Przedstawione w serialu osoby,
miejsca, organizacje i wydarzenia
są fikcyjne.
Podobieństwo nie było zamierzone.
GRA O WSZYSTKO
NA FALI
ZGROMADZENIE NARODOWEJ RADY STUDENTÓW
NA RZECZ ZJEDNOCZENIA PÓŁWYSPU KOREAŃSKIEGO
Przemawiam dziś do miliona członków
Narodowej Rady Studentów.
Jestem jej pierwszym przewodniczącym i mam zaszczyt was tu powitać.
NIE MA PRZYSZŁOŚCI, W KTÓREJ PRZEGRAMY
ZWYCIĘSTWO JEST BLISKO!
W tym pełnym emocji dniu
jesteśmy tutaj…
Zostałem przydzielony do ochrony przewodniczącego NRS.
…pełni entuzjazmu, że uda się nam doprowadzić
do demokratycznego zjednoczenia kraju.
Koledzy i koleżanki,
walczmy z całych sił,
by nasz kraj mógł ujrzeć nowy świt!
Zmienić konstytucję!
Obalić dyktatora!
Zmienić konstytucję! Obalić dyktatora!
Wszędzie jest policja. Musisz uciekać.
- Nie, chodź ze mną. - Co ty pleciesz? Nie mogę.
To ja też nie idę.
Czemu jesteś taka uparta? Uciekaj stąd.
Jeśli nie idziemy razem, to nigdzie nie idę.
- Żartujesz. - Co tu w ogóle robisz?
Słucham?
Co tu robisz? Nie jesteś aktywistą.
Miała rację. Co ja tam robiłem?
By uciec od aktywistów, musiałem wstąpić do wojska.
KOMISJA WOJSKOWA W DAEJEONIE
DROGA DO OBRONY KRAJU
Na dole.
Z tej strony.
Numer 87.
Następny, proszę.
To irytujące.
Zostawiłem tam dokumenty. Przepraszam.
- Aktywna służba. - Następny.
- Gratulacje. - Dziękuję.
Następny.
Przepraszam. Dzień dobry.
Bardzo chcę wstąpić do wojska.
- Poproszę wezwanie. - Wezwanie…
Byłem w więzieniu,
bo złamałem ustawę
o zgromadzeniach. Nie dostałem wezwania.
Ale chciałbym wstąpić do wojska. Proszę.
Inni starają się uniknąć służby wojskowej.
- Co z panem nie tak? - To obowiązek Koreańczyka.
Obrona kraju to nasz obowiązek. Chcę intensywną służbę.
- Gdzie? - W piechocie morskiej.
To niemożliwe, bo ma pan kryminalną przeszłość.
Rozumiem pana, ale takie jest prawo.
- Następny. - Wiem, że się nadaję.
- Proszę mnie wziąć. - Jak pan okaże wezwanie.
Zabierzcie go stąd.
Nie! Naprawdę chcę wstąpić do wojska!
- A ja wezwanie! - Czekaj!
- Wezwanie. - Co robicie?
Proszę pozwolić mi wstąpić do wojska, błagam!
Przepraszam.
Podejdź tu.
Chcesz wstąpić do piechoty?
Po co?
Bo tak robią prawdziwi mężczyźni.
Dlaczego?
- Bo są twardzi. - Jest jeszcze cięższy oddział.
Tak?
To pan Kim.
Miał małe biuro w Namsanie. Znajdował rekrutów.
Chcesz dotknąć?
To prawdziwa broń?
Oczywiście, że tak.
Strzeli, jeśli pociągniesz za spust.
Jasne.
A może wywiad?
Wywiad?
Płacą nam, ale nie mamy stopni.
To trudniejsze niż piechota?
Idiota.
Nie zamieniłbym jednego naszego za 100 piechurów.
Chcę trafić tam, gdzie jest trudno.
Naprawdę?
Sprawność fizyczna jest dla nas bardzo ważna.
Nie wiem, czy podołasz wymaganiom.
