‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎คิมมินแช
‎ตื่นได้แล้ว
‎คิมมินแช ตื่นสิ
‎คิมมินแช คิมมินแช ตื่นได้แล้ว
‎ตื่นสิ
‎ทำไมยังนอนอยู่อีก จะ 11 โมงแล้วนะ
‎ตื่นได้แล้ว
‎คิมมินแช จะไม่ตื่นใช่ไหม
‎ทำไมยังนอนอยู่อีก จะ 11 โมงแล้วนะ
‎อะไรเนี่ย
‎รีบลุกขึ้นมาเลยนะ
‎ลืมแล้วหรือไง ‎ว่าวันนี้ต้องไปทำกายภาพบำบัด
‎ก็บอกว่าจะเลิกเต้นบัลเลต์ไง
‎หนูไม่ต้องไปทำกายภาพบำบัดแล้วน่า
‎ปากก็พร่ำบ่นว่าเจ็บตรงนี้ เจ็บตรงนั้น
‎แล้วจะไม่ต้องทำได้ยังไง
‎ต่อให้เลิกเต้นบัลเลต์ ‎แกก็ยังต้องเดินไม่ใช่หรือไง
‎รีบเตรียมตัวแล้วออกมา
‎เห็นเป็นนาฮีโดวัย 18 เฉยเลย
‎เรานี่หมกมุ่นเกินไปแล้ว
‎(ตอน 3)
‎จัดข้าวของให้ดียังไม่มีปัญญา ‎ทำมาเป็นหนีออกจากบ้าน
‎เดี๋ยวนะ ไอ้การหนีมาซ่อนที่บ้านยาย
‎มันนับว่าหนีสำเร็จเหรอ
‎ยังไม่รีบลุกขึ้นมาอีก
‎มินแชพักจากการเต้นบัลเลต์ ‎นานเกินไปแล้วหรือเปล่า
‎ขืนตัวแข็งขึ้นมาจะทำยังไง
‎ทีตอนหนูฟันดาบ ‎แม่ตอแยให้หนูเลิกแทบแย่
‎พอถึงคราวมินแช ‎กลับเป็นห่วงเหลือเกินว่าจะเลิก
‎ก็มินแชเก่งนี่
‎หนูมันห่วยสินะ
‎ห่วยจนจารึกประวัติศาสตร์ ‎การฟันดาบเกาหลีได้เลย
‎โลกเรามันช่างวุ่นวายจริงๆ
‎โอ้โฮ ดูเหมือนจะตึงกว่าคราวก่อนนะคะ
‎มีเรื่องเครียดหรือเปล่าคะ
‎ไม่มีใครทำให้แกเครียด ‎แต่แกทำตัวเองน่ะค่ะ
‎นักกีฬานาฮีโดเป็นมือโปร ‎ด้านการฟื้นฟูร่างกายสุดๆ
‎ก็เลยดูแลตัวเองเก่งเชียว
‎อย่าเรียกฉันว่านักกีฬานาฮีโดเลย ‎เรียกว่าแม่มินแชเถอะค่ะ
‎เรื่องนั้นก็พาแกเครียดเหมือนกัน
‎หนูอยากพอแล้วค่ะ
‎โธ่ ใกล้เสร็จแล้วจ้ะ อดทนอีกนิดนะ
‎โชคดีซะเหลือเกิน
‎สมัยฉันไม่มีแบบนี้หรอกนะ
‎หยุดพูดเรื่อง "สมัยฉัน" ทีเถอะ
‎เฮ้อ ความปากแจ๋วนั่นมันแก้ไม่ได้เหรอ
‎อดทนอีกหน่อย
‎เสร็จนี่แล้วเราไปร้านสลัด ‎ร้านโปรดของแกกัน
‎สลัดร้านโปรดอะไรล่ะ
‎ใครเขาชอบสลัดกันเล่า
‎หนูจะกินแฮมเบอร์เกอร์เหอะ ‎จัดเซตใหญ่รวมมันฝรั่งทอด
‎จะซดโคล่าแบบดั้งเดิม ‎ไม่ใช่สูตรไม่มีน้ำตาลด้วย
‎คิมมินแช ‎แกจะเลิกเต้นบัลเลต์จริงๆ เหรอ
‎งั้นทำไมแม่ไม่เลิกล่ะ
‎แม่ฟันดาบไม่ได้เรื่องด้วยซ้ำนี่
‎ยายแกบอกแบบนั้นเหรอ ‎บอกว่าฉันไม่ได้เรื่องเหรอ
‎เปล่าหรอก แค่ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้น
‎ทำไมถึงไม่เลิกล่ะ
‎เพราะชอบไง
‎พอได้ยืนถือดาบอยู่บนสนาม
‎หัวใจมันก็เต้นรัว
‎โอ๊ะ รหัสผ่านอะไรนะ
‎เปลี่ยนโจทย์แล้วแฮะ
‎(โจทย์ไขรหัสผ่านแม่กุญแจ)
‎หนึ่ง เจ็ด หนึ่ง ศูนย์
‎รหัสผ่านห้องน้ำเปลี่ยนแล้ว
‎ค่าตอบแทนความสุขเมื่อวาน
‎- สวัสดีค่ะ ‎- สวัสดีครับ
‎อะไรครับ
‎อะไรเนี่ย
‎(ชมรมกระจายเสียงม.ปลายแทยัง ‎ทีวายบีเอส รุ่นที่ 20)
‎(นมถั่วเหลือง)
‎เสื้อนั่นคือยังไงคะ
‎นี่น่ะเหรอ เสื้อรุ่นสั่งทำสมัยเรียนม.ปลายน่ะครับ
‎ผมจบจากโรงเรียนนั้นเหมือนกัน
‎รุ่นพี่ สวัสดีค่ะ
‎ฉันจีซึงวาน ‎โปรดิวเซอร์ของทีวายบีเอส รุ่น 24 ค่ะ
‎รุ่นที่เท่าไรนะ
‎รุ่นที่ 24 ค่ะ
‎ยินดีที่รู้จัก
‎ฉันคือผู้ประกาศรุ่นที่ 20 แพคอีจิน
‎คะ แพคอีจินเหรอคะ ‎คุณคือรุ่นพี่แพคอีจินเหรอคะ
‎ได้ข่าวว่ารวยนี่นา
‎- มันเป็นอดีตน่ะ ‎- บ้านล้มละลายเหรอคะ
‎ขอโทษค่ะ
‎เธอจะไปเรียนแล้ว งั้นฉันอาบน้ำได้ ‎ไม่ต้องรอ 15 นาทีเนอะ
‎แน่นอนค่ะ ต่อไปนี้ ‎อยากอาบตอนไหนก็อาบได้เลยค่ะ
‎แบบนั้นไม่ได้สิ เรามีน้ำไม่พอใช้นี่นา
‎ผู้เช่าอย่างฉันเนี่ย
‎ต้องรู้จักใช้น้ำอย่างเกรงใจสิ
‎โชคดีล่ะ
‎ซวยแล้วไง
‎ได้ยินว่านักกีฬาโจฮเยวอน ‎ถอนตัวจากทีมชาติเพราะบาดเจ็บ
‎เธอบาดเจ็บตรงไหนเหรอ
‎เห็นว่าหมอนรองเข่าฉีกขาดค่ะ
‎ตายๆ หนึ่งปีเลยสินะ
‎ถ้างั้นอันดับเก้าก็เสียบแทน ‎เข้าทีมชาติไปเลยเหรอ
‎ไม่ค่ะ เห็นว่าจะมีการแข่งคัดตัวทีมชาติ
‎เพื่อหาคนมาแทนเดือนหน้าค่ะ
‎จะจัดการแข่งขันงั้นสิ
‎จะจัดการแข่งขันสินะ
‎งั้นก็แปลว่า
‎อันดับหนึ่งถึงแปดในการฟันดาบ ‎จะได้เป็นตัวแทนทีมชาติ
‎ส่วนอีก 16 คนจากอันดับ 9 เป็นต้นมา
‎จะลงแข่งคัดตัวได้ ถูกไหม
