‫تقدیم به علاقه‌مندان فیلم و سریال در سرتاسر ایران
‫ترجمه و زیرنویس از: ‫Ali_Master ‫Tel:@Ali_master_ali
‫تو قراره بمیری.
‫ولی هنوز خودت باور نکردی.
‫واسه همینه که هنوز به چیزایی ‫که از دست میدی فکر نکردی.
‫اون مغز کوچیکت...
‫تیک‌تاک، تیک‌تاک.
‫«من می‌میرم؟» «زنده می‌مونم؟»
‫من می‌خوام از شر این فکرها خلاصت کنم.
‫تو قراره
‫امشب بمیری.
‫اینجا هتل آفاره. ما ‫می‌درخشیم تا شما بدرخشید.
‫چطور می‌تونم کمکتون کنم؟
‫می‌خوام با اتاق ۱۲۳ صحبت کنم.
‫نه خانم، نمی‌تونم شما ‫رو وصل کنم به اتاق ۱۲۳.
‫می‌دونی بدترین قسمت ماجرا چیه؟
‫نه، مُردن نیستش.
‫بدترینش اینه که بفهمی تنهایی.
‫ما بقیه‌مون، به زندگی‌مون ادامه می‌دیم.
‫ماشینامونو پارک ‫می‌کنیم، خرید می‌کنیم،
‫و از این جور کار‌ها.
‫تو اون لحظه، یهو می‌فهمی
‫فقط تویی که قراره بمیری.
‫فکر می‌کنی قبلاً احساس تنهایی کردی؟
‫نه، هیچ‌وقت واقعاً تجربه‌اش نکردی.
‫شروع کنیم؟
‫«درمانگر قاتل: داستان سطحی یک نویسنده که ‫تصمیم گرفت درباره یک قاتل زنجیره‌ای بنویسد»
‫این... این کسل‌کننده‌ست.
‫یه جورایی ضد حاله.
‫خب، احتمالاً قبلاً هم گفتیش.
‫یه چیزی تو مایه‌های حیوانی نبود؟
‫ام، نه.
‫میشه گفت یه جورایی غریزیه.
‫کی راجع بهش حرف زد؟
‫ام، خونه‌ی گیل.
‫تو اونجا نبودی.
‫یادم نمیاد.
‫یه کم جین‌تونیک زیاد خوردم.
‫بذار ببینم چی پوشیده ‫بودم؟ آره، تابستون بود...
‫زویی، این برنجت عالیه.
‫- یه جور چیزه ایرانیه. ‫- آره، برنج ایرانیه.
‫وای، خیلی خوشمزه‌ست. ترد و برشته‌ست.
‫- آره، ترده. بهش میگن ته‌دیگ. ‫- سالمه؟
‫- ته‌یگ. ‫- راستش نه.
‫خب، برنجه دیگه. اون‌قدرها هم ‫که آدما فکر می‌کنن سالم نیست.
‫اصلاً برام مهم نیست سالمه یا نه.
‫من عاشقشم. خیلی خوشمزه‌ست.
‫- سوزی، خوبی؟ ‫- خب،
‫حالا که پرسیدی...
‫داستان تو سال ۴۰ هزار ‫قبل از میلاد اتفاق می‌افته.
‫چی؟
‫- داستان برنج؟ ‫- نه اسکات، داستان من...
‫داستان من. همونی که ‫الان دارم روش کار می‌کنم.
‫کین یه مدت طولانیه داره ‫روی یه کتاب جدید کار می‌کنه.
‫چقدر شده؟
‫- ام... ‫- چهار ساله.
‫چهار ساله که داره روش کار می‌کنه.
‫خب، چی بگم، وقتی دارم ‫می‌نویسم خیلی خوش‌اخلاق نیستم
‫که کسی بخواد دور و برم باشه.
‫نه، تو خیلی هم مهربونی.
‫همیشه مهربون‌ترین آدمی.
‫نویسنده‌ها... واقعاً عجیبن.
‫نویسنده‌ها و اون همه ‫هرج‌ومرج تو وجودشون.
‫همه وجودت رو درگیر ‫خودش می‌کنه، یعنی همه‌چی‌تو.
‫حتماً واسه تو هم سخته، سوزی.
‫من میرم یه کم دیگه برنج بکشم.
‫یه کم ته قابلمه مونده.
‫- ته دیگ رو هم بخور. ‫- خب...
‫- ته تردش رو از دست نده. ‫- ...۴۰ هزار سال پیش؟
‫چی؟ نه، در واقع ۴۰ هزار سال قبل از میلاد،
‫یعنی یه کم بیشتر از ۴۰ هزار سال پیشه.
‫۴۰ هزار سال قبل از میلاد، تو اسلوونی.
‫- تو اسلوونی؟ ‫- آره.
‫و داستان درباره‌ی ‫هوموساپین‌ها و نئاندرتال‌هاست.
‫در واقع، یه داستان عاشقانه‌ست
‫بین یه زن هوموساپین‌
‫و آخرین نئاندرتال زنده روی زمین.
‫- تو اسلوونی؟ ‫- دقیقاً.
‫ایده‌ش رو از یه مقاله گرفتم که
‫پنج شش سال پیش خوندم.
‫توش نوشته بود که
‫یه فلوت استخوانی پیدا کردن که از ‫استخون ساق پای یه خرس درست شده بود
‫توی یه غار تو اسلوونی که ‫نئاندرتال‌ها اونجا زندگی می‌کردن.
‫اون موقع اسلوونی ‫همون اسلوونی الان بود؟
‫منظورت چیه؟
‫میگم قاره‌ها جابه‌جا ‫میشن، حرکت می‌کنن.
‫فکر کنم زیادی برنج کشیدم.
‫زویی، زیاد برداشتم؟ مشکلیه؟
‫آره خب، قاره‌ها جابه‌جا میشن
‫- ولی همه با هم حرکت می‌کنن، می‌دونی. ‫- کی؟
‫اسلوونیایی‌ها؟
‫بس کن دیگه.
‫- بسه دیگه. ‫- چی؟
‫- نئاندرتال‌ها رو میگی، نه؟ ‫- چی؟
‫نه، نه، نه، قاره‌ها رو میگم.
‫قاره‌ها...
‫شب قشنگی بود.
‫نبود؟
‫خیلی خندیدیم.
‫فقط ماشین رو روشن کن بریم.
‫چراغ سبزه.
‫چه آدم عوضی‌ای.
‫لعنت بهش.
‫خدایا، مادرجنده.
‫مستِ احمق عوضی!
‫واقعاً نمی‌دونم چطور هر دفعه
‫خودتو این‌جوری ضایع می‌کنی.
‫هان؟ چی میگی؟
‫من که توقع زیادی ندارم.
‫فقط... فقط دلم می‌خواد ‫یه شب، می‌دونی، با...
‫آخ... وای.
‫وقتی این‌جوری نگام می‌کنی، می‌ترسم.
‫سوزی، چی داری میگی؟
‫چراغ رو خاموش کن.
‫داری راجع به امشب حرف می‌زنی؟
‫همه‌مون با هم می‌خندیدیم.
‫نه، اونا داشتن بهت می‌خندیدن.
‫یعنی چی؟
‫و هر دفعه هم باورش می‌کنی.
‫- مثل یه احمق. ‫- اوه، این حرفا چیه؟
‫اول مغول‌ها بودن،
‫حالا هم نئاندرتال‌ها.
‫سوزی، می‌دونی، همه‌ش ‫به خاطر اون کتابمه...
‫اون «جایزه رمان الهام‌بخش»
‫که یه باشگاه کتاب تو یه ‫دانشگاه داغون بهت داد،
‫اون که جایزه حساب نمیشه.
‫هر چی. من که به ‫خاطر جایزه‌این کارو نمی‌کنم.
‫می‌خوام بخوابم.
‫- کار من یه معنی‌ای داره. ‫- من الان می‌خوابم.
‫- سوزی. ‫- هیس.
‫راستشو بخوای، رفیق... ام...
‫بی‌خیال نئاندرتال‌ها شو.
‫اونا، خب، اصلاً جذاب نیستن.
‫این قضیه مسخره‌ست، رفیق، جدی میگم،
‫هیچ ناشری حاضر نمیشه چاپش کنه.
‫داری درباره چی حرف می‌زنی؟
‫واسه حق ساخت فیلمش سر و دست می‌شکنن!
‫حق ساخت فیلم؟
‫ببین، درباره چیزی ‫بنویس که خودت می‌شناسی.
‫یه چیزی که از وجود خودته.
‫همه نویسنده‌های بزرگ ‫همین کارو می‌کنن.
‫من که مغول نیستم، دیوید.
‫خب که چی؟ کتاب اولت رو
‫تقدیم کردی به مادربزرگ مغولت دیگه.
‫- بی‌خیال. ‫- یادت میاد چند تا مصاحبه برات جور کردم؟
‫تو مراسم جایزه خیلی استرس داشتم.
‫نمی‌دونستم چی بگم، همین‌جوری گفتم.
‫بعدش همش مجبورم کردی برم مصاحبه
‫همه‌شون فقط دنبال همین بودن.
‫مادربزرگ مغولی؟ بی‌خیال بابا.
‫مادربزرگ من تو عمرش ‫از بروکلین بیرون نرفته بود.
‫ببین، دوباره یه چیزی بنویس مثل همون...
‫چی بود اسمش؟
‫همون «برق نداریم ولی خوشحالیم».
‫می‌دونی، یه چیزی تو این مایه‌ها.
‫«برق نداریم ولی خوشحالیم.»
‫- آره. ‫- دیوید...
‫تو اصلاً کتاب اول من رو خوندی؟
‫میشه صورت‌حساب رو بیارین؟ مرسی.
‫مهم نیست من خوندم یا نه،
‫چون مردم خوندنش،
‫و الان همه تو رو به ‫عنوان یه مغول می‌شناسن.
‫پس، یه چیزی بنویس که واقعی باشه.
‫می‌دونی؟ دوباره یه چیزی قومیتی.
‫آره؟ در رو باز کن به دنیایی
‫که ما هیچی ازش نمی‌دونیم.
‫پس تو با دنیای ‫نئاندرتال‌ها آشنایی داری؟
‫کین...
‫کین، من واقعاً ازت خوشم میاد.
‫واقعاً خوشم میادش.
‫یعنی تو اولین مشتری من بودی.
‫تو باعث شدی من وارد این کار بشم، اما...
‫می‌دونی چیه؟ حدس بزن.
‫شاید اصلاً من نمی‌فهممش.
‫شاید واقعاً یه چیزی توش هست،
‫پس فقط تمومش کن، شاید ‫بعدش بفهمم چی میگی.
‫باشه؟
‫مرسی.
‫دیوید.
‫اون چی سفارش داد؟
‫- کین اوهارا؟ ‫- آره.
‫من خیلی طرفدار کاراتم.
‫واقعاً؟
‫بله، آقای اوهارا.
‫نمی‌دونم چند بار کتابتون رو خوندم،
‫«اندوه دشت‌ها».
‫لطفاً منو کین صدا کن.
‫- کین. ‫- خب...
‫کتاب من رو خوندی.
‫بله.
‫الان داری درباره چی می‌نویسی؟
‫چیز جالبی؟
‫خب...
‫راستش دوست ندارم درباره چیزی که
‫الان دارم روش کار ‫می‌کنم حرف بزنم، آقای...
‫خواهش می‌کنم، منو کولمیک صدا کن.
‫چی گفتی؟
‫کولمیک.
‫«کولمیک».
‫سوءتفاهم نشه، آقای کولمیک،
‫ولی ما نویسنده‌ها باید ‫یه مخاطب پیدا کنیم
‫که داستان‌هامون رو براش تعریف کنیم.
‫اگه همین‌جوری همه‌جا تعریفش کنیم،
‫اون انگیزه و نیاز به ‫نوشتن دیگه از بین میره،
‫واسه همین دیگه نمی‌تونیم... ‫نمی‌تونیم چیزی بنویسیم.
‫ولی چیزی که می‌تونم بگم اینه که
‫الان دارم روی یه کتاب کار می‌کنم
‫درباره آخرین نئاندرتال
‫و یه زن هوموساپین‌...
