Przedstawione w serialu osoby,
miejsca, organizacje i wydarzenia
są fikcyjne.
Podobieństwo nie było zamierzone.
GRA O WSZYSTKO
WYDZIAŁ: KOREA
AMBASADA REPUBLIKI KOREI
REPUBLIKA KOREI
Zwiedził pan Manilę?
Cały czas byłem w swoim pokoju.
Ładne widoki.
Agiles się nie umywa do tego miejsca. To trudna okolica.
Ma pan doświadczenie z Korei w prowadzeniu śledztw?
Nie, nie w śledztwach.
A gdzie pan pracował?
W siedzibie Wydziału Spraw Zagranicznych.
A wcześniej?
Wcześniej...
Pracowałem tylko tam.
Był w akademii kadetów.
Nie ma doświadczenia w terenie.
Ale dwa razy dostał nagrodę dla najlepszego policjanta.
Owszem...
To nietypowe,
żeby rząd filipiński zezwalał na coś takiego.
- Cieszę się na naszą współpracę. - Ja też. Postaram się.
- Ma pan coś do dodania? - Tak.
Spotkania będą odbywać się tutaj co dwa tygodnie.
- Możemy dzwonić lub pisać maile. - Dobrze.
Kiedy pan wyjeżdża?
Gdy tylko przedstawię go służbom.
W takim razie...
- Do zobaczenia. - Dobrze.
Dobrze. To wszystko.
Zostawiłem telefon.
- Aha. - Proszę iść.
- Będę na zewnątrz. - Dobrze.
Wygrałeś coś?
Nie bardzo.
Od ilu zacząłeś?
Milion peso.
Czyli sporo wygrałeś.
Wcześniej miałem osiem milionów. Niech to szlag.
To trzeba było od razu przestać grać.
- Rany! - To nie takie proste.
Moosik!
Dzień dobry.
Dzień dobry!
Co ty tu robisz?
Chciałem cię zobaczyć i trochę pograć.
A to mój kolega z Korei.
- Dzień dobry. Oh Duseok. - Witam.
Słuchaj...
Jak idzie?
Pamięta pan inwestorów, o których mówiłem?
Przyjeżdżają tu.
To dobrze.
Zorganizuję spotkanie, gdy przyjadą.
- Kiedy będą? - Jutro.
Wyślij mi godzinę i numer lotu.
Zadbam o twój wizerunek.
Dziękuję.
Pójdę trochę pograć.
Jasne.
- Baw się dobrze. - Dzięki.
Zakłada kasyno z kapitałem z Korei.
- Naprawdę? - Tak.
Prowadził firmę MLM. Uciekł do Hongkongu z 50 mld.
Ciekawe.
Wiedział pan?
Tak. Prałem dla niego te pieniądze.
- Czyli pracował pan... - Widzisz...
A jak miałby otworzyć kasyno? Wykorzystał moje nazwisko.
Inwestorzy dali mu pieniądze z uwagi na mnie.
Czemu mi pan nie powiedział?
A czemu miałbym?
Nie o to mi chodzi.
Nic nie jest pewne. Na razie wysłali pięć miliardów,
ale muszę się upewnić, czy rzeczywiście je mają.
Można mu ufać?
No wiesz...
Czemu miałbym im ufać? Ufam tylko pieniądzom.
Cześć, mamo.
Dopiero wstałaś?
Tak.
Która u ciebie godzina?
Za każdym razem mnie o to pytasz. Jest tu godzinę później.
Jak się czujesz?
Dobrze.
A ta nowa opiekunka? Jaka jest?
Dobra?
Wszystko u ciebie dobrze?
Mamo, słuchasz mnie?
Tak.
Musisz dużo ćwiczyć. Nie śpij cały czas, dobrze?
Wyjdziesz szybciej ze szpitala.
Dobrze.
PRZYLOTY, SALA VIP
Myślisz, że się uda?
- To Ilyung? - Co?
Ilyung!
Eunjeong!
Kyung.
Wybacz mi
Wybaczam ci
Dobrze cię widzieć, Eunjeong. Witaj na Filipinach.
Dziękuję.
Długo czekałeś?
- Nie, skąd. - Miło cię widzieć.
No właśnie.
To mój młodszy kolega.
Oh Duseok. Miło mi.
Mnie również. Skąd go znasz?
Jesteśmy...
znajomymi z rodzinnego miasta.
