PRZETRWAJĄ PUSZYŚCI
Nie wiem, jak ta kulka pozostaje wilgotna, ale tak jest.
- Dzięki. - Ty pierwsza mnie o to pytasz.
Wiesz, co lubię w byciu mężatką?
Posiadanie męża.
O rany. Czemu na wszystkich zdjęciach Jade się całuje?
Jest napalona.
Mówi, że ma to po prapraprapraprababci.
To rodzinne.
Ale chyba wszyscy się dobrze…
- Wciąż z nim nie rozmawiałaś? - Nie. Minęły 163 godziny.
Nie rozmawiałam z nim i nie chcę rozmawiać.
To ja prosiłem, żeby ci nie mówił.
- A na mnie nie jesteś zła. - Tak, ale ty mnie chroniłeś, a on…
Co on?
Zranił mnie. Zepsuł mi dzień.
Wiesz…
Tęsknię za nim.
Brak mi jego codziennych selfie.
I próśb o ich usunięcie,
„bo rząd może mnie obserwować”.
Albo: „iCloud, Mav”. Nie wiem nawet, co to jest.
Ale nadal jestem na niego zła.
Już kiedyś mieliście konflikty.
Tak.
Ale nie aż takie.
Boisz się rozmowy z nim?
Nie boję się.
Po prostu…
Czuję się teraz podatna na zranienie.
Co się dzieje, gdy rozmawiamy po kłótni?
Zbliżamy się do siebie.
Więc, moja piękna żono,
może z nim pogadaj.
Czy zapędziłeś mnie pytaniami w kozi róg?
O nie! Nienawidzę, gdy masz rację.
Ale kocham być twoją żoną. To bardzo zagmatwane.
Dzięki, że przyszłaś.
Mam coś dla ciebie.
To na twoje stopy.
Pomaga na mdłości i odpręża.
A to lawenda.
Lubisz lawendę?
To taki wałeczek.
Smarujesz za uszami przed snem i…
Skąd to wiesz?
Mam przyjaciół i czytam, okej?
Wyluzuj, tylko pytam.
Dziękuję.
Słuchaj…
Chcę w tym uczestniczyć.
Wiem, że to twoje ciało. Wiem to wszystko i rozumiem.
Masz rację, to twoje ciało. Jest w nim część mnie, ale jest twoje.
Nie jestem leniem jak Nelly.
Mogę zmieniać pieluchy o północy. Jestem gotów na wszystko.
Jeśli on czegoś potrzebuje, to ja jestem tym czymś.
Jasne? Jeśli chcesz, żebym był obecny, to będę.
Mówię serio.
Chciałam urodzić w Central Jersey.
Ciotki mają cały system.
Zawsze będzie ktoś, kto mi pomoże i zaopiekuje się nami.
Wierzymy we wspólnotę, a moja jest gotowa działać.
Dziękuję.
To jakaś komuna?
To dom trzech pokoleń, jedno wspólne konto.
Nazywaj to, jak chcesz.
To komuna.
To wspólnota.
Zwał, jak zwał.
- Rozumiem twoją logikę. - Więc…
Taki mam plan.
Bo wiem, że sama nie dam rady.
A twój plan?
Nie mam jednego planu.
Mam plany.
Całą masę.
Mój kielich pełniejszy ich być nie może.
Tyle ich mam.
Mam komunę i wspólnotę.
- Spoko, Khalil. - Tak.
Wierzę ci.
Super.
Chętnie ich poznam.
Tak.
Khalil, jesteś w domu?
Jesteś w łazience, to powiedz „łazienka”.
Jeśli nadal jesteś zły, to też powiedz.
- Cześć. - Cześć.
- Cześć. Halo? - Halo?
Nie słyszę cię. Brzmisz jak w nawiedzonym okręcie podwodnym.
- Niezręczna sytuacja. - No.
Przyniosłam ci papier toaletowy od czarnych producentów, bo…
- Wiesz, że mam deficyt. - Tak.
Dzięki. Dwuwarstwowy?
Nie przy tych rurach.
Wiem, że na weselu powiedzieliśmy sobie przykre rzeczy,
które mnie dotknęły.
Żałuję, że doszło do tej sytuacji.
- To wszystko napawa mnie wstrętem. - Mnie też.
To było okropne.
