‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(ตอน 2)
‎เมื่อคืนทำอะไรจนดึกดื่นไม่ยอมนอน
‎ยายเห็นไฟเปิดอยู่ตลอดเลย
‎อ๋อ หนูแค่ดูอะไรนิดหน่อยน่ะ
‎พอดีนอนไม่หลับ
‎ปล่อยใบอ่อนไว้ ‎เก็บมาแค่ใบที่แก่แล้วก็พอนะ
‎อือ
‎จะว่าไปคุณยายไม่เหมาะกับสวนครัวเลยนะ
‎คงเพราะยายไม่เคยใช้ชีวิตแม่บ้านเต็มที่พอ
‎เพิ่งมารู้ว่ามันก็สนุกดีเหมือนกัน
‎สมัยก่อน เคยมีบ่อน้ำตรงนั้นด้วยนะ
‎มีรูปปั้นด้วยใช่ไหม
‎รู้ได้ยังไงเหรอ
‎ฮะ
‎อ๋อ หนูน่าจะได้ยินมาจากแม่
‎- ว่าแต่คุณยายคะ ‎- จ้ะ
‎สมัยก่อนคุณยายเคยร่วมรณรงค์ ‎การสะสมทองด้วยไหม
‎หนูเรียนเรื่องวิกฤตไอเอ็มเอฟมาน่ะ
‎ตอนนี้เรื่องพวกนั้นอยู่บนตำราแล้วสินะ
‎ยายก็เคยเข้าร่วมเหมือนกัน
‎งั้นแบบพวกของหมั้น ‎ยายก็ขายทุกอย่างจริงๆ เหรอ
‎แหวนแต่งงานด้วยหรือเปล่า
‎นอกจากแหวนแต่งงานก็ขายเกลี้ยงเลย
‎เอ๊ะ ไม่ได้ขายแหวนแต่งงานเหรอ
‎ถึงตอนนี้มันจะดูเชย
‎แต่สมัยก่อนเจ้านี้โก้ที่สุดเลยนะ
‎ไม่เชยนะ หนูว่าแนวออก
‎ยายจะไปร้านชำ
‎ถ้าจะไปด้วยก็เตรียมตัวล่ะ
‎ค่ะ
‎(แม่)
‎แกไม่กลับมาจริงๆ ใช่ไหม ‎จะอยู่ที่นั่นเลยหรือไง
‎ยายไม่ได้ขายแหวนสักหน่อย ‎แม่ไม่เช็กให้ดีด้วยซ้ำ
‎เมื่อคืนเราเห็นใจแม่เก้อเลยสิเนี่ย
‎กำลังเพลินกับการดูแหวนแต่งงานของยาย
‎อย่ามาสนใจหนู
‎อะไรเนี่ย ไม่ได้ขายแหวนไปหรอกเหรอ
‎โอ๊ย เข็ดกับคุณนายชินแจกยองจริงๆ
‎ไม่ขายก็น่าจะบอกกันว่าไม่ขายสิ
‎มาทำฉันอึดอัดใจเอาป่านนี้
‎- ไปกันจ้ะ ‎- ไปค่ะ
‎หนูจะไม่เต้นบัลเลต์แล้ว ‎เลี้ยงโคล่าหน่อยนะคะยาย
‎(ปี 1998)
‎แพคอีจิน
‎ในที่สุดวันนี้ฉันก็ได้ย้ายโรงเรียนแล้ว
‎แถมได้ย้ายไปม.ปลายแทยังด้วย
‎ฉันฟันดาบต่อไปได้แล้วนะ
‎อะไรเนี่ย ไปแล้วเหรอ
‎ไม่ได้ยินฉันเหรอ
‎แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก
‎วันนี้ฉันให้อภัยได้หมดทุกเรื่อง
‎เพราะตอนนี้ฉันมีความสุขมากๆ เลย
‎ยินดีด้วยนะ
‎แกตะโกนให้ใครฟังเนี่ย
‎หือ เปล่าหรอก
‎จะไปทำงานแล้วเหรอ
‎แกย้ายโรงเรียนวันแรกทั้งที ‎ฉันก็ต้องไปด้วยสิ
‎ไปโรงเรียนเนี่ยนะ ไม่ต้องหรอก ‎หนูไปคนเดียวได้
‎แกเคยทำอะไรตัวคนเดียวบ้างล่ะ ‎ไปไนต์คลับน่ะเหรอ
‎อ้าว
‎ทำไมรูปปั้นนั่นกลายเป็นแบบนั้นล่ะ
‎แกไปแตะมันเหรอ
‎หนูจะแตะทำไมเล่า บ้าเหรอ
‎ฉันเอาเข้าบ้านมาเพื่อจะคงสมดุลพลังหยิน
‎ตอนนี้หยินหยางไม่สมดุลกันซะแล้วสิ
‎แม่เป็นถึงผู้ประกาศข่าว ‎แต่พูดเรื่องแบบนั้นออกมาเหรอ
‎ก็ต้องพูดกันที่บ้านไง ‎จะให้พูดตอนอ่านข่าวเหรอ
‎รีบมาเลย
‎โอ๊ย
‎หนูไปโรงเรียนคนเดียวได้น่า
‎(ไม่รับหนังสือพิมพ์)
‎- ได้ยินไหม ‎- รีบๆ มาสิ
‎ตัวจริงดูดีกว่าเยอะเลยนะครับ
‎ภาพในจอฉันดูอ้วนมาก ไม่ยุติธรรมเลยค่ะ
‎- โห น้ำเสียงเท่มากเลยค่ะ ‎- ไม่หรอกค่ะ
‎คุณแม่งานยุ่งมาก ‎จนเรานึกว่านาฮีโดจะมาคนเดียวซะแล้ว
‎ลูกสาวคนเดียวย้ายโรงเรียนวันแรกทั้งที ‎ฉันต้องมาทักทายอยู่แล้วค่ะ
‎แกยังต้องเรียนรู้อีกมากค่ะ
‎ฝากดูแลด้วยนะคะ คุณครูทุกท่าน
‎ตายแล้ว นี่ใครกันเอ่ย ‎ผู้ประกาศข่าวชินแจกยอง
‎ครับ ผมคือครูใหญ่ของม.ปลายแทยังนะครับ
‎ยินดีที่ได้พบค่ะ ครูใหญ่ ‎ดิฉันชินแจกยองค่ะ
‎แหม รู้จักอยู่แล้วครับ
‎แขกผู้มีเกียรติมาเยี่ยมทั้งที ‎อย่ามัวอยู่ตรงนี้เลย
‎เชิญไปที่ห้องผมดีกว่าครับ
‎- ค่ะ ‎- ครับ
‎คือว่า
‎หนูขอตัวไปเข้าห้องน้ำนะคะ
‎ไปกันค่ะ
‎นายรู้ตัวไหมว่าสาวๆ ม.หก ‎ลือกันว่านายคือ "เจ้าน่ารักห้องเจ็ด"
‎ข่าวลือนั่นเพิ่งไปถึงสินะ
‎และนายก็รู้ใช่ไหม ‎ว่าฉันเฝ้ามองนายตั้งแต่ก่อนหน้านั้นอีก
‎อย่างกับย้ายมาเรียนเองงั้นแหละ
‎อีกไม่นานฉันจะสอบเอนทรานซ์แล้ว
‎แต่อ่านหนังสือไม่เข้าหัวเพราะนายเลย
‎มาคบกับฉันเถอะ ฉันจะเป็นแฟนที่ดี
‎พี่ครับ แต่ผมชอบที่เป็นอยู่ตอนนี้
‎ที่นายปฏิเสธฉัน ‎เป็นเพราะจีซึงวานหรือเปล่า
‎นายเป็นอะไรกับจีซึงวานกันแน่
‎เพื่อนกันตั้งแต่แบเบาะ
‎ชายหญิงเป็นเพื่อนกันได้ที่ไหนล่ะ
‎อ๋อ งั้นเหรอ
‎ถ้างั้นซึงวานก็ไม่ใช่เพื่อนผม ‎แต่เป็นคนที่ผมบูชา
‎- นี่ มุนจีอุง ‎- พี่
‎ผมแค่ต้องการแฟนคลับ ไม่ใช่แฟนครับ
‎และผมก็ไม่คบกับแฟนคลับด้วยครับ
‎โรงเรียนสหนี่มันเลิศจริงๆ
‎เธอจะมาอยู่ห้องเรานับตั้งแต่วันนี้นะ ‎นักเรียนนาฮีโด
‎เพื่อนอยู่ชมรมฟันดาบ ‎อาจจะไม่ค่อยได้เข้าเรียน
‎แต่ทำความรู้จักและสนิทกันเข้าไว้นะ
‎- ครับ ‎- ค่ะ
‎แนะนำตัวสิ
‎สวัสดีค่ะ ชื่อนาฮีโดนะคะ
‎นั่งตรงที่ว่างนั่นได้เลย
‎- หัวหน้าห้อง พาเพื่อนไปดูโรงเรียนด้วยนะ ‎- ค่ะ