Mamy najlepszych ludzi w kraju.
Ma pan przed sobą jednego z nich.
Przystąpisz więc do sprawdzianu?
Trzydzieści jeden.
Trzydzieści dwa.
Trzydzieści trzy.
Trzydzieści cztery.
…pięć.
…sześć.
Trzydzieści siedem.
Trzydzieści osiem.
…dziewięć.
CHA MOOSIK
…sto dwa, 103, 104, 105,
106, 107, 108.
Szybciej!
Pierwszy!
Zaraz wracam.
Co za syfiarze.
Z 76 kandydatów wybrano czterech.
Czekaliśmy w gospodzie w Daejeonie.
Wstawać!
Co, do cholery?
Wstawać, syfiarze.
Daję wam trzy minuty.
Spakujcie się i widzimy się na zewnątrz.
Ej!
GOSPODA HYUNDAI
Pieprzeni gówniarze. Żartujecie sobie?
Dobra. Biegnijcie wszyscy do domu.
- Przepraszam! Poprawię się! - Poprawię się!
Po prostu nie chcę, żeby na mnie krzyczeli.
Wybrałem was, bo jesteście wysportowani, ale to katastrofa.
- Jadę. - Damy z siebie wszystko!
Pieprzyć to! Tyle nie wystarczy!
Naprawdę uważam, że nie dacie sobie rady. Spływać.
- Przepraszam! - Chcę dołączyć!
Jestem gotowy nawet umrzeć!
Chcecie zobaczyć,
co dzieje się w jednostce?
- Tak! - Tak!
To wsiadajcie.
Nie wiedziałem, że to droga do piekła.
Nasza jednostka znajdowała się wtedy blisko 38. równoleżnika.
Mieliśmy jeździć do Korei Północnej i zbierać informacje.
Co to ma być?
Poza wojskiem nazywano nas Antypółnocnym Oddziałem Wywiadowczym.
Zwymiotowałeś?
- Wytrzyj to! - W porządku, proszę pana.
Jakie „w porządku”?
Jezu Chryste.
Cholera! Powstrzymaj się!
Przepraszam!
Daj spokój, stary.
- Proszę pana. - Co jest?
Przepraszam pana, ale gdzie my jesteśmy?
To nie wygląda jak droga dla samochodów.
Jak mamy tu wrócić po wakacjach?
Wysiądziecie na dworcu i powiecie, że jedziecie w góry.
- W góry? - Tak. Nie musicie płacić za taksówkę.
Co zrobimy z tym pieprzonym smrodem?
Przepraszam!
Wysyłałem różnych ludzi i gangsterów.
Nie znam nikogo, kto bardziej zasługiwałby
na mój szacunek.
- Kto to? - Kto to?
Nazywa się Cha Moosik.
- Jest wyjątkowy. - Jeśli pan Min tak mówi…
Gdy odzyskałem długi, których sam nie mógł ściągnąć,
pan Min wszędzie się mną chwalił.
Powierzył mi pieczę nad lokalem, w którym odbywały się fety.
Słuchaj, Jungpal.
To nasz nowy agent. Naucz go wszystkiego.
Jasne.
Jestem Lee Sanggu. Miło mi.
Ile masz lat?
Dwadzieścia cztery.
Chyba żartujesz.
Ja mam 22.
- Dwadzieścia dwa? - Tak.
Masz 24 lata?
Cześć, Sangchul. Co tam?
Dzień dobry. Jak się pan miewa?
Mój kolega jest właśnie w Manili.
Jak się nazywa?
Seo Taeseok.
Jest dość nietypowy.
Seo Taeseok?
Czym się zajmuje?
Należał do gangu w Masanie.
Byłbym wdzięczny, gdyby pan się nim zaopiekował.
Gdzie on jest?
W hotelu Purvio, tam, gdzie pan.
Naprawdę? Daj mi jego numer.
Myślę, że od razu go pan rozpozna.
Włosy zaczesane do tyłu, będzie się wyróżniał.