Jedźmy. Weź prysznic i napijemy się.
- Jesteś zmęczona? - I to jak!
Muszę napić się piwa Miguel.
- No pewnie. - Oczywiście.
- Dobry pomysł. Chodźmy. - Ruszamy!
Chodźmy. Weź bagaże.
To nasz samochód.
A to co?
- Słucham? - Ile to ma lat?
Nie wygląda imponująco,
ale w kraju są tylko dwa takie.
Rozumiem. Dzięki. Nigdy nie jechałam limuzyną.
Ciężko na nią pracowałem.
Rany!
Wow! Kyungyoung!
Jestem wzruszona. Kiedy kupiłeś kwiaty?
Nie ma za co.
Dziękuję!
Co powiesz na boczek i soju na kolację?
Chętnie.
- Chętnie. - Chętnie.
- Wsiadaj. - Mogę?
Miło cię tu mieć.
Prawda?
Ruszamy! Szybko!
Kyungyoung, czy oni nas eskortują?
- To prawdziwi gliniarze? - Oczywiście. Jasne!
Nie wstydź się. Spójrz na niebo!
Cieszę się, że pan przyjechał.
Akcje tam to zawsze problemy.
To tak daleko i są straszne korki.
Agiles to niebezpieczna okolica?
Tak bym to ujął.
W Caliz jest dużo pól golfowych i kasyn,
a to stwarza dużo okazji.
Dlatego zagnieździło się tam tylu koreańskich gangsterów.
Zaczęli ze sobą walczyć dla zysku.
Zastraszają się nawzajem.
Niech pan nie da się im zlekceważyć.
Gdy ustalą, że jest pan z Korei, spróbują pana nastraszyć.
Często są strzelaniny?
Łatwo jest wejść w posiadanie broni.
Pan też powinien sobie sprawić.
- Nie, dziękuję. - Dlaczego?
Niektórzy tu śpią w kamizelkach kuloodpornych.
Ponoć 60% zabójstw Koreańczyków poza granicami kraju
- ma miejsce na Filipinach. - Fakt.
Do 60% z nich chodzi w Agiles.
W każdym razie
witamy na Filipinach.
Czemu nie odbierałaś?
Byłam zmęczona i poszłam spać.
Jesteś chora?
Nie, tylko zmęczona.
Wyskoczymy później na samgyetang?
Jungpal, pozwól.
Myślałam o pracy agentki w kasynie.
Tak nagle?
Po prostu myślę, że to by mi pasowało.
To bardzo stresująca praca.
Jak nie masz klientów, nic nie zarabiasz.
To lepsze niż codzienne przyjmowanie skarg w recepcji.
Zapytasz pana Cha w moim imieniu?
Jasne.
Dziękuję.
Rety.
Niech to!
Panie Jo, dobrze się pan spisuje.
O rany. Kopę lat.
- Jak się pan miewa? - Dobrze, jak zawsze.
To starszy inspektor Oh Seunghoon z Korei.
Przewodniczący społeczności koreańskiej.
Dzień dobry. Oh Seunghoon.
- Miło mi. - Lee Junggu.
Długo na pana czekałem.
Wygląda pan na porządnego gościa.
Pan Lee jest asystentem konsularnym.
Będzie pomagał podczas pana pobytu.
- Będę pod pana opieką. - Mógłbym powiedzieć to samo.
Na początek...
Klucz do pokoju.
Właśnie... Gdzie pana bagaż?
Już przynoszę.
Panie Jo, idziemy na drinka? Dawno się nie widzieliśmy.
Ma pan jakiś lokal?
Zarezerwowałem stolik w knajpce z gulaszem z koziny.
Z koziny?
- Przepraszam, detektywie. - Tak?
Niech pan zejdzie, gdy już odłoży pan bagaże.
- Idziemy na kozinę. - Dziękuję.
Rozpakuję się i dzisiaj muszę odpocząć.
Tym razem beze mnie.
Pewnie. Musi pan być zmęczony. Proszę odpocząć.
Zjemy innym razem.
Następnym razem zapraszam na drinka.
- Dziękuję. - Proszę na górę.
To ja już pójdę.
- Miłego! - Dobranoc.
- Pojedźmy moim autem. - Jasne.
Swoją drogą, zabili kozę dzisiaj?
Tak, dziś rano. Będzie pysznie.
Dzień dobry.
RECEPCJA
Gdzie jest winda?