‎- วันนี้เวรใครเอ่ย ‎- ผมครับ
‎- เดี๋ยวมาหยิบกระดาษข้อสอบด้วยนะ ‎- ครับ
‎ตั้งใจเรียนล่ะ
‎- ครับ ‎- ค่ะ
‎สวัสดี เด็กใหม่
‎นายเป็นหัวหน้าห้องเหรอ
‎เปล่า ฉันเป็นเด็กแสบ
‎เด็กแสบที่นี่ส่วนใหญ่ทำอะไร
‎ส่วนใหญ่ก็ทำแบบนี้แหละ ชวนเด็กใหม่คุย
‎แล้วทำอะไรต่อ แกล้งคนแล้วก็ไถเงินเหรอ
‎พูดอะไรแบบนั้น ‎ชวนคุยแล้วก็ต้องสนิทกันไว้สิ
‎ในเมื่อเธออยู่ชมรมฟันดาบ ‎งั้นสนิทกับโกยูริมไหม
‎ฉันเพิ่งย้ายมาสดๆ เลยนะ
‎แล้วไม่คิดจะตีสนิทโกยูริมบ้างเหรอ
‎ฉันชอบโกยูริมน่ะ
‎ฉันชอบโกยูริมมากกว่านายอีก
‎นายชอบอะไรในตัวโกยูริมล่ะ
‎เทคนิคเหรอ ความเร็ว
‎หรือความแน่วแน่
‎ภาพลักษณ์
‎ใช่เลย ภาพลักษณ์ที่งดงาม
‎ถูกของนาย
‎คนอะไรช่างไร้ที่ติ
‎มุนจีอุง กลับที่ตัวเองไป
‎อือ
‎ฉันจะพาไปดูโรงเรียน ไปกัน
‎เธอคือหัวหน้าห้องเหรอ
‎อือ ฉันชื่อจีซึงวาน ยินดีที่รู้จัก
‎อ๋อ เพื่อนแต่แบเบาะของหมอนั่น
‎ทำไมเธอถึงได้เป็นหัวหน้าล่ะ
‎เพราะฉันไม่อยากเป็นหัวหน้า
‎ปกติแล้ว คนที่ไม่อยากเป็น ‎มักจะได้เป็นหัวหน้าไง
‎ไม่อยากแต่ได้เป็นเหรอ
‎การใช้งานคนที่ไม่เต็มใจมันสนุกไง
‎น่าเศร้าที่ฉันได้รับเลือกเป็นหัวหน้า ‎เพราะชนะโหวต
‎พวกนั้นเลือกคนที่ไม่เต็มใจเป็นหัวหน้า ‎ให้มาลำบากเป็นปีๆ
‎แค่เพราะความสนุกชั่วครู่เนี่ยนะ
‎แล้วไงเหรอ
‎ฉันลำบากเป็นปี ‎แต่เพื่อนได้สนุกชั่วครู่ก็คุ้มไม่ใช่เหรอ
‎โอ้โฮ ใจกว้างไม่เบานะเรา
‎เริ่มจากที่ไหนดีล่ะ
‎เธอไม่ต้องรู้จักพวกห้องวิทย์ ห้องศิลปะหรอก ‎ยังไงก็ไม่ค่อยเข้าเรียนอยู่ดี
‎แนะนำแค่ห้องน้ำ ห้องพยาบาลก็น่าจะพอไหม
‎ห้องน้ำก็คงอยู่ตรงสุดทางเดิน
‎ส่วนห้องพยาบาลก็คงจะอยู่ชั้นหนึ่ง
‎สิ่งที่ฉันอยากรู้จริงๆ อยู่ในโรงยิม
‎ฉันไปก่อนนะ ขอบใจมาก
‎เธอยังไม่ได้ถาม ‎เรื่องสำคัญที่สุดเลยนะ นาฮีโด
‎โรงอาหารอยู่ฝั่งซ้ายมือทางไปโรงยิม
‎โกยูริม ที่นี่คือโลกของเธอสินะ
‎และตอนนี้ มันก็เป็นโลกของฉันด้วย
‎เมื่อวานฉันบอกไปแล้วใช่ไหม
‎นับตั้งแต่วันนี้…
‎ทำไมไม่เห็นหน้าโกยูริม
‎ทางสมาคมเรียกตัวเธอไปน่ะค่ะ
‎เดี๋ยวก็มาแล้วค่ะ
‎เป็นคนดังก็เลยคิวทองสินะ
‎ถ้างั้นเยจี เริ่มแนะนำตัวจากเธอแล้วกัน
‎ค่ะ ฉันชื่ออีเยจี อยู่ม.สี่ค่ะ
‎ฉันชื่อพัคฮันซล อยู่ม.สี่ค่ะ
‎ฉันอีดาซึล อยู่ม.หก
‎คังจีซู ม.หก
‎โทษทีนะคะ
‎ไม่แนะนำตัวเหรอ
‎อ้อ
‎สวัสดีค่ะ ฉันย้ายมาจากม.ปลายหญิงซอนจุง
‎ชื่อนาฮีโด อยู่ม.ห้าค่ะ
‎ขอโทษที่มาสายค่ะ
‎โอเค ถ้ารู้สึกผิด เธอก็ลงนัดซ้อมแข่งละกัน
‎ซ้อมแข่งอะไรคะ
‎แข่งกับเด็กใหม่นี่ไง ‎ต้องดูฝีมือเธอหน่อยสิ
‎ชื่อก็ไม่รู้จัก จะให้หนูแข่งได้ยังไงล่ะคะ
‎ฮีโด
‎ชื่อของฉันเอง
‎นาฮีโด
‎เหมือนว่าฉันจะยังไม่ได้แนะนำตัวกับเธอ
‎จบนะ
‎ทีนี้ก็รู้จักชื่อแล้ว งั้นก็แข่งได้แล้วสิ
‎นาฮีโด ฉันให้เวลาเธอปรับตัวสามวัน
‎หลังจากสามวันนั้น ‎ถ้าเธอประชันกับโกยูริมแล้วชนะ
‎ฉันจะคืนนี่ให้
‎โค้ชใส่จริงเลยนี่คะ
‎ก็มันยี่ห้อดังนี่นา
‎(บ่มเพาะความแข็งแกร่ง)
‎(สู้ๆ ม.ปลายแทยัง)
‎เยจี โน้มแกนกลางลำตัวลง
‎(เราเป็นกำลังใจให้ความฝัน ‎และความหวังของทุกคน)
‎ดาซึล ถ้าเธอสั่นอีก ‎ฉันจะให้ฝึกอินเทอร์วอลนะ
‎ฉันกำลังฝึกซ้อมอยู่กับโกยูริม
‎ฉันมาถึงโลกของเธอแล้วจริงๆ โกยูริม
‎(โกยูริม ‎ตั้งเป้าสู่เหรียญทองกันเถอะ)
‎นี่
‎อาการบาดเจ็บเป็นยังไงบ้าง
‎ฉันเห็นในบทสัมภาษณ์ ‎ว่าเธอบาดเจ็บที่ข้อเท้า
‎เพราะงั้นเธอก็เลยถอนตัว ‎จากการฝึกทีมชาติชั่วคราว
‎เหลือเชื่อเลยแฮะ
‎ฉันเป็นแฟนคลับเธอนะ
‎ฉันดูทุกการแข่งของเธอไม่มีขาดเลย
‎เพราะฉันอยากเป็นแบบเธอ
‎ไม่รู้ว่ามันจะฟังดูเป็นยังไงนะ…
‎ฟังดูเหมือนเธอโง่เง่า
‎คิดว่าฉันไม่เคยเจอคนแบบเธอมาก่อนเหรอ
‎ลำพังแค่คนที่เข้ามา ‎เพราะอยากฝึกกับโค้ชยางชานมีกับฉัน
‎ปีเดียวก็ปาไปสามสี่คนแล้ว
‎แต่ก็ไปกันหมด ทนได้ไม่ถึงครึ่งเทอมหรอก
‎เพราะความสามารถไล่ตามไม่ทัน
‎แต่ยางชานมีก็ยังเอาแต่รับ ‎คนแบบเธอเข้ามาไม่ขาดสาย
‎คิดว่าเพราะอะไรล่ะ
‎เพราะเธอเก่งเหรอ
‎หรือเพราะมองเห็นแวว
‎หรือเพราะชมรมฟันดาบต้องการ
‎อย่าสำคัญตัวผิดล่ะ
‎เพราะทุกครั้งที่สมาชิกเพิ่มเข้ามา ‎งบที่ได้จากโรงเรียนก็จะมากขึ้น
‎เธอมีค่าแค่เป็นงบรายหัว ‎ไม่ได้สลักสำคัญกว่านั้นเลย
‎มีอะไรที่ฉันทำผิดไปหรือเปล่า
‎มีสิ
‎เธอผิดที่เชื่อว่าทำได้และเชื่อว่าเป็นได้
‎ที่เมื่อกี้ฉันบอกว่าไม่รู้จักชื่อเธอ ‎ไม่ใช่เพราะฉันอยากรู้จักหรอกนะ
‎ถ้าถึงขั้นที่ฉันไม่รู้จักชื่อเธอในวงการแคบๆ นี่