Niech do mnie zadzwoni i mnie poszuka.
Dobrze.
Przepraszam.
Tak?
Słyszałem, że mówił pan o Seo Taeseoku.
To pan?
Cóż…
A jeśli nie?
Nie jesteśmy kolegami. Nie cuduj.
Przepraszam.
Sangchul z Daejeonu powiedział mi,
że jest tu jego znajomy i prosił, żeby się nim zająć.
Ale to chyba nie pan, prawda?
Kto z Daejeonu?
Lee Sangchul.
Jeden z moich podwładnych.
Przepraszam.
Jutro pana znajdę i przedstawię się, jak należy.
Dobrze.
- Słuchaj, Sangchul. - Tak?
Spotkałem tego kolegę od włosów.
Ma paskudną gębę.
Tak, to dziwak.
Czym on się właściwie zajmuje?
Prowadził burdel w Masanie.
Ale coś się stało i musiał wrócić do Manili.
Naprawdę?
Tak. Proszę się nim zająć.
Jasne.
DZIELNICA KOREAŃSKA W MANILI
Sprzedaż poszła ostro w górę.
Nasi nowi agenci świetnie sobie radzą.
Dziękuję.
Nie dajesz im zbyt dużej prowizji?
Procent wystarczy.
Też muszą dobrze zarabiać.
Nie musisz być dla nich taki miły.
Obchodzi ich tylko kasa.
A właśnie, panie Min.
Co to za chłopak, z którym spędza pan tyle czasu?
Jego ojciec ma firmę budowlaną.
Światowy chłopak.
- Pan Woo was sobie przedstawił, prawda? - Tak.
Naprzykrza się panu?
Unikam go, gdy zaczyna mówić o pieniądzach.
Niech mu pan nic nie pożycza.
Źle to o mnie świadczy, gdy rozdaje pan pieniądze.
W końcu pracuję dla pana.
Już mu nic więcej nie dam.
Trzeba postawić sprawę jasno, bo nie przestanie.
Musi pan być stanowczy.
Rozumiem.
Napijmy się.
Zdrowie.
Przyszedłem się przedstawić. Seo Taeseok.
Usiądź.
Podobno jesteś z Masanu. Co cię tu sprowadza?
To zbyt osobiste pytanie.
Jak ci się żyje?
Jest dość ciężko.
- Boknam. - Tak?
Przynieś 10 000 dolarów.
- Dziesięć tysięcy dolarów? - Tak.
Dobrze.
Proszę.
Wydaj je i zadzwoń, gdy się skończą.
Dziękuję panu.
A poza tym…
Mógłbym zatrudnić się w kasynie?
W jakim kasynie? Naszym?
Muszę coś robić.
Mogę podjąć się wszystkiego.
- Posłuchaj… - Tak?
Rozmawiamy ze sobą drugi raz, tak?
Nie przeginasz trochę?
Na szczęście masz dobrego kolegę.
Gdyby nie Sangchul, w ogóle byśmy nie rozmawiali.
Przemyślę to.
Dziękuję.
Panie Min, coś się stało?
KASYNO I BAR SPORTOWY
Cześć, Jungpal.
Szefie, pan Min znowu został oszukany w chińskiej restauracji.
Jak to?
Pan Woo poprosił o 50 000 dolarów, a pan Min odmówił.
Potem jego sługus zagroził, że dźgnie go w udo. Niech to szlag!
Pan Min musiał błagać na kolanach.
Co robimy?
Rozumiem.
Moosik.
O co chodzi?
Co tu robisz, Sungil?
Kto to?
Mój przyjaciel, Moosik.
Wejdź, napijmy się.
Wejdź.
Siadaj.
Leczymy kaca. Napijesz się?
Panie Woo.
Musimy o czymś porozmawiać.
Nie zadzierajcie z moim szefem, panem Minem.
Zabawny jesteś.
Przyszedłeś nam to powiedzieć?
Też by pan tak zrobił, gdyby ktoś zadarł z pana chłopakami.
