Masowe protesty przed 16 ambasadami.
Prezydent musi zadzwonić do premiera i przeprosić.
Złamał umowę.
Tłum oblega dom twojej żony. To wygląda dobrze?
Roylin zaplanowała atak. Wynajęła Lenkova.
To miał powiedzieć Trowbridge.
Świat myśli, że Rayburn był w to uwikłany.
Rayburn był uwikłany.
Nigdy nie byłam w tym domu sama.
Gdy współpracujesz z małżonką,
odruchowo ją chronisz.
Kate jest moją drugą damą. Nie jest moją żoną.
- Trowbridge się z nami nie spotka. - Prosi Chiny o pomoc.
Prezydent musi zadzwonić do Nicola i przeprosić.
Chiny nie mogą zbliżyć się do tego okrętu. Na pokładzie jest Posejdon.
Posejdon może wywołać radioaktywne tsunami.
Prezydent musi zadzwonić.
Od kiedy to wie?
Callum.
Natknąłeś się na problem i wybrałeś rozwiązanie jednostronne.
Prosiłam o pomoc ludzi, którymi gardzisz.
Błagałam ich, żeby posprzątali twój bajzel.
Prezydent zadzwoniła do Nicola. Zaproponowała spotkanie na szczycie.
Zgodził się. Prezydent jest w drodze.
- Skończyłeś ze mną? - Nie wiem.
DYPLOMATKA
- Witamy w Chequers. - Dziękuję.
Dziękuję.
Dzień dobry.
- Witam. - Dziękuję.
Dzień dobry.
Miło panią widzieć.
Dwa klucze, gdyby był potrzebny drugi pokój.
- Drzwi w przedsionku. - Dzięki.
Miłego pobytu.
Powiedziałem, że boli mnie gardło.
Jeśli się rozchoruję, przyda się drugi pokój, żeby cię nie zarazić.
Nie musiałeś.
Wolę uniknąć nieprzespanych nocy
i zatruwania atmosfery złością.
Dobrze.
Ze względu też na Calluma.
- Tak. - Też tu jest.
Nie zaprosiłam go.
- Wiem. - Jest w delegacji brytyjskiej.
Jego rolą jest nakreślenie sytuacji z okrętem.
Poza tym masz wolny pokój.
- Myślisz, że go tu przemycę? - Tak.
O co ci chodzi?
- Unikam niezręczności. - Nieudolnie.
Ten facet należy teraz do twojego życia i pewnie pozostanie na jakiś czas.
- Chcę mieć to z głowy. - Czy ty kłamiesz?
Jesteś suką.
- Przepraszam. - Wredna suka.
- Ale to dziwne. - Nie, takie jest życie.
Nie będę bzykać się z kochankiem w pokoju wynajętym przez męża.
„Dziękuję”. „Proszę”.
„Widzę, że bardzo się starasz, Hal. Jestem wdzięczna.
To niełatwe”.
- Dziękuję. - Proszę.
- To niełatwe. - Owszem.
Spójrz.
- Spójrz. Gracie. - Co?
Podejdź tu, fizycznie.
- Chryste. - Idę.
Całe to napięcie.
Będziesz w szoku.
Pokaż.
Co to?
Od twojej mamy. Jakiś blog.
„Prezydent i jej przystojniak”?
Byłem taki młody i przystojny.
Wyglądaliśmy przesłodko.
Wyglądałaś jak dziewczę.
Moja dziewczęca panna młoda.
Dwadzieścia sześć lat to nie dziecko.
Nie, gorąca dwudziestka. Nadal nią jesteś.
Przestań, łaskoczesz.
Niezła fryzura.
O Boże.
Jak świeża focaccia.
Przestań, Boże! Jesteś niemożliwy.
Przeciwnie, mam duże możliwości.
Zostaniesz ukarany za to zachowanie.
- Czy wszystko w porządku? - Co?
Wchodzimy.
Nie, Jun! Nic nam nie jest.
- Wszystko gra. - Przepraszam.
Po małżeńsku.
- Czysto. - Za zgodą.
Ja pierdolę.
Było fajnie, ale to podejrzenie…
że cię napastuję, zepsuło nastrój.
Powinien odróżniać śmiech od wzywania pomocy.
- Spędza ze mną dużo czasu. - Tak.
Co?