‫بی‌صبرانه منتظرم کتاب جدیدت رو بخونم.
‫خب.
‫به هر حال، آقای کولمیک، من باید برم.
‫باید... اگه اشکالی نداره، من باید برم.
‫می‌دونی به نظرم چی جالبه؟
‫چی؟
‫به نظرم باید درباره زندگی
‫یه قاتل زنجیره‌ای بنویسی.
‫قاتل‌های زنجیره‌ای؟
‫نه، یه قاتل زنجیره‌ای خاص.
‫اینم ایده‌ایه.
‫مدیر برنامه‌م عاشق این ایده میشه.
‫به هر حال، واقعاً باید برم.
‫باید برگردم سر نوشتنم.
‫سفارش آماده‌ست. میز هشت.
‫باشه.
‫خب، فقط بدون که دیدنت ‫واقعاً خوشحال‌کننده بود.
‫خیلی عالی بود.
‫- کین. ‫- بله؟
‫حاضرم دست به کشتار ‫بزنم تا بدونم کتاب بعدیت چیه.
‫مرسی.
‫جدی میگم.
‫روزت چطور بود؟
‫مثل همیشه.
‫امروز تو کافه با دیوید...
‫یکی از طرفدارام رو دیدم.
‫می‌گفت واقعاً «اندوه ‫دشت‌ها» رو دوست داشته.
‫می‌دونی، فکر کنم بالاخره ‫فهمیدم چی تو کتابم کمه.
‫انگیزه.
‫انگیزه‌ی شخصیت زن داستانم.
‫چرا این کار‌ها رو می‌کنه؟
‫می‌خوام یه کاری کنه، ‫می‌خوام فعال باشه.
‫ولی نمی‌دونم واقعاً کیه.
‫یعنی چرا قبیله‌ش رو ول می‌کنه؟
‫آره، این باعث شد بفهمم
‫احتمالاً خوب نمی‌فهممش.
‫چرا این کار رو می‌کنه،
‫با وجود همه چی؟ با وجود قبیله‌ش.
‫بعد فهمیدم، موضوع ‫سر سرکشی و نافرمانیه.
‫همینه. فهمیدی؟ آره.
‫آهان. چرا اون بچه‌ها رو نمی‌خوره؟
‫بچه‌های نئاندرتال رو.
‫- می‌دونی چرا؟ چون... ‫- کین،
‫- باید حرف بزنیم. ‫- گوش کن، گوش کن.
‫چون یاد بچه‌های خودش می‌افته.
‫- آره؟ ‫- کین.
‫ببین... ببین، اون ‫بچه‌های مرده و پوسیده‌ی
‫نئاندرتال رو می‌بینه،
‫و یاد بچه‌های خودش می‌افته.
‫یعنی چطوره؟ خوبه؟
‫من می‌خوام طلاق بگیرم.
‫طلاق.
‫بی‌خیال، این‌قدرها هم بد نیستش.
‫باشه، منظورم این نبود که ‫اون بچه‌ها رو می‌خوره...
‫خواهش می‌کنم کین، جدی‌ام.
‫من می‌خوام طلاق بگیرم.
‫چی؟
‫موزیک رو خاموش کن.
‫مرسی.
‫با این همه پیاز می‌خوای چی کار کنی؟
‫هیچی.
‫فقط صدای خرد کردنش رو دوست دارم.
‫سوزی،
‫تو الان گفتی...
‫آره.
‫دیروز تصمیم گرفتم.
‫دیروز.
‫کِی؟ سر اون مهمونی شام؟
‫میشه یه لحظه دیگه خوردشون نکنی؟
‫سر چراغ قرمز.
‫هوم، کدوم چراغ؟
‫چراغ راهنمایی. همون موقع تصمیم گرفتم.
‫همون چراغی که نزدیک ‫بود کامیون بزنه بهمون؟
‫اوه، سوزی، تو...
‫تو هنوز شوکه‌ای.
‫یه قدم تا مرگ فاصله داشتی.
‫- این کاملاً طبیعیه. ‫- می‌تونی یه لحظه ساکت شی؟
‫بخشی از کارمه که ‫روان‌شناسی آدم‌ها رو بفهمم.
‫هیس...
‫چراغ سبز نبود. قرمز بود.
‫اِم...
‫اجازه دارم؟
‫تو گفتی چراغ سبز بود.
‫می‌دونم چی گفتم.
‫ولی قرمز بود.
‫ببین، من...
‫نمی‌فهمم.
‫می‌خوای ازم جدا شی چون بهت اعتماد کردم؟
‫کین، می‌دونی چقدر سخته
‫که هر تصمیمی می‌گیرم
‫هیچ‌وقت کسی ازم نپرسه چرا؟
‫می‌دونی چقدر خفه‌کننده‌ست
‫که همیشه بهت اعتماد کنن؟
‫همه تصمیمای ما رو
‫تنهایی بگیرم.
‫«بریم هارلم زندگی کنیم.» «باشه.»
‫«بیا این خونه رو بخریم.» «باشه.»
‫«بی‌خیال، نخریمش.» «باشه.»
‫«بیا بچه‌دار بشیم.» «حتماً.»
‫«بی‌خیال بچه.» «باشه، خوبه.»
‫می‌دونی این چه حسی داره؟
‫هر تصمیمی که می‌گیرم ‫باید درست‌ترین باشه.
‫همیشه بهترین تصمیم، تو بهترین زمان.
‫من میگم «چراغ سبزه»، ‫تو حتی نگاهش هم نمی‌کنی.
‫کل رابطه‌مون رو همین خلاصه می‌کنه.
‫مواظب اون چاقو باش، خیلی تیزه.
‫کیرم تو افسردگی بعد زایمان ‫که تا آخر عمرم ولم نمی‌کنه.
‫سوزی، اصلاً نمی‌دونستم ‫همچین حسی داری.
‫درسته که بیشتر تصمیمای ‫رابطه‌مون رو تو می‌گیری،
‫- ولی این دلیل نمیشه که طلا... ‫- مثلاً
‫همین کتابی که چهار ساله داری می‌نویسی،
‫می‌دونم هیچ‌وقت تمومش نمی‌کنی.
‫می‌دونی چرا؟
‫چون می‌ترسی.
‫چی؟
‫تو دوست داری همه جا بگی نویسنده‌ای.
‫مثل بچه‌ها می‌مونی، فقط دیگه بازیه
‫پلیس و دزد نیست، بازیه نویسنده‌ست.
‫و اون جایزه... اون جایزه.
‫- فکر می‌کنی خیلی مهمه. ‫- اون جایزه برای مردم
‫- یه معنی‌ای داره و من... ‫- کون لق اون جایزه.
‫کون لقش.
‫از روزی که ازدواج کردیم من هواتو داشتم.
‫من کار می‌کنم.
‫آره، میرم خونه‌ی ‫آدمایی رو مرتب می‌کنم
‫که تو اصلاً نمی‌فهمیشون.
‫ولی خرج خونه رو من میارم.
‫بزرگ‌ترین مشکل دنیای تو
‫اینه که نمی‌فهمی اون زن ‫چرا، با اینکه بچه‌هاش مردن،
‫نرفت اون بچه‌های نئاندرتال رو بخوره.
‫اصلاً داری چی بلغور می‌کنی؟
‫تو چی میگی؟
‫شاید حق با اون باشه.
‫یعنی، وقتی فکر می‌کنم، راستش خودمم
‫به چیزایی که می‌نویسم باور ندارم.
‫نئاندرتال‌ها. دوران ماقبل تاریخ.
‫خواهش می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم. بس کن. من یه ‫کلمه هم از حرفات رو نمی‌فهمم.
‫اگه یه کلمه دیگه از دهنت در بیاد ‫سرتو با این گیلاس له می‌کنم.
‫بله، بله.
‫یه گیلاس دیگه بده لطفاً، ‫کارلوس. یکی دیگه...
‫لطفاً.
‫همون‌طور که مدیر برنامه‌م می‌گفت...
‫اسمم کارلوس نیستش.
‫شاید واقعاً باید یه موضوع ‫جذاب‌تر پیدا کنم، نه کارلوس؟
‫شاید باید درباره قاتل‌های ‫زنجیره‌ای بنویسم،
‫همون‌جوری که اون مرد عجیب گفت.
‫اوه، لع...
‫سلام، کین.
‫آهان، تو همون مردی هستی ‫که امروز تو کافه دیدمت؟
‫کین، اگه بهت بگم امروز روز شانسته چی؟
‫- روز شانسمه؟ ‫- آره، روز شانسته.
‫خیلی بعید می‌دونم.
‫- کین... ‫- اسمت چی بود دوباره؟
‫یه اسم عجیب غریب بود.
‫کولمیک.
‫کولمیک. این دیگه چه اسمیه؟
‫کین.
‫بله؟
‫امروز واقعاً روز شانسته.
‫خب باشه.
‫می‌دونی چرا؟
‫چرا؟
‫من یه قاتل زنجیره‌ای بازنشسته‌ام.
‫یه چی؟
‫یه قاتل زنجیره‌ای بازنشسته.
‫یعنی چی؟
‫یعنی تونستم قبل از اینکه ‫گیر بیفتم، دست از کشتن بکشم.
‫خودم خودمو بازنشسته کردم.
‫چی چی داری میگی؟
‫کتاب جدیدت
‫من بهترین گزینه‌ام براش.
‫کتاب جدید؟ کدوم کتاب؟
‫همون داستان قاتل زنجیره‌ای.
‫یه داستان داغ درباره ‫یه قاتل زنجیره‌ای.
‫ولی من که درباره قاتل ‫زنجیره‌ای نمی‌نویسم.
‫شنیدم به بارمن گفتی
‫می‌خوای درباره همین موضوع بنویسی.
‫- ام... ‫- جدی گفتی؟
‫منظورم این بود که شاید باید...
‫درباره یه همچین چیزی ‫بنویسم، یه موضوع جذاب‌تر.
‫همین منظورم بود.
‫کین، فکر می‌کنی این فقط شانسه؟
‫یا یه بازی سرنوشت؟
‫واقعاً قاتل زنجیره‌ای هستی؟
‫خب، بعضیا اینو میگن.
‫آقایون، داریم تعطیل می‌کنیم.
‫باشه، داریم می‌ریم.
‫اوه.
‫داری سر به سرم می‌ذاری چون مستم.
‫کین، یه کم فکر کن
‫فکر می‌کنی چند بار
‫یه همچین موقعیتی پیش میاد؟
‫رسیدیم خونه‌م.
‫خب، چطور می‌تونم پیدات کنم؟
‫شاید دوباره همدیگه رو دیدیم.
‫شاید هم نه، کی میدونه؟
‫باشه.
‫شب عجیبیه.
‫شب‌ بخیر.
‫ادبم کجا رفته؟
‫نمی‌خوای بیای بالا؟
‫یه گیلاس دیگه می‌خوریم.
‫یه کم بیشتر حرف می‌زنیم.
‫باشه.
‫هیس! هیس!
‫هیس!
‫چی شده؟
‫سوزی.
‫بیا.
‫سوزی. اون زنمه.
‫البته، به‌زودی میشه همسر سابقم.
‫ولی ببین...
‫من آدم آروم و مؤدبی‌ام.
‫ام... چی دوست داری بخوری؟
‫ویسکی؟
‫اوه.
‫خب...
‫چطور قراره انجامش بدیم؟
‫خیلی ساده‌ست.
‫قراره بهت یاد بدم ‫قاتل‌ها چی کار می‌کنن.
‫چی استفاده می‌کنن، ‫چطور استفاده می‌کنن،
‫کل روند کارشون.
‫ولی مهم‌تر از همه، طرز فکرشونه.
‫یعنی مثل مشاور من میشی؟
‫دقیقاً.
‫یه مشاور.
‫با هم تو شهر می‌چرخیم
‫مثل دن کیشوت و سانچو.
‫و اگه بگم نه چی؟
‫چرا باید بگی؟
‫باشه.
‫خب، دن... ام!
‫تو کی هستی؟
‫اوه، شب ‌بخیر.
‫شما باید سوزی باشید.