No bo…
widziałem, jak przez rok starałaś się począć dziecko,
a ja całe dorosłe życie przed tym uciekałem i nagle bum.
Wszechświat to dupek.
Mowa.
Nie powinienem był powiedzieć, że to zniszczyło mi życie. Nigdy.
Wiem, jak bardzo tego chcesz.
Przepraszam.
Dzięki.
Za te słowa.
Zastanawiałam się, czemu to mnie tak zabolało.
Dlaczego tak się wściekłam?
Tak okropnie wściekłam.
Powodem było to, że ci zazdroszczę.
Zazdroszczę ci.
Doświadczasz czegoś, czego pragnę od tak dawna.
Nie chcę być zazdrosna.
Chcę się cieszyć twoim szczęściem. Będę się cieszyć. Cieszę się.
To są jakieś szalone…
To są jakieś szalone zmiany w życiu.
O Boże, tak.
- Ty jesteś mężatka, ja zostanę ojcem. - Co jest, kurwa?
Oboje dorastamy.
Dorośli wciąż dorastają?
Słuchaj.
W każdym ze światów jestem obecna w życiu twoim i twojego dziecka.
Jesteśmy rodziną.
Jasne?
Jasne.
Potrzebowałem tych słów.
Sprawdź mieszkanie pod kątem ołowiu. Ma tu mieszkać dziecko.
To styl rustykalny.
Nie, to już za nami. Czułam, że musisz to usłyszeć.
TRZY TYGODNIE PÓŹNIEJ
Ej! Zero całowania! To rozmowa w sprawie zielonej karty! Rozdzielić się!
Próbujecie coś udowodnić.
I…
to obrzydliwe.
Miłość obrzydliwa? Kto cię skrzywdził?
Nie o mnie biega. Nie odwracaj ról. Okej?
- Dobra. - Nazwisko?
Mavis „Zła Suka” Beaumont. Wystarczy?
- A twoje, kolego? - Luca Berrada.
Mąż Złej Suki.
Pytanie pierwsze. Kto ściąga kołdrę?
- On. - Ja.
Ściąga kołdrę jak szalony. Jest jak kurczak z rożna. Masakra.
Wyjaśnij to.
Marzną mi stopy.
- Włóż skarpety, które ci zrobiłam. - To się pocą.
- Więc będą ci marznąć. - Zrób cieńsze skarpety.
Dobre.
Tak.
Nieźle. Dobra.
- Twoja strona łóżka? - Ta, którą Mavis uważa za swoją.
Jestem kobietą, mogę zmieniać zdanie.
Kogo grasz?
Wendy Williams.
Zgadza się.
Nieźle. Ale jej tu nie ma.
Ale to było realistyczne.
- Tak! - Przejdźmy do kolejnego pytania.
- Świetnie nam idzie. - Tak.
Pomińmy pytanie o dzieci. Nie musimy…
Idzie nam świetnie. Zadaj pytanie.
Myśleliście o dzieciach?
Jak widzicie swoją przyszłość? To tyle.
- Nie musimy… - Spoko.
Chcemy mieć dzieci i staramy się o nie.
No…
nie wiem.
Chyba nie.
„Chyba nie”?
Próbujemy od dawna i nic z tego.
Jestem zmęczona życiem w emocjonalnym znaku zapytania.
Chcę czuć się lekka, pogodna i szczęśliwa.
Nie chcę żyć w niepewności, więc…
Myślę, że mam już dość.
Dlaczego mi nie powiedziałaś?
Teraz zdałam sobie sprawę.
Powinniśmy o tym porozmawiać.
Właśnie o tym rozmawiamy.
- Podczas wywiadu. - To nie jest prawdziwy wywiad.
Fakt.
- Ale to prawdziwa rozmowa. - Też fakt.
Dobra.
Hej.
Mav, przepraszam. To było…
To było głupie pytanie.
Nie było głupie.
To było bardzo dobre pytanie.
Nie mogę unikać trudnych rozmów z bliskimi osobami.
I miło jest mówić, co myślę.
Daj mi drugą rękę, Berrada.
Wow!
Trudno nie zażartować teraz na temat MLK. To moje marzenie!
TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Boże, te kolory! Nie wkładaj tego do suszarki, skurczy się.
Dziewczyno, to takie urocze.
Jeśli się zmieszczę, to biorę.
- I bum! - O to mi chodzi.
Mogę dopasować do tego tyłeczka.