Jestem taki sam.
Dlatego…
to ma się skończyć.
Słuchaj…
Co ty w ogóle robisz?
Gdyby ktoś zadarł z twoim szefem,
siedziałbyś bezczynnie?
Ze mną jest tak samo. Jasne?
Traktuje mnie jak śmiecia, bo nie jestem gangsterem?
Nie okazuje mi szacunku?
W porządku.
Zrobię to po filipińsku.
Ej!
To nie powód, by tak mówić do pana Woo.
Sungil, to nie w porządku.
Kto wbija komuś nóż w udo,
bo nie dostał pieniędzy?
Tylko jacyś frajerzy.
Ej, ty.
Dlatego tu przyszedłeś?
Tak.
Przygarnął mnie.
Oddałbym mu wszystko.
Rany, jesteś niesamowity.
Słuchaj…
Wypij do dna, a dam spokój twojemu szefowi.
Już go lubię.
A teraz napijmy się porządnie.
Dzień dobry.
Wbiliście nóż
w nogę pana Mina?
Zróbcie tak jeszcze raz,
a będziecie kuleć do końca życia.
Z drogi.
Nie słyszałeś?
Moosik.
Nie do wiary, że tacy ludzie jeszcze istnieją.
Nic panu nie jest? Proszę pana?
Już nikt więcej nie tknął pieniędzy pana Mina.
Jeśli chodzi o mnie,
byłem na fali.
POLICJA
Boże.
Ludzie na ulicach wzięli mnie za prezydenta.
Przyjedzie dziś szef sztabu?
Jedynie szef policji i minister sprawiedliwości.
Grunt to władza polityczna.
Pieniądze to nie wszystko.
Dobra robota.
Dzień dobry.
Komisarz generalny czeka.
Wybierasz się na imprezę?
To wysocy urzędnicy.
Banda żartownisiów.
- Proszę. - Tędy.
W dziesięć lat zarobiliśmy 70 miliardów.
Obracaliśmy się w towarzystwie wpływowych polityków z Filipin.
Ciekawi was, jak to zrobiliśmy?
Dzięki odpowiednim żetonom.
Pięć milionów peso.
O co chodzi?
Świetnie, dziękuję.
Są żetony wymienialne i niewymienialne.
Występują w różnych kolorach.
Powiedzmy, że klient coś obstawił.
Jeśli wygrywa, krupier wręcza mu żeton.
Taki żeton można wymienić.
Na prawdziwe pieniądze.
Jeśli klient dostanie taki żeton,
steward zabiera go i oddaje żeton niewymienialny.
Następuje zamiana żetonu wymienialnego na niewymienialny.
Klient gra dalej z tym nowym żetonem.
Dzięki temu możecie sprawdzić, ile rund rozegrał.
Dobra robota.
Agenci otrzymują prowizję na podstawie tych liczb.
Zwykle dostają od 1,2 do 1,6%.
Agent próbuje przyciągnąć klientów
do właściciela kasyna, który daje większą prowizję.
Dzień dobry.
Jest jeszcze jedna kwestia.
Jeśli prowizja wynosi 1,6%,
w gotówce otrzymają 1,5%,
a pozostałe 0,1% w ramach gratisów.
Czym są gratisy?
To coś w rodzaju karty lojalnościowej. Opłaca się nią usługi hotelowe.
Ale to właściwie pieniądze, nie?
Tylko do wykorzystania w hotelu.
- Dzięki. - Udanej zabawy.
Większość agentów ledwo wiąże koniec z końcem.
Nie mają stałej pensji
i płaci się im od liczby klientów.
Wolą pieniądze od gratisów.
Jak ja to załatwiam? Traktuję jak kolejny interes.
Jeśli masz dziesięć milionów w gratisach,
60%, czyli sześć milionów, można wymienić na gotówkę.
Ja dostaję wszystkie gratisy hotelowe.
Kiedyś rezerwowałem ponad 150 pokoi dziennie dla klientów.