‎- นับถึงกี่อันดับล่ะ ‎- ถึงอันดับที่ 24 ค่ะ
‎อันดับ 24 ถ้าอันดับ 24 ก็แปลว่า…
‎ไม่มีใครในนี้เข้าข่ายเลยใช่ไหม
‎นาฮีโด
‎เธออยู่อันดับที่เท่าไรจาก 51 อันดับ
‎อันดับที่ 26 ค่ะ
‎อันดับ 26 เหรอ
‎เสียดายจัง ห่างแค่สองอันดับเอง
‎ทำไงดีล่ะ
‎แต่ยังไงก็เถอะ ‎เธอเก่งสุดในนี้รองจากโกยูริม
‎วันนี้พวกเธอต้องเข้าเรียนขั้นต่ำให้ครบ
‎ฉะนั้น ให้แต่ละคน ‎กลับไปตั้งใจเรียนในช่วงเช้านี้
‎กินข้าวเสร็จแล้วมารวมตัวที่นี่อีกครั้งนะ
‎- ค่ะ ‎- โอเค
‎เสียงดังฟังชัด
‎- ค่ะ ‎- ค่ะ
‎(เครื่องดื่มกลิ่นสน)
‎ยูริม ขอลายเซ็นหน่อยได้ไหม
‎ให้เขียนชื่อด้วยไหม
‎อะไรเนี่ย ห้องเดียวกันเฉย
‎นาฮีโด
‎สนิทกับโกยูริมบ้างหรือยัง
‎ได้ฝึกกับนักกีฬาในดวงใจ คงมีความสุขน่าดู
‎คาบแรกวิชาอะไร
‎ประวัติศาสตร์
‎เสียงออดดังแล้ว ทำไมยังยืนกันอยู่อีก
‎รีบนั่งลงสิ
‎ปีหน้าพวกเธอจะขึ้นม.หกอยู่แล้ว
‎ยังมองความเป็นจริงไม่ออก ‎ว่าอะไรคืออะไรใช่ไหม ฮะ
‎เปิดหนังสือ
‎หน้า 75
‎คนที่ไม่มีหนังสือหมายความว่าไง
‎โกยูริม ถึงเธอจะอยู่ชมรมฟันดาบก็เถอะ
‎แต่เวลาเข้าเรียน ‎ก็ควรทำหน้าที่นักเรียนด้วยสิ
‎เธอลงแข่งโดยไม่มีดาบไหมล่ะ
‎ขอโทษค่ะ
‎ไม่มีข้อยกเว้นให้ชมรมฟันดาบหรอกนะ
‎ออกไปนอกห้อง คุกเข่าและชูมือไว้เลย
‎มีใครไม่มีตำราเรียนอีกไหม
‎(ประวัติศาสตร์เกาหลี)
‎ขอโทษครับ
‎ให้ตาย
‎โอเค วันนี้เรื่องสังคมและโครงสร้าง ‎การปกครองช่วงอาณาจักรรวมชิลลา
‎จำฉันได้ใช่ไหม
‎อือ
‎จำชื่อฉันได้ด้วยไหม
‎ชื่ออะไรแล้วนะ ‎ฉันจำได้แค่ "เจ้าน่ารักห้องเจ็ด"
‎มุนจีอุง
‎จ้ะ ยูริม ว่าไงเหรอ
‎รู้สึกยังไงบ้างที่ได้เหรียญทอง
‎ทำไมถามอะไรแบบนั้น ‎ตอนเราคุกเข่าชูมือกันอยู่ล่ะ
‎งั้นถามความรู้สึกฉันทีสิ
‎ความรู้สึกที่ได้คุกเข่าชูมือ ‎อยู่กับเจ้าของเหรียญทอง
‎รู้สึกยังไงล่ะ
‎อย่างแจ่ม
‎ไม่สบายตัวเหรอ
‎พอดีฉันบาดเจ็บที่ข้อเท้าอยู่นิดหน่อยน่ะ
‎ครูครับ นักกีฬาโกยูริม ‎เจ้าของเหรียญทองกีฬาฟันดาบนานาชาติ
‎มีอาการบาดเจ็บที่ข้อเท้า ‎จึงนั่งคุกเข่าไม่สะดวกนิดหน่อยครับ
‎ด้วยจิตใจอันไพศาลของครู ‎อนุญาตให้เรายืนชูมือแทนได้ไหมครับ
‎- นี่ ‎- ไม่เป็นไรๆ เดี๋ยวฉันจัดให้เอง
‎- ครูครับ ‎- เอาที่สบายใจเลยครับ
‎ขอบใจนะ
‎เห็นไหม
‎ว่าการกระทำ ‎ของเจ้าน่ารักห้องเจ็ดก็น่ารักด้วย
‎ว่าแต่ทำไมนายไม่มีหนังสือเรียนล่ะ
‎สิ่งสำคัญจริงๆ ไม่ได้อยู่ในหนังสือหรอก ‎อยู่ตรงทางเดินต่างหาก
‎(ระบอบการปกครองในอาณาจักรรวมชิลลา)
‎อยากเป็นตัวแทนทีมชาติจัง
‎เปิดดูสิ
‎กินข้าวเที่ยงด้วยกันนะ
‎- ไม่ได้มานานเลยนะ ‎- ค่ะ
‎กินเยอะๆ นะ ที่หนึ่งโรงเรียนของเรา
‎ขอบคุณค่ะ
‎เธอคือที่หนึ่งของโรงเรียนเหรอ
‎อ๋อ เป็นพรสวรรค์น่ะ
‎คล้ายๆ กับที่เธอฟันดาบเก่งนั่นแหละ
‎เธอนี่พูดเรื่องสุดยอด ‎ให้เหมือนไม่มีอะไรตลอดเลยนะ
‎ฉันยังไม่เริ่มทำอะไรที่สุดยอดเลยด้วยซ้ำ
‎เรื่องสุดยอดที่ว่าคืออะไรล่ะ
‎ไม่รู้สิ
‎แต่ไม่ว่าจะเป็นอะไร ‎ฉันก็จะทำให้สุดยอดแน่นอน
‎สิ่งที่สุดจะสนุก และสุดจะอลังการ
‎รู้สึกคาดหวังเลย
‎ฉันก็คาดหวังเหมือนกัน ว่าฉันจะทำอะไร
‎เอาเป็นว่ารีบกินเถอะ ร้านนี้อร่อย
‎ร้านนี้อร่อยอยู่แล้ว
‎เคยมาเหรอ
‎ฉันเคยมาทุกวันเสาร์เลย
‎- กลับมาแล้วค่ะ ‎- ลูกสาวแม่มาแล้วเหรอ
‎วันนี้ก็เหนื่อยแย่เลยนะ
‎ให้หนูช่วยไหม ล้างจานก็ได้
‎ไม่ต้องหรอก ‎ลูกน่าจะเหนื่อย รีบไปพักผ่อนสิ
‎ถ้าลูกซ้อมเสร็จเร็วและได้พักในวันเสาร์ ‎อย่างเด็กคนอื่นๆ ก็ดีสิ
‎ถ้าแม่หนูเลิกงานเร็วและได้พักในวันเสาร์ ‎ก็คงดีมากเหมือนกัน
‎- ปัดโธ่ รีบกลับบ้านเลย ‎- ขอไชเท้าดองหน่อยค่ะ
‎ลูกน่าจะเหนื่อยนะ กลับบ้านเถอะ
‎- หนูอยากช่วยจริงๆ ‎- ไม่ได้ยินหรือแกล้งไม่ได้ยินเนี่ย
‎- ไม่ได้ ‎- งั้นเป่ายิงฉุบกัน
‎- เป่ายิงฉุบอะไร ‎- ถ้าหนูแพ้ก็ใช้งานเลย
‎เป่ายิงฉุบ
‎ตักไชเท้าดองบริการตัวเอง
‎ไม่เห็นที่เขียนไว้ตรงนั้นเหรอ
‎- ข้าวล่ะ ‎- ข้าวเหรอ
‎- ทำกับข้าวให้หน่อย หนูไม่เหนื่อยจริงๆ ‎- รีบกลับไปพักเลย