Rzadko to robisz, odkąd jesteś większą szychą.
Co?
Śmiejesz się.
Nieprawda.
- Okropne. - To nic.
Masz poważne stanowisko.
Nadal bywam radosna.
Mniej.
- Przykre słowa. - I jeszcze ten, jak mu tam.
- Kto? - Wiceprezydent.
Chyba się nim zachwycasz.
- Co to ma znaczyć? - Że cię zachwyca.
Nic w tym złego.
Uśmiecham się przy nim.
Warto okazywać sympatię, żeby docenić czyjąś pracę.
Owszem.
Rayburn patrzył wilkiem, gdy tylko przestąpiłam próg.
Choć mnie lubił.
Niefajnie.
Chwaleni ludzie lepiej pracują.
Hal się zaharuje przez te twoje pochwały.
Chcesz coś powiedzieć?
Dlaczego oboje tu jesteście?
Czy ktoś nie powinien być w Waszyngtonie?
Albo chociaż na terytorium kraju?
- Nie lataliśmy z Rayburnami. - Bzdura.
Za granicę?
Hal ma dobre relacje z panem dworu.
I jest tu jego żona.
Nie wypada, żebym spotkała się z nią bez niego.
Tego byśmy nie chcieli.
Potrzebujesz zajęcia?
Jak spędzisz pięć godzin?
Rozpisali mi cały plan wizyty.
W tym zwiedzanie Domu Kamelii.
Odwiedzę każde miejsce i posiadłość,
gdzie Winston Churchill stawiał kloca.
- Nie musiałeś tu być. - Prosili.
Znajdź sobie zajęcie. Zachowujesz się tak, gdy się nudzisz.
- Jak? - Nie jestem twoim drapakiem.
Idź na spacer.
Energiczniej.
Woda może być?
Tak.
A nie?
Może być. Nie pijemy wody z Rosjanami.
- Może być zatruta? - Czasem pijemy.
My nie zatruliśmy.
Z pewnością.
Zabrać wodę?
Niech zostanie.
Jedna z flag…
- Jest krzywo? - Owszem.
Znajdę inną.
Zachowałem się jak dupek.
Świętoszkowaty głupi wał.
To moja wina.
Może gdybyś zatruła moją wodę.
Poruszyłeś poważny problem.
Granice są zdrowe.
- To, że nie mogę cię dotknąć… - Zakrawa na tortury.
- Gotowi? - Prawie.
Gdy zaczną, może pani przyjść do Domu Kamelii?
- Po co? - Do zdjęcia z małżonkami.
Za godzinę pozostała trójka zakończy zwiedzanie.
Oglądają kwiaty, panią proszę jedynie o zdjęcie.
Którzy to?
Lydia, Todd oraz…
Szlag, ciągle zapominam jej imię.
Dennisona…
Dennisona?
- Partnerka, przyjaciółka? - Zaprosił ją?
Spotykają się od pięciu minut.
- Zaprosił. - To tak poważne?
Zapewne.
Jest w ciąży?
Nie pytałem.
- Po co by ją zapraszał? - Z sympatii?
Już czas.
- Zaufała mi pani. - Tak.
Po długim okresie zwodzenia.
Dopiero gdy Rosjanie panią zmusili.
Mimo wszystko ufała pani, że zachowam to dla siebie,
a ja…
Nie zachował pan.
Nie zachowałem.
Na pewno zyskał pan popularność w mediach.
Zgadza się.
Poznałem smak zdrady. Nie życzyłem pani tego.
Zawinił pani poprzednik.
Niestety byliśmy w moim domu, jego już nie było.
Jednak to konsekwencje jego działań.
Nie pani.
Nie ponoszę odpowiedzialności za mojego poprzednika.
Ale bardzo żałuję konsekwencji.
Zginęło 41 młodych mężczyzn i kobiet.
Tak, to była ogromna tragedia.
Ale nie pozwolę na katastrofalne skutki.
Wszystko leży w naszej gestii.
Stany Zjednoczone otrzymały potwierdzone informacje od tajnego źródła.
Na waszych wodach utknął uszkodzony rosyjski okręt podwodny Sarov.
Wiem o tym.
Wiemy też, że przenosił broń o nazwie Posejdon.
To podwodny dron zasilany małym reaktorem jądrowym.