Przykro mi. Nie mamy windy. Tylko schody.
Tylko schody?
DANIA Z GRILLA
Mają tu wszystko.
Lepiej niż w Korei.
- Pierwszy raz na Filipinach? - Nie.
Byłam już w Manili, ale nigdy tutaj.
Tu jest lepiej niż w Manili.
Bezpieczniej, niż myślałam.
Ludzie źle o nas mówią,
ale świetnie się tu żyje. Mamy tyle koreańskich restauracji.
I sklepów spożywczych. Wszystko pod ręką.
Mieszkasz w Caliz?
Nie, w Agiles.
Sama o to prosiłam.
W Caliz jest tylu Koreańczyków.
Powinna nas pani częściej odwiedzać.
Używamy tylko wieprzowiny importowanej z Korei.
Tak jak i wołowiny.
Wiedziałem, że smakuje inaczej. Pyszne.
Dobre, nie? Smacznego.
Younghee.
Już jakiś czas prowadzisz tę restaurację, prawda?
Tak. Będzie dziesięć lat.
No proszę!
To długo.
Brakuje jajek na parze.
- Dołożę. - Pyszne.
- Prawda? - Dziękuję.
Jasne.
Przynieś coś ekstra.
Już się robi.
A właśnie, od jak dawna się znacie?
My?
Prowadził restaurację z tuńczykami w Seulu.
Byłam stałą klientką. Tak się zaprzyjaźniliśmy.
- Prowadziłeś knajpę z tuńczykami? - Tak. Mały lokal.
Sprawdziłaś pieniądze?
Tak.
Kyungyoung świetnie się wszystkim zajął.
Szczerze mówiąc, zaskoczył mnie.
Moosik bardzo mi w tym pomógł.
Nic nie zrobiłem.
Panie Cha, wiem, że to niegrzeczne,
ale ile pan zarabia na kasynie?
Wystarczająco, by się utrzymać.
Jest znaczna różnica między dobrym i słabym sezonem.
Nie potrafię powiedzieć dokładnie ile.
Wyślę ci później dane.
Jasne.
Cała nasza nadzieja w panu.
Cieszę się na tę współpracę.
- O tak! - Zdrowie.
Zdrowie.
Czyli gdy otworzymy konto,
dostaniemy od razu przelew?
Możemy omówić to później?
Trzeba omówić dodatkowe płatności.
Mam coś do przedyskutowania z Moosikiem.
Oczywiście.
- Tak zrobimy. - Jasne.
Powiedz...
Ci ludzie myślą, że to ja mam pieniądze?
Przepraszam. Powinienem był panu powiedzieć wcześniej.
Gdzie masz ich pieniądze?
Na koncie w kasynie.
Gdzie dokładnie?
W Contanie.
Przegrałeś?
Nie.
Wszystko się zgadza.
To co zrobiłeś? Podrobiłeś oświadczenia?
Są poszukiwani przez policję, więc nie mogą otworzyć konta w banku.
Zajmę się ich pieniędzmi.
Jak śmiesz mnie wykorzystywać?
Wiesz, co tu się dzieje?
W zasadzie zrobiłeś ze mnie swojego poręczyciela.
Nie mam zamiaru się w to bawić. Przyślij mi całą kasę.
Zanim coś pójdzie nie tak.
Sam się wszystkim zajmę.
Słuchaj...
Mam doświadczenie
w takich sprawach.
Jeden niewłaściwy ruch i możesz zostać wyrolowany.
Jeśli naprawdę ma nam się udać, musisz mnie słuchać.
Jeśli nie, nie chcę mieć z tym nic wspólnego.
Jasne?
Tak.
Wychodzę.
Zakończ to jakoś.
Zrozumiano?
Tak.
Powodzenia.
POLICJA
GRUPA DOCHODZENIOWO-ŚLEDCZA
POLICJA FILIPIŃSKA
- Pan tu dowodzi? - Tak.
- Jestem Seunghoon. - A ja Sergio.
- Miło mi. - Mnie też.
- Witamy w CIDG. - Dziękuję.
Cieszę się, że będziesz łącznikiem między Filipinami i Koreą.
Postaram się.
Pracujemy od 8 do 17.
Ale możesz pracować, kiedy chcesz.
Rozumiem. Pracujemy od 8 do 700.
- Do 17? - Do 17.
Mogę, kiedy chcę?
Rozumiem. Dziękuję.
Jakieś pytania?