‎ลูกเป็นอะไรเนี่ย เชื่อฟังแม่บ้างสิ
‎เหตุผลที่ฉันชวนเธอมากินข้าวเที่ยงก็คือ…
‎เธอเคยบอกว่ารู้จักกับรุ่นพี่แพคอีจินใช่ไหม
‎- อือ ‎- เธอเป็นอะไรกับรุ่นพี่คนนั้นเหรอ
‎ไม่รู้สิ
‎เป็นคนที่หาความสุขมาให้กันมั้ง
‎ก็แปลว่าเป็นเพื่อนกันน่ะสิ งั้นดีเลย
‎ฉันเคยทำตัวข่มคนที่มาเช่าบ้าน ‎อยู่สองสามครั้งแหละ
‎แต่กลายเป็นว่าคนคนนั้น
‎คือแพคอีจิน ‎รุ่นพี่ชมรมกระจายเสียงรุ่นที่ 20
‎ฮะ แปลว่าเธอคือลูกสาวเจ้าของบ้าน ‎ที่แพคอีจินอยู่เหรอ
‎- ฉันอาศัยอยู่แถวนั้นนะ ‎- ถามจริง
‎- อือ ‎- ฉันเคยอยู่ใกล้โรงเรียน
‎แล้วก็ย้ายไปอยู่ที่นั่นน่ะ
‎ยังไงก็เถอะ นั่นไม่ใช่ประเด็น
‎ตอนที่เธอมาห้องกระจายเสียง
‎เธอเห็นวัฒนธรรมความหัวโบราณ ‎อันยาวนานของชมรมแล้วใช่ไหม
‎- อือ ‎- ระเบียบนี่แบบว่าเคร่งสุด
‎ลำพังรุ่นพี่ที่แก่กว่าปีเดียว ‎ฉันก็กลัวหัวหดแล้ว
‎แต่เขาดันเป็นศิษย์เก่าที่ฉันไม่กล้าแม้แต่สบตา
‎ฉันห้าวใส่รุ่นพี่ที่เป็นศิษย์เก่าซะแล้วสิ
‎ฉันควรทำไงดี
‎ปัดโธ่ อย่าห่วงเลย
‎แพคอีจินแค่ขี้บ่นเฉยๆ แต่เขาเป็นคนดีนะ
‎ไม่มีนิสัยขี้บงการแม้แต่นิด
‎ฉันเอาเบอร์เกอร์บุลโกกิพิเศษ นายล่ะ
‎ส่วนผม…
‎เอาเบอร์เกอร์ไอเอ็มเอฟที่เหมาะกับผมสุดๆ
‎นี่ สั่งอันเดียวกันสิ
‎ขี้บงการจริง จะถามทำไมก็ไม่รู้
‎เอาเป็นเบอร์เกอร์บุลโกกิพิเศษสองชุดครับ
‎ค่ะ
‎รอรับอาหารมาด้วยนะ
‎- เงินทอนค่ะ ‎- ครับ
‎เขาสูงขึ้นนิดหนึ่งไหมนะ
‎เบอร์เกอร์ที่สั่งได้แล้วครับ
‎ทานให้อร่อยนะครับ
‎อ้าว แพคอีฮยอน มาทำอะไรล่ะเนี่ย
‎มากินเบอร์เกอร์ไอเอ็มเอฟเหรอ
‎ไอ้นี่มันสั่งเบอร์เกอร์พิเศษทั้งที่เงินก็ไม่มี
‎โห จริงด้วยแฮะ
‎ไปให้พ้นเถอะ ฉันไม่อยากขายหน้า
‎ว้าว น่ากลัวจัง
‎- แกไม่อยากขายหน้าใครล่ะ ‎- บอกให้ไปไง
‎อย่ามาห้าวนักนะ
‎พวกนายเองสินะ ‎ที่ทำน้องชายฉันมีแผลบนหน้าผาก
‎เอ่อ "น้องชาย" เหรอครับ
‎ทำไมล่ะ ทำไม
‎ทำไมล่ะ พวกนายไม่รู้ว่าอีฮยอนมีพี่ชายเหรอ
‎มีกับไม่มีคงต่างกันใช่ไหม
‎มันต่างกันเพราะอะไรนะ
‎ทำไมพวกนายถึงไม่กลัวพ่อแม่เขา ‎แต่กลัวพี่ชายล่ะ มานี่ซิ
‎ว่าไง
‎พวกนายเองก็รู้นี่
‎ว่าถ้าคนเป็นพี่โกรธขึ้นมา ‎ก็จะซัดพวกนายได้ทันที
‎ซึ่งก็ถูกต้องแล้ว
‎ถ้าฉันเห็นน้องชายมีบาดแผลบนตัวอีก
‎ชเววอนฮวาน คิมจงชาน
‎ฮวังฮยองซอก…
‎ฉันจะไม่ฟ้องครูประจำชั้น ‎หรือพ่อแม่ของพวกนายหรอก
‎ฉันจะฆ่าพวกนายกับมือเองเลย
‎ครับ
‎- มานี่ซิ ‎- อะไรนะครับ
‎มานี่หน่อย
‎เอาอันนี้ไปคืนอีฮยอนด้วย
‎มันไม่เหมาะกับหนังหน้านาย
‎ครับ ผมขอโทษครับ
‎ขอโทษให้มันดีๆ
‎ขอโทษครับ
‎ไปซะ ให้ไวเลย
‎ขอโทษครับ
‎ถ้างั้นพี่ควรทำยังไงล่ะ
‎มองเฉยๆ นายเป็นตายร้ายดียังไงก็ช่างเหรอ
‎พี่ไม่เห็นต้องปะทะกับเด็กๆ เลย
‎จะเด็กหรือไม่ก็ช่าง ฉันอยากฆ่าพวกมันซะ
‎พอคิดว่าพวกมันเคยทำหน้านายเป็นแผล ‎ฉันก็อยากฆ่ามันให้ตาย
‎ทานโทษนะครับ
‎ผมอยู่ในช่วงวัยรุ่นไงครับ
‎ขืนพี่ห่วงผมเกินเหตุแบบนี้
‎ผมไม่ชอบเลยนะครับ
‎เข้าใจแล้ว
‎พี่ผิดไปแล้ว
‎- แต่ถ้าไอ้พวกนั้นมัน… ‎- ปัดโธ่
‎เข้าใจแล้วน่า
‎ช่วงนี้มีเรื่องอะไรไหม
‎เรื่องเหรอ
‎- มีนะ ‎- อะไรล่ะ
‎ก็แค่…
‎คิดถึงแม่กับพ่อมากๆ
‎แต่จะทำไงได้ล่ะ
‎พี่คงจะเสียดายแน่เลย
‎ถ้าพี่อยู่สูงกว่านี้สักสองอันดับ ‎ก็ลงแข่งคัดตัวทีมชาติได้แท้ๆ
‎ถึงจะไม่มีผลอะไรกับฉันก็เถอะ
‎มันไม่มีผลอะไรกับฉันเหมือนกัน
‎เพราะงั้น เธอกับฉันก็เหมือนกันแหละ
‎พี่อยู่คนละระดับกับฉันนี่คะ ‎ลองแข่งดูก็รู้แล้ว
‎เยจี
‎เธออยากเป็นตัวแทนทีมชาติไหม
‎เอาจริงๆ ฉันก็ไม่รู้หรอกค่ะ ‎ว่าอยากเป็นหรือเปล่า
‎หรือจะเป็นได้ไหม
‎แล้วพี่ล่ะคะ
‎ฉัน…
‎ต้องเป็นให้ได้
‎ถึงตอนนี้จะทำไม่ได้
‎แต่ต้องเป็นให้ได้สักวัน
‎ต้องเป็นแบบนั้นแน่นอนค่ะ
‎นี่
‎ว่าแต่รุ่นพี่คนนั้นน่ะ ‎ทำไมเธอถึงไม่ให้เราซ้อมตอนดึกล่ะ
‎คราวก่อนฉันซ้อมตอนดึก ‎แล้วโดนเหวี่ยงใส่เต็มๆ
‎เพราะพี่แกไม่อยากเห็นใครเก่งกว่า ‎หรือขยันกว่าตัวเองน่ะค่ะ
‎เหตุผลแค่นั้นน่ะนะ
‎แค่ไม่อยากเห็นคนอื่นดีกว่าตัวเองเนี่ยนะ