Dzięki.
O Boże! To przypomina kapsułę.
Skłamałbyś, mówiąc, że te sylwetki do siebie nie śpiewają.
A ten pomarańczowy kolor!
Wzięłaś mój Adderall? Bo jesteś bardzo skupiona.
Nie, przestałam tracić energię na rzeczy poza moją kontrolą.
I zbliża się impreza Essence.
Nie ma czasu na złe klimaty.
Rozumiem to. Usunęłam apkę randkową i trądzik na plecach zniknął.
O, to ci historia.
To jest…
To prawie to samo.
Zaprojektowałam dżinsowe spodnie haremki.
Tak się cieszę.
Musi być tylko jaśniejszy dżins i wyższy stan.
I gotowe!
Wskoczyłam na falę. Jedziemy!
- Jesteś w swoim żywiole. - Z grzywką jestem inną osobą.
WYŚCIG W PRZEWIJANIU
DZIDZIUSIU!
Witam!
Ktoś był w Macy’s. Wiem, co to jest.
Cześć, Mav.
Cześć!
Za dużo Burberry?
Skądże. Wyglądasz jak parasol księżnej Diany zaproszony na grill.
To konkretne. Teraz to widzę. Chciałem wszystko dopasować.
Muszę uzupełnić jedzenie i zacząć nową grę.
Sprawdzę playlistę.
To chyba Spotify Luki,
a nikt nie potrzebuje tyle Enrique Iglesiasa.
Nim zapomnę. Jeszcze coś dla ciebie mam.
- Co dla mnie masz? - Tak! Dobra.
Czapka tatusia, bo jesteś odpowiedzialnym tatą.
Dziękuję za to.
Nie ma za co.
To zabawne, ale też ważna rzecz.
Będziemy ci pomagać,
bo wychowasz to dziecko w piórniku,
a masz tylko jeden widelec i to dekoracyjny.
Więc dodałam widelce do listy.
Właściwie to się przeprowadzam.
- Co? - Co?
Wyprowadzasz się?
Z mieszkania, w którym mieszkasz?
Ten sam budynek, koniec korytarza.
Dwa pokoje.
- Co? - Co?
„Dwa pokoje”?
Jesteś miliarderem? To obłęd.
Co zrobisz z tymi ścianami, Johnie Legend?
Jeszcze nie wiem.
Chyba czas zostać poważnym gentlemanem.
- O Boże! - Co?
Moja mama osacza Imani. Muszę…
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
- Chodź tu. - Hej.
Nie tak się gra. Musisz zgadnąć, co jest w pieluszce.
Tak smakuje prawdziwe jedzenie.
Prawdziwe jedzenie sama przygotowujesz.
Takie będę robić dla mojego dziecka.
Z twoim gotowaniem?
Wciąż będziesz sprzedawać ciastka na ulicy, gdy urodzi się mój wnuk?
Jeśli przez sprzedawanie ciastek rozumiesz prowadzenie firmy cateringowej,
to tak.
Ktoś musi płacić rachunki, skoro jego tata płaci rachunki babci,
bo ona nie kala się pracą.
Co tu się dzieje?
Imani powiedziała mi,
że mój wnuczek będzie głodował,
a potem mnie obraziła.
Imani?
Tak było.
Zasłużyłam na to.
A oto co jeszcze powiedziała.
Że mogę zabierać dziecko co drugi miesiąc, żebyście mogli odpocząć.
Nie powiedziała tego.
Nie, na pewno nie.
Ale mogłabym.
Byłoby miło.
Tak.
Byłoby miło.
Tak.
Mamo, co ty robisz?
Co? To mentol.
Jest w ciąży, a my jesteśmy w środku.
To nie lata 70.
Za dużo.
- Hej, dziewczyno. - Hej!
Wszystko w porządku?
Tak, wszystko dobrze.
Tak.
Nie przestajesz biegać, odkąd przyszłam.
Taka już jestem.
Chcę, żeby wszystko było idealne, bo dzieci czują wibracje.
Lubią dobrą atmosferę i taka ma być.
Może usiądziesz na chwilę?
Należy ci się.
Brzmisz jak Khalil.
Zawsze powtarza:
„Mav, musisz być dla siebie dobra.
Wiesz, o co mi chodzi?”.
Zamknij się, Khalil.