‫تو کی هستی؟
‫کولمیک.
‫من و کین، ما... ام...
‫خب، من مشاورم.
‫باشه.
‫کین کجاست؟
‫فکر کنم توی دستشوییه.
‫آقای کولمیک،
‫می‌تونم بپرسم نیمه‌شب اینجا، ‫تو خونه‌ی من، چی کار می‌کنی؟
‫لطفاً فقط منو کولمیک صدا کن.
‫چرا توی پذیرایی منی؟
‫سوزی.
‫عزیزم.
‫بیدارت کردیم؟
‫کین، می‌تونیم حرف بزنیم؟
‫این دیگه کیه؟
‫خودمم دقیق نمی‌دونم چی شده.
‫و هنوز هیچ توافقی نکردم.
‫همه‌چی خیلی سریع اتفاق اُفتاد.
‫تو یه مشاور آوردی تو خونه‌مون.
‫آره، همون‌طور که گفتم، ‫همه‌چی خیلی سریع شد.
‫سوزی، من گیجم. ‫نمی‌دونم باید چی کار کنم.
‫این موقعیت به نظرم یه شانس بود،
‫نمی‌خواستم اینم از دست بره.
‫ولی قول میدم، هنوز هیچ قراری نبستم.
‫بدون اینکه از من بپرسی،
‫بدون اینکه نظر منو بخوای.
‫- حالت بد شد؟ ‫- نه.
‫آره، چرا، حالم بد شد.
‫اگه من نخوام چی؟ اگه نخوام انجام بشه چی؟
‫نخوای انجام بشه؟
‫آقای کولمیک.
‫اوه، لطفاً فقط...
‫- کولمیک. ‫- کولمیک. ببخشید.
‫ببخشید، فقط یکم جا خوردم.
‫این... چطور بگم؟ ام...
‫با این شرایط، اصلاً انتظار نداشتم شوهرم
‫یه مشاور ازدواج بیاره خونه‌مون،
‫در حالی که خودمون هنوز ‫در موردش حرف نزدیم.
‫- مشاور ازدواج؟ ‫- مشاور ازدواج؟
‫آره!
‫آره، مشاور ازدواج.
‫کولمیک همینه.
‫- مشاور ازدواج. ‫- مشاور ازدواج؟
‫تو مشاور ازدواجی؟
‫- در واقع من... ‫- راستش اون...
‫کولمیک دوست داره فقط بهش بگن...
‫مشاور.
‫درسته؟ همین الان داشتیم ‫درباره‌ش حرف می‌زدیم.
‫خب، در نهایت، بیشتر وقت‌ها،
‫مسائلی که من باهاشون سر و کار دارم...
‫هیچ ربطی به ازدواج نداره.
‫ولی خب، آره... من مشاورم.
‫خب...
‫وقتی این موقع شب از تخت پام شدم
‫و با لباس خواب اومدم ‫بیرون، فکر نمی‌کردم
‫با یه مشاور ازدواج روبه‌رو بشم.
‫سورپرایز شدی.
‫ببین، کولمیک روش‌های خیلی...
‫- غیرمعمولی داره. ‫- هوم.
‫من دوست دارم ببینم ‫سوژه‌هام کجا زندگی می‌کنن
‫و...
‫یه مدت اونجا بمونم.
‫- این خیلی مهمه. ‫- اهوم.
‫عجب.
‫ببخشید، نمی‌دونستم
‫شما از ماجرا خبر نداشتید.
‫پس اگه اجازه بدید، ‫دیگه مزاحمتون نمیشم.
‫دیروقته.
‫- کین، چه مرگته؟ ‫- چیزی نیست.
‫چیزی نیست، فقط...
‫من تا دم در می‌برمش، بعدش برمی‌گردم.
‫مشاور ازدواج؟
‫اَه، خب چی باید می‌گفتم؟
‫«نه سوزی، اشتباه گرفتی.
‫در واقع مردی که تو ‫خونه‌مونه یه قاتل زنجیره‌ایه؟»
‫من که هیچی از مشاوره ازدواج نمی‌دونم.
‫اَه، بی‌خیال، نگران نباش.
‫سوزی، مشاوره ازدواج... ‫هیچ‌وقت اتفاق نمی‌افته.
‫ببین، مرسی.
‫مرسی.
‫تو اونجا جون منو نجات دادی.
‫خب، حالا می‌خوای انجامش بدی؟
‫چی رو؟ مشاوره؟
‫نه، کتاب رو.
‫کولمیک، بی‌خیال.
‫بذار یه کم فکر کنم. هنوز دستام می‌لرزه.
‫ولی مرسی. واقعاً ممنونم.
‫قابلی نداره.
‫منم یه بار ازدواج کرده بودم.
‫جرأت ندارم بپرسم آخرش چی شد.
‫راستی، کجا می‌تونم پیدات کنم؟
‫هتل آفار.
‫تو محله چینی‌ها.
‫باشه. شب بخیر.
‫شب بخیر.
‫𝕬𝖑𝖎_𝕸𝖆𝖘𝖙𝖊𝖗
‫خدای...
‫تمام شب بهش فکر کردم.
‫بیا امتحانش کنیم.
‫- چی رو امتحان کنیم؟ ‫- نمی‌دونم چرا این کار رو کردی.
‫اول فکر کردم شاید واسه این بود که اگه
‫طلاق بگیریم، بتونی بگی ‫همه راه‌ها رو امتحان کردی،
‫مثلاً واسه گرفتن نفقه یا این‌جور چیزا؟
‫نفقه؟
‫ولی فکر نمی‌کنم اهل ‫همچین نقشه‌هایی باشی.
‫چه بدونم.
‫ولی برای اولین بار تو زندگیت ‫خودت دست به کار شدی.
‫فایده‌ای نداره، ولی وقتی ‫به عقب نگاه می‌کنم...
‫آره، جواب نمیده.
‫ولی بیا امتحانش کنیم.
‫به اون یارو کوله زنگ بزن و هماهنگ کن.
‫کولمیک؟
‫آره، همون مشاوره.
‫یعنی اگه حاضر شد اون ‫وقت شب بیاد خونه‌مون،
‫حتماً آدم بدی نیست، نه؟
‫سوزی، اون...
‫کین، چی می‌خوای؟ من پایه‌ام، باشه؟
‫الان باید برم.
‫خبرم کن.
‫آهای؟
‫به هتل آفار خوش اومدین.
‫ما می‌درخشیم تا شما بدرخشید. ‫چطور می‌تونم کمکتون کنم؟
‫دنبال مردی به اسم کولمیک می‌گردم.
‫- اینجا اقامت داره؟ ‫- کولمیک...
‫بله. اتاق ۱۲۳.
‫- ممنون. ‫- یه طبقه بالاتر.
‫از پله‌ها برین بالا.
‫- کین. ‫- خدا رو شکر که اینجایی.
‫صبح بخیر.
‫بیا تو.
‫- اوه. ‫- خوشحالم می‌بینمت.
‫فکر نمی‌کردم این‌قدر زود ببینمت.
‫اینجا قشنگه.
‫منظره‌ش و...
‫آره خب...
‫کولمیک، باور نمی‌کنی، ولی
‫اونم قبول کرده.
‫سوزی. زنم.
‫اونم می‌خواد مشاوره رو انجام بده.
‫و جالب اینجاست که می‌خواد با تو باشه.
‫کین، دیوونه شدی؟
‫گفتم که من هیچی از این چیزا نمی‌دونم.
‫ببین، اگه کمکم کنی، منم کمکت می‌کنم.
‫- تو می‌خوای به من کمک کنی؟ ‫- آره.
‫کتاب رو می‌نویسم.
‫این چه کمکی به منه؟
‫هر نویسنده‌ای آرزوشه.
‫خواهش می‌کنم، کولمیک...
‫کین، فکر می‌کنی من ‫چی از مشاوره می‌دونم؟
‫هیچی نیستش فکر ‫همه‌چی رو کردم. فقط کافیه
‫بگی اینجا منطقه امنه، ‫اگه ازت سوالی پرسیدیم،
‫تو بگو «یعنی این نظر خودته؟»
‫این جواب نمیده.
‫سوزی می‌فهمه و بگا میری.
‫کولمیک، خواهش می‌کنم. قرار بود مثل
‫دن کیشوت و سانچو باشیم، یادت نیست؟
‫ببین، اون خیلی خوشحال شد ‫که من دیشب تو رو آوردم خونه.
‫تو رو دید و گفت: «خودشه.»
‫تو همونی، کولمیک.
‫خودش خواست بهت زنگ ‫بزنم تا زودتر شروع کنیم.
‫کتاب رو می‌نویسم.
‫و این بهترین چیزی ‫میشه که تا حالا نوشتم.
‫حتی واسش یه اسم هم پیدا کردم.
‫چیه؟
‫«کولمیک: این واقعاً یه داستانه.»
‫«واقعاً یه داستانه؟»
‫آره، نمی‌خواستم ‫بنویسم «داستان واقعی».
‫گفتم شاید دردسر حقوقی درست کنه.
‫برای هر دومون.
‫یه بازی با کلماته.
‫- باحاله. ‫- آره.
‫خلاقانه‌ست.
‫آره؟ فقط ترجیح میدم درباره
‫جزئیات قتل‌ها چیزی نشنوم.
‫فکر کنم این بهتر باشه.
‫مثل دن کیشوت و سانچو.
‫دقیقاً. دن کیشوت و سانچو.
‫- من دن کیشوت باشم. ‫- آره، آره.
‫منطقه امن، «یعنی این نظر خودته؟»
‫همین دیگه.
‫صحیح.
‫نیم ساعته داریم زل می‌زنیم به این چیز.
‫اون «چیز» نیست.
‫اسمش اِیداست.
‫لطفاً در ساکت بهش نگاه کنین.
‫حداقل می‌تونی بگی چرا باید
‫به این اِیدای تو نگاه کنیم؟
‫اون اینجاست که یادتون ‫بندازه تو منطقه امن هستین.
‫ام...
‫اینجا احتمال اینکه
‫اتفاقی براتون بیاُفته خیلی کمه.
‫ولی بیرون از اینجا...
‫...دنیای مرگ و قتل‌های وحشیانه‌ست.
‫هر روز آدما کشته میشن.
‫اونم دسته دسته.
‫و هیچ‌وقت قاتلشون پیدا نمیشه.
‫و اِیدا نمایانگره اینه؟
‫یا یعنی چون ما تو منطقه امنیم،
‫می‌تونیم هر چی دلمون خواست بگیم؟
‫شاید منظورت همینه.
‫آره، منطقیه.
‫اون چطور مُرد؟
‫هیچ‌وقت راننده اون ‫هوندا سیاه رو پیدا نکردن.
‫واسه همین دست راستش این‌جوریه.
‫لطفاً با من حرف نزن.
‫- پس با کی حرف بزنیم؟ ‫- ترجیح میدم
‫فقط... فقط به اِیدا نگاه کنین.
‫اون نمایانگره ازدواجتونه.
‫صبر کن، گیج شدم. یعنی اِیدا نمایانگره
‫ازدواج ماست یا منطقه امن؟
‫سوزی، به نظرت این دوتا
‫تو ذهنت فرق دارن؟
‫از هم جدا میشن؟
‫حالا لطفاً به من نگاه نکن.
‫به اِیدا نگاه کن.
‫بگو چی می‌بینی.
‫- یه گربه مرده. ‫- دیگه چی؟
‫یه گربه مرده تاکسیدرمی شده.
‫آره.
‫وایستا این حالا یعنی چی؟
‫یعنی ازدواج ما هم مرده و تاکسیدرمی شده؟
‫منظورت اینه؟
‫- کین... ‫- اوه.
‫...یعنی واقعاً این معنی رو میده؟
‫خب، درسته که اِیدا مرده و تاکسیدرمی شده.
‫خدایا، سوزی،
‫کی به این نقطه تو رابطه‌مون رسیدیم؟
‫می‌تونیم با هم حرف بزنیم؟
‫می‌تونین با هم حرف بزنین؟
‫فقط می‌خوام بدونم قانون اینجا چیه.