Przenosi głowicę nuklearną,
która może spowodować skażenie ogromnego obszaru.
Wiem, jak działa.
Posejdon to rosyjskie narzędzie propagandy,
które ma na celu nas zastraszyć.
Widzę, że już działa.
Też tak uważałam. Niestety to prawda.
Znajduje się 12 mil morskich od waszego północno-wschodniego wybrzeża.
Jeśli pozwolicie Chińczykom wydobyć okręt,
wręczycie im broń zagłady.
Z każdą sekundą rośnie ryzyko
skażenia promieniotwórczego i rosyjskiej ingerencji.
Macie trudną sytuację.
Stany Zjednoczone chcą pomóc.
Skurwysyn.
Dzień dobry!
- Pani ambasador. - Jak pięknie!
- Witamy. - Miło, że pani dołączyła.
- Sporo tu piękna. - Przepraszam za spóźnienie.
- To nic. - Zaganiałam koty. Cześć.
Miło znów cię widzieć.
Wzajemnie.
- Już się poznałyśmy. - Oczywiście, pamiętam.
Miło znów cię widzieć.
- Robimy zdjęcia? - Tak.
Proszę ustawić się razem.
Dobrze.
Mogę panią prosić na chwilę? To pilne.
Przepraszam.
- Wyszedł? - Posłuchaj mnie.
Chciałam słuchać, gdy dzwoniłam 83 razy.
Powiedziała, że Posejdon utknął na naszych wodach.
Tak.
Myśli, że ona kłamie.
Co?
Kłamię?
Przeleciała Atlantyk, żeby kłamać?
O podwodnym Czarnobylu?
Pogrywa. Dobrze wie, że nie kłamię.
Nie sądzę.
Przyznaliśmy się do kłamstwa o lotniskowcu.
- Nasze słowo jest… - Gówno warte.
Będzie gadał z Chinami?
Nie wiem.
Posejdon mógłby zatopić Tajwan. Czy to do niego dociera?
Jeśli nie wierzy, musimy go przekonać.
Wezwijmy szefową placówki.
Może uwierzy komuś innemu.
Uwierzy komukolwiek innemu.
- Eidrze? To powinien być facet. - Na przykład ty?
Premier źle znosi wysokie tony.
Nie krytykuję. Mówię, jak jest.
- Mogę wyjść na chwilę? - Tak.
Poproś szefową placówki. Niech poćwiczy niski ton.
Wcale nie pogrywa, prawda?
Raczej nie.
Możesz mu wyjaśnić?
Tak, ale nie wyjaśnię, skąd wiem.
- Mógłbyś. - Powiedzieć o źródle?
Żadne z nas tego nie chce, ale…
Mam wyznać, że poleciałem z tym do Amerykanów,
bo sądziłem, że nie mogę mu zaufać?
Zostanę osądzony jako rosyjski agent.
- Bez przesady. - Mój człowiek zginie. Jego rodzina też.
Możemy ich wyciągnąć?
Sprowadzić ich do kraju, gdzie przypadkiem wypadną z okna?
Masz rację. Wybacz, to zły pomysł.
Chcesz, żebym to zrobił?
Nie chcę, ale nie mogę ignorować tej możliwości.
Trowbridge nie wierzy w tę broń.
Wyjaśniłbyś, że istnieje.
To pomysł Hala?
Nie.
Świetny sposób, żeby mnie usunąć.
- Nie. Nie jest bydlakiem. - Ale byłby do tego zdolny.
Poświęciłby karierę w dobie kryzysu.
Pomińmy kwestie osobiste.
- To strategiczny krok. - On by to zrobił.
- Chryste. - Bez wahania.
Tak, zrobiłby to.
Wasza delegacja wolałaby odwołać dzisiejszą kolację.
Moja wolałaby, żebyście znieśli dyskomfort kolacji
z ludźmi, których nie szanujecie, żeby nie informować prasy,
że daliśmy ciała na samym wstępie.
- Żółta? - Ani słowa.
Nie uprzedzono mnie o drugim kolorze.
Powinniśmy odmówić.
- Dobry wieczór. - To ona, jego dziewczyna.
- Cześć! - Dobry wieczór.
Przedstawiam Themę Aseidu.
Miło mi.
Dennison. Themę Aseidu-Dennison.
- Co? - My…
Pobraliśmy się.