‎แปลว่านั่นคือใบเกรดของเธอ
‎ความเชื่อมั่นแบบนั้นที่หราบนใบเกรด
‎ความเชื่อมั่นที่ว่านั่นแหละผิด
‎อะไรเนี่ย แพคอีฮยอน ‎นายมาตั้งแต่เมื่อไหร่
‎ผมแวะมาเพราะได้ยินว่าพี่ย้ายบ้านน่ะ
‎พี่อยู่ที่นี่เองเหรอ
‎มาแล้วก็กดกริ่งสิ มัวยืนอยู่ทำไม
‎กริ่งมันมีอยู่สองอัน ‎ผมไม่รู้ว่าอันไหนเป็นของพี่
‎อันหนึ่งคงเป็นของเจ้าของบ้าน
‎และถ้าผมกดอันนั้น พี่ก็คงโดนเจ้าของบ้านดุ
‎ของฉันทางซ้าย ‎คราวหลังกดกริ่งเลย ไม่ต้องรอ
‎อือ
‎ว่าแต่ดูสภาพนายสิเนี่ย
‎- มานี่ ‎- นี่ อย่านะ
‎ไม่รู้จักผมปลอมหรือไง
‎ที่ติดได้เลย ผมปลอมน่ะ
‎ทำไม
‎ฉันเห็นแล้วเหอะ
‎ก็ไอ้พวกนั้นมันหาเรื่องก่อน
‎อย่าเกเรสิ พี่ขอร้อง
‎ถ้าผมเกเรน่ะนะ
‎ผมคงคบกับพวกมันแล้วสิ ‎ไม่มัวทะเลาะกันอยู่หรอก
‎ทะเลาะกันทำไม
‎ไม่รู้สิ
‎มันว่าไงแล้วนะ
‎พวกมันเยาะเย้ยว่าผมทำตัวเป็นคนรวย ‎ทั้งที่บ้านล้มละลาย ทำนองนี้แหละ
‎ไม่รู้แล้ว ไม่รู้ๆ
‎พูดกับคนที่สูญเสียแรงเกินไปแล้ว
‎- ต่อไปถ้าเกิดเรื่องแบบนี้อีก… ‎- ไม่มีแล้ว
‎อย่าห่วงเลย
‎ผมเอาอยู่น่า
‎คุณอาล่ะ สบายดีไหม
‎อือ
‎พี่ส่งเงินมาใช่ไหม
‎อาชมพี่ใหญ่เลย
‎เอาเป็นว่าถ้าพี่ได้งานแล้ว ‎พี่จะไปรับนายมาอยู่ด้วย
‎จนถึงตอนนั้นก็เชื่อฟังคุณอาด้วยล่ะ
‎ครับ
‎ว่าแต่พี่จะไปไหนไม่ใช่เหรอ
‎อ้อ ฉันจะไปร้านของว่างบ้านยูริมน่ะ
‎อ๋อ
‎(ของว่างช้าง)
‎เชิญเลยค่ะ
‎ใครกันล่ะเนี่ย
‎สบายดีไหมครับ
‎นายไปอยู่ไหนมา
‎ไปอยู่ไหนทำไมเพิ่งมา
‎ฉันติดต่อคุณผู้หญิงไม่ได้ ‎เบอร์ของนายก็ไม่เปิดใช้บริการ
‎ฉันเห็นข่าวเรื่องการล้มละลาย
‎แล้วหัวใจก็หล่นวูบไปตาตุ่ม ‎ฉันเป็นห่วงมากเลยนะ
‎ท่านประธานสบายดีไหม
‎คุณผู้หญิงล่ะ
‎ทุกคนแยกย้ายไปคนละทิศละทาง ‎ก็เลยติดต่อกันไม่ค่อยได้น่ะครับ
‎โลกนี้ช่างโหดร้ายจริงๆ
‎ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้กับคนดีๆ ได้นะ
‎แย่จัง
‎ขอโทษนะครับ ‎ที่ทำให้ยูริมโดนตัดการสนับสนุนไป
‎ทำไมพูดอะไรแบบนั้นล่ะ
‎ยูริมของฉันมาถึงจุดนี้ได้เพราะใครกันล่ะ
‎แหม จะเพราะใครได้ล่ะครับ ‎ก็เพราะยูริมเองไง
‎(ดาวรุ่งแห่งกีฬาฟันดาบเกาหลี โกยูริม ‎เหรียญทองแรกของกีฬาฟันดาบ)
‎- เสียดายจัง ‎- เกือบแล้วนะนั่น
‎ขอโทษนะครับ ช่วยส่งบอลมาให้หน่อย
‎- ขอบคุณครับ ‎- ขอบคุณครับ
‎สบายดีไหม
‎จะไปจริงๆ เหรอ
‎ยูริม
‎โธ่
‎ยอมให้ฉันสักครั้งนะ
‎ฉันบอกพี่ไปหมดแล้วนะ
‎ว่าการได้เป็นนักกีฬาทีมชาติ ‎มันลำบากขนาดไหน
‎ชีวิตในหมู่บ้านนักกีฬามันเหงาแค่ไหน
‎การเตรียมลงแข่งมันกดดันเท่าไร
‎และฉันต้องเจ็บใจแค่ไหนที่ข้อเท้าบาดเจ็บ
‎แต่พี่น่ะเป็นอะไรไป
‎ไม่สิ สำหรับพี่ ฉันคืออะไรเหรอ
‎ขำเหรอ
‎ยังจะขำออกอีกเหรอ
‎ทำไมเธอไม่สูงขึ้นเลยเนี่ย ‎นึกว่าจะตัวยักษ์แล้วซะอีก
‎หายไปไหนแล้วล่ะ
‎ฉันหยุดโตเพราะมัวแต่เป็นห่วงนายไง
‎ขอโทษนะ
‎ฉันลำบากมาก
‎ฉันทั้งกลัว…
‎ทั้งหวั่นเลย
‎ตอนนี้ก็ยังเป็นอยู่
‎พี่ควรจะพูดว่าไม่เป็นไรสิ
‎ถ้าคิดจะโผล่มาแบบนี้
‎พี่ก็ควรจะบอกว่าไม่เป็นไรแล้วสิ
‎นี่ เธอเป็นถึงนักกีฬา ‎มาฟาดคนที่ไม่โอเคอยู่แบบนี้ได้ไง
‎หงุดหงิดชะมัด ‎อยู่ต่อหน้าแพคอีจินแล้วขี้แยเฉย
‎ถ้าเธอหลบหน้าสองครั้งในวันเดียว ‎ฉันเจ็บปวดนะ
‎บอกว่าถ้าหลบหน้ากันสองครั้ง ‎ฉันเจ็บปวดไง
‎นายรู้จักกับโกยูริมด้วยนี่
‎รู้สึกห่างเหินขึ้นมาเลย
‎เพราะงั้น ตอนนี้ก็เลยทำแบบนี้เหรอ
‎ก็เลยแสดงออกด้วยท่าทางเหรอ
‎นับตั้งแต่วันนี้ ‎ฉันคือทีมเดียวกับโกยูริมแล้วนะ
‎ไม่ตกใจเหรอ
‎เมื่อเช้าเธอก็บอกฉันแล้วไง
‎ได้ยินเหรอ
‎อือ ฉันตอบแล้วด้วยนะ
‎ยินดีด้วย
‎ฉันไม่เห็นได้ยินสักนิด
‎งั้นตอนนี้ก็ได้ยินแล้วนี่
‎ขอบใจนะ
‎นั่งสิ ให้เกียรติผู้อาวุโส
‎ถูกสอนมาดีนะ
‎เรียนรู้มาดีจริงๆ
‎รู้จักกับโกยูริมได้ยังไงเหรอ
‎หรือว่าคบกันอยู่
‎เด็กม.ปลายต้องคบกับเด็กม.ปลายด้วยกันสิ
‎ส่วนผู้ใหญ่ก็คบกับผู้ใหญ่ด้วยกัน
‎งั้นโกยูริมร้องไห้ทำไม ‎นายทำเธอร้องไม่ใช่เหรอ
‎ก็ ฉันทำเองแหละ
‎เพิ่งเคยเห็นเธอร้องไห้เลย
‎ขนาดตอนได้เหรียญทองยังไม่ร้องแท้ๆ
‎ปกติก็ขี้แยนะ
‎เด็กนั่นมีเรื่องให้ร้องไห้เยอะ
‎แต่ที่ผ่านมาคงร้องออกมาไม่ได้ ‎เพราะไม่มีที่ให้ร้อง
‎ฮะ จะบอกว่านางร้องแค่ต่อหน้านายงั้นเหรอ
‎ก็ใช่ไง ไม่เหมือนใครบางคน
‎ขนาดกลางถนนเธอยังร้องไห้ได้เลย
‎บ้าเอ๊ย
‎ขายขี้หน้าชะมัด
‎เรื่องนั้นฉันขายหน้าจริงๆ นะ ให้ตายสิ
‎เพราะงั้นฉันถึงชอบไง
‎เพราะเธอไม่ซ่อนน้ำตา
‎ขอโทษทีครับ
‎- โอ๊ย ‎- อะไรเนี่ย