‫تو جلسه مشاوره ‫می‌تونیم با هم حرف بزنیم؟
‫الان تو منطقه امن هستین، پس...
‫لطفاً به اِیدا نگاه کنین، نه من.
‫منم دارم همین کارو می‌کنم.
‫سوزی، فکر می‌کنی اِیدا ‫چه جور گربه‌ای بود؟
‫چه بدونم والا.
‫خب، کین، نه، نه...
‫هوم.
‫تو فکر می‌کنی اِیدا چه جور گربه‌ای بود؟
‫یه گربه مهربون و آروم.
‫اِیدا غمگین به نظر می‌رسه، ‫پس از اون گربه‌هایی بود
‫که احساساتش رو قایم نمی‌کرد.
‫و وقتی نازش می‌کردی، خرخر می‌کرد.
‫اِیدا آزاد بود.
‫هر کاری دلش می‌خواست می‌کرد.
‫توی مهمونی‌های خسته‌کننده ‫یا دورهمی‌های بی‌مزه،
‫اِیدا دنبال جلب رضایت کسی نبود.
‫در عوض، همیشه خونسرد و آروم بود.
‫یعنی اِیدا فقط خودش بود، یه گربه واقعی.
‫یه گربه که فقط گربه بود، نه هیچ‌چیز دیگه.
‫یا یه گربه که باید برمی‌گشتی ‫خونه تا بهش غذا بدی
‫درست وقتی تازه داشتی از زندگی ‫لذت می‌بردی و حس زنده بودن می‌کردی.
‫یه گربه که بهت وابسته بود و ‫همیشه باید مراقبش می‌بودی،
‫مثل یه ساعت که دائم ‫تو ذهنت تیک‌تاک می‌کرد.
‫خب، فکر کنم جلسه‌ی ‫امروز رو اینجا تموم کنیم.
‫صبر کن، چی شد الان؟ من نفهمیدم.
‫- چی شد؟ ‫- خب، ام،
‫تا جلسه بعدمون یه کم وقت داریم،
‫پس یه کم بهش فکر کنین.
‫اگه هنوز براتون نامفهوم بود،
‫- دفعه بعد راجع بهش حرف می‌زنیم. ‫- جلسه خوبی بود.
‫فکر کنم کلی پیشرفت کردیم.
‫اصلاً چیزی به اسم پیشرفت وجود نداره.
‫فقط مرگ سرد و بی‌روح.
‫مرسی. جلسه بعد می‌بینمتون.
‫راستش یه کم غافلگیر شدم.
‫تا قبل از اون حرف «هیچ ‫پیشرفتی نیست، فقط مرگ سرد»،
‫خیلی خوب بودی.
‫- ساندویچ آوردی؟ ‫- آره.
‫کل روز هیچی نخوردم. از گشنگی دارم می‌میرم.
‫- می‌خوای بخوری؟ ‫- نه.
‫می‌دونی مرده‌ها رو کجا می‌فرستن؟
‫خب، این یکم زیادی دراماتیکه.
‫خب، می‌دونی یا نه؟
‫بهشت.
‫جهنم؟
‫- تا حالا چیزی درباره قاتل‌های زنجیره‌ای خوندی؟ ‫- نه.
‫- رمان پلیسی خوندی؟ ‫- نه.
‫- فیلم جنایی می‌بینی؟ ‫- نه، خیلی کم.
‫- گاردنر رو می‌شناسی؟ ‫- گاردنر؟
‫ارل استنلی گاردنر؟
‫- نه؟ ‫- نه.
‫تا حالا اسم ا‌پ‌ق‌ش رو شنیدی؟
‫آه ،ا‌پ‌ق‌ش. آشناست.
‫پزشکی قانونی.
‫آهان، مثل کارای جرم‌شناسی؟
‫خب...
‫نه، خودشون دقیقاً ‫همون جرم‌شناس‌ها هستن.
‫باید بدونی کالبدشکافی یعنی چی.
‫اون ساختمون، همون ا‌پ‌ق‌ش‌ـه.
‫اداره پزشکی قانونی شهر.
‫اونا مرگ‌های مشکوک، علت نامعلوم
‫و همین‌طور قتل‌ها رو بررسی می‌کنن.
‫اگه بخوای قاتل باشی،
‫باید تو بازی خودشون شکستشون بدی.
‫- واو. ‫- آره. چارلز هیرش،
‫کالبدشکافی رو «گفت‌وگو ‫با مرده‌ها» توصیف می‌کرد.
‫- چارلز هیرش کیه؟ ‫- رئیس پزشکی قانونی بود
‫از سال ۱۹۸۹ تا ۲۰۱۳.
‫خیلی درباره ا‌پ‌ق‌ش می‌دونی.
‫باید درباره‌شون بدونم،
‫چون اونا هم می‌خوان درباره من بدونن.
‫می‌دونی معمولاً چه کسی قاتل‌های ‫زنجیره‌ای رو گیر می‌اندازه؟
‫ا‌پ‌ق‌ش؟
‫نه، غرور و اعتماد به نفس زیاد.
‫و کی این غرور رو داره جز بیشتر قاتل‌ها؟
‫دانشمندها.
‫اونا هم طاقت ندارن ‫موفقیت‌هاشون رو همه بفهمن.
‫و هی درباره اینکه تو ‫کالبدشکافی دنبال چی می‌گردن
‫و چطور فلان قاتل رو گرفتن حرف می‌زنن.
‫اگه اونا کالبدشکافی رو ‫گفت‌وگو با مرده‌ها می‌دونن،
‫پس ما هم باید این گفت‌وگو رو بنویسیم.
‫پس باید یه داستان بسازیم.
‫همون داستانی که می‌خوایم ‫تعریف کنیم. این کار ماست.
‫هوم.
‫تو باید درباره میلتون ‫هلپرن افسانه‌ای یاد بگیری.
‫اون کیه؟
‫می‌تونی بگی شرلوک هولمز آمریکاست.
‫- هوم. ‫- این کتابشه.
‫«کالبدشکافی: خاطرات میلتون هلپرن».
‫- جالبه. ‫- خب.
‫اینم داشته باش.
‫«پزشکی قانونی: ‫آسیب‌شناسی و سم‌شناسی».
‫جسد مثل یه نامه توی پاکته.
‫و برای اینکه ما بدونیم چی باید بنویسیم،
‫باید الفبا رو یاد بگیریم.
‫اون الفبا همون کالبدشکافیه.
‫توتو، امروز اصلاً نمی‌تونم تمرکز کنم.
‫دیگه بسه، به حد کافی کار کردیم.
‫به زوئی زنگ بزن و قرار ناهار بذار.
‫جلوی چشم همه، وسط روز روشن؟
‫فعلاً فقط داریم زیر نظر می‌گیریم.
‫باید مو به مو بشناسیش.
‫این دیگه خیلی مسخره‌ست، کولمیک.
‫طرف ایجنت منه.
‫ما که نمی‌تونیم ایجنت منو بدزدیم.
‫یعنی خدایا، اون ایجنت منه.
‫منو می‌شناسه.
‫دقیقاً به خاطر همینه که باید بدزدیمش.
‫اون ایجنت توئه.
‫به نفع خودشه که این کتاب خوب نوشته بشه.
‫شکایت نمی‌کنه، می‌فهمه قضیه چیه.
‫این چیه دیگه؟
‫چرا هی این آهنگو پشت سر هم گوش می‌دیم؟
‫- واسه اینه که کسی صدامون رو نشنوه یا چی؟ ‫- نه، این...
‫می‌بردتم تو حال و هواش.
‫- می‌بردت تو حال و هواش؟ ‫- آره.
‫تو حال و هوای چی؟
‫من همیشه اینو گوش میدم. ‫کمکم می‌کنه تمرکز کنم.
‫- منظورت چیه؟ ‫- هیچی.
‫فقط اینکه شرایط‌مون اینجوریه.
‫کالبدشکافی. چطور از قتل فرار کنیم.
‫یکی از اسم‌های کتاب‌ها «زن سابق» بود.
‫«سابق»، با حروف بزرگ.
‫شاید داره یه رمان جنایی می‌نویسه.
‫ببین قضیه اینه.
‫ما داریم از هم جدا می‌شیم.
‫طلاق؟
‫آره، چند روز پیش بهش گفتم دیگه تمومه.
‫خب اون چی کار کرد؟
‫رفت و یه مشاور ازدواج آورد
‫- خونه‌مون. ‫- تو؟
‫مشاور ازدواج.
‫خب، چطور پیش میره؟
‫اون... فرق داره.
‫فکر نکنم هنوز روش‌هاشو فهمیده باشم،
‫ولی به نظر میاد میدونه ‫داره چی کار می‌کنه.
‫می‌فهمی چی میگم؟
‫- اون چیه؟ ‫- کلروفرم.
‫یه کمشو بریز رو دستمال، بذار رو
‫- دماغ و دهنشون... ‫- بیهوششون کن.
‫- دقیقاً. مواظب باش باهاش. ‫- چـ...
‫گور بابای... گور ‫بابای بیهوش کردن مردم.
‫نه، نه، ما این کارو ‫نمی‌کنیم. این... این...
‫میشه لطفاً اینو قطع کنیم؟ خواهش می‌کنم؟
‫قرار بود این درباره یاد گرفتن من باشه.
‫میشه هیچی گوش ندیم ‫تا من آهنگمو پیدا کنم؟
‫یعنی من چطور قراره آهنگمو پیدا کنم
‫وقتی این همش داره پخش میشه؟
‫باشه.
‫مرسی.
‫ولی واقعاً آهنگ قشنگیه.
‫راستش منطقی هم هست.
‫میگن بیشتر قتل زن‌ها
‫به دست کسیه که می‌شناسنش.
‫یه معشوقه، شوهر،
‫یا «شوهر سابق.»
‫واقعاً این‌طوری فکر می‌کنی؟
‫نه، امکان نداره همچین چیزی باشه.
‫ولی این کتاب‌ها...
‫ولی اون خیلی آروم و خونسرده.
‫مگه همین رو درباره همه قاتل‌ها نمیگن؟
‫«هیچ‌وقت فکر نمی‌کردیم ‫همچین کاری بکنه؟»
‫آره، درباره همه قاتلا همین رو میگن.
‫باید روال روزانه طرف مقابلتو بدونی.
‫طرف مقابل؟
‫آره، همون کسی که قراره بدزدیش.
‫باید بدونی حتی با چشمای بسته هم
‫هر لحظه‌ی روز داره چی کار می‌کنه،
‫یا تو هر ساعتی کجاست.
‫باید بدونی برنامه‌ش چیه،
‫کجاها میره.
‫باید حتی بهتر از خودشون اینا رو بدونی.
‫و وقتی به این مرحله برسی،
‫یه ارتباط همیشگی بینتون شکل می‌گیره.
‫اون آدم، همون «طرف مقابل» توئه.
‫یا شاید فکر می‌کنه من می‌خوام بکشمش.
‫منظورت چیه؟
‫بعد مهمونی شام تو،
‫سر چراغ قرمز بودیم،
‫من بهش گفتم چراغ سبز شده.
‫تو گفتی سبزه، در حالی که هنوز قرمز بود.
‫می‌خواستی تو تصادف بمیری؟
‫اومد بیرون.
‫بهت نگفته بود مریضه؟
‫چی؟
‫آره، امروز بهش گفتم امروز ببینمش،
‫و گفت حالش خوب نیست.
‫عجب آدمیه.
‫اون تی‌ـه. یه نویسنده دیگه‌ست.
‫همیشه ازش بد میگه.
‫پس امشب قراره بدزدیمش، درسته؟
‫بعد از جلسه، تو هتل بهم زنگ بزن.
‫تا اون موقع یه قرار ‫با آلبانیاییه می‌ذارم.
‫سوزی، فکر می‌کنی کین امروز چی کار کرد؟
‫چی؟
‫خب، پس
‫تو چی کار کردی؟
‫هیچ کار خاصی نکردم، چرا می‌پرسی؟
‫بگو ببینم، چی کار کردی؟
‫هیچی نکردم.
‫مثل همیشه بود.
‫تو می‌دونی کین چی کار کرد؟
‫من فقط یه کم نوشتم.