‎เราฟ้องโค้ชไม่ได้เหรอ
‎เคยฟ้องไปครั้งหนึ่ง ‎แล้วก็โดนทำโทษยกกลุ่มเลยค่ะ
‎โดนทำโทษจนห้าทุ่มแน่ะ
‎โอ้โฮ หมดคำบรรยายเลย
‎ข่าวใหญ่ค่ะ ข่าวใหญ่
‎วันนี้ "ฟูลเฮาส์" เล่ม 12 ออกค่ะ
‎- จริงเหรอ ‎- ถามจริง
‎(ร้านหนังสือและเครื่องเขียนยูรัม)
‎แม่ มีเบอร์โทรร้านที่พี่อีจินทำงานอยู่ใช่ไหม
‎มีสิ ว่าแต่วันนี้ลูกบอกว่า ‎มีซ้อมดึกไม่ใช่เหรอ
‎รีบเอาเบอร์โทรมาเร็ว
‎โอ๊ย ขอโทษนะคะ
‎(ร้านเช่าหนังสือมยองจิน ‎ที่ที่เด็กยุคใหม่มารวมตัวกัน)
‎(มีการ์ตูนรักใหม่ล่าสุด)
‎"ฟูลเฮาส์" เล่ม 12
‎อ๋อ เอ่อ… ก็มีมาแล้วนะ ‎แต่ออกไปหมดแล้ว
‎มีเล่ม 12 มา
‎แต่ไม่รู้ว่าฉันจะมาเหรอ
‎ระหว่างเรามันมีค่าแค่นี้เองเหรอ
‎โทษที ถ้ามีคนมาคืน ‎ฉันจะเก็บไว้ให้เลย
‎อยากอ่าน "ดราก้อนราจา" แทนไหม ‎ช่วงนี้ฮิตมากนะ
‎ก็ได้ อยู่ตรงไหนล่ะ
‎รอตรงนี้นะ เดี๋ยวฉันไปหยิบให้
‎("ฟูลเฮาส์" เล่มที่ 12)
‎- "ดราก้อนราจา" อยู่ไหนนะ ‎- หยุด อย่าขยับ
‎นี่ฉันกำลังสัมผัสความหมายของคำว่าสะพรึงอยู่
‎อธิบายมา
‎คือว่า…
‎พี่ เล่ม 12 ของฉัน
‎อะไรเนี่ย
‎เธอเองเหรอ ‎เธอเป็นคนขอให้เก็บไว้เหรอ
‎แพคอีจิน ตอบมาตามตรงเลยนะ ‎ยัยนั่นขอให้เก็บไว้เหรอ
‎สองคนนี้รู้จักกันเหรอ เป็นอะไรกัน
‎ดูไม่ออกเหรอ
‎ก็พนักงานร้านเช่าหนังสือ ‎กับลูกค้าประจำไงเล่า
‎แต่ตอนนี้พนักงานคนนั้น ‎กำลังปั่นหัวลูกค้าประจำ
‎ให้สิทธิพิเศษกับคนจากหมู่บ้านอื่นเนี่ย
‎เด็กๆ ใจเย็นนะ ฉันจะอธิบายให้ฟัง
‎มีอะไรต้องอธิบายอีก
‎ฉันโทรมาจองก่อนนี่นา
‎ร้านเช่าหนังสือมันจองได้ที่ไหน ‎ใครมาก่อนก็ได้ก่อนสิ
‎ถ้าจะคิดแบบนั้น
‎เธอเองก็เคยยืมเล่ม 11 ‎เพราะฉันโกงให้เหมือนกัน
‎โกงเกิงอะไร
‎- พูดให้มันเข้าใจหน่อย ‎- เอาเป็นว่าพี่เลือกมาเถอะ
‎พี่จะให้ใครยืม ฉันหรือเธอ
‎เดี๋ยวนะ ไม่ต้องเลือกเลย ‎มีสิทธิ์อะไรไม่ทราบ
‎ใครๆ ก็ดูออกว่าฉันต้องได้ไป…
‎หยุดนะ ถ้าพวกเธอยังเป็นแบบนี้ ‎ฉันจะฉีกให้เละเลย
‎นี่ จะบ้าเหรอ
‎เด็กๆ หนังสือนี่ห้ามยับเด็ดขาดเลยนะ
‎นี่ๆ ปล่อยก่อน ให้ตายสิ พวกเธอ
‎นี่ ขอร้อง ฉันขอโทษ
‎ให้ตายเถอะ
‎อย่างแรกเลย ฉันขอยอมรับที่ทำผิดกฎ
‎ฉันขอโทษจริงๆ ‎ที่ทำให้เกิดเรื่องแบบนี้กับทั้งสองคน
‎แต่ว่านะ ยูริม…
‎ฉันขอโทษจริงๆ แต่ว่า
‎ร้านนี้ดำเนินการตามระบบสมาชิก
‎เพราะงั้น "ฟูลเฮาส์" เล่มนี้…
‎ฉันคงต้องให้นาฮีโดยืมไป
‎เลิศ มันต้องอย่างนี้
‎ฉันเสียเงินให้ที่นี่ไปตั้งเท่าไร ถูกไหม
‎พี่ทำแบบนี้ได้ยังไง
‎ขอโทษนะ
‎แต่พูดกันตรงๆ ‎เธอเป็นสมาชิกของร้านคู่แข่งนี่นา
‎อยากอ่าน "ดราก้อนราจา" แทนไหม ‎ช่วงนี้ฮิตมากนะ
‎โธ่เอ๊ย จริงๆ เลย
‎ครับ สวัสดีครับ
‎"ฟูลเฮาส์" เล่ม 12 เหรอครับ ‎เพิ่งหมดเมื่อกี้เลยครับ
‎ถ้านั่งรถเมล์ไป ‎ใช้เวลาประมาณ 20 นาทีไหมนะ
‎สนิทกับนาฮีโดมากแค่ไหนเหรอ
‎ดูท่าจะสนิทกันมาก
‎ฉันแค่มีเรื่องติดค้างเธอน่ะ
‎แล้วก็มีเรื่องขอบคุณด้วย
‎รู้ด้วยไหมว่ายัยนั่น ‎ย้ายมาชมรมฟันดาบโรงเรียนฉัน
‎รู้สิ
‎รู้ด้วยว่าเด็กนั่นทำอะไรบ้าง ‎ให้ได้ย้ายโรงเรียน
‎ฉันไม่ชอบยัยนั่น ไม่ถูกชะตา
‎เพราะงั้นพี่เองก็ห้ามไปสนิทกับนาง
‎แบบนั้นดูเด็กน้อยนิดๆ นะ
‎พี่เคยเป็นรักแรกของฉันนะ
‎ก็นั่นแหละ แค่นี้เองทำให้ฉันหน่อย
‎"เคยเป็นรักแรก" เหรอ
‎เป็นอดีตเหรอ ทำไมตอนนี้ไม่ใช่ล่ะ ‎ไม่ชอบฉันตรงไหน เพราะบ้านล้มละลายเหรอ
‎- นี่ ‎- เธอพูดถึงตอนม.สามอยู่ใช่ไหม
‎ให้ฉันบอกความจริง ‎เกี่ยวกับรักแรกของเธอไหม
‎(ของว่างช้าง)
‎ยูริม จะไปซ้อมใช่ไหม
‎ขึ้นมาสิ เดี๋ยวไปส่ง
‎รักแรกของเธอน่ะ ไม่ใช่ฉัน
‎แต่เป็นรถสปอร์ตของฉัน
‎ก่อนได้นั่งรถคันนั้น ‎เธอยังมองเหยียดฉันเหมือนคนเสเพลอยู่เลย
‎- ไม่ใช่นะ ‎- ใช่สิ
‎ก็ใช่
‎บ้าเอ๊ย หงุดหงิดจริง
‎งั้นก็แปลว่ารักแรกของฉันไม่ใช่คนน่ะสิ
‎นี่ หงุดหงิดอะไรล่ะ
‎มันหมายความว่า ‎รักแรกของเธอยังไม่ทันเริ่มเลยด้วยซ้ำนะ
‎น่าใจเต้นนะว่าไหม
‎งั้นเหรอ
‎("ฟูลเฮาส์" เล่มที่ 12)
‎ฮัลโหล
‎นาฮีโดใช่ไหม
‎ค่ะ พูดสายอยู่ค่ะ นั่นใครคะ
‎ฉันยางชานมี