Co ci jest? To ten czosnek w hummusie? Mówiłam Tony’emu, żeby nie przesadzał.
Nie, to był kopniak.
To w porządku.
Chyba „Zamknij się” mu się podobało.
Ale z niego zuch.
Chcesz je poczuć?
Tak.
Dobrze.
Zamknij się, Khalil.
Nie wiem.
Zamknij się, Khalil.
O mój Boże!
Zamknij się, Khalil, do diabła!
Nawet się nie odzywałem!
Zamknij się, Khalil.
Cześć, maleństwo.
Już cię kocham.
Nie mogę się ciebie doczekać.
Bez dwóch zdań chcę być mamą.
Chcę być mamą.
Ale wiem też,
że nie chcę przechodzić przez to jeszcze raz.
Serio.
Mavis, ma pani kilka opcji. Mogę pani je przedstawić.
Tak, proszę.
Proszę to zrobić.
Właśnie miałam zacząć, zanim…
Nie chcę pani przerywać, ale muszę wiedzieć,
więc proszę mi o nich opowiedzieć.
Mamy kilka opcji do rozważenia.
Doktor Terri, proszę!
Proszę przejść do rzeczy.
Muszę być szczera, bardzo się pani rozwodzi.
Długo zmierza pani do sedna,
a ja siedzę i myślę: „Doktor Terri,
kiedy przejdziemy do moich opcji?”.
A moje jajeczka wysychają w tym czasie.
Zamknie się pani i pozwoli mi mówić?
Szlag!
Staram się być miła,
ale to niełatwe.
Zanim pozwoli mi pani coś powiedzieć, przejdę na emeryturę.
A jeszcze mi daleko.
Dobry Boże.
Boję się.
To normalne.
To ma sens.
Czuję,
że urodzenie dziecka to najnaturalniejsza rzecz dla kobiety,
a dla mnie to najtrudniejsza rzecz.
To takie niesprawiedliwe,
bo przez większość życia starałam się nie zajść w ciążę.
Antykoncepcja, prezerwatywy, inne dziury.
Przepraszam, myślałam, że mogę mówić od serca.
Jestem lekarką, nie psychoterapeutką.
Ale, Mavis,
może pani mówić od serca.
Dobrze, bo tego potrzebuję.
Rozumie pani?
Bo jeśli naprawdę mówimy o tym, że nie mogę donosić ciąży,
to jak…
jak mówić o emocjach z tym związanych?
Czy będę się czuła…
mniej matką?
Albo mniej kobietą? Albo…
O wielu rzeczach się nie myśli.
Jak historia porodu.
Nie wiedziałam, że ludzie o tym rozmawiają.
Ale na bociankowym Khalila wszyscy o tym mówili.
„Miałam dokładnie tak samo”.
Pomyślałam: „A jak ja będę miała?”.
Jak będzie?
Nie wiem.
Czy powiem, że było ciężko?
Trudno, smutno, traumatycznie i drogo?
Celem jest przywiezienie do domu zdrowego dziecka.
I żeby była pani zdrowa, by się nim zajmować.
Nikogo nie powinno obchodzić, jak zaszła pani w ciążę.
Wszyscy będą się wtrącać.
Jeśli nie są pediatrami,
to niech się odpieprzą.
Dobrze.
Powiem, żeby się odpieprzyli.
Czemu nie mówiła pani o tym wcześniej?
Dziękuję.
Jestem przy tobie.
Cokolwiek się zdarzy.
Wiem.
Jestem tu.
Dziękuję.
Będziemy tak tu siedzieć?
Możesz wejść do środka, jeśli chcesz tak siedzieć.
To dla mnie nowość.
Bo to nie tak, że… nie rozmawiamy tak ze sobą.
Zostanę ojcem.
Serio?
Jednonocna przygoda, co?
Jesteś jak twój ojciec.
Pewnie wygląda jak twoja mama za młodu.
I dlatego nie powinienem tu przychodzić.
Nie, przyszedłeś pogadać z Tariqiem Da Freakiem.
Nie nazywaj siebie tak.
Co…
Słuchaj…
Staram się.
Będę miał dziecko.
I myślę…
Mam nadzieję, że jak mały podrośnie, to go tu przyprowadzę,
żeby poznał dziadka.
Na to liczę.
Nie wiem, czy to dobry pomysł.
Wiem, że nie wiesz.