‫از تو نمی‌پرسم.
‫از سوزی می‌پرسم.
‫خب خودش گفت یه کم نوشته.
‫پس هیچ‌کدومتون نمی‌دونین ‫اون یکی چی کار کرده.
‫می‌دونی، یه بار یه چیزی خوندم،
‫و می‌خوام بدونم نظر شما چیه.
‫نوشته بود: «یکی از رازهای ازدواج
‫اینه که روال روزانه ‫طرف مقابلتو بدونی.»
‫طرف مقابل؟
‫طرف مقابل.
‫یا خدا.
‫حتی با چشمای بسته هم
‫دقیق می‌دونی هر لحظه چی کار می‌کنه.
‫از این ساعت تا اون ساعت،
‫برنامه روزانه‌ش چیه.
‫حتی باید بهتر از خودش بدونیش.
‫وقتی به این مرحله برسی،
‫یه ارتباط همیشگی بینتون شکل می‌گیره.
‫این منطقیه، نه؟
‫اگه اون ارتباط قطع بشه،
‫بعدش چی شروع میشه؟
‫نمی‌دونم، چی؟
‫یه گفت‌وگو با مرده‌ها.
‫نه، نه، نه، نگو.
‫یه گفت‌وگو با مرده‌ها.
‫چی، دوباره می‌خوایم با اِیدا حرف بزنیم؟
‫نه، اِیدا امروز مرخصی‌ـه.
‫قراره درباره، یه گفت‌وگو ‫با مرده‌ها، حرف بزنیم.
‫ازدواج یه موجود زنده‌ست،
‫و مثل هر موجود زنده‌ای، ‫یا رشد می‌کنه یا می‌میره.
‫و فقط یه چیز می‌تونه بکشتش:
‫نبوده گفت‌وگو.
‫اگه این قطع ارتباط ادامه پیدا کنه،
‫تنها چیزی که میمونه، ‫یه گفت‌وگو با مرده‌هاست.
‫یعنی کالبدشکافی.
‫و این همون کاریه که ‫اینجا می‌خوایم بکنیم.
‫کولمیک، این درست نیست.
‫کین، فکر می‌کنی اینجا ‫داریم چی کار می‌کنیم؟
‫این یه جلسه تراپی‌ـه.
‫اگه همه چی درست بود که اینجا نبودیم.
‫کین، روش‌های من معذیت می‌کنه؟
‫احساس می‌کنم با کلمه «مرده» مشکل داری.
‫بزرگ‌ترین تواناییش اینه ‫که واقعیت رو انکار کنه.
‫اینجا مشکلی داریم؟
‫نه.
‫خوبه.
‫بیا با تو شروع کنیم، سوزی.
‫چطور با هم آشنا شدید؟
‫تو دانشگاه.
‫اولین بار که دیدیش، چه حسی داشتی؟
‫اون...
‫با بقیه فرق داشت.
‫چرا؟
‫اون... فرق داشت.
‫خیلی... خیلی فرق داشت.
‫می‌دونی، خب، اون...
‫کنجکاو بود.
‫کنجکاو؟
‫آره، کنجکاو.
‫مثلاً همه دور و بریام
‫می‌دونستن می‌خوان تو ‫زندگیشون چی کار کنن
‫و فقط همون رو دنبال می‌کردن،
‫ولی کین به همه چی علاقه داشت.
‫می‌تونست یکی دو ساعت
‫راجع به یه موضوع عجیب غریب حرف بزنه.
‫مثلاً یه نمونه‌ش،
‫می‌تونست درباره انواع ‫سیب‌زمینی حرف بزنه.
‫یادم نیست اولین روزی که دیدمش بود یا نه،
‫ولی اولین گفت‌وگومون رو خوب یادمه.
‫داشت درباره کشاورزای ‫پرویی حرف می‌زد که
‫چند جور سیب‌زمینی می‌کارن
‫تا برداشتشون تضمین بشه.
‫ولی تو ایرلند... دقیق یادم نیست کی
‫قحطی باعث شد میلیون‌ها نفر بمیرن
‫چون همه یه جور سیب‌زمینی کاشته بودن.
‫و حالا،
‫یه عالمه بذر سیب‌زمینی در خطر نابودیه
‫چون مک‌دونالد بزرگ‌ترین خریدار شده،
‫و فقط یه مدل سیب‌زمینی می‌خره.
‫و این برات جالب بود؟
‫خب، همونطور که گفتم،
‫اون با بقیه فرق داشت.
‫با بقیه فقط می‌شد درباره ‫چیزای معمولی حرف زد،
‫ولی با کین،
‫می‌تونستی بشینی و ساعت‌ها حرف بزنی.
‫کین، اولین باری که سوزی رو دیدی یادته؟
‫داشت لبخند می‌زد.
‫لبخند می‌زد؟ کجا؟
‫دقیق یادم نیست کجا.
‫چند جا بود، فکر کنم.
‫یه سری دوست مشترک داشتیم،
‫و راستش یادم نمیاد دقیقاً ‫داشت چی کار می‌کرد.
‫راستشو بخوای، اون ‫موقع خیلی برام مهم نبود.
‫فقط یادمه نگاهش می‌کردم.
‫و داشت لبخند می‌زد.
‫و خب، خودمو دیدم که...
‫...از دور نگاهش می‌کنم.
‫سعی می‌کردم پیداش کنم،
‫و اونم معمولاً با دوستاش بود
‫به حرفاشون گوش می‌داد و لبخند می‌زد.
‫انگار وقتی لبخند می‌زد،
‫هر چی اون طرف می‌گفت، خیلی مهم می‌شد.
‫انگار قشنگ‌ترین چیز دنیا بود.
‫همه چی...
‫قشنگ می‌شد
‫وقتی اون لبخند می‌زد.
‫و بعد یه روز تصمیم گرفتی بری باهاش
‫راجع به سیب‌زمینی، حرف بزنی.
‫ببین، من واقعاً از ‫دوستاش خوشم نمی‌اومد...
‫از جان خوشم نمی‌اومد
‫یا بقیه‌شون، راستش رو بخوای.
‫واسه همین برام سخت بود
‫برم جلو باهاش حرف بزنم.
‫ولی یه روز بود که
‫داشت با جان راه می‌رفت
‫جانه «دوست»
‫ایستادن و خب...
‫منم زبونم بند اومده ‫بود، نمی‌دونستم چی بگم.
‫همه چی داشت ناجور می‌شد.
‫فقط دهنمو باز کردم، ‫بدون اینکه بدونم چی بگم،
‫و یهو بحث رسید به سیب‌زمینی.
‫شروع کردم همین‌طور ‫درباره سیب‌زمینی حرف زدن،
‫هر چی درباره سیب‌زمینی می‌دونستم گفتم.
‫ولی واقعاً بحث سر سیب‌زمینی نبود.
‫در اصل درباره تنوع بذر بود.
‫تنوع بذر سیب‌زمینی.
‫آره، فکر کنم جان یه جایی ‫حوصله‌ش سر رفت و گذاشت رفت.
‫منم فکر کردم اگه منم برم بی‌ادبیه،
‫واسه همین یه کم موندم.
‫می‌دونی، اول فکر کردم کشاورزی!
‫ولی همین‌طور حرف می‌زدی،
‫دیگه مطمئن نبودم کشاورزی...
‫یا فقط یه دیوونه‌ای!
‫منم نمی‌خواستم بره،
‫گفتم اگه همین‌طور حرف بزنم،
‫میمونه، پس همین‌طور حرف زدم و حرف زدم.
‫پس اولین گفت‌وگوی جدیتون
‫درباره بذر بود.
‫دقیقاً.
‫بذر.
‫خب، وقت‌مون تموم شد.
‫ولی خیلی خوشحالم که
‫جلسه رو با موضوع بذر تموم کردیم.
‫یعنی اینو دیگه میشه گفت دراماتیک!
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫آها، اومدی.
‫خوبه، تقریباً آماده‌ست.
‫داری آشپزی می‌کنی؟
‫آره.
‫بعد این همه سال، حالا ‫برام غذا درست می‌کنی.
‫بیا بشین.
‫من امروز رو دوست داشتم.
‫یاد ایام قدیم اُفتادم.
‫یادم اومد که قبلاً چطوری لبخند می‌زدی.
‫یادت اومدش که چقدر سس برنیز دوست داشتم؟
‫امیدوارم یادت باشه.
‫آره، ببینیم چی میشه.
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫دارم یه کم شراب میارم. تو هم می‌خوای؟
‫آره، حتماً.
‫پیداش کردم، حقه‌باز!
‫چی؟
‫[سم‌شناسی]
‫بیا دیگه، داره سرد میشه.
‫بیا، بشین.
‫بفرما.
‫می‌خوام یه کم موزیک بذارم.
‫یادت میاد با این آهنگ چطور می‌رقصیدم؟
‫[ترانه‌ی Dead and Lovely از Tom Waits]
‫♪ اون دختری از طبقه متوسط بود
‫♪ که پاش رو گلیمش درازتر کرده بود
‫♪ فکر می‌کرد
‫♪ می‌تونه توی آب‌های عمیق دوام بیاره ♪
‫♪ اون مرد لبخندی داشت که مثل زره ضدگلوله بود
‫♪ پول زیادی داشت که می‌تونست بسوزونه
‫𝔸𝕝𝕚_𝕄𝕒𝕤𝕥𝕖𝕣
‫♪ اون فکر می‌کرد ماه رو تو جیبش داره ♪
‫♪ اما حالا مرده
‫♪ اون کاملاً مرده
‫- ♪ برای همیشه مرده ‫- ♪ برای همیشه... مرده
‫- بیا، می‌خوای برقصیم؟ ‫- ♪ و حالا زیباست
‫بیا، با من برقص.
‫وایسا، وایسا، داری چی کار می‌کنی؟
‫نه، نه، نه، نه، نه.
‫اون مال توئه، این مال منه.
‫یادم هست، استیکت رو آبدار دوست داری.
‫این یکی کاملاً پخته‌ست.
‫درسته؟
‫نوش جان.
‫سرم درد می‌کنه.
‫خیلی گرسنه نیستم.
‫میرم یه کم دراز بکشم.
‫زوئی، باید حرف بزنیم.
‫چی شده؟
‫صدات یه کم عجیبه.
‫حق با تو بود.
‫کین می‌خواد منو بکشه.
‫فکر کنم، می‌خواد منو بکشه.
‫می‌خواد بکشتت؟ من که ‫هیچ‌وقت همچین حرفی نزدم.
‫چرا گفتی، سر ناهار امروز.
‫اَه، داشتم شوخی می‌کردم.
‫- وایسا، جدی میگی؟ ‫- آره.
‫خونه به اسم توئه؟
‫آره، به اسم منه.
‫چه ربطی داره آخه؟
‫وای خدای من.
‫واقعاً فکر می‌کنی...
‫صبر کن، یه لحظه وایسا. ‫بعداً بهت زنگ می‌زنم.
‫یه صدایی شنیدم.
‫نه، هیچی نخورد.
‫آره، بعدش رفت خوابید.
‫فکر نکنم چیزی فهمیده باشه.
‫لعنتی، دستم سوخت امروز.
‫واقعاً امشب می‌خوایم این کارو بکنیم؟
‫فقط یه کم نگرانم
‫که گیر پلیس بیاُفتیم.
‫آره، خب، گفتنش برای تو راحته.
‫تو که سال‌هاست داری ‫از دستشون فرار می‌کنی.
‫در واقع، اصلاً نباید این چیزا رو
‫تلفنی بگیم.
‫باشه... خیلی خب.
‫یه سر به سوزی می‌زنم، بعد میام.
‫باشه.
‫اون ماشین جلویی رو دنبال کن.
‫ماگریت،
‫ماتیس،
‫مارک شاگال،
‫مارسل دوشان،
‫مونه.
‫انگار مونه کافی نبود، یه مانه هم داریم.
‫داری درباره چی حرف می‌زنی؟
‫به نظرم این لیست تمومی نداره.
‫این همه اسم. این همه آدم.