To 5000 pokoi miesięcznie. Tak dobrze kręcił się biznes.
To pokój z widokiem.
Każdego dnia zalewali nas klienci.
Świetny, prawda?
- Dziękuję. - Miłego dnia. Pójdę już.
I to wszystko opłacone z gratisów.
Ile zatem pozostaje?
Czterdzieści procent w gotówce.
Czterdzieści procent bez podatku.
Dziękuję.
Problem w tym, że i tak zostawało za dużo gratisów.
Kiedy to wszystko wykorzystamy?
Gniją od miesięcy.
Co?
Niedługo straci ważność.
Naprawdę?
Jest takich dużo więcej.
Racja.
Co jeszcze możemy zrobić?
- Zróbmy z nich dobry użytek. - Pewnie.
Wejdźcie. Tutaj możecie zjeść.
Czas na zabawę! Bierzcie wszystko!
Bufet w Purvio kosztuje tyle,
że miejscowi mogą tylko pomarzyć, by tam zjeść.
Ale nasze pracownice jadły tam co rano. Jak?
Bo zostawały nam gratisy.
Jak się pan miewa?
Pan Cha.
Dziękuję.
Jak interesy?
Lepiej być nie może. Dzięki panu.
To szef sztabu prezydenta.
Poznałem go, bo często przychodził do hotelu.
Co roku dawałem mu mnóstwo pieniędzy.
A żona i syn?
Doskonale. Są w Sydney.
Dziękuję.
Nie czuje się tu pan samotny?
Nie mam czasu na samotność.
Niech pan korzysta z życia, panie Cha.
Korzystam. Bez obaw.
A przy okazji…
Tak sobie myślałem.
Często przyprowadza pan tu gości.
Może będziemy się tutaj regularnie spotykać?
Regularnie? Tutaj?
Wydamy fortunę.
Zasponsoruję spotkania.
- Naprawdę? Na pewno? - Tak.
Proszę pana.
Czy kiedyś złamałem obietnicę?
Nie.
Więc umowa stoi.
W każdy poniedziałek będziemy zapraszać tu ważnych gości.
Mam przeczucie, że przyniesie nam to wiele dobrego.
Dobrze.
Dziękuję, panowie.
Tak zaczęły się te spotkania.
Chciałbym przedstawić…
Na początku było jedynie osiem osób, w tym burmistrz,
gubernator, komisarz generalny i kilku generałów.
W trzy miesiące zapełniliśmy całą restaurację.
Proszę o uwagę.
To pan Cha.
Jest nieodzowną częścią naszych poniedziałkowych spotkań.
Wspiera nas w każdym tygodniu.
Podziękujmy mu brawami.
Gdy rozeszła się wieść o tych spotkaniach,
pojawili się inni goście, by nawiązywać znajomości.
Dziękuję wszystkim.
Cieszę się, że tu państwa widzę.
Pozwolę sobie przypomnieć,
że spotkanie nie byłoby możliwe bez Carlosa, szefa sztabu.
Panie i panowie,
wznieśmy toast za Carlosa.
Zdrowie.
- Zdrowie! - Zdrowie!
Uważali mnie za potwornie bogatego biznesmena z Korei.
Co tydzień płaciłem rachunki na dziesiątki milionów wonów.
Ale i tak zostawały mi gratisy.
Przyszło sporo ludzi.
O tak.
Może kolejne spotkanie w środę?
- Dwa razy w tygodniu? - Oczywiście.
Dziękuję.
Spotkania stały się tak popularne,
że zaczął na nie przychodzić syn prezydenta.
To były najważniejsze spotkania w kraju.
Bywali na nich wszyscy czołowi politycy i biznesmeni
na Filipinach.
Chcę, żeby kogoś pan poznał.
Kogo?
Proszę tędy.
Dzień dobry.
Dzień dobry!
Carlos! Cały i zdrowy, co?
Podobnie jak pan, szefie.
To pan Cha. O nim mówiłem.
To zaszczyt pana poznać.