Myślę, że wszystko jest jasne.
- To dobrze. Mark? - Dzień dobry.
- To Mark. Pomoże ci. - Dzień dobry. Dobrze.
Proszę za mną.
- Pomóc? - Nie trzeba.
Miło pana w końcu poznać.
Mów mi Hoon.
Słucham?
Tak mam na imię. Mów mi Hoon. Nie „pan”.
Po prostu Hoon, proszę pana?
Tak, ale bez „pana”. Myślałem, że dzięki temu poczujemy się...
Jak partnerzy?
Raczej jak kumple.
Dobra, Hoon.
- Za mną. - Jasne.
Hoon, tu będzie twoje biurko.
- Ty to napisałeś? - Tak.
WYDZIAŁ: KOREA
Dziękuję.
- Wszystko gra? - Tak.
To dobrze.
W tym pokoju nie ma klimatyzacji?
Nie. Poprzedni komendant ją zabrał.
Jak to zabrał?
Dostał ją w prezencie. Gdy odszedł, zabrał ją ze sobą.
Poczekaj, przyniosę ci coś.
Dobrze.
O cholera!
Dziękuję.
Eunjeong, colę czy kawę?
- Wodę! - Wodę?
No to woda.
I lód.
Zapomnij o lodzie. Pochorujesz się, jeśli go zjesz.
Otwórz mi.
Proszę.
Tu jest obrzydliwie.
Nie ma klimatyzacji. Wszędzie robale.
Jak możesz jeść po takim piciu?
Słuchaj...
Czy to nie dziwne?
Co?
Ten facet z wczoraj.
Wspomniałam o pieniądzach i wydawał się całkiem zielony.
Też tak pomyślałem.
Dziwne to.
Dziwne, że Kyungyoung nie chciał więcej o tym rozmawiać.
A jeśli nas okłamuje?
Na razie pokazał nam tylko kawałek papieru o koncie bankowym.
I to na zdjęciu. Nie mogliśmy go obejrzeć.
Kyungyoung nie jest zwykłym staruszkiem.
Chyba za bardzo mu ufaliśmy.
Zaufałem Cha Moosikowi bardziej niż Kyungyoungowi.
Eunjeong, zażądajmy zwrotu pieniędzy.
Od kogo?
Od Kyungyounga. On za tym stoi.
Myślisz, że oddałby nam pieniądze?
- Ale boli. - Czemu nie?
Mamy więcej kasy w Hongkongu. Porozmawiajmy z nim.
Niech wie, że straci grubą rybę,
jeśli za bardzo przyczai się na małe rybki.
To sam z nim pogadaj.
Dobrze. Tak zrobię.
Bądź dla niego miły.
Dobrze.
Super.
No i?
Co ty gadasz? Chcą odzyskać pieniądze?
Tak.
Zaczęli rozmawiać i powiedzieli:
„Kyungyoung nas okłamuje. Odzyskajmy pieniądze”.
Chcą zatrzymać pieniądze.
Niech to szlag! Jesteś w domu?
Tak.
Czekaj tam. Już jadę.
Gdzie moje kluczyki?
Kluczyki!
Czekaj.
Cholera. Kurwa!
Twój kluczyk.
- Dokąd jedziesz? - Milcz!
Cholera. Wrócił.
Eunjeong.
Daj spokój.
Chcesz wycofać pieniądze? Poważnie?
Nam też się nie układa.
Potrzebujemy pieniędzy, nie możemy nic ściągnąć z Hongkongu.
Mimo to trzeba się trzymać procedur.
Będą duże straty, jeśli nagle się wycofacie.
- Rozumiem straty... - Oszalałaś?
Chcesz stracić? Myślisz, że inwestowanie to żart?
- Nie trzeba krzyczeć. - Mówię poważnie.
Wszystko jest podejrzane. Nie widzieliśmy żadnych papierów.
Pokażę wam konto!
- Pokazałem wam cholerne konto! - Kyungyoung!
Coś ty powiedział?
Ty gnoju. Chyba byłam dla ciebie zbyt miła.
Zbyt miła?
Przynieś mi pieniądze.
Inaczej nie dostaniesz ode mnie ani grosza.
Kyungyoung.
To poszło za daleko. Chcemy tylko nasze pieniądze.
Za daleko? Jakie za daleko?
Chcecie nas wykiwać?
Wszystko rzucić i razem umrzeć?