‫اینایی که الان گفتم فقط ‫چندتا از اسم‌هایی بودن که
‫با حرف «م» شروع میشن.
‫همه‌شون تو قرن نوزدهم ‫تو فرانسه به دنیا اومدن،
‫و بیشترشون همدیگه رو می‌شناختن.
‫«م.»
‫ما یه اسلحه لازم داریم.
‫می‌خوای باهاش چی کار کنی؟
‫میخ بکوبم، چندتا تابلو بزنم به دیوار.
‫اولش فرقشون رو نمی‌فهمی.
‫با خودت میگی خب ‫اینا همه‌شون نقاشی‌ان.
‫همه‌شون شبیه همن.
‫بعد شروع می‌کنی به خوندن...
‫...و یواش‌یواش برات ‫معنی‌دار میشن، ولی خب،
‫انگار اسم‌ها یا تعداد ‫نقاشی‌ها تمومی نداره.
‫آدم رو به فکر می‌ندازه، نه؟
‫اون یه لاما نیست؟
‫آره، لاماست.
‫لاما اینجا توی بار چی کار می‌کنه؟
‫به یکی که تو باغ‌وحش ‫کار می‌کرد پول قرض دادم.
‫یه جور تضمینه.
‫باید یه چیزی گرو بذاری دیگه.
‫باشه.
‫خیلی پرخاشگره.
‫لاماها چی می‌خورن؟
‫نمی‌دونم، شاید علف.
‫یه کم علف بیار.
‫واسه چی؟
‫واسه لاما.
‫از وقتی آوردیمش اینجا چیزی خورده؟
‫نه.
‫بهش علف بده. شاید واسه ‫همینه اینقدر پرخاشگره.
‫لاماها اهل پرو نیستن؟
‫یعنی چی؟
‫شاید سیب‌زمینی می‌خوره.
‫زود باش، زود باش، زود باش.
‫زوئی.
‫زوئی، لعنتی.
‫سلام، با زوئی تماس گرفتین.
‫بعد از بوق پیام بذارید...
‫و تو کین، شغلت چیه؟
‫من نویسنده‌ام.
‫نویسنده؟
‫جالبه.
‫تا حالا چیزی نوشتی؟
‫آره، در واقع الان دارم ‫روی یه کتاب کار می‌کنم
‫که داستانش تو ۴۰ هزار سال ‫قبل از میلاد تو اسلوونی می‌گذره.
‫یه داستان عاشقانه‌ست.
‫بین یه زن هوموساپین‌ و آخرین ‫مرد نئاندرتاله. اونا...
‫سیب‌زمینی واسه چی؟
‫سیب‌زمینی، سیب‌زمینی! ‫گور بابای سیب‌زمینی!
‫اِ... خب، اونا... شب خیلی ‫سردی تو اسلوونی بود، و...
‫قبیله اونجا بود و رئیس قبیله...
‫خیلی خیلی سردش بود...
‫ببخشید.
‫اسلوونی؟
‫آره، اسلوونی.
‫گور بابای اسلوونی!
‫تو درباره اسلوونیایی‌ها می‌نویسی؟
‫نه، نه، نه، همیشه نه.
‫یه کتاب هم نوشتم که ‫داستانش تو مغولستان می‌گذره.
‫نزدیک زادگاه تو.
‫یعنی چی؟
‫من آلبانیایی‌ام.
‫ولی آخرش همه‌تون روسی حرف می‌زنید.
‫من آلبانیایی حرف می‌زنم.
‫ولی روسی رو می‌فهمی.
‫- نه، ما آلبانیایی حرف می‌زنیم ‫- کولمیک.
‫چون ما آلبانیایی هستیم.
‫کولمیک.
‫این یکی چی؟
‫اون زیاد حرف نمی‌زنه.
‫ولی وقتی حرف می‌زنه،
‫- آلبانیایی حرف می‌زنه. ‫- کولمیک!
‫اِ...
‫و مغولا هم مغولی حرف می‌زنن.
‫نه.
‫چیش رو نمی‌فهمی آخه؟
‫ما روسی حرف نمی‌زنیم.
‫ببخشید، دستشویی کجاست؟
‫مشکلت چیه؟
‫هیچی، فقط دستشویی لازم دارم.
‫نکنه خودتو خیس کردی؟
‫شماها واقعاً عجیبین.
‫جدی میگم، الان خیلی لازم دارم برم،
‫دستشویی؟
‫پشته.
‫مرسی.
‫من که چیزی نگفتم.
‫فقط فکر کردم روسی بلدید.
‫لعنتی. لعنتی.
‫حالت خوبه رفیق؟
‫آره، خوبم.
‫تو چطوری؟
‫وایسا.
‫این بو رو می‌شناسم...
‫چی؟ می‌خوای بیهوشم کنی؟
‫- نه، این... نه، نه، نه. ‫- کی فرستادت اینجا؟ بگو.
‫هی! داری چی کار می‌کنی؟ بس کن!
‫ولم کن! عوضی!
‫ولم کن! مادر...
‫- چسنا. ‫- حرومزاده...
‫نه!
‫بخواب، بخواب، بخواب.
‫پسسس.
‫بیهوشش کردی؟
‫- بیهوشش کردی؟ ‫- آره، یه جورایی.
‫میشه فقط بریم از اینجا؟
‫چطوری... دیدت؟
‫آره معلومه که دید. من...
‫دقیق بگو چطوری بیهوشش کردی.
‫نمی‌دونم، همین‌جوری... ‫با خشتکم بود.
‫اومد سمتم، بعد...
‫بعدش اینجا بود، بعد کلروفرم،
‫بعد یهو...
‫می‌دونی دیگه؟
‫با خشتکت بیهوشش کردی؟
‫آره. خب حالا چی کار کنیم؟
‫آلبانیاییه رو با خشتکت بیهوش کردی؟
‫آره!
‫خلاقانه‌ست!
‫خب، نمی‌تونیم همین‌جوری فرار کنیم.
‫آره، ولی به زود بیدار میشه.
‫آره، بعد که بیدار شه می‌افته دنبالمون.
‫خب حالا چی کار کنیم؟
‫خب، نمی‌تونیم همین‌جا ولش ‫کنیم. باید با خودمون ببریمش.
‫با خودمون ببریمش؟
‫گوش کن بهم.
‫اگه نبریمش،
‫من و تو هر دومون مردیم.
‫فهمیدی؟ پس کمک کن بلندش کنیم.
‫اون یارو صاحب لاما ‫هم الان‌هاست که شک کنه.
‫چه خبره؟
‫خانم، اینا رو می‌شناسین؟
‫آره، یکی‌شون شوهرمه.
‫اون مردی که دارن می‌برن کیه؟
‫نمی‌دونم.
‫شوهرتون چی کاره‌ست؟
‫نویسنده‌ست.
‫اونم از نوع بدش.
‫اون مردی که باهاشه کیه؟
‫اون مشاور ازدواجمونه.
‫باورم نمیشه.
‫خدای من، من چی کار کردم؟
‫من چی کار کردم؟
‫کین، آروم باش.
‫باید کمکم کنی دست و پاشو ببندیم.
‫من یه رئیس مافیای ‫آلبانیایی رو بیهوش کردم!
‫اون رئیس مافیا نیست، فروشنده اسلحه‌ست.
‫آهان، چه عالی! فقط فروشنده اسلحه‌ست.
‫هیس، صداتو بیار پایین.
‫کمکم کن دست و پاشو ببندیم.
‫زوئی؟
‫سوزی؟ ساعت چنده؟
‫چی یعنی ساعت چنده؟ خواب بودی؟
‫- آره. ‫- چطور تونستی بخوابی؟
‫دفعه پیش که زنگ زدم گفتم
‫می‌ترسم کین بخواد منو بکشه،
‫تو هم گفتی حق داری بترسی.
‫من نگفتم حق داری.
‫فقط پرسیدم خونه به اسم توئه یا نه.
‫آره زوئی، خونه به اسم منه.
‫- خانم. ‫- خب...
‫شوهر شما کینه؟
‫- صبر کن ببینم چی؟ ‫- کین، همونی که داریم دنبالش می‌کنیم.
‫- اون شوهرته؟ ‫- آره، بهت گفته بودم.
‫گفتی خطرناک نیست،
‫الان میگی می‌ترسی بکشدت.
‫باید بریم پلیس.
‫نه، نمی‌ریم پلیس.
‫صبر کن، تو تاکسی‌ام، ‫داشتم با راننده حرف می‌زدم.
‫نمی‌ریم پلیس، اون شوهرمه.
‫اوه، دارن حرکت می‌کنن.
‫آره، داریم دنبالشون می‌ریم.
‫- خانم؟ ‫- فقط دنبالشون برو.
‫کاری نکن، فقط از دور دنبالشون کن.
‫صبر کن، تنهام نذار...
‫حالا چی کار کنیم؟
‫- درباره چی چی کار کنیم؟ ‫- چسنا.
‫می‌دونم که چی کار نباید می‌کردیم،
‫اونم این بود که ولش کنیم همون‌جا.
‫سوزی، شلوغش نکن دیگه.
‫آره، «وقتی ازت خبری نشد، سوزی،
‫زنگ زدم به پلیس.»
‫زوئی، الان باید اینو بهم بگی،
‫نه اینکه «وقتی خبری ‫ازت نشد، یه چرت زدم!»
‫خب، حالا چی؟
‫- فعلاً با ما میاد. ‫- چی؟
‫فعلاً با ماست.
‫فعلاً با ماست؟
‫شما احمقا فکر کردین ‫دارین چی کار می‌کنین؟
‫- اوه، کولمیک. ‫- دارین منو می‌دزدین؟
‫بیدار شد. کولمیک، بیدار شد!
‫- خیلی خب، بزن کنار. ‫- یه بلایی سرتون میارم که پشیمون بشین...!
‫- خب، زنده‌ای که! ‫- زوئی...
‫یه خبریه.
‫بزن کنار، بزن کنار.
‫زوئی، بعداً بهت زنگ می‌زنم.
‫وای خدای من!
‫نه، کولمیک، بیدار شده، بیدار شده!
‫گوش کن.
‫نمی‌تونیم ولش کنیم بره.
‫حداقل نه اینجوری.
‫یعنی چی نمی‌تونیم ولش کنیم؟
‫- صداتو بیار پایین. ‫- چرا؟
‫بیدارش می‌کنی؟
‫نه، سرمو بردی.
‫خدای من، دستام...
‫- دستام می‌لرزه. ‫- آروم باش.
‫- دستام می‌لرزه. ‫- تا وقتی بفهمیم
‫چی کار کنیم، باید باهاش سر کنیم.
‫باشه؟ پس اینو قبول کن.
‫چی داری میگی؟ می‌خوای چی کار کنی؟
‫می‌خوای هر بار بیدار شد ‫دوباره بیهوشش کنی؟ این نقشته؟
‫فعلاً آره، همین نقشه‌ست.
‫باید کلروفرم بیشتری ‫پیدا کنیم و دهنشو ببندیم.
‫بیا بریم هتل تو.
‫اصلاً حرفش رو نزن.
‫می‌ریم خونه ایجنتت.
‫دیوونه شدی؟
‫نقشه‌این بود که ایجنتتو بدزدیم.
‫کولمیک، گیرمون می‌ندازن.
‫داریم با یه آلبانیایی نیمه‌بیهوش ‫تو صندلی عقب می‌چرخیم.
‫ولی هدف اصلی این ‫بود که ایجنتتو بدزدیم.
‫آره، خب، حالا این یکی رو گرفتیم.
‫ببین، ممکنه اوضاع از دستت در بره،
‫ولی نباید پنیک کنی. ‫باید طبق نقشه پیش بری.
‫ما کاری رو که شروع ‫کردیم تموم می‌کنیم، کین.
‫همیشه همینیم، کاری رو ‫که شروع کردیم تموم می‌کنیم.
‫خانم، منو به دردسر می‌ندازین.
‫نه، نگران نباش، به دردسر نمی‌افتی.
‫آخر شب یه انعام حسابی بهت میدم.
‫دارن حرکت می‌کنن، دنبالشون برو.
‫خیلی خب، تو برو بالا، اوضاع رو چک کن.