- Wzajemnie. Proszę usiąść. - Dziękuję.
Podobno sponsoruje pan spotkania.
To nic takiego.
Jak długo pracuje pan w kasynach?
Od ośmiu lat.
Jakieś postępy w budowie w Caliz?
Raul się tym zajmuje.
Kupił kompleks wypoczynkowy.
Mamy dostawać prowizję z dwóch nowych kasyn.
A Bolton?
Przejąłem go.
Interesuje mnie Caliz.
- Naprawdę? - Tak.
Pracuję tam z kilkoma kasynami.
Skontaktuję się.
Dobrze.
Szefie.
- To dobry biznes. - Przyjrzyj się mu.
Wielki szef Daniel.
Szycha, która wybiera nowego prezydenta.
Jest taką wielką legendą, że każdy w branży o nim słyszał.
El Chapo to król narkotyków, a Daniel – bóg hazardu.
Może wpłynąć na każde kasyno na Filipinach.
Poczułem się, jakbym wygrał na loterii.
Płyń z nurtem
Daj się prowadzić
Płyń z nurtem
Daj się prowadzić
Takie życie jest
Jeśli zrobię się zachłanny
Choć jeszcze tyle przede mną do zrobienia
Jeśli zrobię się zachłanny
Choć jeszcze tyle przede mną do zrobienia
Przez chwilę odpocznę Jak chmura na szycie góry
Zapomnijmy o tym, co było wczoraj
Wczoraj!
I zmierzajmy ku jutru
Ku jutru!
Odpocznijmy i zacznijmy od nowa
Kogo spotkamy po drodze?
Powiew wiatru nikomu nieznany
Kogo spotkamy po drodze?
Powiew wiatru nikomu nieznany
Takie życie jest
- Są panowie Koreańczykami? - Tak.
Mieszkają panowie tutaj?
Nie, przyszliśmy do kasyna.
Życzę więc dobrej zabawy.
Moosik.
Chyba znalazłem matkę moich dzieci.
Jest w moim typie.
Co za rozczarowanie.
Praktycznie tu pusto.
Tak, ale lokalizacja jest świetna.
Dzień dobry.
To jest Moosik z Manili.
- Przywitaj się. - Dobrze.
- Jestem Philip. - Dzień dobry.
Jestem kolegą Sanggu.
Naprawdę?
- Jadł już pan? - Jeszcze nie.
Musi być pan głodny. Chodźmy.
Do później.
Jasne.
Słuchaj…
- Tak? - Znasz Sanggu?
Tak.
Co do…
Na początku było dobrze,
ale teraz…
Co się stało?
Chińczycy otworzyli kasyno w Contanie i zabrali mi klientów.
Wielu moich agentów uciekło.
Panie Woo.
W sumie pana odsetki przekroczyły już siedem milionów peso.
Nie możemy poczekać do końca roku?
Mogę dać panu dodatkowy miesiąc, ale nie więcej.
Jak pan wie,
pożyczyłem pieniądze bez zabezpieczenia.
Moosik.
Nie możemy poczekać dwóch miesięcy?
Nie.
Jeśli nie odda mi pan pieniędzy do końca miesiąca,
będziemy musieli przejąć lokal.
Myślałem, że wszystko samo będzie się kręciło.
- Dzień dobry. - Wróciłem.
Co powiedział?
Oznajmiłem mu, że go przejmiemy, jeśli nie spłaci odsetek.
Dobra robota.
Od dawna jest jak wrzód na tyłku.
Cholera.
Szefie.
Mówiłem, że ja się tym zajmę.
Słuchaj…
Nieważne kto, ważne, że ktoś się tym zajął.
Nie do wiary.
Co powiedziałeś?
Ej!
- Co z nim? - Panie Min.
Nie może go pan wyrzucić? Same z nim problemy.
Jakie problemy?
To psychopata. Dręczy pracowników.
Nic nie mówiłem, ale działa mi na nerwy.
Łazi za tobą, bo chce.
Zajmij się nim.