Ale ja myślę,
że byłoby super.
Mógłbym być dziadkiem
dla ojca, którego nigdy nie miałeś. No…
coś takiego.
Wiem, że dla ciebie to ma sens. Rozumiem.
Ale nie ma.
Ale wiem, co masz na myśli.
Słuchaj,
wielu ludzi tutaj
nie ma już kontaktu z rodziną.
Ale to, że ty go nie zerwałeś,
jest zajebiste.
Dobra.
- Dobra. - Tak.
Dobra.
- Spróbujemy. - Tak.
Nie spieprz tego.
Postaram się.
Dobra.
À propos, co u twojej przyjaciółki?
Tej przy kości.
Już zaczynasz.
Zapytałem, co u tej dużej dziewczyny…
- Prosiłem, żebyś nie zaczynał. - Wiesz co?
Dobra. Przepraszam.
ESSENCE, STYLIŚCI O STYLISTACH
Styl to dla mnie intencja.
Ubrania to nie tylko ubrania. To komunikacja. To wspomnienia.
Myślisz, że pozwolą mi to zabrać?
Nie. W domu masz prawdziwą.
Ale zapytam. Dobre pytanie.
To jest czaderskie.
To jakiś obłęd. Nie chcę płakać, to zbyt łatwe.
O mój Boże.
To Bradley Ode.
Bradley jest mega.
Uwielbiam go.
Kto to?
To dyrektor HSN.
Wiedziałem.
To super.
A ja mam na sobie własny projekt.
On może go pokazać w telewizji.
Jestem spokojna, opanowana, wyluzowana.
Dziękuję.
Przepraszam, że przeciągnąłem.
To był Wouri Vice.
Jak długo chcesz, Wouri.
A teraz nasza ostatnia stylistka,
znaczy projektantka,
z wrześniowej okładki: Mavis Beaumont.
O mój Boże!
Przybij piątkę.
Wyglądasz zajebiście.
O mój Boże. Cześć wszystkim.
Nie przestawajcie klaskać! Idę!
Cześć!
Dziękuję.
Cześć wszystkim!
Dobra.
Kiedy patrzę na tę piękną salę pełną miłości i światła,
to…
cieszę się, że mogę tu być i świętować z moimi współpracownikami
i wybraną rodziną.
Dziękuję, Sydney, za ten zaszczyt.
Przypomina mi to, ile czasu zajmuje spełnianie marzeń.
Gdy masz wielkie marzenia, ale nie wyglądasz jak inni,
czasem wydaje się, że nigdy się nie spełnią,
ale mogą.
Kiedyś miałam zwyczaj
pytania innych o opinię,
co jest dobre, a co złe.
Ale
już tego nie robię.
Patrzę w siebie.
Musimy robić to częściej, wiecie?
Intuicja to najpotężniejsza rzecz, jaką mamy.
Nikt nie odbierze wam intuicji.
Czasem to jedyna rzecz, która pasuje.
Proszę, zapamiętajcie chociaż to z dzisiejszego wieczoru.
Potrzebujecie przyjaciół.
A ci dobrzy…
- Kocham cię, K. - Ja ciebie też.
Ratujesz mi życie.
…pojawiają się nagle.
Wtedy, gdy ich potrzebujesz.
I w sposób, którego nie przewidzisz.
Jak twój dzień?
Gotowa, kochana?
Czasem trzeba przejść przez piekło,
by zrozumieć, jak dobrze może być.
Boże! Przytulmy się!
Ale gdy znajdziesz swoją wybraną rodzinę,
życie staje się słodsze.
…tak się cieszę.
TRZY LATA PÓŹNIEJ, SUKO.
Dają ci siłę, by cieszyć się z dobrych rzeczy.
A wierzcie mi, będzie ich sporo.
O mój Boże.
Tak! O mój Boże!
To ja tam jestem!
Kto tam jest?
O Boże!
Cześć, kochanie!
Spójrz.
Cześć, skarbie, spójrz.
KOLEKCJA MAVIS MAVIS BEAUMONT WYŁĄCZNIE W HSN
Zawsze mówię,
że to nie my musimy dogonić świat,
to świat musi nas dogonić.
Dziękuję wam bardzo.
Jasne?
INSPIROWANE KSIĄŻKĄ MICHELLE BUTEAU
Napisy: Anna Izabela Wiśniewska