกรธที่นายคิดว่าความจนมันน่าอาย
‎หัวนายเต็มไปด้วยไอ้ความคิดพรรค์นั้น
‎นายถึงได้โกหกเพื่อนๆ
‎และเกิดเรื่องอย่างวันนี้ไง
‎- ไม่จริงเหรอ ‎- ใช่
‎พูดตามตรง ‎ผมชอบพี่คนที่เคยขับรถสปอร์ต
‎ชื่นชมพี่คนที่เคยเรียนมหาลัยดีๆ
‎สำหรับผม พี่คือคนเท่มาโดยตลอด ‎แต่ตอนนี้พี่ไม่เท่เลยสักนิด
‎พูดตรงๆ ผมขายหน้า
‎ผมไม่ชอบที่พี่ทำงาน ‎ที่ร้านขายปลาเหม็นๆ นั่น
‎ไม่ชอบที่พี่ทำงานลำบากนั่นด้วย
‎งานน่ะไม่ลำบากหรอก
‎แบบนี้ต่างหากที่ลำบาก
‎การถูกปฏิบัติแบบนี้ ‎จากน้องชายคนเดียวที่ฉันมี
‎ฉันอยากให้นายเติบโตไป ‎โดยไม่มีบาดแผลในใจ
‎เลยยอมทิ้งทุกอย่างมาที่นี่
‎เพราะนั่นสำคัญที่สุดสำหรับฉัน
‎ขอร้อง อย่ามาบอกว่าเพราะผมเลย
‎ผมไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย
‎ผมไม่เคยขอให้ย้ายออกจากโซล
‎ไม่เคยขอให้พี่ย้ายโรงเรียนให้
‎ผมเสียเพื่อนที่โซลไปหมด ‎เพราะพี่ห้ามไม่ให้ติดต่อพวกเขา
‎ผมเสียทุกคนไปรวมถึงเพื่อนสนิท
‎พี่ตัดสินใจของพี่เองว่าจะย้าย
‎อย่ามาบอกว่าเป็นเพราะผมเลย
‎พี่นั่นแหละ อย่าเอาผมมาอ้าง
‎มันขี้ขลาด
‎อากาศหนาวนะ
‎ฉันไปเอง นายอยู่ที่นี่แหละ
‎อีจิน
‎มัวทำอะไรไม่ยอมเข้าบ้าน
‎ไม่เป็นไรหรอก รับมือเดียวก็พอ
‎ทะเลาะกันทำไม
‎นายไปทะเลาะกับเด็กอายุ 15 ทำไม
‎เริ่มหัดสูบบุหรี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ ‎หลังจากมาอยู่ที่นี่เหรอ
‎ครับ
‎ไหนดูซิ
‎นายย้ายมาทำงานอยู่ที่นี่ ‎สามเดือนแล้วใช่ไหม
‎งานลำบากมากหรือเปล่า
‎ผมว่าที่ลำบากน่าจะไม่ใช่งานครับ
‎เมื่อกี้…
‎อีฮยอนบอกผมแบบนี้ครับ
‎ว่าอย่าใช้เขาเป็นข้ออ้างในการมาที่นี่
‎ผมว่าเขาพูดถูกครับ
‎ผมสัมภาษณ์งานไม่ผ่านตลอด
‎ล้มเหลวซ้ำแล้วซ้ำเล่า
‎ผมก็เลยอยากหนีครับ
‎ทั้งที่คนที่อยากหนี
‎คือผมเองแท้ๆ
‎แต่ผมกลับใช้อีฮยอนเป็นข้ออ้าง
‎ผมมันไม่ได้เรื่องเลยครับ น้า
‎ส่งเพจเจอร์ กดหนึ่ง ‎บันทึกข้อความเสียง กดสอง
‎ตรวจสอบ…
‎ข้อความที่หนึ่งค่ะ
‎แพคอีจิน นี่ฉันเอง ฮีโด
‎ถึงจะเศร้าที่นายหายไป ‎แต่ฉันไม่โกรธหรอกนะ
‎เหมือนกับที่นายเคยให้กำลังใจฉัน ‎โดยไม่มีเหตุผล
‎ถึงคราวฉันส่งแรงใจให้นายบ้างแล้ว
‎ไม่ว่านายจะอยู่ที่ไหน
‎ฉันจะส่งแรงใจไปถึงนายให้ได้
‎ฉันจะไปหานายเอง
‎ไว้เจอกันตอนนั้นนะ
‎หากต้องการฟังซ้ำ กดหนึ่ง
‎ข้อความที่หนึ่งค่ะ