Jak mam się zajmować takim gnojkiem?
To dupek.
Wczoraj w koreańskiej dzielnicy Manili znaleziono ciało Koreańczyka.
Turyści z Korei i mieszkańcy noszą ze sobą sporo gotówki.
Są uważani za łatwy cel dla przestępców.
Koreańczyk miał przy sobie wiele drogich akcesoriów,
a w dniu zdarzenia jechał swoim luksusowym autem.
AMBASADA REPUBLIKI KOREI NA FILIPINACH
Dzień dobry.
- Panie Cho. - Tak?
To faks od koreańskiej policji.
Jest poszukiwany na Filipinach.
Za co?
Za napaść.
Co?
REPUBLIKA KOREI, POLICJA
Przyjacielu.
Czemu tak trudno się z tobą spotkać?
Z tobą też.
Dużo pracy?
Jak zawsze, ale mogło być gorzej.
FERNANDO ESPÍRITU GŁÓWNY INSPEKTOR POLICJI
Poznajesz tę torbę? Znalazłem ją przed twoim biurem.
Naprawdę?
Zwrócę ją prawowitemu właścicielowi.
Bardzo proszę.
Kolacja?
Ty stawiasz?
Mój przyjaciel.
Przyjaciel? Kto taki?
Koreańczyk. Zobaczysz.
Dziękuję za spotkanie.
- Panie Cho. Jak się pan miewa? - Dobrze.
Przyprowadziłem mojego przyjaciela.
To chyba nie problem?
Nie.
Dzień dobry.
Jest pan Koreańczykiem?
Tak.
Nazywam się Jo Yoongi. Pracuję w tutejszej ambasadzie Korei.
Umieram z głodu.
- Wejdźmy do środka. - Chodźmy.
Ambasador jest ostatnio bardzo zajęty.
Gościmy koreańskich polityków, więc mógł się zjawić.
Przykro mi.
Nie szkodzi. Dołączy do nas następnym razem.
Jak się pan nazywa?
Lee Hochul.
Co pan tu robi?
Prowadzę koreańską restaurację.
Rozumiem.
Ambasada Korei miała pewną prośbę.
Chcieli ją omówić wieczorem.
Zgadza się.
Możesz go znaleźć?
Jest poszukiwany w Korei.
Został wezwany…
Wezwij taksówkę.
Halo?
Dzień dobry, Hochul.
Tu konsul Jo Yoongi. Właśnie się poznaliśmy.
Skąd ma pan mój numer?
Poprosiłem o niego komendanta policji.
Przepraszam, że pytam… Jak się pan naprawdę nazywa?
Już mówiłem, Lee Hochul.
Skąd pochodzi pana rodzina?
Z Jinju.
Data urodzenia?
28 grudnia 1968.
Pan to Cha Moosik, tak?
Halo? Nie słyszę. Co jest z tym telefonem?
- Dziwne. - Halo?
Hotel Purvio.
To nie było nic dużego.
Co? Ty gnoju! Skąd jesteś, do cholery?
Z Los Angeles, kretynie.
Gdy ściągałem długi pana Mina, pobiłem się z szefem gangu.
Może bardziej ja go pobiłem.
Podobno zgłosił napaść i wymuszenie.
Konsul nie mógł mnie aresztować,
ale uciekłem, bo coś przeczuwałem.
ZAPRZYSIĘŻENIE PREZYDENTA
Potem nastąpiła seria dużych zmian.
Rząd, który sponsorowałem, został odświeżony.
Pojawiło się dużo nowych twarzy.
Spotkania w poniedziałki i środy przestały mieć sens.
GROMADZĄ SIĘ ZWOLENNICY POLITYKA
Pan Min przekonał syna właściciela firmy budowlanej,
żeby wybudował hotel w Caliz.
Pan Woo nie spłacił odsetek,
więc zamknęliśmy biznes w Manili i przenieśliśmy się do Caliz.
Sanggu był wtedy naprawdę kimś.
Był tam wiele razy.