‎ตอบสนองเร็วดีนะ เป็นนักกีฬาได้เลยนะเนี่ย
‎รู้ไหมว่าคนที่ไม่ใช่นักกีฬามีข้อดีอะไร
‎ต่อให้เจ็บตัวก็ไม่เป็นไรไง
‎นั่งสิ ปกป้องนักกีฬา
‎นั่งลง
‎สวัสดีค่ะ คุณอยู่ห้องข้างๆ ใช่ไหมคะ
‎ฉันคือลูกสาวบ้านนี้ค่ะ
‎อ๋อ ได้ยินว่าเป็นที่หนึ่งของโรงเรียน
‎คุณตกหลุมพรางงานอดิเรกแม่ฉันแล้วสินะคะ
‎- ฉันมีเรื่องที่อยากรู้อยู่ค่ะ ‎- ครับ
‎คุณอาบน้ำตอน 6 โมง 50 นาทีทุกเช้าเลย
‎มีเหตุผลอะไรหรือเปล่าคะ
‎ผมกลับมาอาบน้ำหลังส่งหนังสือพิมพ์เสร็จน่ะ
‎หรือว่ามีปัญหาอะไร…
‎จากโครงสร้างบ้าน ถ้าห้องนั้นเปิดน้ำ
‎น้ำในห้องฉันจะไหลกะปริดกะปรอยค่ะ
‎โรงเรียนฉันอยู่ไกล ‎ฉันเลยอาบน้ำเวลานั้นประจำ
‎ตั้งแต่คุณย้ายเข้ามา ‎ฉันก็มีน้ำไม่พอใช้ทุกเช้าเลยค่ะ
‎ถ้าหลังจากนั้นคุณไม่มีงานต่อ
‎ช่วยอาบน้ำช้าลงสัก 15 นาทีได้ไหมคะ
‎- ครับ ‎- แบบนั้นเราน่าจะสบายใจทั้งสองฝ่าย
‎แรงดันน้ำนำมาซึ่งความสุขนี่คะ
‎อ๋อ
‎ได้ครับ
‎ฉันเองก็ลังเลอยู่นานว่าจะพูดดีไหม
‎เกรงว่าคุณจะคิดว่าฉันมาข่ม ‎เพราะเป็นลูกสาวเจ้าของบ้าน
‎เข้าใจฉันหน่อยนะคะ
‎- ขอบคุณค่ะ ‎- ครับ
‎เด็กคนนี้หลักแหลมดีแฮะ
‎(สู้ๆ ม.ปลายแทยัง)
‎สวัสดีค่ะ
‎เยจี สวัสดีจ้ะ
‎สวัสดีค่ะ
‎คนคนนั้น…
‎ต้องกินข้าวคำโตๆ แบบนี้
‎ต่างจากที่ฉันจินตนาการไว้ลิบลับ
‎ฉันจะกินคำโตๆ บ้าง
‎คิดว่าจะสนิทกับเธอได้มากขึ้นแท้ๆ
‎แต่ฉันไม่ได้รับสิทธิ์นั้น
‎รู้ไหมว่าสีหน้าคนเรา ‎มองออกจากข้างหลังด้วยนะ
‎สีหน้าที่ว่านั่น
‎ทำให้ฉันเจ็บปวดอยู่เรื่อยเลย
‎หยุด
‎พวกเธอทำอะไรกันอยู่
‎ใครใช้ให้มาฝึกตอนดึกโดยไม่ได้รับอนุญาต
‎ขอโทษค่ะ เราจะเก็บกวาด ‎และกลับเดี๋ยวนี้เลยค่ะ
‎เราฝึกซ้อมตอนกลางคืนไม่ได้เหรอ
‎ทำไมถึงไม่ได้ล่ะ
‎การที่ฉันจะมองหน้าเธอได้
‎มีแค่ตอนต่อสู้กันสินะ
‎ความคิดนั้นมันผุดขึ้นมา
‎(บราโว่ไอศกรีม)
‎ฉันว่าตอนที่เฝ้ามองเธอจากที่ไกลๆ
‎ฉันใกล้ชิดกับเธอกว่านี้อีก
‎ฉันเวทนาตัวเองขึ้นมานิดหน่อย
‎ที่เคยชื่นชมเธอมาก่อน
‎(อินจอลมี: เรามาเจอกันดีไหม)
‎(อินจอลมี: เราสัญญากันแล้วก็จริง ‎ว่าจะไม่พูดเรื่องส่วนตัวกัน แต่ในเวลาแบบนี้…)
‎(อินจอลมี: ฉันอยากอยู่ข้างๆ เธอ ‎มากกว่าแค่พูดปลอบ)
‎ถ้าเกิดว่าเราได้เจอกันตัวเป็นๆ
‎ความสัมพันธ์ของเราจะเปลี่ยนไปไหม
‎(อินจอลมี: ก็คงจะเปลี่ยน)
‎(อินจอลมี: เราคงจะชอบกันมากกว่านี้)
‎(สถาบันกวดวิชาคณิตศาสตร์)
‎ไม่นะ
‎(โจทย์ไขรหัสผ่านแม่กุญแจ)
‎นี่มันเรื่องไร้สาระอะไรกัน ‎ไอ้สถาบันติวเลขบ้า
‎แม่กุญแจมาจากไหน ‎แล้วโจทย์เลขมาจากไหนก่อน
‎หนึ่ง สาม สี่ ศูนย์
‎โอ๊ะ
‎บอกว่า 1340 ไง เธอไม่รีบเหรอ
‎อ้อ
‎หนึ่ง สาม สี่ ศูนย์
‎โอ้
‎จริงด้วยแฮะ ‎นายคิดเลขในใจได้ด้วยเหรอ
‎อย่างเฉียบเลย เท่มาก ‎อย่าเพิ่งไปนะ รอฉันก่อน
‎อะไรกันเนี่ย นายโผล่มาจากไหน
‎ฉันอยู่บนร้านเน็ตที่ชั้นสี่ ‎พอดีมีเอกสารจะปริ้นต์
‎แต่งตัวจัดเต็มไปไหนเหรอ
‎ไปไนต์คลับเหรอ ตอนนี้ยังเช้าอยู่เลยนะ
‎ไปสัมภาษณ์งาน
‎เธอล่ะไปเดือดอะไรอยู่หน้าห้องน้ำชาวบ้าน
‎ไม่ไง นั่นห้องน้ำประจำ ‎ที่ฉันแวะบ่อยๆ เวลาฉุกเฉิน
‎แต่จู่ๆ ก็มีกุญแจมาคล้องไว้ ‎ทำฉันอารมณ์เสียเลยเนี่ย
‎ประสาทกลับหรือไง
‎เขาคงอยากให้นักเรียน ‎แก้โจทย์เลขเพิ่มอีกสักข้อมั้ง
‎ไม่เป็นธรรมกับนักกีฬาเลย
‎นักกีฬาที่เรียนเก่งด้วยก็มีเยอะแยะ
‎ทำไมกดคนอื่นไปด้วย ‎แค่เพราะเธอไม่เก่งเลขล่ะ
‎ไม่ใช่เพราะเธอเป็นนักกีฬา
‎เลยเรียนไม่เก่งและสะกดคำผิด ‎แต่เพราะเธอขาดความรู้ต่างหาก
‎โอ้โฮ พูดทุกอย่างได้ถูกต้องเก่งเหลือเกิน
‎เพราะแบบนี้ถึงสนิทกับโกยูริมสิท่า
‎หมายความว่าไง
‎โกยูริมทำตัวให้ฉันเลิกชอบเหมือนนายเปี๊ยบ
‎อุตส่าห์เคยชอบหัวปักหัวปำ
‎ยูริมไม่ใช่คนแบบนั้นนี่
‎อย่ามาเอาฮา ‎นายน่ะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโกยูริมสักนิด
‎โอ๊ะ ต้องรีบไปแล้วสิ ต้องอบอุ่นร่างกาย
‎วันนี้วันสำคัญซะด้วย ขอตัวนะ
‎ตัดสินแพ้ชนะตามกติกาสากลนะ
‎ใครถึง 15 แต้มก่อนชนะ
‎อย่าเล่นแบบขอไปที ‎เพราะคิดว่าเป็นนัดซ้อมแข่ง
‎เดิมพันด้วยเกียรติของตัวเอง ‎และทำให้ดีที่สุด เข้าใจนะ
‎- ค่ะ ‎- ค่ะ
‎เอาล่ะ เตรียมพร้อม
‎อองการ์ด
‎แพร็ต อัลเล
‎(นาฮีโด โกยูริม)
‎อัตตัก ตุช
‎เธอช้าไปหน่อยนะ
‎แพร็ต
‎อัลเล
‎ปาราด ตุช
‎(นาฮีโด โกยูริม)
‎ตุช
‎แพร็ต อัลเล
‎เธอพลาดนะ ยูริมได้แต้ม
‎อัลเล
‎กลับตำแหน่ง
‎(นาฮีโด โกยูริม)
‎แพร็ต อัลเล
‎(นาฮีโด โกยูริม)
‎ฮีโดได้แต้ม
‎แพร็ต
‎อัลเล