‫وقتی مطمئن شدی تنهاست،
‫بیهوشش کن، بعد چند دقیقه...
‫عمراً، نه.
‫من تنها نمیرم بیهوشش کنم.
‫- چسنا رو تنهایی بیهوش کردی. ‫- نه.
‫- کین، مسخره‌بازی درنیار. ‫- نه.
‫- کین، نمی‌تونیم ولش کنیم... ‫- نه!
‫- مثل بچه‌ها رفتار نکن. ‫- نه، نه، نه،
‫- باشه، صداتو بیار پایین. ‫- نه، نه، نه، نه،
‫- صداتو... بس کن! ‫- نه، نه، نه، نه!
‫- نه! نه! ‫- یه بار دیگه بگو
‫به خدا...
‫ببین، قضیه اینه.
‫نمی‌تونیم چسنا رو زیاد تنها بذاریم.
‫دارن دعوا می‌کنن یا...
‫به نظر میاد همین‌طوره.
‫تو قراره مشاور من باشی، نه؟
‫- می‌خوای منو بفرستی بالا ‫- گفتم میام بالا
‫- و تنهایی بیهوشش می‌کنم و ‫- بعد چند دقیقه میام کمک
‫- خودم برش می‌گردونم پایین ‫- میاریمش اینجا.
‫این که مشاوره نمیشه.
‫کجاش رو نمی‌فهمی؟
‫اگه الان با من نیای بالا،
‫من دیگه نیستم.
‫باشه.
‫ولی باید زود کار رو تموم کنیم.
‫اوکی.
‫خانم، فکر کنم شوهرتون تو یه ‫کارای خیلی غیرقانونی گیر اُفتاده.
‫اون یارو حالا مرده یا چی؟
‫آره، جریان چیه؟
‫کین. چی... صبر کن، این ‫وقت شب اینجا چی کار می‌کنی؟
‫- همه چی خوبه؟ ‫- تنهایی؟
‫آره.
‫این آقا کیه؟
‫سلام.
‫ما... قبلاً همدیگه رو دیدیم؟ من...
‫فکر نکنم.
‫باشه.
‫این چی بود الان؟
‫داری چی کار می‌کنی کین؟
‫بس کن. ول کن دیگه.
‫کین، چه مرگته؟
‫میشه... میشه جلوشو...
‫اوه لعنتی، کین.
‫ولم کن کین.
‫آخ، آخ، وایسا.
‫- آخ کین، بس کن... ‫- صبر کن، وایسا.
‫وایسا، وایسا، بس کن، بس کن.
‫لعنتی، ولم کن.
‫آخ کین.
‫بس کن دیگه کین! بس کن!
‫داری چه غلطی می‌کنی آخه؟
‫ لعنتی، مرد، نزن تو صورتم.
‫عوضی، ولم کن.
‫کون لقت!
‫ولم کن... آخ! آخ! ولم کن...
‫میرم از یه کم نزدیک‌تر ببینم.
‫فکر نکنم ایده خوبی باشه.
‫زود برمی‌گردم.
‫یا خدا.
‫خانم، من دیگه نمی‌تونم ‫این کارو ادامه بدم.
‫فقط آماده باش دنبالشون بری.
‫این آدما... دارن جنازه جمع می‌کنن.
‫جنازه نیستن.
‫فقط دارن آدم می‌دزدن.
‫«فقط دارن آدم می‌دزدن؟»
‫«فقط دارن...» شماها ‫چه جور آدمی هستین؟
‫فقط دنبالشون برو.
‫ببین، وقتی دوباره وایستادن،
‫می‌تونی بری، قول میدم.
‫- قول میدی؟ ‫- آره.
‫برو.
‫دوباره وایستادن.
‫من دیگه نمی‌مونم.
‫فقط... فقط یه کم دیگه صبر کن.
‫نه خانم، دیگه نمی‌تونم.
‫من دیگه بسمه.
‫این‌جوری نگام نکن.
‫ما با هم توافق کردیم.
‫باشه.
‫امشب منو ندیدی و ‫هیچ‌کدوم از اینا اتفاق نیاُفتاده.
‫- آره. ‫- هی، به من نگاه کن.
‫هیچ‌کدوم از اینا اتفاق نیاُفتاده.
‫اوضاع امنه.
‫خب، اول کدوم رو ببریم بالا؟
‫چسنا رو. اون خیلی وقته بیهوش بوده.
‫خاموشش کن.
‫کیرتوش، سوزیه.
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫نمی‌دونم، هول کردم.
‫سلام، کین هستم.
‫لطفاً پیام بذارید.
‫چی؟
‫گورباباش.
‫مواظب این یکی باش.
‫خیلی خب.
‫برو برو برو برو.
‫اینجا هتل آفار هستش.
‫ما می‌درخشیم تا شما بدرخشید.
‫چطور می‌تونم کمکتون کنم؟
‫بله سلام، می‌خواستم با ‫آقای کولمیک صحبت کنم.
‫کی، خانم؟
‫ایشون ساکن هتل شماست.
‫کولمیک.
‫آهان، همون یارو.
‫بله، اتاق ۱۲۳ هستن.
‫- خیلی خب. ‫- لطفاً پشت خط بمونید الان وصل می‌کنم.
‫باشه.
‫بله؟
‫سینگ، نه، نمی‌خوام کسی مزاحمم بشه.
‫لطفاً هیچ تماسی رو وصل نکن.
‫دارم می‌خوابم.
‫خانم، خودش گفت تماس رو وصل نکنم.
‫چی؟
‫چی میگی شما؟
‫ببینید، این مهمه. فکر ‫کنم شوهرم اونجاست.
‫یعنی چی؟
‫- خب؟ ‫- امشب خوب عمل کردی.
‫حالا با اینا چی کار کنیم؟
‫فکر کنم وقتشه بریم سراغ مرحله بعد...
‫- به سوزی چی بگم؟ ‫- هیچی.
‫بگو رفتی بیرون یه کم ‫هوا بخوری، گوشیت اُفتاد.
‫لعنتی، گوشیم رو پله‌هاست.
‫نه نه، کین، کین. بشین، آروم باش.
‫- باشه. ‫- بعداً گوشیت رو برمی‌داریم.
‫الان باید تمرکز کنیم
‫روی مهم‌ترین بخش درس امشبت.
‫و اون چیه؟
‫سلطه.
‫جانم؟
‫خانم، کاری از دستم برنمیاد.
‫فعلاً نمی‌خواد با کسی صحبت کنه.
‫🄰🄻🄸_🄼🄰🅂🅃🄴🅁
‫ولی چرا؟
‫چون فقط اینجوری می‌تونی بفهمی
‫چه نوع سلطه‌ای رو دوست داری داشته باشی.
‫این دیوونگیه.
‫باید بهم اعتماد کنی.
‫همون جوری که دوست داری سلطه ببینی،
‫دقیقاً همون جوری هم دوست ‫داری سلطه داشته باشی.
‫خب، حالا می‌خوای چی کار کنی؟
‫می‌خوای دستامو ببندی یا چی؟
‫آره، بعدم دهن‌بند می‌ذارم.
‫باید اون حس بی‌دفاع بودن رو تجربه کنی.
‫باید بفهمی اون آدم‌ها چی حس می‌کنن،
‫تا بدونی چطور و چی کار کنی
‫که اون حس رو به وجود بیاری.
‫این برای کتابت مهم نیست؟
‫اینکه قربانی‌ها چه حسی دارن؟
‫واقعاً لازمه این کار؟
‫- به من اعتماد کن. ‫- بهت اعتماد کنم؟
‫اگه باورش کنی، واقعی میشه.
‫دون کیشوت رو یادت باشه.
‫باید باور کنی تا واقعیت رو بسازی.
‫خوبی؟
‫اینجا هتل آفاره.
‫ما می‌درخشیم تا شما بدرخشید.
‫چطور می‌تونم کمکتون کنم؟
‫می‌خوام با اتاق ۱۲۳ صحبت کنم.
‫نه خانم، نمی‌تونم تماس ‫رو وصل کنم به اتاق ۱۲۳.
‫این موضوع مهمه.
‫درک می‌کنم خانم، ولی ایشون ‫نمی‌خوان با شما صحبت کنن.
‫جونش در خطره. وصل کن...
‫- باشه، باشه. ‫- وصل کن لطفاً.
‫یه لحظه پشت خط بمونید.
‫وصل می‌کنم.
‫فکر می‌کنی قبلاً حس تنهایی داشتی؟
‫نه.
‫هیچ‌وقت واقعاً تجربه‌ش نکردی.
‫ولی اون لحظه می‌فهمی
‫تو همون لحظه،
‫تو همون یک ثانیه، کاملاً تنهایی.
‫الو؟
‫کین؟
‫سوزی... اِ...
‫من پیش کولمیکم.
‫آره، آره، فهمیدم.
‫اِ...
‫چرا گوشیت میره روی پیغام‌گیر؟
‫انداختمش.
‫- خراب شد. ‫- باشه.
‫میای خونه؟
‫امشب نمی‌تونم بیام خونه،
‫عزیزم.
‫دیره. بی‌خبر رفتی.
‫می‌دونم، می‌دونم، ولی نمی‌تونم بیام.
‫- چرا؟ ‫- ببین، باید برم.
‫کین، صبر کن. کین.
‫کین.
‫صبر کن.
‫شروع کنیم؟
‫اَه، لعنت به این چسنا.
‫الان همه رو بیدار می‌کنه.
‫وای خدای من.
‫اینجا چه خبره؟
‫آروم باش، همه چی خوبه.
‫- این یارو این بلا رو سرت آورد؟ ‫- نه.
‫چیزی نیست.
‫لعنتی! بس کن دیگه!
‫- باشه، داد نزن. ‫- چه مرگته آخه؟
‫- فقط آروم باش. ‫- چطور آروم باشم
‫وقتی داریم هی مردم رو بیهوش می‌کنیم؟
‫این قراره تموم شه یا ‫نه؟ واقعاً تموم میشه؟
‫مجبور شدم این کار رو ‫کنم. وگرنه زنگ می‌زد پلیس.
‫نمی‌شد اول باهاش حرف بزنیم؟
‫نمیشه اول امتحانش کنیم، لطفاً؟
‫اول حرف، بعد بیهوشی.
‫شاید اگه با چسنا ‫حرف می‌زدیم، می‌فهمید.
‫چی می‌شد اول حرف ‫می‌زدیم بعد بیهوش می‌کردیم؟
‫اول حرف، بعد بیهوشی.
‫خب، من که چسنا رو بیهوش نکردم.
‫اون... اون...
‫گور بابات.
‫نمی‌دونم، امشب خیلی عجیب شدی.
‫یه نگاه عجیب تو چشات داری.
‫به نظر من که کلی چیز یاد گرفتی.
‫چی یاد گرفتم؟
‫بیهوش کردن مردم.
‫کین؟
‫سوزی؟
‫- اینجا چه خبره؟ ‫- هیچی.
‫هیچی، هیچی.
‫هیچی. نه، نه، نه، نه، نه، نه!
‫آه، داری چی کار می‌کنی؟
‫- داری چه غلطی می‌کنی آخه؟ ‫- لو رفتیم.
‫این سوزیه!
‫- جدی؟ ‫- آره، خود سوزیه.
‫چرا هی همه رو می‌زنی بیهوش می‌کنی؟
‫فکر کردم لو رفتیم. این ‫اینجا چی کار می‌کنه؟
‫من از کجا بدونم؟ شاید ‫اگه بیهوشش نکرده بودی
‫می‌تونستم ازش بپرسم.
‫- سوزی؟ ‫- خب من که نمی‌دونستم خودشه.
‫از کجا باید می‌دونستم؟
‫مثلاً می‌تونستی بپرسی، ‫نگاه کنی، حرف بزنی؟
‫یالا سوزی، بیدار شو.
‫- واقعاً نمی‌دونستم خودشه. ‫- بیدار شو سوزی.
‫- سوزی... ‫- چی؟
‫- لعنتی، چی شده؟ ‫- سوزی.
‫- چیزی نیست، آروم باش. نه، نه، نه. ‫- می‌خوای منو بکشی.