‎โค้ช
‎หนูอันดับ 26 ค่ะ ทำไมเหรอคะ
‎นักกีฬาที่จะไปลงแข่งคัดตัวทีมชาติเดือนหน้า
‎มีคนในทีมเราด้วย
‎(สู้ๆ ชมรมฟันดาบม.ปลายแทยัง)
‎นาฮีโด
‎- คะ ‎- เธอนั่นแหละ
‎ทำไมเป็นหนูล่ะคะ
‎อันดับก่อนเธอสองคนถอนตัวแล้ว
‎คนหนึ่งลาออกไปเพราะชมรมฟันดาบ ‎ถูกยุบเนื่องจากวิกฤตไอเอ็มเอฟ
‎ส่วนอีกคนลาออก ‎เพราะฐานะทางบ้านไม่มีกำลังพอ
‎ด้วยเหตุนั้น เธอที่อยู่อันดับ 26 จะได้ลงแข่ง
‎เธอได้รับโอกาส เพราะยังไม่ได้ลาออกไป
‎- ยินดีด้วยนะ ‎- ยินดีด้วยนะคะพี่
‎ยุคสมัยช่วยเธอไว้นะ นาฮีโด
‎สิ่งที่พรากความฝันเธอไปไม่ใช่ฉัน
‎ยุคสมัยต่างหาก
‎ยุคสมัยช่วยเธอไว้นะ นาฮีโด
‎นาฮีโด ระวังตัวหน่อย
‎เธอต้องใช้ร่างนี้ ‎ลงแข่งคัดเลือกตัวแทนทีมชาตินะ
‎บ้าจริง
‎ให้ตายสิ
‎เป็นเด็กหนุ่มวัย 20 ครับ
‎ชื่อของเขาคือแพคอีจิน
‎เขาอาศัยอยู่ที่นี่ใช่ไหมครับ
‎เอ่อ คุณคงมาตามหาพ่อหนุ่ม ‎ที่มาเช่าห้องแน่เลย
‎เขาชื่อนั้นแหละค่ะ
‎แต่ตอนนี้เขาไปทำงาน ไม่อยู่บ้านค่ะ
‎อ๋อ
‎งั้นทราบไหมครับว่าเขาทำงานที่ไหน
‎เอ่อ คือว่า…
‎ตรงทางไปสถานีรถไฟใต้ดิน ‎จะมีร้านหนังสืออยู่ร้านหนึ่ง
‎เดินไปทางนั้นได้เลยค่ะ
‎แพคอีจิน รีบไปซ่อนเร็ว
‎ทำไม มีเรื่องอะไร
‎มีคุณลุงเจ้าหนี้มาหานายที่หน้าบ้าน
‎แล้วป้าเจ้าของบ้านก็บอกว่านายทำงานที่นี่
‎ฉันจะเฝ้าเคาน์เตอร์เอง ‎ไปซ่อนตัวซะ ไม่ต้องออกมา
‎ยินดีต้อนรับค่ะ
‎ยินดีต้อนรับค่ะ มีอะไรให้ช่วยไหมคะ
‎ยินดีต้อนรับค่ะ
‎หาอะไรอยู่หรือเปล่าคะ
‎แนวแฟนตาซีอยู่ทางนี้ ‎ส่วนแนวรักวัยรุ่นอยู่ทางนี้
‎ช่วงนี้ "ฟูลเฮาส์" กำลังฮิตเลย ‎เคยอ่านหรือยังคะ
‎คือว่า…
‎ผมได้ยินว่ามีเด็กหนุ่มคนหนึ่ง ‎ทำงานพาร์ตไทม์อยู่ที่นี่
‎เด็กหนุ่มเหรอคะ
‎หนูเป็นพนักงานคนเดียวของที่นี่นะคะ
‎สนใจรับ "ฟูลเฮาส์" ไหมคะ
‎ไม่ล่ะครับ งั้นผมขอตัวนะครับ
‎เขาไปแล้ว แพคอีจิน นายออกมาได้แล้ว
‎เขาถามอะไรเหรอ
‎ฉันก็เลยแนะนำ "ฟูลเฮาส์" ‎ให้ลุงคนนั้นแบบดื้อๆ
‎แล้วเขาก็ออกไปเลย
‎เขาคงคิดว่าถ้ามายุ่งกับฉันก็คงวุ่นเปล่าๆ
‎สงสัยจะอ่านความบ้าบอในตาฉันออก
‎นายดูอารมณ์อ่อนไหวนิดๆ นะ แพคอีจิน
‎ก็แค่รู้สึกว่า
‎ตอนนี้ฉันกลายเป็นผู้ใหญ่แล้วจริงๆ
‎ทำไมเหรอ
‎จู่ๆ ก็รู้ซึ้งขึ้นมาว่าฉันไม่มีผู้ปกครองแล้ว
‎แต่ฉันจะเป็นผู้ปกครองของน้องชายให้ได้
‎ไปกินน้ำปั่นกันไหม
‎ฉันยังเหลืออีก 2,000 วอนที่ต้องคืนนี่
‎คิดซะว่าคืนครบแล้วละกัน ‎วันนี้เธอช่วยฉันไว้นี่
‎ปัดโธ่ เรื่องคืนเงินก็ส่วนคืนเงิน
‎น้ำใจก็ส่วนน้ำใจนะ
‎ตอนนี้ฉันจะให้โอกาสนายแสดงน้ำใจคืนนะ
‎ยินดีกับฉันหน่อย
‎ฉัน…
‎โชคดีได้ร่วมลงแข่งคัดตัวทีมชาติด้วย
‎จริงเหรอ
‎ยินดีด้วยนะ ดีเลย
‎ถึงจะยังไม่ได้เป็นตัวแทนทีมชาติ
‎แต่แค่ได้ลงแข่งคัดเลือก ฉันก็ใจเต้นแล้ว
‎ครั้งแรกของฉันเลย
‎- ออกจะเห็นๆ กันอยู่ ‎- เรื่องอะไร
‎เห็นๆ อยู่ว่าเธอจะทำได้ดี ‎ถึงเธอจะไม่รู้ตัวก็เถอะ
‎อือ ไม่รู้ตัวเลยสักนิด
‎ขอแค่ไม่ได้ที่โหล่ก็พอ
‎เดี๋ยวก็รู้
‎(อีจิน)
‎(อยากเจอหน้าก่อนไปแท้ๆ ‎จากพ่อ)
‎อยากเจอหน้าก่อนไปแท้ๆ ‎แต่ก็หาแกไม่เจอ
‎ฉันสบายดี ไม่ต้องเป็นห่วง
‎ไว้คราวหน้าจะแวะไปใหม่ ‎รักษาสุขภาพจนถึงตอนนั้นนะ
‎คิดถึงนะ จากพ่อ
‎เรียนผู้โดยสาร รถทัวร์ที่มุ่งหน้าสู่กุนซาน ‎กำลังจะออกเดินทางค่ะ
‎โทษทีนะครับ รถไปกุนซานอยู่ไหนครับ
‎- ไปที่ประตู 16 เลยครับ ‎- ประตู 16
‎(กุนซาน)
‎บ้าเอ๊ย
‎พ่อ
‎(รถทัวร์ด่วนโฮกยอง)
‎เดี๋ยวก่อนครับ
‎เดี๋ยว…
‎พ่อ
‎ผม ผมขอโทษครับ เมื่อกี้…
‎ที่ร้านเช่าหนังสือ ‎ผมหลบเพราะไม่รู้ว่าเป็นพ่อ
‎ที่ผ่านมา คงมีคนมาตามหาแกตลอดสินะ
‎เรื่องนั้นผมไม่เป็นไรหรอกครับ
‎พ่อไม่ได้เจ็บป่วยตรงไหนใช่ไหมครับ
‎อือ พ่อไม่เป็นไร
‎พ่อดีใจเหลือเกินที่ได้เห็นหน้าแก อีจิน
‎ผมก็ด้วยครับ
‎ดีแล้ว
‎เราต้องไปแล้วนะครับ คุณลุง
‎พ่อต้องไปแล้ว
‎กินข้าวให้ครบทุกมื้อนะ แล้วก็ห้ามท้อ
‎โอเค พ่อไปนะ
‎พ่อ
‎ผมจะตามครอบครัวเรากลับมาเองครับ
‎ผมจะพาทุกคนกลับมาอยู่ด้วยกัน
‎ได้สิ