Ej!
Dlatego prosimy grzecznie.
Myślałby kto!
Zniknęliście po uruchomieniu piramidy finansowej.
Skurwiel!
Piramidę?
A jak byś to nazwał?
Gdybym nie zapłacił za was,
bylibyście bez grosza i w więzieniu!
Miejcie trochę przyzwoitości!
Ty dupku!
Pieprzona latawica!
Myślcie pragmatycznie!
Bądźcie mądrzejsi!
To ja trzymam wodze.
Nie zadzierajcie ze mną, do cholery.
Wracajcie do posiłku.
Zrób coś!
Wsiadaj.
Mam dosyć tych pieprzonych kretynów.
- Tak, panie Lee? - Dzień dobry.
Co pan robi wieczorem?
Nic specjalnego.
Świetnie.
Wspólnota Koreańska ma dziś spontaniczne spotkanie.
Proszę wpaść.
Przedstawię pana członkom.
Dziś wieczorem?
Jasne. Przyjdę. Do zobaczenia.
- Do zobaczenia. - Dobrze.
CENTRUM KULTURY WSPÓLNOTA KOREAŃSKA
No dalej!
Gdzie pan mieszka?
Ja?
W Caliz mieli fajne miejsce. Wczoraj podpisał umowę.
Mieszka pan sam w bezpiecznym miejscu?
Wszystko, co złe, dzieje się tu.
Powinien nas pan pilnować.
Nie po to tu jestem.
Pracuję z filipińską policją
i staram się zapobiegać przestępstwom z Koreańczykami.
To moje obowiązki.
Cieszę się na naszą współpracę.
Teraz czuję potęgę naszego kraju.
Jest inaczej, niż gdy przyjeżdżaliśmy na Filipiny.
Teraz przysyłają nam takiego detektywa.
Mogliby wysłać więcej.
Jeden ma się wszystkim zająć?
Prawda?
Zrobię, co w mojej mocy.
Wydaje mi się, że Wspólnota Koreańska nie ma zbyt wielu członków.
Należą do niej tylko miejscowi Koreańczycy?
Miało być tu dziś o wiele więcej ludzi.
Mamy wiele osób, które prowadzą biznesy,
oraz wielu ludzi z branży turystycznej.
- Nie mają wolnego czasu. - Są zajęci.
Zajmujemy się wieloma sprawami.
Gdy studenci z Korei przyjeżdżają na studia,
znajdujemy im mieszkania i pomagamy z formalnościami.
Czyli istnieje
jakaś grupa kontaktowa, gdyby zdarzył się wypadek?
Najpierw dzwonią do Wspólnoty.
Na przykład, gdy kogoś okradną.
Znamy tu wielu policjantów.
Trzeba się nagimnastykować, żeby coś załatwić.
- Inaczej nikt nie kiwnie palcem. - Racja.
Od teraz kontaktujcie się też ze mną.
Postaram się zająć sprawą w miarę możliwości.
Rany!
Co za ulga. Można na panu polegać.
- Jasne. Napijmy się. - Ach!
- Nasz kapitan. - Miło się poznać.
Cieszy mnie ta współpraca.
Panie Lee, wie pan,
gdzie w okolicy mogę dostać tanią elektronikę?
Miał pan tego nie robić.
Proszę ograniczyć się do jednego razu w miesiącu.
Nie mogę przestać. W Korei nie myślę o niczym innym.
Dokładam się do obrotów, nie?
Czy ja się o to prosiłem?
Tyle razy mówiłem, że uzależnienie
od hazardu zrujnuje panu życie.
Prawda? Zmuszałem pana kiedyś do grania?
Nie chcę od pana pieniędzy ani odsetek, zgadza się?
Rozczarowuje mnie pan.
Jak pan może tak odczytywać moje szczere intencje!
Przepraszam, Moosik.
Powinienem był się ugryźć w język.
I dziękuję. Naprawdę.
Naprawdę.
Myślałem, że się pan ucieszy.
Z czego mam się cieszyć, skoro ma pan obsesję na punkcie hazardu?
Szczerze mówiąc, nie potrzebuję pana pieniędzy.
Zarabiam wystarczająco. Jasne?
Mówię to, bo jest pan dla mnie jak brat.
Po co mi pana pieniądze?
Naprawdę rozumiem.
Ale niech mi pan da odrobinę pograć.
Szkoda byłoby, skoro już tu jestem.