- Gratulacje! - Dziękuję.
- Mogę uściskać? - Tak.
Gratulacje. Nie powiedziałeś.
- Właśnie mówię. - Gratuluję, pani Dennison.
- Aseidu-Dennison. - Tak zdecydowaliśmy.
- W rzeczy samej. - Coś podpisałam.
To stało się bardzo szybko.
- Zabawna. - Aranżowany ożenek.
Naprawdę?
- Nie. - Nie.
Ponoć ten dzień był wielką porażką.
- Szybko się zaprzyjaźnimy. - Kocham ją.
Ja też.
Oto oni.
Dobry wieczór, drodzy państwo.
Wyglądacie przepięknie.
Pani prezydent, drodzy państwo.
Premier i pani Trowbridge pragną zaprosić państwa do stołu.
Nie chcielibyśmy, żeby czekali.
Dlaczego wyszedł?
Trowbridge.
Powiedzieliśmy mu, że broń z rosyjskiego okrętu
byłaby niebezpieczna w rękach Chin.
Sądzi, że zmyślamy.
To brzmi, jakby był głupi.
Uwierzyłabyś nam na jego miejscu?
Po tym, jak Rayburn nakłonił ich do ataku na własny kraj?
Uwierzyłabym.
Wiedziałaś, że to zrobił?
Po czasie.
I mogłaś dalej z nim pracować?
Było ciężko.
Ale zostałaś. Kiedy się dowiedziałaś?
- Przed atakiem na okręt? - Nie.
Ale zanim zmarł?
Gdy rozmawiałaś z moją matką…
Gdy byłem w szpitalu, zadzwoniłaś do mojej mamy.
Bombę w aucie podłożyli ludzie Roylin.
Gdy dzwoniłaś do mojej mamy, wiedziałaś, że to wina prezydenta?
Tak.
Powiedziałbyś coś?
Gdybyś wiedział o katastrofie geostrategicznej,
powiedziałbyś?
„Wiem, że nie jesteś upoważniona,
ale powiem ci, bo się przyjaźnimy”.
- Nie. - Więc czego oczekujesz?
Nie wiem.
A może tak.
Kiedyś tak postępowałaś. Nie ze względu na przyjaźń.
Dlatego że byłem osobą godną zaufania.
Tak, a potem się ulotniłeś.
A co ty na to?
„Ty nie odchodzisz, Stewie, tylko walczysz na innym froncie”.
To nie była prawda.
Upiornie tu.
- Mam wyjść? - Przydałoby się.
Nie wiem, ty mi powiedz.
Źle to znosi.
Poświęcił wiele lat Rayburnowi.
Wcale nie.
Poświęcił swoje lata Amerykanom.
- Oprowadziliście ich? - Ralph się tym zajął.
Dom Kamelii był zachwycający.
- Naprawdę? - Czarujący.
A pani? Nie była pani oczarowana?
Ominęło mnie zwiedzanie.
- Okazało się, że nie jest małżonką. - Nie?
- Jestem, ale czasami… - Nie.
Małżonka i nie małżonka.
Żona Heisenberga.
- Schrödingera. - Mniejsza o to.
- Słucham? - Ten kot?
- Tak. - Właśnie.
Przepraszam, skąd ten kot?
Zasada nieoznaczoności Heisenberga. Kot jest żywy i martwy jednocześnie.
Heisenberg stworzył zasadę nieoznaczoności.
Nie mamy pewności, czy kot Schrödingera żyje, czy nie,
ale wiemy, że to kot Schrödingera.
Jeśli o to chodziło, to ona jest…
żoną Schrödingera.
- Jesteś ambasadorką i małżonką. - Zrozumiałam.
Może zacznijmy od początku.
Był pan fizykiem?
- Czy byłem? - Jest biologiem.
Pyta pani o specjalizację czy czas gramatyczny?
- Pytam o tę niepewność. - I wracamy do kota.
Pani Trowbridge chyba wie, że zrobiłem sobie wolne,
więc moja kariera jest żywa i martwa jednocześnie.
Jak Sojusz Północnoatlantycki.
Żałuję, że przegapiłam zwiedzanie Domu Kamelii.
Przy takim tempie rozmów zdąży pani.
Dobrze zaczęliśmy. Oby tak dalej.
To już 250 lat. Oby nie czekał nas gorzki koniec.