‫- معلومه که نه. نه، نه، نه، نه.
‫آروم باش، آروم باش.
‫همه‌ش اشتباه شده.
‫ببین، کولمیک اشتباهی بیهوشت کرد
‫چون فکر کرد یکی دیگه‌ای.
‫- خونه به اسم منه. ‫- چی؟
‫خونه؟ چی میگی؟
‫زوئی گفت... زوئی کجاست؟
‫- نه، اون اینجا نیست... زوئی؟ زوئی اینجا نیست. ‫- گوشی رو قطع کن.
‫- سوزی، آروم باش. آروم... ‫- گوشی رو قطع کن!
‫گوشی نه. آروم باش.
‫فقط من و کولمیک اینجاییم. ‫نمی‌دونم زوئی کجاست.
‫آروم باش.
‫- آخ. ‫- هیس.
‫- حالت خوبه. ‫- می‌خواستی منو بکشی؟
‫نه، معلومه که نه.
‫چی؟
‫- کتاب سم‌شناسی. ‫- سم‌شناسی؟
‫- کتاب سم... ‫- اون کتاب؟ فقط...
‫کولمیک اون کتاب رو داد بهم. ببین...
‫ببین، کولمیک رو که یادت هست، نه؟
‫آره، قضیه اینه که کولمیک...
‫کولمیک واقعاً مشاور ازدواج نیست.
‫چی؟
‫- مشاور ازدواج نیست؟ ‫- نه.
‫در واقع اون...
‫...قاتل زنجیره‌ای بازنشسته‌ست.
‫یه چی؟
‫یه قاتل زنجیره‌ای بازنشسته.
‫کولمیک داره کمکم می‌کنه کتاب بنویسم.
‫یادت میاد اون شبی که آوردمش خونه؟
‫یادت هست عزیزم؟ خب.
‫من نمی‌تونستم... چطور می‌تونستم...
‫نمی‌تونستم بگم یه قاتل ‫زنجیره‌ای آوردم خونه.
‫یه قاتل زنجیره‌ای بازنشسته.
‫دقیقاً.
‫پس نمی‌خواستی منو بکشی؟
‫نه، چرا باید همچین کاری کنم؟
‫چیزی نیست.
‫خوبی؟
‫وای خدایا، خیلی گیجم.
‫آره، می‌فهمم. گیج‌کننده‌ست.
‫- خیلی گیجم. ‫- خیلی گیج‌کننده‌ست.
‫کین.
‫جانم؟
‫- هیس. ‫- قضیه اینه...
‫خوبه.
‫فکر کردم واقعاً می‌خوای منو بکشی.
‫نه، من هیچ‌وقت همچین کاری نمی‌کنم.
‫باید یه چیزی بهت بگم.
‫چی؟
‫من چند بار سعی کردم بکشمِت.
‫چی؟
‫کِی؟ چی؟
‫یادته گفتم چراغ سبزه... خب...
‫یادته؟ اون موقع قرمز بود.
‫اوه... آره.
‫و اون بوی گاز، یادت میاد تو آشپزخونه؟
‫- اونا اینجان؟ تو خونه‌ان؟ ‫- چه گازی؟
‫- چی میگی؟ ‫- کی؟
‫- اون یارو و دیوید؟ ‫- سوزی، چی میگی آخه؟
‫چه گازی؟ چی میگی؟
‫تو از کجا از اونا خبر داری؟
‫تمام شب دنبالتون بودم.
‫- خب، نقشه‌تون چیه؟ ‫- اِ...
‫سوزی، واقعاً فکر می‌کنی نقشه‌ای هست؟
‫ببین، گوش بده بهم.
‫- پس واقعاً اینجان؟ ‫- هی، همه وایسید.
‫کولمیک داره کمکم می‌کنه کتاب بنویسم.
‫و آره، می‌دونم اوضاع از کنترل خارج شده
‫و یه کمم از دستمون در رفته
‫ولی داریم درستش می‌کنیم، ‫همه چی درست میشه.
‫فقط یه سوءتفاهم بزرگه.
‫یعنی شما اونا رو دزدیدین آوردین اینجا؟
‫خب نقشه‌تون چیه؟
‫می‌تونم ببینمشون؟
‫تو هیجان‌زده شدی.
‫- می‌تونم؟ ‫- چی رو می‌تونی؟
‫می‌تونم برم تو؟
‫نه.
‫نباید صورتتو ببینن.
‫می‌تونم اون اسلحه رو بردارم؟
‫آره، بفرما.
‫سوزی، اون قضیه گاز چی بود؟
‫پس هیچ‌وقت نمی‌خواستی منو بکشی؟
‫اون کتاب سم‌شناسی...
‫و تازه برام غذا هم درست کردی.
‫غذای مورد علاقه‌م.
‫به اینم فکر کردم با چاقو بزنمت.
‫چند بار.
‫ولی کین،
‫خیلی خوشحالم که هنوز زنده‌ای.
‫دهن‌بندشو بردار.
‫حالا خوب گوش کن و بعد من تکرار کن.
‫شما کی هستین؟
‫بهتره ندونی.
‫حالا بعد من تکرار کن.
‫من می‌دونم کجا زندگی می‌کنی.
‫چی؟
‫من می‌دونم کجا زندگی می‌کنی.
‫تکرار کن.
‫من می‌دونم کجا زندگی می‌کنی.
‫نه.
‫من می‌دونم تو کجا زندگی می‌کنی.
‫درست نمیگی.
‫عزیزم، می‌خوای چی بگه؟
‫می‌خواد بعدش تکرار کنه،
‫- ولی... ‫- واضحه که!
‫من دارم یه زبان عجیب حرف می‌زنم؟
‫داره بعدش تکرار می‌کنه.
‫من می‌دونم کجا زندگی می‌کنی.
‫- منم همینو دارم میگم که. ‫- اوه.
‫می‌دونم کجا... گرفتم، گرفتم.
‫می‌خواد تو بگی: «تو می‌دونی ‫من کجا زندگی می‌کنم.»
‫درسته، همین رو می‌خوای بگه، نه؟
‫من می‌دونم تو کجا زندگی می‌کنی. تکرار کن.
‫اوه نه، داری گریه می‌کنی؟
‫چرا گریه می‌کنی؟
‫خیلی گیجم.
‫- من روشن حرفمو نمیگم؟ ‫- عزیزم، عزیزم.
‫می‌خوای اون بگه «تو می‌دونی ‫من کجا زندگی می‌کنم؟»
‫آره. واضح نیست؟
‫راستش نه. منم یه کم گیج‌ شدم.
‫باید مستقیم‌تر بگی.
‫عزیزم، بلاخره یه اسلحه ‫به سمتش نشون گرفتی.
‫شما دوتا... با همید؟
‫چی؟
‫یعنی شما دوتا با همید؟
‫خب...
‫هستیم؟ آره، با همیم.
‫یه کم مشکلات زناشویی داریم الان.
‫ولی فکر کنم حل میشه.
‫کین.
‫حرفای منو برعکس بگو.
‫من می‌دونم تو کجا زندگی می‌کنی.
‫تو می‌دونی من کجا زندگی می‌کنم.
‫خوبه.
‫ما می‌دونیم تو کی هستی.
‫شما می‌دونین من کی‌ام.
‫اگه یه بار دیگه ببینمت،
‫یا اگه بری سراغ پلیس،
‫یا اگه حتی یه کلمه از اتفاقات امشب رو
‫به هر کسی بگی، حتی به خودت تو آینه،
‫یکی از ماها...
‫خب...
‫بهتره ندونی چی میشه.
‫می‌خوای همه‌ش رو تکرار کنم یا...؟
‫نه.
‫خیلی خب، بازش کنین.
‫آفرین.
‫خب کین، دقیقاً همین
‫چیزی بود که می‌خواستم بهت یاد بدم.
‫خب، بفرما.
‫سلام دیوید.
‫میشه لطفاً...؟
‫اوه سوزی، خدا رو شکر که اینجایی.
‫خدا رو شکر که اومدی.
‫فکر کنم یه سوءتفاهم شده.
‫اینا، فکر کنم...
‫- سوزی، بالاتر. ‫- واقعاً فکر کنم دیوونه شدن.
‫اوه، چه غلطی بود این؟
‫- چی شد؟ چرا... ‫- چی؟ چی کار می‌کنی...
‫- گفتی «شلیک کن.» ‫-وای خدای من.
‫من نگفتم «شلیک کن»، گفتم «بالاتر.»
‫- یعنی اسلحه رو بالاتر بگیر. ‫- آهان.
‫که بتونه تو لوله ‫اسلحه نگاه کنه و بیشتر بترسه.
‫- آره، فکر کردم گفتی «بزن» ‫- تو به سمت دیوید تیر زدی!
‫من به نظرتون شبیه ژنرال کاسترم؟
‫اگه می‌خواستم بزنی، ‫می‌گفتم «شلیک کن»، نه «بزن.»
‫- خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم. ‫- آره، تقصیر من بود، ببخشید.
‫از دست شما آماتورها.
‫من... من می‌کشمتون
‫و یه حالی اساسی به این زنت میدم!
‫- چی گفتی؟ ‫- صبر کن ببین چی میشه.
‫به زندگی‌ کیری‌تون یه کیر اساسی میزنم
‫از بیخ و بن!
‫هرزه‌ی احمق!
‫کاری می‌کنم از درد جیغ بزنی وقتی...
‫...دارم از کون می‌کنمت!
‫باشه.
‫نه! نه!
‫تو رو خدا! نه! نه!
‫خفه شو.
‫آ... باشه، باشه، ببخشید.
‫- ببخشید. ‫- باشه.
‫هی.
‫شما دوتا برین خونه، باشه؟
‫مطمئنم کلی حرف دارین با هم بزنین.
‫من همه چی رو درست می‌کنم، نگران نباشین.
‫بدش.
‫خب، برید. برید، برید، برید.
‫کین.
‫ترجمه و زیرنویس از: ‫Ali_Master ‫Tel:@Ali_master_ali
‫«داستان سطحی یک نویسنده که تصمیم گرفت ‫درباره اسلوونی ۴۰ هزار سال قبل میلاد بنویسد»
‫داستان تو اسلوونی می‌گذره
‫در ۴۰ هزار سال قبل از میلاد.
‫زمستونه و خیلی سرده.
‫هوموساپین‌ها دارن ‫از گرسنگی می‌میرن
‫برای همین رئیس قبیله پیشنهاد میده
‫برن به غار نئاندرتال‌های ‫نزدیک و بکشنشون.
‫اونا همه نئاندرتال‌ها رو می‌کشن ‫و جنازه‌هاشون رو میارن.
‫و وقتی می‌خوان بخورنشون،
‫یکی از زن‌های ‫هوموساپین مخالفت می‌کنه.
‫این زن بچه‌هاش رو از دست داده بوده.
‫رئیس قبیله از دستش حسابی عصبانی میشه
‫و از قبیله بیرونش می‌کنه.
‫ولی زمستون خیلی سردیه تو اسلوونی،
‫پس برای اینکه از سرما یخ نزنه،
‫زن میره تو همون غار ‫نئاندرتال‌ها پناه می‌گیره.
‫وقتی می‌خواد بخوابه،
‫یه صدایی از ته غار می‌شنوه.
‫نگاه می‌کنه و می‌بینه یه مرد ‫نئاندرتال دیگه زنده مونده.
‫یهو به هم حمله می‌کنن،
‫تا سر حد مرگ با هم می‌جنگن.
‫تمام شب با هم درگیرن تا جایی ‫که هردوشون از حال میرن،
‫و خوابشون می‌بره.
‫برای اینکه از سرما ‫نمیرن، تو بغل هم می‌خوابن.
‫ولی صبح که بیدار میشن
‫دوباره به هم حمله می‌کنن.
‫و شب که میشه، باز تو بغل هم می‌خوابن.
‫و روزها همین‌طور می‌گذره،
‫ولی هر شب آخرش باز تو بغل هم می‌خوابن.
‫پس آخرش خوشه؟
‫تنها چیز خوشش اینه که
‫آخر نداره.
‫امیدوارم لذت برده باشید.