‎อัตตัก ตุช
‎อัลเล
‎(5 ปีก่อน)
‎(นาฮีโด)
‎หนูคนนั้นคือนาฮีโดใช่ไหม
‎ได้ยินว่าแกคือหนูน้อยนักฟันดาบ
‎อัจฉริยะเลย
‎วันนี้นาฮีโดก็คงชนะอีกตามเคย
‎แย่จัง แค่แต้มเดียวยังทำไม่ได้
‎(การแข่งขันกีฬายุวชนแห่งชาติครั้งที่ 32)
‎ไว้แก้ตัวคราวหน้าก็ได้จ้ะ ยูริม
‎ไม่ต้องไปเสียใจมากนะ
‎หนูกลัวจัง
‎หือ
‎หนูกลัวอะไร
‎นาฮีโด
‎หนูกลัวเธอ จนทำอะไรไม่ได้เลย
‎อองการ์ด
‎แพร็ต
‎อัลเล
‎อัตตัก ตุช
‎(นาฮีโด โกยูริม)
‎อองการ์ด
‎แพร็ต
‎อัลเล
‎(นาฮีโด โกยูริม)
‎นาฮีโดได้แต้ม
‎(นาฮีโด โกยูริม)
‎ตรง
‎คำนับ
‎นาฮีโด
‎รู้สึกยังไงบ้างที่ชนะโกยูริม
‎หนูแค่ชนะในนัดซ้อมแข่ง
‎ไม่ได้คิดว่าตัวเองเก่งกว่าโกยูริมเลยค่ะ
‎กับอีแค่นัดซ้อมแข่ง ทำเป็นถ่อมตัว
‎นี่ พูดมาตามตรงเถอะ
‎หนูก็ดีใจอยู่นะคะที่ชนะ
‎แต่โค้ชจำเป็นต้องถาม ‎ต่อหน้าทุกคนเลยเหรอคะ
‎ใช่
‎ความสนุกของกีฬาก็คืออะไรแบบนี้ไง
‎ผู้ชนะกับผู้แพ้มาอยู่ข้างกันในพื้นที่เดียวกัน
‎จงดีใจให้เต็มที่และผิดหวังให้เต็มที่ไปเลย
‎แล้วจะได้ก้าวต่อ
‎นาฮีโด เธอศึกษาเกี่ยวกับโกยูริมมาหรือเปล่า
‎หนูไม่ได้ศึกษาเพื่อการแข่งครั้งนี้
‎แต่รู้จักเธอดีเพราะชื่นชอบเธอค่ะ
‎โกยูริม เธอรู้ไหมว่าทำไมวันนี้ถึงแพ้
‎- หนูทำได้ไม่ดีค่ะ ‎- ก็ไม่นะ
‎เธอไม่ได้ทำแย่เลย
‎เธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับนาฮีโดใช่ไหมล่ะ
‎เธอรู้ไหม พวกนักกีฬาผู้ใหญ่ ‎คิดว่าใครเป็นคู่ต่อสู้ที่ปราบยากที่สุด
‎ก็นักกีฬาม.ปลายอย่างพวกเธอนี่ไง
‎เพราะไม่มีข้อมูลบอกเลยแม้แต่น้อย
‎พวกเขาไม่มีทางรู้เลยว่าอีกฝ่ายเป็นยังไง
‎นี่จึงเป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เธอ ‎คว้าเหรียญทองจากการแข่งครั้งก่อน
‎และที่นาฮีโดชนะเธอวันนี้
‎ก็เหตุผลเดียวกัน
‎นาฮีโดรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเธอ
‎แต่เธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับนาฮีโดสักนิด
‎และนี่คือเหตุผล
‎ที่ฉันทู่ซี้ให้เธอ
‎ประลองกับเด็กใหม่ในวันนี้
‎โกยูริม
‎ทุกการแข่งขันในอนาคต ‎จะยากขึ้นเรื่อยๆ สำหรับเธอ
‎ทำไมน่ะเหรอ ‎เพราะคนเขารู้สไตล์ของเธอหมดแล้ว
‎และนักกีฬาที่ไม่มีข้อมูลบอกอย่างนาฮีโด ‎จะโผล่ขึ้นอีกเป็นกอง
‎พยายามให้มากกว่านี้
‎ส่วนเธอมาเอารองเท้าไปด้วย
‎เธอคงไม่พอใจถ้าฉันคุยด้วย
‎แต่ฉันอยากบอกความในใจ
‎นี่เป็นครั้งแรกเลย ‎ที่ฉันได้แข่งกับเจ้าของเหรียญทอง
‎ถือเป็นเกียรติมาก
‎ทำไมเธอถึงชอบฉันเหรอ
‎เพราะเธอฝีเท้าเร็ว ชั้นเชิงดี
‎รักษาระยะห่างได้เยี่ยม มองที่ว่างได้ขาด
‎มีจังหวะดีเหมือนดนตรี ‎สง่างามเหมือนเต้นรำ
‎แล้วก็
‎เพราะเธอชนะตลอด
‎พอจะเป็นคำตอบได้ไหม
‎ไม่ เธอผิดแล้ว
‎รู้ไหมว่าทำไมเธอถึงชอบฉัน
‎เพราะถ้าจะเกลียดฉัน ‎เธอต้องยอมรับว่าตัวเองไม่ได้เรื่องไง
‎ถ้าจะให้ยอมรับแบบนั้น ‎สู้ชอบฉันซะก็คงจะสบายใจกว่า
‎นี่ อย่ามาตลกหน่อยเลย
‎เธอจะมาเข้าใจ ‎ความรู้สึกชอบของฉันได้ยังไง
‎หยุดพูดเลอะเทอะ ‎แล้วระวังข้อเท้าตัวเองไปเถอะ
‎ฉันรู้ว่าที่เธอระวังตัวเมื่อกี้ก็เพราะแบบนั้น
‎(โรงแรมโลเอน)
‎แน่ใจเหรอครับว่าคุณรู้ว่าที่นี่ทำอะไร
‎ครับ ผมทราบมาว่าทางโรงแรม ‎กำลังรับสมัครคนทำความสะอาดห้อง
‎ก็เลยแต่งมาเนี้ยบขนาดนี้เหรอ
‎เป็นการสัมภาษณ์งานนี่ครับ
‎ถึงจะเกิดวิกฤตการหางานก็เถอะ
‎แต่คุณดูไม่เหมาะจะทำงานที่นี่เลยนะ
‎คงไม่ได้จะมาปลุกระดมพวกคนงาน ‎แล้วก่อตั้งสหภาพแรงงานใช่ไหมครับ
‎ไม่ครับ ไม่ใช่เลย
‎ผมมาสมัครเพราะเป็นงานที่ผม ‎ไม่ต้องเผชิญหน้าผู้คนน่ะครับ
‎ผมทั้งแข็งแรงและรู้งานไวนะครับ ขอแค่…
‎พอๆ
‎ผมไม่รู้ว่าคุณมีเบื้องหลังยังไงนะ
‎แต่เราไม่ต้องการคนวุฒิการศึกษาสูง ‎มาทำความสะอาดห้องหรอกครับ
‎ผมเข้าเรียนมหาวิทยาลัยแค่สองปีเอง ‎และคงกลับไปเรียนไม่ได้แล้ว
‎ผมไม่ต่างจากจบม.ปลายหรอกครับ
‎เรียนถึงวิศวะ จะเหมือนจบม.ปลายได้ไง
‎เอาเป็นว่าเราไม่ต้องการ ‎คนที่มีวุฒิการศึกษาแบบนี้
‎หางานที่อื่นเถอะครับ
‎เมื่อกี้มีผู้ชายคนหนึ่งมาหาค่ะ
‎มาหาผมเหรอครับ
‎ค่ะ เขาถามว่าที่นี่มีเด็กหนุ่มอยู่หรือเปล่า
‎เขาถามว่าคุณไปไหน ‎ฉันเลยตอบไปว่าไม่รู้ค่ะ
‎ฉันอยู่บ้านคนเดียว ‎แต่ดันมีคนแปลกหน้ามา
‎จู่ๆ ก็เคาะประตูใส่ ฉันกลัวน่ะค่ะ
‎ต่อไปอย่าให้เกิดเรื่องแบบนี้อีกนะคะ
‎ขอโทษนะครับ
‎ไง
‎แม่ฉันบอกให้นายเอากล่องกับข้าวไปคืนแน่ะ
‎อือ แม่ฉันเตรียมไว้ให้แล้วแหละ แต่ฉันลืม