- Nadal tam latasz? - Tak. Aż do Afryki.
Oczywiście.
Panie Cha. To prawda, że stracił pan 20 miliardów w bakarata?
Oczywiście. To by się zgadzało.
Brzmi jak film, prawda?
- To wierzchołek góry lodowej. - Ja też straciłem pięć miliardów.
- Naprawdę? - Oczywiście.
Szefie, wie pan, jak straciłem pięć miliardów.
O czym on mówi? Pierwsze słyszę.
Razem z tym, co ja straciłem, będzie ponad pięć miliardów.
- Sanggu, przyjdź zjeść tutaj. - Co to? Ładnie pachnie.
Ciągle coś gotujesz.
To yukgaejang.
Gotowe, wystarczy tylko podgrzać.
Wiecznie coś gotuje.
Zarezerwowałem stolik w restauracji. Proszę iść z nami.
Po co?
Już złożyłem zamówienie. Niech pan pójdzie.
Nie, dzięki. Zjem coś tutaj.
No proszę.
Sojung.
Niech pan pójdzie.
Jedzenie smaczne?
Szefie!
Co robicie?
- Przyszedł pan. - Dzień dobry.
To Sojung, menadżerka Casabee.
A to pan Moosik, człowiek, o którym zawsze mówię.
Bardzo chciałam pana poznać. Ciągle o panu mówi.
Miło mi.
Proszę usiąść.
Co ty tutaj w ogóle robisz? To miejsce kosztuje majątek.
Niech szef da spokój. Nie jest tak źle.
Tak?
No dobrze. Urządźmy ucztę.
Szefie, spokojnie. Już zamówiłem. Wszystkim się zająłem.
Pokaż mi kartę win.
Już nam zamówiłem drogie wino.
Szefie.
Sojung jest piękna, prawda?
- Przestań. - Ej!
Wytrzyj ślinę.
- Ośliniłem się? - Boże.
Uśmiechasz się od ucha do ucha.
Zajmij się nią.
Dobrze.
Mówiłaś, że nazywasz się Sojung? Tak.
Jak długo pracujesz w Casabee?
Dwa lata.
To moja pierwsza praca w hotelu. Byłam stewardessą.
Naprawdę? W której linii?
Pryme.
Awansowała na kierowniczkę w dwa lata. Robi wrażenie, co?
Oczywiście. Imponujące.
- Naleję panu. - Dziękuję.
Nie ma pan problemu z przeprowadzką tutaj
po pobycie w Manili?
W ogóle mi to nie przeszkadza.
W Manili czułem się jak w klatce.
Tu mi się bardziej podoba.
Chwileczkę.
Tak, panie Min?
- Gdzie jesteś? - Na kolacji z Jungpalem.
Złożyłeś ofertę na Bolton?
Myślałem, że mamy jeszcze trochę czasu.
Co ty wygadujesz?
Otwarcie za miesiąc.
Panie Min.
Zajmę się tym.
Proszę się nie martwić.
Czemu, na Boga, zamraża pan tam miliardy wonów?
- A odsetki? - Hej!
Każdy walczy o pozycję.
Co ty taki lekkomyślny?
Zrób to, bo inaczej pożałujesz.
Panie Min.
- Pani Ko chce pana widzieć. - Dobrze.
Pani Ko.
Panie Min. Trudno się z panem ostatnio spotkać.
Jak prace w hotelu?
Budowa idzie dobrze.
Za miesiąc otwarcie. Będzie pani?
Sprawdzę grafik.
Kiedy otwarcie kasyna?
Staram się o zgodę, ale to trochę trwa.
Dlaczego? Niech Moosik coś z tym zrobi.
Sam się dowiadywałem
i myślę, że teraz lepiej skupić się na hotelu i polu golfowym.
Dostanę pokój, prawda?
W przyszłym miesiącu przyjadą znajomi z Korei.
Dostaniesz apartament.
Dziękuję!
W takim razie,
by uczcić otwarcie hotelu…
Napisy: Adam Sikorski