Chcę zrobić sobie przerwę od ciężkiej pracy w Korei.
Rozumie pan?
Oczywiście, panie Jung. Nikt nie rozumie lepiej ode mnie.
Wiem, o czym pan mówi. Chodzi mi tylko o to,
żeby się pan opanował. Trochę pohamowania.
Dobrze. Pohamuję się.
Pogram chwilę i wyjeżdżam.
Do zobaczenia.
Szefie.
Prawie mnie szef nabrał.
Powinien pan zostać aktorem.
Nie powstrzymuj się. Zabiję cię, jeśli to zrobisz.
Cholera.
Szefie.
Myśli szef, że przyda się więcej agentów?
Co ty mówisz? Mamy tu już tylu ludzi.
Lepiej zatrudnić, póki biznes się kręci.
Nie ma mowy. Nikogo nie zatrudnię. Oszalałeś.
Szef to zawsze taki surowy.
GDZIE PAN JEST?
Co się stało?
Nic. Chodźmy do środka.
Tędy.
Powiedz, co się stało.
Wykonywałem zadanie dla szefa.
Zabawmy się.
Gdzie on jest?
Tędy.
Przyszedł.
Co?
Myślałem, że umarłeś, John.
Jeszcze nie.
Ale noc długa.
Panie Cha.
Jak się miewa staruszek?
Lepiej niż ja, jak sądzę.
Co to?
Karaiby.
- Mogę? - Jasne.
- A pan? - Czemu nie?
Chodźmy.
Jak leci?
Dwa.
Może ktoś je wymienić?
Daj spokój!
Potasowałeś karty?
Potasowałeś?
Myślałem, że się kumplujemy.
Muszę lecieć.
- Wycofuję się. - Już pan wychodzi?
Żona by mnie zabiła.
- Zostajesz? - Muszę odrobić straty.
Na razie.
Powodzenia.
Już wychodzi.
Wygrał trochę pieniędzy.
Grajmy. Rozdaj karty.
Kogo muszę rozjebać, żeby dostać whisky?
ZADZWOŃ POTEM
Nie idzie mi.
Przykro mi.
Nie dostaję dobrych kart.
Szkoda, że nie dostałem tej karty w ostatniej rundzie.
Masz moją kartę, Chen Chen. Niech cię szlag!
Daj spokój.
Nie mógłbym tego zrobić, choćbym chciał.
Cholera.
Muszę iść się odlać.
Dobra.
- Idę się odlać. - Ja też.
Nie dotykaj moich żetonów.
TOALETA
- Co jest? - Poczekaj, aż wyjdzie.
Muszę się odlać.
Przepraszam. Musisz poczekać.
Kurwa!
Tu będzie dobrze.
Chen!
Nie sprzedawaj akcji bez zgody szefa.
Prawa tego martwego skurwiela do zarządzania nimi przepadły.
I niech tak zostanie.
Zrozumiano?
Tego się nie spodziewałem.
Miej się na baczności.
Dzień dobry, pani Ko.
Ładnie wyglądasz.
Dziękuję.
Pani jeszcze ładniej.
Nie próbuj mi się podlizać.
W przyszłym tygodniu lecę do Seulu. Zostaw mój pokój.
Dobrze.
Mam dość mieszkania w hotelu.
Opiekuj się tym rozrabiaką.
Panie Jung.
Tylko to pan ma?
Ostatnio sporo wygrałem.
Ile pan przegrał?
Nie tak dużo.
Ile pieniędzy mu dałeś?
- Dziesięć milionów. - Ej!
Pożyczyłem tylko dziesięć milionów peso.
Przesadza pan, panie Jung.
Niech pan da spokój.
Pogram jeszcze trochę. Zaczynam wygrywać.
Niedługo odrobię straty.
Muszę iść.
Nie chce pan zagrać?
Wie pan, że gramy w golfa jutro o 8?
Chyba jutro nie będę mógł zagrać.
Od wczoraj źle się czuję.
Możemy to odwołać?
Przepraszam. Do potem.
Cholera.
Czemu nie mogę jej wpisać w koszty?
Kupiłem ją dla wszystkich.
Powinien pan tu pobyć jeden dzień.
Nie da się żyć bez klimatyzacji.
Mówię tylko...
Wydaje mi się, że ta praca nie jest dobra.
Okolica jest niebezpieczna.
Tak.
W porządku.
Co za sknera.