‎ทำไมพวกแม่ๆ ‎ถึงหมกมุ่นกับกล่องกับข้าวนักนะ
‎ว่าแต่ถ่ายอะไรแต่เช้า
‎อ๋อ เอ็มวีของวงดนตรีฉันเอง
‎ยังไม่เสร็จอีกเหรอ
‎ตอนนี้กำลังตัดต่ออยู่
‎แล้วฉันก็คิดเทคนิคการถ่ายสุดแจ่มออก
‎ว่าจะลองดูสักหน่อย
‎- ยันยิงเยาปักกะเป่ายิงฉุบ ฉุบๆ ‎- ยันยิงเยาปักกะเป่ายิงฉุบ ฉุบๆ
‎เย่
‎- อร่อยไหมล่ะ ‎- ก็อร่อยพอตัว
‎รสชาติที่นายก็รู้นั่นแหละ
‎ถ่ายยังไงล่ะ ขอดูหน่อย
‎เพื่อนๆ จ๋า ฉันขอผ่านไปสักสิบวินาทีนะ
‎เปิดทางให้หน่อย
‎ก็ดี
‎ตกใจหมดเลย
‎เราตอบสนองไวทั้งคู่เลยนะ
‎คนเทพสองคนมาเจอกัน ‎แล้วเลี่ยงอุบัติเหตุได้ด้วยแฮะ
‎รู้ไหมว่าเราอยู่ห้องเดียวกัน โกยูริม
‎ไม่เห็นรู้เลย
‎เราอยู่ม.ห้าห้องเจ็ดเหมือนกัน
‎ส่วนฉันชื่อมุนจีอุงนะ
‎อ๋อ นายนี่เอง เจ้าน่ารักห้องเจ็ด
‎- ตามนั้น ‎- แต่ก็ไม่ได้น่ารักสักเท่าไรนะ
‎แต่การกระทำฉันน่ารัก
‎อ้อ
‎ฉันจะค่อยๆ ให้เธอเห็น
‎ตั้งตารอได้เลย
‎มันอันตราย เดินด้านในนะ
‎- โอ้โฮ มุนจีอุง ‎- มุนจีอุง นาย
‎- นี่มันอะไรเนี่ย ‎- นายพูดอะไรน่ะ
‎- บอกหน่อย ‎- คบกันเหรอ
‎- ตายแล้ว ‎- อิจฉาจัง
‎ในเมื่อเธอชนะโกยูริมแล้ว ‎ฉันก็ต้องคืนให้เธอสิ
‎ค่ะ
‎เก่งมากนะ
‎หนูชนะเพราะรู้จักโกยูริมดี ‎ตามที่โค้ชบอกแหละค่ะ
‎บังเอิญเกิดขึ้นหนเดียวด้วย
‎บังเอิญเหรอ
‎นี่
‎เธอดูถูกโกยูริมมากเลยนะ
‎ไม่เคยมีผู้เล่นคนไหน ‎บังเอิญชนะโกยูริมเลยสักคน
‎แม้แต่ในการแข่งขันนานาชาติ
‎แต่เธอเป็นใครถึงมาบอกว่า ‎การชนะโกยูริมเป็นเรื่องบังเอิญ
‎คือหนูจะบอกว่า…
‎อย่าด้อยค่าตัวเองนะ
‎เดี๋ยวไล่ออกซะเลย
‎ฉันรังเกียจความคิดนั้นที่สุดเลย
‎ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ
‎นี่
‎การที่เธอชนะผู้เล่นที่สมบูรณ์แบบ
‎มันแปลว่าเธอมีอะไรสมบูรณ์แบบ ‎กว่าผู้เล่นคนนั้นไม่ใช่เหรอ
‎เธอคิดว่าคืออะไรล่ะ
‎หนูไม่แน่ใจค่ะ
‎พลัง
‎กินข้าวกินปลาอยู่เสมอล่ะ
‎ค่ะ
‎ฝากนี่หน่อย
‎- เอาไปให้ห้องกระจายเสียงที ‎- ค่ะ
‎กินข้าวด้วยล่ะ
‎ค่ะ
‎นี่ คือว่าโค้ชจากชมรมฟันดาบฝากนี่…
‎อ้าว เธออยู่ชมรมกระจายเสียงเหรอ
‎อือ
‎นั่นประวัติชมรมฟันดาบใช่ไหม
‎อือ โค้ชฝากมาให้
‎ขอบใจจ้ะ
‎ครั้งแรกที่ฉันเข้าห้องกระจายเสียงเลย
‎เดินดูได้นะ
‎ได้เหรอ
‎ทั้งหมดนี่คืออะไรเหรอ
‎อ๋อ เทปบันทึกการออกอากาศ ‎ช่วงพักเที่ยงรุ่นก่อนๆ น่ะ
‎ของปี 1991 ก็มีแฮะ
‎เก็บของพวกนี้ไว้ด้วยเหรอเนี่ย ‎ประวัติศาสตร์ที่มีลมหายใจชัดๆ
‎ชมรมนี้ชอบยึดติดกับพวกประเพณีเดิมๆ
‎พวกหัวโบราณเยอะ วินัยก็เข้มด้วย
‎โอ๊ะ แพคอีจินเหรอ
‎รู้จักรุ่นพี่แพคอีจินเหรอ
‎ก็พอจะรู้จักอยู่นะ
‎แต่ไม่รู้ว่าใช่คนเดียวกันหรือเปล่า
‎ฟังดูเดี๋ยวก็รู้
‎ฉันเองก็ไม่เคยเจอหน้าสักครั้ง
‎แต่ได้ยินว่ารุ่นพี่คนนี้ดังระเบิด
‎ฐานะดี เฮฮา หน้าตาหล่อเหลา ‎เพราะงั้นก็เลยป๊อปมาก
‎ฤดูกาลที่เขียวชอุ่ม
‎ว่ากันว่าเดือนพฤษภาคม ‎คือเดือนของวัยรุ่นครับ
‎- สีเขียวอ่อนๆ ที่เตรียมตัวงอกงามขึ้น ‎- ว้าว
‎แพคอีจินที่ฉันรู้จักจริงด้วย
‎- เหรอ เธอรู้จักเขาสินะ ‎- คล้ายกับเราครับ
‎ฤดูกาลที่เราต่างเฉิดฉาย
‎- กลางเดือนพฤษภาคม ‎- เขาหล่อจริงไหม
‎เสียงหล่ออยู่นะ
‎- ได้เกิดเหตุการณ์สำคัญขึ้นครับ ‎- แต่ว่านะ
‎- นั่นก็คือ… ‎- เสียงเขาเปลี่ยนไปมากเลย
‎การสอบกลางภาคสิ้นสุดลงแล้วครับ
‎- ตอนนั้นน้ำเสียงเขาสดใสจัง ‎- อาจจะมีทั้งคนที่พึงพอใจ
‎และมีคนที่ผิดหวังด้วยเหมือนกัน
‎แต่สิ่งสำคัญก็คือชีวิตของพวกเรา
‎ไม่ได้ถูกกำหนดจาก ‎การสอบกลางภาคนี้เท่านั้นนะครับ
‎(โรงเรียนมัธยมปลายแทยัง ‎ชมรมกระจายเสียง)
‎ผลสอบไม่ใช่สิ่งสำคัญครับ
‎สิ่งสำคัญก็คือ ‎การสอบกลางภาคสิ้นสุดลงแล้ว
‎และในที่สุดก็ใกล้เข้าสู่ ‎งานเทศกาลโรงเรียนแล้วครับ
‎ชาวแทยัง จากนี้เรามาสนุกกันเถอะ
‎มาฟุ่มเฟือยกันหน่อยนะครับ
‎เรายังเหลือช่วงเวลาวัยรุ่น ‎มากพอให้ใช้อย่างฟุ่มเฟือยนี่ครับ
‎บทเพลงแรกครับ
‎จากวงดนตรีโรงเรียนที่เราภาคภูมิใจ ‎บทเพลงจากเจ้าชายแห่งผืนป่า
‎"สตาร์ไลต์"
‎(ชมรมกระจายเสียง)
‎(วงดนตรีม.ปลายแทยัง ‎เจ้าชายแห่งผืนป่า)
‎(เทศกาลดนตรี)
‎ในตอนนี้
‎ฉันกำลังวิ่งไปหาเธอ
‎วิ่งไปจนเหนื่อยแทบขาดใจ
‎แต่ไม่เป็นไรเลย
‎พอคิดว่าอีกไม่นานจะได้เจอเธอ
‎หัวใจฉันก็เต้นแรงจนแทบจะระเบิด
‎แหม
‎เอ้านี่ ของขวัญที่สอบติดมหาวิทยาลัย
‎- แต่พ่อครับ ‎- ว่าไง
‎พ่อตกลงว่าจะซื้อรถเยอรมัน ‎ให้ผมไม่ใช่เหรอครับ
‎อันนั้นถ้านายได้เข้าม.โซลสิ ‎แต่ก็ทำไม่ได้นี่นา
‎อือ ก็ใช่นะ ผมทำไม่ได้