‎พ่อขอโทษนะ อีจิน
‎ขอโทษนะ
‎ไปนะ
‎กลับไปเถอะ
‎โทษนะครับ เปิดประตูให้หน่อยครับ
‎เกือบเจ็บตัวแล้วเห็นไหม
‎ถ้าเธอหกล้ม ‎จนข้อเท้าเคล็ดล่ะจะเกิดอะไรขึ้น
‎ฉันขอโทษ
‎เธอยังสติดีอยู่ไหม
‎เธอวิ่งไปทั่วขนาดไหน ถึงได้มาอยู่ที่นี่แบบนี้
‎หรือถ้าคิดจะวิ่ง ‎ใส่รองเท้าผ้าใบสักหน่อยก็ยังดี
‎มันอันตราย เธอใส่รองเท้าแตะวิ่งได้ไง
‎ฉันขอโทษจริงๆ
‎เธอไม่ต้องขอโทษหรอก
‎ฉันเจอพ่อแล้ว
‎ค่อยยังชั่วหน่อย
‎โล่งอกไปที
‎ขอบใจนะ
‎เธอนี่…
‎คิดว่าที่นี่คือที่ไหน ‎ถึงได้ถ่อมาตามหาคนเนี่ย
‎พ่อฉันไม่มาเดินเตร่ที่นี่อยู่แล้ว
‎ถ้าฉันไม่ตามหา ก็ไม่มีทางเจอนี่
‎นายเจอเขาที่ไหน
‎สถานีขนส่ง
‎นายนี่มัน…
‎ฉลาดเป็นกรดจริงๆ
‎ที่ว่าเรียนเก่งคือเรื่องจริงสินะ
‎ตามนั้น
‎ส่วนเธอก็ทึ่มตามคาด
‎อ้อ จริงสิ
‎นี่
‎ก่อนหน้านี้นายทำตกไว้
‎(อีจิน)
‎พอคิดว่านายจะไม่ได้เจอพ่อเพราะฉัน
‎ฉันก็รู้สึกผิดมาก ‎จนคิดว่าคงไม่กล้าสู้หน้านายอีก
‎ฉัน…
‎กลัวจะเป็นแบบนั้นมาก
‎แล้วฉันก็คงไม่มีหน้าไปเช่า "ฟูลเฮาส์" ด้วย
‎ต้องหาร้านเช่าร้านอื่นอีก
‎บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า
‎เธอวิ่งไปทั่วตั้งสองชั่วโมงเลยนะ
‎ผ่านไปสองชั่วโมงแล้วเหรอเนี่ย
‎ตลกจัง
‎ตลกเหรอ
‎ไม่มีเข็มหมุดซะด้วย จะกลับบ้านยังไงล่ะทีนี้
‎คนฉลาดอย่างฉันจะแก้ปัญหาให้เอง
‎อย่างเธอคงคิดได้แค่ ‎สวมถุงดำเดินกลับใช่ไหมล่ะ
‎รู้ได้ไงเนี่ย
‎เอาใส่กระเป๋า
‎นั่นสินะ
‎เท้าซ้าย
‎- เท้าซ้าย ‎- เดี๋ยวสิ อะไรเนี่ย
‎- เท้าซ้าย บอกให้ก้าวเท้าซ้ายไง ‎- เดี๋ยวนะ ไหนบอกว่าซ้าย
‎นึกว่านายสั่งให้ฉันก้าวเท้าซ้ายเนี่ย
‎นี่เธอเหวี่ยงใส่ฉันอยู่เหรอ
‎ไหนตกลงว่าจะมีความสุข ‎เวลาอยู่กันสองคนไม่ใช่เหรอ
‎ฉันไม่ได้เหวี่ยง แต่ค้านอยู่ต่างหาก
‎รู้สึกเหมือนรักแร้จะฉีกอยู่แล้ว
‎จะไม่กลับบ้านเหรอ
‎- กลับสิ ‎- ไปกัน มาสิ
‎เท้าซ้ายนะ
‎- เท้าซ้าย ‎- เท้าขวา
‎- อย่างนั้นแหละ ‎- เท้าขวา
‎- ต้องอย่างนี้
‎- ใช่เลย ‎- เท้าขวา
‎เป็นวันที่แปลกมากเลย
‎เกิดเรื่องที่เหมือนความฝันขึ้น
‎แล้วก็เกิดเรื่องที่เป็นแค่ฝันจะดีกว่าด้วย
‎(ไรเดอร์37: เกิดเรื่องที่เหมือนความฝันขึ้น)
‎(อินจอลมี: แต่เธอดูมีความสุขชอบกลนะ)
‎รู้ได้ยังไงเนี่ย
‎ตอนนี้ฉันมีความสุขนิดๆ แหละ
‎เหมือนเธอรู้จักฉันดีมากๆ เลยนะ
‎(อินจอลมี: สักวันหนึ่ง ‎เราจะได้เจอกันใช่ไหม)
‎จู่ๆ ก็มีความคิดนี้แวบเข้ามา
‎เราอาจจะรู้จักกันอยู่แล้วหรือเปล่า
‎หรือบางทีเราอาจจะเคยเฉียดกันแล้วสักครั้ง
‎(ไรเดอร์37: หรือบางทีเราอาจจะ ‎เคยเฉียดกันแล้วสักครั้ง)
‎(อินจอลมี: ไม่หรอก)
‎(อินจอลมี: ฉันไม่มีทางจำเธอไม่ได้)
‎ก็จริงนะ
‎เธออยากทำอะไรนะ
‎นอกจากฝึกช่วงเช้ากับบ่ายแล้ว
‎หนูอยากฝึกช่วงเช้ามืดกับวันสุดสัปดาห์ด้วยค่ะ
‎ก็เอาสิ
‎ถ้าฝึกคนเดียว ‎หนูคิดว่าคงจะไม่พัฒนาสักเท่าไร
‎โค้ชช่วยฝึกให้หนูเป็นพิเศษได้ไหมคะ
‎ดูยัยเด็กนี่สิ
‎นี่เธอจะให้ฉันสละวันสุดสัปดาห์ ‎และเวลาพักเพื่อฝึกให้เธองั้นเหรอ
‎หนูมั่นใจว่าจะฝึกหนักได้ค่ะ โค้ช
‎แต่ฉันไม่มั่นใจไง เหนื่อยแย่เลย
‎ช่วยหนูนะคะโค้ช
‎เฮ้อ
‎เป้าหมายเธอคืออะไรล่ะ
‎หนูอยากเป็นที่หนึ่งค่ะ
‎หมายถึงอยากเป็นตัวแทนทีมชาติเหรอ
‎ค่ะ
‎นี่ ยัยหนู
‎ฝันเป็นเหมือนกันแฮะ
‎ใครๆ ก็ฝันกันได้นี่คะ
‎ไม่หรอก มีเด็กๆ อีกเยอะแยะที่ฝันไม่เป็น
‎แต่เธอฝันเป็นนะ
‎ถ้าเธอจะฝึกเช้ามืดด้วย ‎งั้นต้องเริ่มตอนกี่โมง
‎ฝึกช่วงเช้าคือตอนเก้าโมง ‎เพราะงั้นสักหกโมงครึ่ง…
‎ฮะ หกโมงครึ่งเหรอ
‎งั้นฉันต้องตื่นหกโมงเช้า ‎เป็นอย่างน้อยน่ะสิ
‎นี่ ฉันอุตส่าห์ย้ายมาอยู่ใกล้โรงเรียน ‎เพื่อจะได้นอนเพิ่มอีก 30 นาที
‎ยอมกู้เงินเพื่อโปะค่าเช่า
‎แต่เธอมาทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง
‎หนูขอโทษค่ะ
‎โอ๊ย
‎เธอจะทำตามการฝึกของฉันได้จริงๆ เหรอ
‎ค่ะ หนูมั่นใจค่ะ
‎จะทำทุกอย่างที่ฉันสั่งได้แน่เหรอ
‎หนูจะทำค่ะ
‎หนูอยากทำจริงๆ ค่ะ
‎เดินจากบ้านเธอมาถึงแถวนี้ใช้เวลาเท่าไร