- Mark. - Tak?
Kto był na miejscu zbrodni?
Chłopaki z nocnej zmiany.
Chcę z nimi porozmawiać.
Tak jest.
O jakiej sprawie mówi?
W nocy w kasynie zastrzelono czterech Chińczyków.
Sprawcą musiał być profesjonalista.
- Profesjonalista? - Tak.
Jeden z nich był szychą w chińskiej mafii.
Pozostali trzej to jego ochroniarze.
Ktoś zdjął ich wszystkie naraz.
Często się to tutaj zdarza?
Raczej nie.
MAIL O AKTYWNOŚCI HAZARDOWEJ PREZES PASTELLI
ŻĄDAMY NAGRANIA Z KAMER Z KO YOUNGMI,
PODEJRZANEJ O NIELEGALNE ROZGRYWKI HAZARDOWE
Hej, Mark?
Tak?
Czy tutejsze kasyna przekazują policji nagrania z kamer?
Potrzebny będzie nakaz.
Ale sprawa musi dotyczyć zabójstwa.
A jeśli zakradnę się tam z kamerą?
Dokąd?
Sprawdzę.
Do kasyna w Boltonie?
W Boltonie.
Nie, Hoon. Lepiej nie.
Czemu? Co to za miejsce?
Należy do pana Cha.
Cha? Kto to? Koreańczyk?
Ma koneksje z wieloma szychami.
Lepiej z nim nie zadzierać.
Czyli co? To niemożliwe?
Lepiej zakończmy tę rozmowę.
Jak się czujesz, Kyungyoung?
Cicho. Strasznie się wydzierasz.
Ile tu pyłu, do cholery.
Popaprana sytuacja.
Poczekaj chwilę. Nie miałeś prowadzić?
Boję się, Kyungyoung.
Czego się boisz, do jasnej cholery?
- Chryste! - To świetne miejsce.
Lepszego nie znajdziemy.
Wyciągnij broń.
Daj mi ją. Chcę przetestować.
Dobra.
Zacznij kopać.
Kopać? Ziemię? Dobra.
Potwornie fajne cacko.
Niesamowite. I takie ciche!
Nie zadzieraj ze mną, sukinsynu!
Przestraszyłeś mnie.
Serio, Kyungyoung? Powaliło?
Wykop trochę głębiej.
Tym się za dobrze nie kopie.
Patrz! Nie wchodzi!
Idiota. Daj mi to.
Beznadziejnie ci idzie kopanie.
- Nie byłeś w wojsku? - Byłem.
Przytrzymaj i dociśnij stopą.
W ten sposób.
Ile tu korzeni.
- Cholera! - Mówiłem.
Nieważne.
Będzie dobrze. Chodźmy.
- Zaraz... - Trudno.
Idziesz sobie? Kyungyoung!
Kyungyoung!
Naprawdę to zrobisz?
Posłuchaj.
Te gnojki i tak są poszukiwane. Nikt nie zgłosi zaginięcia.
Poza tym rozejrzyj się. Kto się dowie?
Nikt, chyba że zetną pole.
Jasne?
Chodźmy.
Zaczekaj na mnie.
Tak, halo?
Tak, jestem w lobby.
Dzień dobry, pan z ambasady?
Tak. Oh Seunghoon.
- Miło mi. - Dzień dobry.
- Idziemy? - Oczywiście.
Pierwszy raz w sali dla VIP-ów?
Tak.
Po co ambasada pana przysłała?
Nie jestem na służbie. Ciekawią mnie kasyna.
Jakie gry pan lubi?
Wszystkie.
Lubię bakarata i blackjacka, bo w Korei się w nie nie gra.
- Fakt. - Właśnie.
Jest pan sam na Filipinach?
Tak.
A pani?
Też przyjechałam tu sama.
Chyba jest tu pani od dawna.
Nawet nie pamiętam od kiedy.
Musi być pan samotny.
Jestem tu od niedawna.
Powinien pan częściej dzwonić do rodziców.
Faktycznie.
Z dala od domu człowiek staje się samotny, nawet o tym nie wiedząc.
Osobowość się zmienia.
- Zapraszam. - Dziękuję.
Jeśli chce pan dzisiaj pograć, przedstawię pana agentowi.
Właściwie to chciałem się dziś rozejrzeć.
Pustki w portfelu.
KASYNO
Ilu tu Koreańczyków.
Kasyno prowadzi Koreańczyk.