‎แพคอีจิน นี่ฉันเอง ฮีโด
‎ถึงจะเศร้าที่นายหายไป ‎แต่ฉันไม่โกรธหรอกนะ
‎เหมือนกับที่นายเคยให้กำลังใจฉัน ‎โดยไม่มีเหตุผล
‎ถึงคราวฉันส่งแรงใจให้นายบ้างแล้ว
‎ไม่ว่านายจะอยู่ที่ไหน
‎ฉันจะส่งแรงใจไปถึงนายให้ได้
‎ฉันจะไปหานายเอง
‎ไว้เจอกันตอนนั้นนะ
‎หากต้องการฟังซ้ำ กดหนึ่ง
‎"นักกีฬาทีมชาติ นาฮีโด"
‎(นักกีฬาทีมชาติ นาฮีโด)
‎อีกเดี๋ยวเราจะไปสนามแข่งกันแล้ว ‎รีบออกมานะ
‎ค่ะ
‎ขอทางหน่อยครับ สักครู่นะครับ
‎นี่เลย ขอบคุณมากนะครับ
‎นี่จ้ะ
‎- รับเท่าไรดีครับ ‎- เยอะๆ เลย
‎- อะไรนะ ‎- เอาอันนี้
‎เอาอันนี้เหรอ
‎ยังเป็นๆ อยู่เลย
‎- ได้แล้วครับ ขอบคุณนะครับ ‎- ขอบใจจ้ะ
‎เอาอันนี้จ้ะ
‎- อันนั้นเหรอครับ ‎- จ้ะ
‎รับกี่ตัวดีครับ
‎ต่อไปเป็นข่าวกีฬาฟันดาบครับ
‎ณ การแข่งขันกีฬาฟันดาบ ‎ชิงถ้วยประธานาธิบดีในวันนี้
‎นักกีฬาโกยูริมคว้าชัยชนะไปตามคาดครับ
‎นักกีฬาโกยูริมเอาชนะนักกีฬาอีซังออน ‎ในรอบชิงชนะเลิศ และครองอันดับหนึ่ง
‎อันดับที่สองเป็นของนักกีฬาอีซังออน
‎ส่วนอันดับสามตกเป็นของนักกีฬานาฮีโด
‎ที่เพิ่งได้เข้าทีมชาติไปหมาดๆ ครับ
‎ไม่ว่านายจะอยู่ที่ไหน
‎ฉันจะส่งแรงใจไปถึงนายให้ได้
‎ฉันจะไปหานายเอง
‎ไว้เจอกันตอนนั้นนะ
‎ยินดีด้วยนะ
‎นาฮีโด
‎ทำอะไรอยู่ตรงนั้นครับ
‎ขอโทษค่ะ
‎ฉันอยากเจอเธอนะ
‎แต่ฉันได้เจอแล้ว
‎เพราะเธอทำให้ฉันได้เห็นเธอ
‎วันนี้ฉันก็เลยยิ้มออก
‎"ฟูลเฮาส์" เล่ม 14 ออกหรือยัง
‎ออกแล้ว
‎ฉันจะไปหาก่อนที่เล่ม 15 จะออก
‎รอก่อนนะ ฮีโด
‎หากต้องการฟังซ้ำ กดหนึ่ง
‎ข้อความที่หนึ่งค่ะ
‎ฉันอยากเจอเธอนะ
‎แต่ฉันได้เจอแล้ว
‎เพราะเธอทำให้ฉันได้เห็นเธอ
‎วันนี้ฉันก็เลยยิ้มออก
‎"ฟูลเฮาส์" เล่ม 14 ออกหรือยัง
‎ฉันจะไปหาก่อนที่เล่ม 15 จะออก
‎รอก่อนนะ ฮีโด
‎นาฮีโด
‎เธอมาโรงเรียนครั้งแรก ‎หลังจากขึ้นม.หกเลยนี่นา
‎- สวัสดี ‎- เราอยู่ห้องเดียวกันอีกแล้วเหรอ
‎ขอฝากตัวสำหรับเอเชียนเกมส์ด้วยนะ
‎ฝากดูแลคนที่ให้ดาบนี่มาด้วย
‎(เอเชียนเกมส์ คยองจู 1999)
‎การกลายเป็นศัตรูในสนามแข่ง
‎จากที่เคยเป็นเพื่อนร่วมทีม
‎มันทั้งอึดอัดใจและสนุกเลยค่ะ
‎เธอดูกลัวว่าฉันจะได้เหรียญทองนะ
‎แอบฟังเหรอ
‎ถ้าเธอคว้าเหรียญทองมาไม่ได้ ‎ชื่อเสียงเธอจะป่นปี้ไม่มีชิ้นดี
‎แพคอีจิน
‎ฉันขอหนีแค่นี้พอ
‎คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์