‎ประมาณหนึ่งชั่วโมงมั้ง
‎โอเค
‎ฟังให้ดีนะ
‎ข้อแรก
‎ถ่วงถุงทรายไว้ที่ตัว 5 กิโลกรัม ‎ที่ขา 3 กิโลกรัม ที่แขน 2 กิโลกรัม
‎รวมทั้งหมดคือ 10 กิโลกรัม
‎แล้ววิ่งจากบ้านเธอมาที่บ้านฉันทุกเช้า
‎จากนั้นก็มาปลุกฉัน
‎โค้ช
‎โค้ช ตื่นได้แล้วค่ะ
‎โค้ช ตื่นค่ะ
‎อือ ตื่นแล้ว
‎มัวทำอะไรอยู่ ไปฝึกท่าฟองต์พันครั้งสิ
‎ข้อสอง เธอต้องฝึกทำท่าฟองต์วันละพันครั้ง
‎ตอนเช้ามืด 300 ครั้ง ‎ช่วงเช้า 300 ครั้ง ช่วงดึกอีก 400 ครั้ง
‎ขาน่ะ ขาเธอสั่นอยู่เนี่ย
‎ตั้งใจหน่อยสิ
‎ข้อสาม
‎เธอต้องถือถังน้ำสองถัง ‎ไปปีนเขาทุกสุดสัปดาห์
‎ไปให้ถึงบ่อน้ำแร่บนยอดเขา ‎แล้วเติมน้ำแร่กลับมา
‎จากนั้นเอามาส่งที่บ้านฉัน
‎ให้เวลาสองชั่วโมง
‎ขาลงใช้เวลานิดหน่อย ‎เพราะงั้นขาขึ้น เธอต้องวิ่งขึ้นไปนะ
‎อย่าคิดจะเติมน้ำประปา
‎- มาหลอกฉัน ‎- พอแล้วๆ
‎ฉันกินแต่น้ำแร่นั่นมาตลอดห้าปี ‎แตะปากปุ๊บรู้ปั๊บ
‎โอย เสียดายจัง
‎- ส่งมาสิ ‎- ค่ะ
‎ข้อสี่
‎จำท่าเต้นเพลงที่ฉันเลือกให้ ‎แล้วมาเต้นให้ฉันดู
‎บ้าเอ๊ย
‎ยากชะมัด
‎ทำไมฉันต้องทำด้วยเนี่ย
‎- สำคัญที่สุดคือข้อห้า ‎- ข้อห้า
‎ห้ามถามหาเหตุผล ‎ในโปรแกรมฝึกทั้งหมดที่ฉันให้ทำ
‎ทำไมน่ะเหรอ เพราะถึงบอกไป ‎เธอก็ไม่เข้าใจอยู่ดี
‎ถูกแล้ว
‎ถึงบอกฉันก็ไม่เข้าใจอยู่ดี
‎ทำตามคำสั่งแล้วกัน
‎ยึดขาด้านหลังไว้
‎ผ่อนแรงที่ไหล่
‎อย่างนั้นแหละ
‎อองการ์ด
‎โรมเป
‎ฟองต์ อย่างนั้นแหละ
‎กับอีแค่ไปแข่งคัดตัว ‎ทำเป็นเล่นใหญ่ไปได้
‎ใครเห็นคงคิดว่าเป็นโค้ชส่วนตัว ‎ไม่ใช่โค้ชของทีม
‎- ทีกับเรายังไม่ทำขนาดนั้นเลยนี่ ‎- อองการ์ด
‎ก็ใช่ไง
‎อ้าว ยูริม กินข้าวให้อร่อยนะ
‎โค้ชคะ
‎หือ
‎โค้ชฝึกให้นาฮีโดตัวต่อตัว ‎เพราะการแข่งคัดตัวเหรอคะ
‎เปล่านะ
‎ฉันยอมฝึกให้เพราะแกมาขอร้องน่ะ
‎นาฮีโดมาขอร้องโค้ชเหรอคะ
‎อือ เห็นว่าอยากได้ที่หนึ่งในการแข่งคัดตัว
‎ยูริม เอาจริงๆ นะ
‎ถ้านักเรียนมาขอให้สอน
‎หน้าที่ของโค้ชก็คือตอบรับคำขอนั้น
‎แล้วอีกอย่าง นั่นคือความสุขสำหรับฉันเลย
‎แต่ว่า…
‎"โค้ชคะ ช่วยดูให้หนู ‎อีกสักชั่วโมงได้ไหมคะ"
‎"ท่าฟองต์ของหนูใช้ได้หรือยังคะ"
‎ถามแบบนี้น่ะง่ายจะตาย
‎แต่เด็กๆ อายกันหรือว่าไงนะ
‎ไม่มีเด็กคนไหนถามฉันแบบนั้นสักคน
‎ไม่มีเลย
‎เฮ้อ เด็กพวกนี้
‎- โอ๊ย เหนื่อยจัง ‎- จะตายแล้ว
‎น่ารำคาญชะมัด
‎นั่นน่ะสิ
‎รุ่นพี่ วันนี้เก่งกันมากเลยนะคะ
‎- ลาก่อนนะคะ ‎- อือ
‎- รุ่นพี่ไม่ไปเหรอคะ ‎- ไปกัน
‎อือ ไปก่อนเลย
‎ค่ะ
‎เล่นเกมสตาร์คราฟต์ค่ะ
‎เอ่อ ขอโทษด้วยนะครับ ตอนนี้ที่เต็มแล้ว
‎อะไรนะ
‎ไม่ว่างสักที่เลยเหรอ
‎- ครับ ‎- จริงๆ เลย
‎โธ่เอ๊ย
‎ที่ออกจะเยอะ…
‎- เดี๋ยวโต๊ะสิบก็ไปแล้วค่ะ ‎- อะไรนะครับ
‎บอกว่าเดี๋ยวโต๊ะสิบก็ไปแล้ว
‎ไม่ได้เรื่องเลยแฮะ
‎อะไรวะ
‎โค้ช
‎โค้ชมาที่นี่ได้ยังไง
‎พวกรุ่นน้องตั้งใจฝึกซ้อมตอนดึกกันแทบตาย
‎ส่วนเธอมาฝึกเข้มตอนดึกอยู่ที่นี่สินะ
‎ยังไงล่ะ เอาชนะที่นี่มันง่ายกว่าเหรอ
‎ไม่นะคะ หนูจะไปพอดีเลยค่ะ
‎- หนูไปนะคะ ‎- เชิญ
‎- ขอโทษค่ะ ‎- กลับดีๆ ล่ะ
‎คุณคะ ขอบะหมี่ถ้วยให้โต๊ะสิบหน่อย
‎ครับผม
‎เยี่ยม
‎เวรเอ๊ย
‎พวกแกประสาทเสียหรือไง
‎ให้ตายสิ
‎นี่
‎ฉันบอกว่าห้ามฝึกตอนดึก ‎โดยไม่ได้รับอนุญาตใช่ไหม
‎อยากได้ดีจนต้องทำให้รุ่นพี่ ‎กลายเป็นคนโง่เลยเหรอ
‎ฉันขอโทษค่ะ
‎ส่วนยัยนั่น ถือซะว่าไม่รู้อะไร
‎แต่แกน่ะเป็นอะไรไป
‎พอได้เหรียญทองเข้าหน่อย
‎เลยไม่เกรงใจรุ่นพี่หน้าไหนแล้วเหรอ
‎เห็นทุกคนเป็นเบ๊แกหมดหรือไง
‎ทำบ้าอะไรของแกเนี่ย
‎แค่นี้เธอก็ช้ำทั้งตัวอยู่แล้ว มันเจ็บนะคะ
‎เวรเอ๊ย
‎นี่ แกเสียสติไปแล้วเหรอ
‎ทำไมเราต้องโดนดุเพราะฝึกล่ะคะ
‎ทำไมต้องคอยเกรงใจที่จะฝึกหนักด้วย
‎เราทั้งคู่ต่างก็จนตรอก ‎ถึงได้อยู่ซ้อมกันนี่ไงคะ
‎- เดี๋ยวเหอะ… ‎- ขอโทษค่ะพี่
‎ฉันคิดน้อยเกินไปเอง
‎ต่อไปจะไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกค่ะ
‎- โกยูริม เธอขอโทษอะไร… ‎- เงียบปาก
‎เข้าขากันได้ดีเหลือเกิน