Koreańczycy bywają u Koreańczyków,
a Chińczycy u Chińczyków.
Słyszałem o takich miejscach, ale na żywo jest
zupełnie inaczej, niż się spodziewałem.
Największe na Filipinach.
Naprawdę?
Prowadzi ja pan Cha, prawda?
Tak. Zna go pan?
Nie.
To on. Chce się pan przywitać?
Pewnie, czemu nie?
Panie Cha. Dzień dobry.
Cześć. Co cię tu sprowadza?
Oprowadzałam gościa.
Kto to?
Jestem tylko znajomym.
Przepraszam.
Proszę obstawić.
Ile są warte?
Dwieście mln peso.
Dwieście milionów? Czyli 4,8 miliarda wonów?
Jeśli przegra, wszyscy mamy przesrane.
Wygrywa gracz.
- Proszę obstawić. - Chwila.
Sojung.
Jakiego koloru
masz dziś majtki?
Czerwonego.
Czerwone majtki? Wstydu nie masz.
Zwykle nie noszę wcale.
Naprawdę?
Ja założyłam...
żółte.
Ale...
zaufam ci tym razem.
Pani Ko...
Przepraszam, muszę potwierdzić zakład.
Dobrze.
Dobrze. Zgadza się.
Dwieście milionów peso. Tak?
Koniec zakładów.
Sojung.
Dmuchnij.
Jeszcze.
Mocniej!
Przepraszam, że tak późno, Moosik.
O co chodzi?
Tak tylko wpadłem. Byłem w okolicy.
Wejdź.
Coś się stało?
Nie, nic.
Wygląda, jakby jednak coś. Powiedz mi.
Mówię poważnie. Przechodziłem i pomyślałem, że wpadnę.
Ty kretynie.
Co ty wygadujesz?
Napijesz się czegoś?
Jasne. Mogę piwo?
Zjesz coś? Miałem sobie zrobić ramyeon.
Nie, śmiało. Ja nie chcę.
Widzę, że coś się dzieje.
No powiedz.
Zajmę się tym.
Nic się nie dzieje.
Kyungyoung.
Wiesz, kim jestem, prawda?
Więc wiesz też, że mogę ci pomóc, prawda?
Wyduś to z siebie.
Chodzi o inwestorów?
Sam to zrobiłeś?
Wyczułem od ciebie proch, gdy tylko tu wszedłeś.
Zastrzeliłeś ich?
Co zrobiłeś z ciałami?
Są na polach trzciny cukrowej.
Tak się bałem.
Zakopałeś ich?
Tak, jedno ciało.
Ale...
Ziemia była twarda.
Nie dało się kopać.
Ziemia jest jak skała.
Padało, myślałem, że się uda.
Zrobiłeś to sam?
Nie, z kolegą.
Pieprzone dupki!
Doprowadzali mnie do szału!
Co zrobiłeś z dowodami?
Zrzuciłem z mostu po drodze tutaj.
Posłuchaj...
Spójrz na mnie.
Dopilnuję, żeby cię nie złapali.
Dobrze?
Jeśli filipińska policja nie zacznie śledztwa,
nie oskarżą cię w Korei.
Wiesz o tym, prawda?
Jungpal, to ja.
Potrzebuję samochodu, którego nikt nie namierzy.
Wsiadaj.
Co?
Moosik, wybiera się pan gdzieś?
Nie ufasz mi?
Sprawię, że cię nie złapią.
Wsiadaj.
Moosik.
To był żart.
- Co? - Żartowałem.
Po co...
Nic nie zrobiłem.
To ja już pójdę, Moosik.
Kyungyoung!
Jeśli mi nie ufasz, nie mogę cię ochronić.
Ale jeśli mi zaufasz, pomogę ci.
Poważnie, tylko żartowałem.
Czemu miałbym zrobić coś tak szalonego?
Przepraszam.
Naprawdę mi przykro.
Ej!
Czekaj.
W porządku.
Uciekaj, jak najdalej zdołasz.
Daj spokój, Moosik.
Nie mów tak. Wygłupiałem się tylko.
Powtórzę to jeszcze raz.
To twoja decyzja.
Przepraszam, że mówię to tak z samego rana, Moosik.
Pojadę już.
Smacznego. Na razie.
Szefie, o co chodzi?
Wykopał sobie grób.
Doszło do morderstwa.
Co?
Napisy: Adam Sikorski