Na pewno wszyscy się starają, bierzmy przykład.
- Ależ biorę. Staram się jak mogę. - No właśnie.
Słyszę to, gdy myśli, że się nie staram.
Tak właśnie wyglądam, gdy się staram.
- Otóż to. - Mogło być gorzej.
- Pewnie. - Wiem o tym.
- Ale cieszcie się małżeństwem. - Wiemy, że czekają nas wyboje.
Ile minęło od ślubu?
- Cztery tygodnie. - Cicha, skromna ceremonia.
Oboje jesteśmy rozwodnikami, woleliśmy uniknąć rozgłosu.
- Tak? - Możecie wyprawić wesele.
- Nasze było miesiące po ślubie. - Nie chcieli rozgłosu.
Też tak mówiłaś, a świetnie się bawiłaś.
Zabawa była przednia.
- To rodzinny dom? - Nie.
Nie, premiera. Do goszczenia dygnitarzy.
Amerykanie nie kupiliby nam takiej rezydencji.
Ale ma pani posiadłość nad morzem.
Proszę wybaczyć, muszę wyjść na chwilę.
Podczas wojny był tu szpital.
Naprawdę?
Porozmawiam z nim.
Powiem, że od Rosjan wiem o Posejdonie.
Callum, nie musisz.
Muszę, oboje to wiemy. Zachowałem się…
Wcale nie.
Chwilę mi zajęło, żeby to pojąć.
Zrobimy wszystko, żeby chronić twoje źródło.
I ciebie.
Wiem.
To nie było szastanie środkami, tylko prezent.
- Dar od króla? - Od obywatelki.
Od arystokratki?
Kim ona była?
- Ta kobieta. Pamiętasz? - Tak.
Callum wyzna, że jest źródłem.
Była Amerykanką.
- Naprawdę? Nie wiedziałam. - Córka nowojorskiego bankiera.
- Tego nam trzeba. - Nie.
- Nie trzeba. - Omówimy to później.
- Stanowcze nie. Rozumiesz? - Tak.
Amerykanie stale się dotykają.
Klucz do udanego małżeństwa.
- Wybaczcie brak manier. - Rozłąka jest kluczem.
- Żyją na różnych kontynentach. - Tak.
Mianuję cię ambasadorem Mołdawii, będę bardzo tęsknić.
To zniewaga?
Mołdawia ma skomplikowaną sytuację.
Wcale nie.
- Brazylia. - Ambitnie.
Nie poradziłbym sobie?
Biały Dom nie skomentuje.
Dziękuję.
Też wyślę cię za granicę. Może Nepal?
- Bo zimno i daleko? - O tym nie pomyślałem.
Nie przestrzegają żadnych granic. Są dla siebie niemili.
Callum przekazuje nam informacje
z Wielkiej Brytanii, z którą mamy kryzys, i jeszcze z Rosji.
- A ty chcesz go poświęcić? - To kompromis.
Nie jestem zachwycona, ani on, ale innej opcji nie mamy.
Tobie się to podoba.
Gdy tylko ci powiedział,
byłaś tak poruszona szlachetnym poświęceniem, że padłaś na kolana
przed jego fiutem idącym na ścięcie.
- Wiesz co? - Co?
- Przepraszam.
Fiut idący na ścięcie… to zabawne.
Wcale nie. Kate, czemu nie możesz być szczęśliwa?
Z nim jesteś.
Nie widzisz, że próbuję to zachować?
Wkurwia mnie, że tego nie dostrzegasz.
Jestem wdzięczna.
- Nie jesteś. - Naprawdę.
- Wiem, że się starasz. - To bądź szczęśliwa.
To nie był jego pomysł, więc żadnego loda dla męczennika.
Ty go poprosiłaś?
Tak.
- Rzucasz go wilkom. - To wymyśl coś lepszego.
- Co ty nie powiesz. - Właśnie.
- Dlatego wymyśliłam to. - Wymyśl coś innego.
Wyślijcie okręt podwodny, żeby zrobił zdjęcia.
Mamy jeden u wybrzeży Niemiec.
Gdy wyda pani rozkaz,
dotrze do rosyjskiego okrętu w trzy godziny.
Tylko po zdjęcia?
Okręt podwodny przenoszący Posejdona będzie miał zmodyfikowany kadłub.