‎- เราจะเก็บกวาดและกลับเดี๋ยวนี้เลยค่ะ ‎- ไม่
‎ไม่ต้องกลับ
‎ขัดพื้นโรงยิมให้เงาวับก่อนค่อยกลับ
‎พวกเธอชอบฝึกนี่
‎จะมีอะไรฝึกกล้ามเนื้อได้ดีกว่านี้อีก
‎พรุ่งนี้เช้าฉันจะมาตรวจ
‎อย่าให้เหลือฝุ่นแม้แต่จุดเดียว
‎ทำไมเราต้องขอโทษด้วยล่ะ
‎เธอเป็นแบบนี้ตลอดเลยใช่ไหม
‎เธอกับยัยพี่คนนั้น ‎คุยด้วยไม่รู้เรื่องเหมือนกันเลยแฮะ
‎แค่พูดขอโทษสักคำ ‎แป๊บเดียวเรื่องก็จบแล้ว
‎ขืนพูดขวานผ่าซากแบบเธอ
‎ก็มีแต่จะโดนบ่นนานขึ้น ‎โดนแกล้งหนักกว่าเดิม
‎ยอมถอยสักนิด ชีวิตจะได้ง่ายขึ้น ‎เธอไม่รู้เหรอ
‎นั่นเรียกว่าง่ายเหรอ
‎เธอต้องคอยเกรงใจ ฝึกซ้อมได้ไม่เต็มที่
‎ถ้าประชันกันตอนฝึก เธอก็ต้องจงใจแพ้ให้
‎หรือแม้แต่ตอนแข่งจริงก็ด้วย ‎นั่นเรียกว่าง่ายแน่เหรอ
‎นั่นมันสำหรับคนที่ฝีมือครึ่งๆ กลางๆ ‎อย่างเธอ ไม่ใช่ฉัน
‎ลองไม่เป็นรองใครดูสิ
‎ทุกคนจะอยากผลักดันเธอกันให้วุ่น
‎พวกนักกีฬาที่ครึ่งๆ กลางๆ
‎ต้องหุบปากไว้ ‎ถึงจะรู้สึกไม่แฟร์แค่ไหนก็ตามเหรอ
‎อย่าดูถูกช่วงเวลาที่ฉันอดทนมานะ
‎ได้สิ
‎ช่วงเวลาที่เจ้าของเหรียญทองอดทนมา
‎คงมีค่ากว่าช่วงเวลาที่นักกีฬาครึ่งๆ กลางๆ ‎อย่างฉันอดทนมาน่าดู
‎นี่
‎ฉันว่าแม้แต่ในความพยายาม ‎ก็คงมีระดับอยู่ด้วย
‎ทั้งๆ ที่ทุกคนอดทนมาเหมือนกัน
‎ที่จริงแล้วฉันน่ะ…
‎ฉัน…
‎เคยชอบและอยากเป็นอย่างเธอมากเลยนะ
‎ต่อจากนี้
‎ฉันน่าจะเกลียดเธอได้มากเท่าที่ชอบแล้ว
‎เชิญเธอถูพื้นไปคนเดียวเลย
‎ฉันคงทำไม่ลง เพราะไม่ได้ทำอะไรผิด
‎นักกีฬาโกยูริมคว้าเหรียญทองไปครับ
‎นักกีฬาโกยูริม ‎นำเหรียญทองมาให้เกาหลีแล้วครับ
‎เท่จัง
‎ขอบใจนะ จะใช้อย่างดีเลย
‎"ขอบใจนะ จะใช้อย่างดีเลย"
‎(ร้านเช่าหนังสือมยองจิน)
‎("ฟูลเฮาส์" เล่มที่ 12)
‎ไปนะ
‎เกิดอะไรขึ้นเหรอ
‎เปล่าหรอก
‎ฉันมีอะไรจะให้
‎มันพังเพราะฉันนี่
‎ทำไมเล่า เธอมีเรื่องอะไร
‎หือ
‎ไหนว่ามามีความสุขกัน ‎เวลาอยู่กันสองคนไง
‎ถ้าสุขอยู่ฝ่ายเดียว คงไม่ดีเท่าไรนะ
‎ถ้างั้น…
‎ช่วยพูดอย่างหนึ่งให้ฉันฟัง ‎โดยไม่สนที่มาได้ไหม
‎พูดอะไร
‎"โกยูริมทำผิด"
‎ทำไม่ได้สินะ
‎ฉันยังไม่รู้เลยว่าเรื่องอะไร…
‎นาฮีโด
‎นี่ นาฮีโด
‎ทำไมกลับไปเฉยๆ ล่ะ
‎วันนี้มันห่วยแตกมากสำหรับฉัน
‎แค่พูดขึ้นมาลอยๆ มันยากมากเหรอ
‎ทั้งที่ฉันอยู่ข้างนายมาตลอดเลยนะ
‎โกยูริมทำผิด
‎พูดแค่นี้แล้วจะทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นได้เหรอ
‎ฉันคิดว่าไม่นะ
‎ตอนนี้ฉันรู้แล้ว ‎ว่าทำไมฉันถึงฟันดาบไม่ได้เรื่อง
‎สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับการฟันดาบ
‎คือการรักษาระยะห่างกับอีกฝ่าย
‎ตอนนี้ฉันคงทำแบบนั้นไม่ได้
‎ฉันคงหวังมากไปเอง
‎ทั้งจากโกยูริม
‎และจากนาย
‎(อัจฉริยะกีฬาฟันดาบ ‎โกยูริม)
‎(นักกีฬาฟันดาบดาวรุ่ง โกยูริม ‎คว้าชัยในการแข่งคัดเลือกอย่างสง่างาม)
‎(เท่จัง สักวันหนึ่ง ‎ฉันจะเป็นตัวแทนทีมชาติได้ไหมนะ)
‎(นางฟ้ากีฬาฟันดาบ โกยูริม)
‎(ไข่มุกที่ซ่อนอยู่ โกยูริม ‎ผู้คว้าเหรียญทอง)
‎(โกยูริมไต่อันดับโลกได้สูงสุด)
‎ฉันล้มเหลวในการรักษาระยะห่าง…
‎กับคนที่ฉันชอบทุกคนเลย
‎ฉัน
‎คงจะชอบคนคนนั้นไม่ได้อีกแล้ว
‎(อินจอลมี: คนคนนั้นทำผิดสินะ)
‎วันนี้ฉันอยากฟังคำนั้นมากจริงๆ
‎แล้วเธอก็พูดมันออกมา
‎ฉันคงจะรักษาระยะห่างกับเธอสำเร็จสินะ
‎ไม่มีระยะห่างระหว่างเราสักหน่อย
‎เลยไม่จำเป็นต้องรักษาไง
‎(อินจอลมี)
‎ขอบใจนะ ฉันดีใจมากเลยที่มีเธออยู่
‎อย่าลืมนะ ฉันอยู่ข้างเธอเสมอ
‎(อย่าลืมนะ ฉันอยู่ข้างเธอเสมอ)
‎สวัสดี
‎วันนี้ ฉันหัวร้อนเพราะนาฮีโด
‎เราทำเป็นไม่เห็นกัน แล้วเดินผ่านกันไปเถอะ
‎โอเค ทีนี้มาเริ่มทำข้อตกลงกัน
‎มีแผนสำรองที่คิดไว้ไหม
‎น่าขายหน้าชะมัด
‎ยูริม ฉันไม่ใช่แฟนคลับเธอนะ
‎เธอตัดสินใจจะเกลียดฉันแล้วนี่
‎เลิกชอบฉันได้แล้วน่า
‎นี่มันการรวมตัวแบบไหนเนี่ย
‎หวังว่าเส้นทางข้างหน้าของเรา ‎จะมีเรื่องตลกมากกว่านี้นะ
‎ความคาดหวังที่อยากให้เป็นแบบนั้น
‎คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์