‎แต่แล้วไงล่ะ ผมมีความสุขที่สุดเลย พ่อ
‎เหน็ดเหนื่อยกับการเรียน ‎มามากเลยนะ แพคอีจิน
‎ขอบคุณครับ
‎ไหนดูซิ
‎ลองสตาร์ตดูซิ
‎(ถนนโรเดโอ ย่านอับกูจอง)
‎นี่
‎รับสายด้วยนะ
‎ค่ำวานนี้ รัฐบาลได้ยื่นขอเงินสนับสนุน ‎สองหมื่นล้านดอลลาร์จากไอเอ็มเอฟครับ
‎ด้วยเหตุนี้ คณะผู้ตรวจสอบจากไอเอ็มเอฟ ‎จะเดินทางมาที่โซลวันพรุ่งนี้ครับ
‎ที่รัก
‎ถึงมันจะหนักหนา ‎แต่ต้องถึงขั้นหย่าเลยเหรอคะ
‎ฉันทำไม่ได้หรอก
‎ผมปล่อยให้คุณ…
‎พลอยจมกองหนี้เพราะผมไม่ได้หรอก
‎ก็แค่หย่าหลอกๆ ตามนั้นเลย
‎ไม่เอา ฉันทำไม่ได้หรอก ฉันไม่หย่า
‎ที่รัก
‎เราอดทนกันอีกสักนิดเถอะนะ
‎ผมจะทำให้ดีที่สุด
‎อีฮยอน
‎ครอบครัวเรา ‎คงต้องแยกย้ายกันอยู่สักระยะหนึ่ง
‎อีกไม่นานอาจะมารับแกไป
‎ไปอยู่ที่บ้านอาสักพักนะ เข้าใจใช่ไหม
‎ครับ
‎เรื่องหนี้ พ่อจะหาวิธีจัดการเอง
‎ไม่ต้องห่วงนักหรอก
‎ครับ
‎แม่แกจะไปอยู่ที่โพฮัง
‎ส่วนพ่อจะไปอยู่ที่กุนซาน
‎แล้วผมต้องไปที่ไหน…
‎หนึ่ง สอง หนึ่ง สอง
‎หนึ่ง สอง สาม สี่
‎- หนึ่ง สอง สาม สี่ ‎- เร็วอีก
‎หยุด
‎- แพคอีจิน ‎- พลทหารแพคอีจิน
‎- แยกแถว ‎- แยกแถว
‎เตรียมพร้อม
‎วิ่ง
‎ทางบ้านนายติดต่อมา
‎บริษัทพ่อนาย
‎ประกาศล้มละลายแล้ว
‎ฮันโบเหล็กกล้า ‎ซึ่งประสบกับปัญหาการเงินอย่างสาหัส
‎ได้ประกาศล้มละลายแล้วในวันนี้
‎จำนวนหนี้ที่ผ่านมาของฮันโบเหล็กกล้า…
‎บริษัททัวร์อนนูรี ‎บริษัททัวร์ที่ใหญ่สุดในเกาหลี
‎ประกาศล้มละลายแล้ววันนี้ครับ
‎นับเป็นครั้งแรก
‎ที่บริษัทหลักทรัพย์โครยอประกาศล้มละลายครับ
‎(คำร้องขอปลดประจำการ ‎เนื่องด้วยอุปสรรคในการดำรงชีวิต)
‎ตอนนี้นายกลับไปปกป้องครอบครัว ‎ก่อนประเทศชาติดีกว่า
‎นั่นคือคำสั่งจากประเทศ
‎ทำได้ไหม
‎ผมไม่แน่ใจครับ
‎ขณะนี้สายไม่ว่างครับ
‎รบกวนทิ้งข้อความไว้นะครับ
‎สวัสดีค่ะ โทรจากบริษัทแทกยองนะคะ
‎ขอบพระคุณที่สมัครงาน ‎กับบริษัทแทกยองของเรา
‎แต่น่าเสียดายที่ต้องแจ้งว่า ‎คุณแพคอีจินไม่ผ่านการคัดเลือกค่ะ
‎ขอให้คุณโชคดีในโอกาสต่อไปนะคะ ขอบคุณค่ะ
‎- เถ้าแก่ สวัสดีค่ะ ‎- อือ
‎เด็กพาร์ตไทม์ล่ะคะ
‎วันนี้ไม่มีลูกค้า ‎ฉันเลยปล่อยเขากลับไปเร็วน่ะ
‎- ทำไมเหรอ ‎- หนูมีของจะให้เขาน่ะค่ะ
‎ไปที่บ้านสิ
‎อ้อ
‎ไหนๆ ก็ไปแล้ว ฝากนี่ไปให้หน่อยสิ
‎เขาทิ้งเอาไว้
‎บ้านเขาอยู่ไหนเหรอคะ
‎เลี้ยวขวาแล้วอยู่หลังที่สาม
‎พ่อนายอยู่ไหน
‎ต่อให้นายบอกปัดว่าไม่รู้ ‎ก็แก้ไขอะไรไม่ได้หรอกนะ
‎เพราะพ่อนายฉันถึงต้องขายบ้านทิ้ง ‎ไม่มีเงินก้อนจ่าย
‎และต้องมาจ่ายรายเดือนแทน
‎ถ้าพ่อนายช่วยเราแค่สักนิด
‎มันก็อาจช่วยให้เราหายใจได้คล่องบ้าง
‎ผมเองก็ไม่รู้จริงๆ ว่าเขาอยู่ที่ไหนครับ
‎ไม่ยอมบอกเพราะกลัวว่า ‎จะมีคนแบบเรามาหาล่ะสิไม่ว่า
‎โธ่เอ๊ย อยู่ที่นี่ก็ไม่ได้อะไรหรอกครับ ไปกันเถอะ
‎เขาถึงขั้นหย่าหลอกๆ ‎เพื่อไม่ให้ครอบครัวเดือดร้อนเลยนะ
‎บ้านนี้เองก็แหลกละเอียดเหมือนกัน
‎ลูกชายคนโตสุดรักสุดหวงต้องมาอยู่ในห้องรูหนู
‎คิดว่าประธานแพค ‎จะอยากให้เป็นแบบนี้เหรอครับ
‎งั้นพวกเราล่ะจะทำยังไง
‎จะทำยังไงกับครอบครัวเราล่ะ
‎ผมจะรีบหางานทำให้ได้
‎พอเงินเดือนออก ผมจะทยอยจ่าย…
‎เป็นมนุษย์เงินเดือน
‎ชาติไหนถึงจะคืนเงินนั่นได้หมดเล่า
‎ลูกฉันอยู่ม.หกแล้ว
‎แกเรียนหนักเช้ายันค่ำเพื่อจะต่อมหาวิทยาลัย
‎แต่ฉันไม่มีปัญญาจ่ายค่าเรียนให้
‎เห็นลูกอ่านหนังสือทีไร ฉันพูดไม่ออกเลย
‎ถ้าลูกสอบเอนทรานซ์ไม่ผ่าน ‎แล้วมีเวลาเพิ่มมาสักปี
‎ฉันจะทำทุกหนทางเพื่อเขา
‎ฉันหวังแบบนั้น
‎พ่อคนนี้หวังให้ลูกตัวเองล้มเหลว
‎พ่อคนนี้นี่แหละ ฉันเอง
‎แล้วนาย…
‎ทุกวันนี้นายนอนข่มตาหลับหรือเปล่า ฮะ
‎ฮะ ยังหลับลงอยู่ไหม
‎โธ่ พอได้แล้วน่า
‎ไปลงกับเด็กทำไมล่ะครับ พอแล้ว
‎ผมขอโทษจริงๆ ครับ
‎ขอโทษแล้วมันจบเหรอ ฮะ
‎โธ่ อย่าทำแบบนี้กับเขาสิ
‎ไม่เอาน่า ปล่อยเขาไป
‎ฉันจะทำยังไงดี
‎ผมขอโทษจริงๆ ครับที่ช่วยอะไรไม่ได้เลย
‎แต่ผมสัญญา
‎ผมจะไม่ขอมีความสุขอีกเด็ดขาด
‎ผมจะใช้ชีวิตอยู่โดยสำนึก ‎ถึงความเจ็บปวดของลุงครับ
‎ผมขอโทษจริงๆ ผมขอโทษจากใจครับ
‎ไม่ว่าช่วงเวลาไหน ‎ผมจะไม่ขอมีความสุขเลยครับ
‎ผมขอโทษจริงๆ ขอโทษนะครับ
‎ไปกันครับ ไปเถอะ
‎พอแล้วๆ ทำแบบนี้ก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา ไปเถอะ
‎ไปครับ ไป
‎อยู่ที่นี่ก็แก้ไขอะไรไม่ได้หรอก
‎โธ่ ไปกันครับ
‎ฉัน…
‎เอาเงิน
‎มาคืน
‎ค่าหนังสือการ์ตูน 3,000 วอน
‎ให้อย่างอื่นที่ไม่ใช่เงินทีสิ