Wygląda inaczej.
To 20 km od wybrzeży Wielkiej Brytanii.
Nie możemy wysłać okrętu na ich wody terytorialne bez pozwolenia.
Myślę, że raczej się nie zgodzą.
Dowiedzą się dopiero, gdy pokażemy im zdjęcia.
Bardziej będą zaniepokojeni bronią zagłady.
Albo Nicol nadal zachowa się
jak rozwydrzony bachor z obsranymi gaciami
i uzna to za akt wojny.
Nie będę pierwszą po Madisonie, która poszła na wojnę z Brytolami.
Myślę, że jest sposób, który ci się spodoba.
Uciekasz?
Nie, nie chciałam przeszkadzać.
Nie przeszkadzasz.
- Wszystko gra? - Tak.
Wyszedłem na spacer.
Chyba mamy sposób, żeby powrócić na właściwe tory.
Naprawdę?
Hal próbuje przekonać prezydent.
Czasem jedno z nas radzi sobie lepiej.
Bywamy trudni.
Ja chrapię.
Thema.
Nie może zasnąć przy takim hałasie.
- To trudne. - Niekoniecznie.
Daję jej chwilę, przychodzę, gdy już śpi.
Żaden problem.
Na pewno przywyknie.
Wyglądacie razem…
- Nadal… - Poznajemy się?
Może nie, ale…
To było…
- Szybkie. - Nie zauważyłam.
Jest wspaniała.
Ja…
Cieszę się twoim szczęściem.
Nie musisz aż tak bardzo.
Ty i Hal znakomicie się uzupełniacie.
Marzenie każdej dziewczynki.
Ostatnio wydajesz się…
mniej spięta.
- A może źle to odczytuję. - Poważnie?
Nicol nazwał was wzorem małżeńskiej sielanki.
Dalekie od rzeczywistości.
Sam nie wiem. Dlatego też ja i Thema…
O Boże.
W pozytywnym znaczeniu.
Rzuciłam się na ciebie i poczułeś,
że chciałbyś pokochać lepszą kobietę?
Mówię poważnie.
Poruszyły mnie twoje kłopoty małżeńskie.
Miałaś poważne wątpliwości.
Byłaś świadoma innych uczuć.
Ale dałaś wam szansę.
Kawał dobrej roboty.
Thema i ja byliśmy blisko, zanim poznałem żonę.
Nie było idealnie.
Później poznałeś żonę, która była idealna.
Moja żona się zabiła.
Ideał to ułuda.
Gdy o tym mówię, ludzie zamierają.
To nie tak.
Bardzo mi przykro.
Pora na mnie.
Miej cierpliwość dla siebie.
I dla Hala.
Zgodziła się.
Powinnaś zaczekać, aż pozwolę ci wejść.
Myślisz o odejściu?
- Nie. - Billie mówi, że odchodzisz.
Jebać ją.
Nie wiem.
Nie wiem, czy mogę pracować dla tych ludzi.
Przez Rayburna zginęło 40 brytyjskich żołnierzy.
Nie wiem, czy chcę to firmować.
Sprzedajemy bajeczkę, w którą przestaję wierzyć.
„Rozpowszechniamy pokój i demokrację”. Gówno prawda.
Jeśli jednak zdecydujesz,
jaki podasz powód?
Po prostu.
Forma protestu?
Może.
Nie udawaj, że to szaleństwo.
Billie kazała mi wynająć prawnika.
Na początek przeanalizuj konsekwencje.
Wynajmiesz prawnika.
Będziesz PR-owym problemem dla administracji.
Oni już są gotowi, mają 1800 prawników.
Utopią twojego w papierach. Rachunki będą się mnożyć jak rak.
Będziesz szukał nowej pracy, pojawią się opcje,
ale nagle znikną bez powodu.
Będziesz prosił bliskich o pieniądze.
Ale wszyscy będą unikać z tobą kontaktów.
A na pewno nie pożyczą ci forsy.
Boisz się, że będę cię prosił?
- Skąd weźmiesz ubezpieczenie zdrowotne? - Nie będę potrzebował.
- Zabiję się. - Nie żartuj. Tak bywa.
- Wcale nie. - Chcesz listę nazwisk?
Jeśli mam zostać, powiedz.
Nie o to mi chodzi.
Chcesz, żebym został?
Tak.
„Chcę, żebyś został”.
Nie chcę, żebyś przekreślił karierę.
„Chcę, żebyś został”.
Gdy kraj jest rozjebany, dobrzy ludzie nie mogą odchodzić.
To zły moment.
„Chcę, żebyś został”.
Chcę, żebyś został.
O co chodziło?
- O nic? - O nic.
Masz czerwoną twarz.
Siedzieliśmy przy kominku w pokoju delegacji,
bo było zimno.
- Kto siedział? - Rany boskie.
Billie?
Myślisz, że Carolyn Rayburn suszyła mężowi głowę
z powodu jego relacji z wiceprezydent?
Tak myślę.
Masz ciasny i nieciekawy umysł.
Dlaczego musi z tobą gadać w środku nocy przy kominku w zimnym zamku?
Doprawdy wolałabym mieć gorący romans.
Niestety tylko pracowaliśmy. Nie pierwszy i nie ostatni raz.
Na szczęście mogę liczyć na mojego wiceprezydenta.
Nigdy bym się tego nie spodziewała.
Gdy zaszywamy się w ciemnym kącie,
szukamy sposobów, by utrzymać świat w jednym kawałku.
Tak trudno to sobie wyobrazić?
Nie.
Dlaczego więc taki jesteś?
Według Lydii Trowbridge
przez to, że jestem mało znaczącym małżonkiem
z żoną supernową.
Lydia to szmata.
Nie musisz mówić premierowi.
- Znaleźliśmy sposób. - Jaki?
Jest trudny, niełatwo go sprzedać. Ale Hal namówił prezydent.
Ja pierdolę, nie chciałem tego.
Wybacz, że prosiłam, żebyś poświęcił karierę.
To miało sens. Ale dobrze, że nie musiałem.
Też się cieszę.
Przepraszam, chciałabym.
Muszę tam wrócić i pomóc im to zaplanować.
Delegacja nadal obraduje?
- To jest… - Tak.
- Skąd je macie? - Też mamy podwodne drony.
Nie przenoszą głowic, ale mają kamery.
Wysłaliśmy drona, żeby zrobił zdjęcia.
Oto wszelkie dowody, żeby donieść na mnie ONZ-etowi.
Chciałam pomóc,
więc wysłałam wojskowy sprzęt podwodny na wasze wody terytorialne.
Można to nazwać aktem wojny.
Ryzykuję w nadziei, że zostanie to uznane za gest szczerości i skruchy.
Zaufanie między narodami zostało naruszone.
Z naszej winy, nie waszej.
Chcemy jak najszybciej wysłać naszych, żeby się tym zajęli.
Nie.
Dziękuję za szczodrą propozycję, ale nie.
Zagranie odmową działa tylko raz.
To już trzecie.
Na pewnym etapie należy zaakceptować propozycję USA
albo ponieść konsekwencje.
Życzę powodzenia.
- Jeśli to naprawdę Posejdon… - Jeśli?
Przyznawanie się do kolejnych podstępów
nie budzi naszego zaufania.
Mam zezwolić na działania? Zgarnęlibyście tę broń.
Chcecie dać Posejdona Chinom. Zostaniecie ich ulubionym wasalem.
Pokażmy zdjęcia wywiadowi.
Ustalą ich autentyczność.
Jeśli są prawdziwe, Rosjanie będą go szukać.
Kopuła Runit.
Wasze wody będą skażone przez wiele lat.
- Zrób to. - Ty. Lubi cię, mnie nie ufa.
Błagam. Darujmy sobie abstrakcje.
Nie oddam broni zagłady supermocarstwu bez nadzoru,
które nawet nie stwarza pozorów demokracji.
Pozorów?
Zalejcie to betonem na dnie oceanu.
Jak Runit na wyspach Marshalla. Okręt, broń, wszystko.
Ma pan rację. Nie można nam ufać.
Daj jej chwilę.
Nikt nie może władać taką bronią i udawać, że jest demokracją.
To grozi zagładą.
Nikt nie powinien jej mieć. Ani Rosja, ani Chiny, ani wy, ani my.
Pogrzebcie ją, niech gnije na dnie.
Departament Obrony zechce przewodzić tej misji.
Wszystkich to przeraża. Niech Ganon się tym zajmie.