‎อย่างที่เห็น ตอนนี้ฉันไม่อยากคุยเรื่องเงิน
‎(จดหมายแนะนำตัว ‎ฝันผมคือ)
‎(ร้านชำ)
‎นี่จ้ะ กินให้อร่อยนะ
‎- ขอบคุณค่ะ ‎- จ้ะ
‎นี่
‎ทีนี้เหลือ 2,000 วอนแล้วนะ
‎คราวหลังซื้อให้อีกนะ
‎ได้เลย
‎อ้อ นี่
‎เถ้าแก่ร้านเช่าหนังสือให้ฉันเอามาให้นาย
‎ทิ้งๆ ไปเถอะ
‎เห็นเขียนอยู่แค่สามคำเอง
‎"ฝันผมคือ"
‎จะเขียนอะไรต่อเหรอ
‎ฉันทิ้งไว้เพราะไม่รู้ว่าต้องเขียนอะไรน่ะ
‎ฉันว่ามันไม่ควรเริ่มต้นด้วยเรื่องความฝัน
‎นายไม่มีความฝันเหรอ
‎ความฝันของเธอคืออะไรล่ะ
‎ฉันเหรอ
‎ฉันมีฝันที่ยิ่งใหญ่มากๆ เลย
‎การได้เป็นคู่แข่งโกยูริม
‎ฝันฉันก็ยิ่งใหญ่เหมือนกัน
‎ความฝันของฉันอยู่บนอวกาศโน่นน่ะ
‎อวกาศเหรอ
‎อือ ฉันอยากทำงานที่นาซ่า
‎อ๋อ
‎เธอคงไม่รู้จักหรอก
‎รู้เถอะย่ะ
‎ก็ไอ้ที่แบบว่าสร้างยานอวกาศ ‎แล้วก็ไปท่องอวกาศไง
‎นั่นมันก็ส่วนหนึ่ง
‎ว่าแต่นาซ่าอยู่ที่อเมริกาไม่ใช่เหรอ
‎นายคงเก่งภาษาอังกฤษด้วยสิท่า
‎คงจะเรียนเก่งมากแน่ๆ
‎โจทย์เลขก็แก้ได้สบายๆ
‎สอนคนอื่นก็เก่ง ฉลาดหลักแหลม
‎คงเพราะแบบนั้นถึงได้ป๊อปมากสินะ
‎รุ่นพี่แพคอีจิน
‎ป๊อปอะไรกัน
‎นายจบจากม.ปลายแทยังนี่
‎เพื่อนที่ชมรมกระจายเสียงบอกมาน่ะ ‎ว่านายป๊อปและดังสุดๆ
‎วันนี้ฉันไปห้องกระจายเสียงมา ‎แล้วได้ฟังที่นายเคยจัดรายการด้วย
‎ฟังไปทำไม
‎ก็ไม่แน่ใจว่าแพคอีจินคนนั้น ‎คือแพคอีจินที่ฉันรู้จักหรือเปล่า
‎แต่นายเหมือนคนละคนเลย
‎คนนั้นกับแพคอีจินที่บอกว่า ‎ต่อไปจะไม่ขอมีความสุขอีก
‎อย่างกับคนละคนเลย
‎ฉันพูดจาไม่ยั้งคิดเกินไปไหมนะ
‎ฉันชอบที่เธอ
‎ทำอะไรตามอำเภอใจนะ
‎พอมองเธอแล้ว ฉันก็นึกถึงตัวเอง
‎เธอเหมือนฉันในวัย 18
‎อยากย้อนกลับไปเหรอ
‎สุดหัวใจ
‎คิดถึงอะไรที่สุดเหรอ
‎ฉันก็แค่…
‎คิดถึงความกังวลในตอนนั้น
‎แบบว่ากังวลที่การบ้านเยอะเกิน
‎รุ่นพี่ที่ชมรมกระจายเสียงน่ากลัวเกิน
‎กลัวว่าจะทำพลาดบนเวทีที่งานเทศกาล
‎หวั่นใจว่าผู้หญิงที่ฉันชอบ
‎จะไม่ชอบฉันกลับ
‎ความกังวลทำนองนั้นน่ะ
‎ไปที่หนึ่งกับฉันเถอะ
‎ดึกแล้วนะ จะไปไหน
‎เร็วสิ ไหนบอกว่าชอบ ‎ที่ฉันทำอะไรตามอำเภอใจไง
‎ไปกันน่า
‎มาที่นี่ทำไมเหรอ
‎ที่นี่ไม่ใช่โรงเรียนเธอแล้วนี่
‎ที่โรงเรียนแทยังทำไม่ได้
‎แต่ที่นี่ทำได้นะ
‎อะไรเหรอ
‎อะไรที่น่าตื่นเต้นและสุขใจสุดๆ
‎ดูดีๆ นะ
‎เป็นไง น่าตื่นเต้นใช่ไหม
‎อารมณ์ดีขึ้นทันตาเลยใช่ไหม
‎พอได้มองนี่แล้ว ฉันก็มีความสุขขึ้นมาเลย
‎ทำไมล่ะ
‎เฉยๆ เหรอ
‎แค่อันเดียวไม่ทำให้ฉันสุขเท่าไร
‎พวกผู้ใหญ่นี่เหนือชั้นกว่าจริงๆ
‎ฉันไม่เคยคิดจะเปิดให้ครบทุกก๊อกเลย
‎ทีนี้ค่อยน่าตื่นเต้นหน่อย
‎นี่มันเลยขั้นน่าตื่นเต้นนิดหน่อยไปแล้ว
‎มีความสุขสุดๆ เลย
‎นาย เดี๋ยวเหอะ
‎ตรงนั้นน่ะ
‎ทำอะไรกันเนี่ย
‎หนูขอโทษค่ะลุง
‎ขอโทษค่ะ เดี๋ยวเรา…
‎จะขอโทษทำไมเล่า ‎เวลาแบบนี้ต้องรีบเผ่นสิ
‎หยุดเลยนะ
‎หยุดอยู่ตรงนั้น
‎พอแล้ว
‎ทำอะไรกันอยู่เนี่ย ฮาไม่ไหว
‎ฉันบอกให้หยุดวิ่งได้แล้วไง ‎จะวิ่งไม่เลิกทำไม
‎แล้วนี่อะไรเนี่ย ‎เปียกไปหมด หอบเลยด้วย
‎แต่มันก็สนุกนี่นา
‎เรามาสนุกกันแบบนี้บ่อยๆ นะ
‎- ถ้าฉันไม่เอาล่ะ ‎- ไม่เอาก็ต้องเอา
‎นายเลือกไม่ได้ ต้องทำเท่านั้น
‎ทำไมล่ะ
‎นายบอกคุณลุงพวกนั้นไว้ใช่ไหม
‎ว่าต่อไปจะไม่ขอมีความสุขอีก ‎ไม่ว่าช่วงเวลาไหน
‎ฉันขอค้านนะ
‎ยุคสมัยบีบให้เรายอมทิ้งทุกอย่างแล้ว ‎จะยอมทิ้งความสุขไปด้วยได้ไง
‎แต่ว่า ในเมื่อนายสัญญา ‎กับพวกลุงๆ นั่นไปแล้ว
‎งั้นเอาแบบนี้แล้วกัน
‎ต่อจากนี้ เฉพาะแค่ตอนที่เล่นกับฉัน
‎นายมีสิทธิ์แอบมีความสุขได้นะ
‎เวลาที่เราอยู่กันสองคน
‎เรามาแอบมีความสุขกัน แค่แป๊บเดียวก็ยังดี
‎เป็นความลับระหว่างเราสองคนนะ
‎ไม่รู้ว่าเป็นเพราะการวิ่ง ‎หรือเพราะความตื่นเต้น
‎ฉันหอบหายใจด้วยความสับสน
‎สายลมพัดผ่านมา ‎พาใบไม้สีเขียวมากระทบตัว
‎นั่นคือช่วงกลางของฤดูร้อน
‎เธอเป็นอะไรกับรุ่นพี่คนนั้นเหรอ
‎ไม่รู้สิ
‎รักแรกของเธอยังไม่ทันเริ่มเลยด้วยซ้ำ
‎น่าใจเต้นนะว่าไหม
‎นี่ๆ ปล่อยก่อน ให้ตายสิ พวกเธอ
‎นี่ ขอร้อง ฉันขอโทษ
‎ยุคสมัยช่วยเธอนะ นาฮีโด
‎ฉันจะเฝ้าเคาน์เตอร์เอง ‎ไปซ่อนตัวซะ ไม่ต้องออกมา
‎- ฉันไม่ชอบยัยนั่น ‎- แบบนั้นดูเด็กน้อยนิดๆ นะ
‎ฉันล้มเหลวในการรักษาระยะห่าง ‎กับคนที่ฉันชอบทุกคนเลย
‎แค่นั้นพอ จากนี้ฉันน่าจะเกลียดเธอได้แล้ว
‎ถ้าเธอหกล้ม ‎จนข้อเท้าเคล็ดล่ะจะเกิดอะไรขึ้น
‎เธอวิ่งไปทั่วขนาดไหน ถึงได้มาอยู่ที่นี่แบบนี้
‎คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์