- Co chwilę wspominasz o Ganonie. - Taka jego rola.
Przepraszam.
Co tam?
Chcę pomówić z Billie.
Zastanawiałam się.
Czy w samolocie znajdzie się miejsce,
gdybym chciała wrócić do Waszyngtonu?
Oczywiście.
Chcę wszystkiego dopilnować,
zanim ustalę
harmonogram z Brytyjczykami.
To nawet dobrze. Dodam cię do listy pasażerów.
Wracasz po dobie?
Panowie.
Ja…
Bardzo cię przepraszam.
Musisz mi wybaczyć.
- Nie. - Musisz mnie przyjąć.
Tak mi przykro.
Bardzo przepraszam.
Jestem tutaj.
Jesteśmy razem.
Zrobimy zdjęcia, ale mamy opóźnienie.
Prezydent ma rozmowę telefoniczną, więc premier też?
- Ktoś wam powiedział. - Cztery osoby.
Przyspieszę to.
- Golenie i strzyżenie… - Dwóch się bawi
Lubię laskę…
Z małymi cyckami
Wszyscy gdzieś dzwonią.
- Możemy porozmawiać? - Jasne.
Będę na zewnątrz.
Dobrze, że jesteś.
Wracam do Waszyngtonu na jakiś czas.
- Upewnię się, że wszystko gra. - Rosjanie znaleźli okręt.
- Co? - Zabrali jebaną broń.
Posejdon zniknął.
To pewne?
Poziom promieniowania wokół okrętu spadł o 62%.
Dwa obiekty generują tam promieniowanie.
Napęd jądrowy okrętu i torpeda.
Spadek promieniowania o 60% może oznaczać tylko, że…
Jedno z dwojga zniknęło.
Może się mylę i czujniki się zjebały.
Obym się mylił. Muszę być pewien, zanim powiem Nicolowi.
- W Waszyngtonie mogłabyś… - Oczywiście.
Wiesz, że nie przepadam za wywiadem wojskowym.
Tak?
- To nie jest konieczne. - Ależ jest. Docenicie.
Pani ambasador, jest pani w kadrze nowożeńców.
- Przepraszam. - Drobiazg.
Znów mrugnęliście. Jeszcze raz.
- Jak to przyjął? - Rosja znalazła okręt.
- Co? - Zabrali broń.
Tutaj też nas pospieszają, żeby później czekać?
Gdzie prezydent?
Kurde, nie wiem.
Mamy postęp.
Dzień dobry. Jak się macie?
Proszę pani.
Dobrze im razem, co?
Nie byłem pewien, czy się dopasują.
Była pewna, że go znienawidzi.
Próżne obawy.
Nie przeszkadza ci to?
Co?
Że mają niezwykle produktywną współpracę.
Nie.
A tobie?
Nie.
- Spytałem ją o to. - Naprawdę?
Zapewniła, że to nic intymnego.
Jedynie snucie planów dominacji nad światem.
Oto on, bohater dnia.
Przepraszam za zwłokę.
- To chyba moja wina. - Ależ moja.
Proszę zamknąć drzwi za premierem.
Przodem do obiektywu.
Wspaniale.
Zabraliście go?
- Co? - Posejdona nie było na okręcie.
Rosjanie go przejęli? Czy wy dwoje?
Czemu Grace powiedziała, że wysłała drona?
Wysłała okręt klasy Ohio, żeby przejąć Posejdona.
Przestań.
Uknuliście to zeszłej nocy.
- Chodziło o nią czy o mnie? - Pogadamy w samolocie.
- Chce, żebyś w to weszła. - Już w tym siedzę.
Wykorzystałeś mnie, żeby wcisnąć kit premierowi.
Gdy Brytyjczycy się dowiedzą, uznają to za akt wojny.
- Rosjanie też. - Nie dowiedzą się.
- Uznają, że Brytole go mają. - Nie.
Jeśli stwierdzą, że Brytyjczycy ukradli broń,
zaatakują Wielką Brytanię.
Panie wiceprezydencie.
Kate. Nikomu nie powiesz.
Proszę pana.
Wszystko gra?
Niezupełnie.
W jakim sensie?
Ona wie.
W stronę obiektywu.
Wszyscy razem.
Może uśmiech? Wszystko wybaczone.
Nie ma się czym martwić, co?
Doskonale.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk