Przedstawione w serialu osoby,
miejsca, organizacje i wydarzenia
są fikcyjne.
Podobieństwo nie było zamierzone.
Przepraszam, że tak późno.
O co chodzi?
Byłem w okolicy i wpadłem się przywitać.
To moi koledzy. Przywitajcie się.
Możemy wejść do środka i porozmawiać?
Co ty wyprawiasz?
Podobno przepuściłeś wszystkie pieniądze.
Martwiłem się.
Ty cholerny gnoju.
Posłuchaj.
Chcesz mnie zastraszyć, bo boisz się,
że ucieknę bez spłacenia długu?
Widzisz, Sanggu.
Myślisz, że masz nade mną kontrolę?
Moosik.
Te pieniądze są dla mnie bardzo ważne.
- Musisz mi je oddać. - Oddam.
Oddam ci pieniądze. Z odsetkami.
Ale…
zastanów się, zanim ze mną zadrzesz.
Jasne?
Słuchaj, gnojku. Jeśli mówię, że ci oddam, to tak zrobię.
Jasne?
Tak.
Opuśćcie broń.
Pójdę już.
GRA O WSZYSTKO
DZIESIĘCIOLETNIE OBLIGACJE
Zdaje się,
że ma pan dużo na głowie.
Bo mam.
Kiedy zacząłem zarabiać, nie miałem żadnego planu.
A teraz wszystko straciłem.
Okropne uczucie, co?
Tak. Potworne.
Co zamierza pan zrobić?
Jestem bez grosza.
Znajdę inne zajęcie.
Jestem dobry w zaczynaniu od zera.
To może
zostaniemy wspólnikami?
Spokojnie.
Nie proszę o pieniądze.
Obserwuję pana od jakiegoś czasu
i wydaje się pan stanowczy.
Nigdy wcześniej nie miałem wspólnika.
Ale…
z panem mógłbym pracować.
Miło, że tak pan o mnie myśli.
Zawsze zachowywałem się arogancko, bo miałem jakieś pieniądze.
Możemy zacząć mówić do siebie na ty.
Jest pan starszy.
Skoro tak mówisz.
Dziękuję, panie Min.
Obiecuję, że w każdej sytuacji dam z siebie wszystko.
W porządku.
Od razu mi lepiej.
Boże, to niesamowite.
Proszę pana.
Co pana przyjaciel robił w Korei?
- Kto? Moosik? - Tak.
Był w wywiadzie. Wysyłali ludzi na Północ.
Był agentem?
Chyba był parę razy w Korei Północnej.
Proszę pana.
Nie mówił pan, że prowadził salon gier?
Zarabiał na tym kupę forsy.
Wszystko się posypało.
Słuchaj…
Jest tylko moim pionkiem.
- No co? - Nie, nic.
Słuchaj…
Daj mi jeszcze jedno.
- Myślę, że już wystarczy. - Ty gnoju! Za kogo ty się masz?
Słuchaj…
Masz mnie za idiotę?
Może pan umrzeć.
Ty cholerny ćpunie.
Mówiłem, żebyś dał więcej, więc dawaj.
Dawaj wszystko, do cholery!
Gnojek.
Starszych się szanuje.
Słuchaj…
A tobie co się stało?
Jesteś chory?
Nie.
Daruj sobie. Masz wory jak namalowane.
Co?
Jeśli źle się czujesz, idź do szpitala.
- Jak jedzenie? - Pyszne jak zwykle.
Słuchaj…
Muszę jechać do Seulu. Mogę pożyczyć 300 000 peso?
Jestem spłukany.
Naprawdę?
Dobra. Nie przejmuj się.
Na pewno masz na co wydawać pieniądze.
Proszę pani.
Kiedy Junsoo wyjeżdża uczyć się za granicę?
Wyjeżdżam za granicę?
Za granicę?
Przepraszam.
MANILA: WYLĄDOWAŁ
Sprawdziłem to,
urząd za wszelką cenę chciał zdobyć o was informacje.
To była duża operacja.
Dyrektor Biura 4 pracował w Urzędzie Skarbowym w Seulu.
Odkąd tu trafił, koniecznie chce się wykazać.
Znasz szefową ich zespołu? Co z nią?
Wydzwania do mnie i próbuje zastraszyć.
Jest nieprzeciętna. Raz ja to powiedziałem.
Okazała się koszmarem.
Obym już nie musiał gadać z tą świruską.
Moosik, nie walcz z nimi.
Jeśli się za ciebie wezmą, nic nie poradzisz.
Pójdziesz siedzieć albo zapłacisz podatki.
Chwila. Czemu jeszcze cię nie oskarżyli?
Pewnie niełatwo im to zrobić.
Jaki wyrok dostał Chiyoung?
Rany, ma przerąbane.
Dostał pięć lat więzienia i grzywnę w wysokości 45 miliardów wonów.
Jest spłukany.
Nie walcz z nimi, bo skończysz tak samo.
Powiedz im, że jesteś spłukany.
Doradca podatkowy powiedział, że mogą zmniejszyć grzywnę.
Dobrze? Nie możesz im nie zapłacić.
Błagaj. Proś o niższy podatek.
Błagaj o niższy podatek.
KOCHANIE, TWÓJ OJCIEC ZMARŁ. OD: ŻONA
Kto to?
Dzień dobry.
Zaśpiewaj nam coś, ty jesteś pianistą.
Jesteśmy w nastroju…
na piosenkę.
Ty sprawiłeś, że dobrze się czujemy.
SZCZEROŚĆ, PASJA
Słuchaj…
Jakie masz plany?
Nie wiem. Co powinienem zrobić?
Może zostanę urzędnikiem państwowym.
Nie bądź głupi. Myślisz, że to takie proste?
Najpierw przestań wagarować, idioto.
A ty?
Nie wiem.
Zatrudnię się w fabryce albo zostanę budowlańcem.
A ty?
Chcę…
wyjechać do Arabii Saudyjskiej.
- Do Arabii Saudyjskiej? - Tak.
Będę pracować w budowlance
i zarobię kupę kasy za granicą.
Miło wyrwać się z domu.
Też chcę tam jechać. Mówiliście o pracy w Arabii Saudyjskiej.
„Saudi-glina”?
To oznaczałoby funkcjonariusza policji w Arabii Saudyjskiej.
Policjanta?
Nie uda ci się, idioto.
Wy małe gnojki! Zgaście papierosy!
Wygląda na to, że dobrze się bawicie.
Przygotujcie się do zajęć.
- Ty musisz się ostrzyc. - Dziękuję.
- Musisz przestać wagarować. - Dziękuję.
A ty… Masz długopis za uchem?
Przepraszam.
Moosik.
Chodź tu.
Czemu pakujesz się w kłopoty?
Co zrobiłem?
Smarkacz.
Kiedy dorośniesz? Nie chcesz studiować?
Po co? Znajdę pracę i będę pracować.
Gadanie.
Co robisz jutro?
Nic specjalnego.
To przypilnujesz moją córkę.
Jadę na zjazd i nie mam nikogo innego.
- Zgoda? - Dobrze.
I wrzuć peta do pieca.
- Dobrze. - Idź.
Ty!
Kup mi strzykawkę i siarczan streptomycyny.
Niech sprawdzę.
Weź to.
Co to?
Antybiotyki.
STREPTOMYCYNA
Do czego służą?
Nie wiem.
Nie od razu wiedziałem, że to narkotyki.
Mój ojciec ćpał po siedmiu latach w więzieniu.
STACJA JOCHIWON
WYCIECZKI POCIĄGIEM DO SOONGDO, OGRZEWANE WAGONY
Panie So.
Jestem na stacji w Jochiwon.
Goni cię.
Tatuś wrócił.
Cha Moosik.
Chaerin nie płakała?
Nie.
Świetnie się bawiła. Położyłem ją spać.
Widziałem.
Świetnie się spisałeś. Wracaj do domu.
Jak się tu dostałeś?
Pieszo.
Co? Aż z Daejeonu?
Tak. Szybko poszło.
Co ty bredzisz? To godzina drogi samochodem.
Szedłem wzdłuż torów kolejowych. Nie trwało długo.
Pójdę już do domu, proszę pana.
Hej, Moosik.
Jesteś dość mądry, by iść na studia. Ucz się i zrób to.
Nie interesują mnie studia.
- Jadę do Arabii Saudyjskiej. - Nie znasz świata.
Jak się ma twoja mama?
- Dobrze. - To świetnie.
Powinieneś iść na studia. To ją uszczęśliwi. Dobrze?
Musisz się uczyć.
Panie So.
Nie mam warunków na studia.
Wie pan o tym, był pan u mnie w domu.
Nie mam warunków.
Idź do akademika.
Jeśli się postarasz, możesz wszystko.
Dobrze.
Czekaj.
Weź to.
Ucz się pilnie i mierz wysoko.
Masz do tego wystarczająco talentu.
W kopercie było 100 000 wonów.
Pan So zarabiał wtedy 200 000 wonów.
Czemu dał je komuś takiemu jak ja?
Cholerna latawica.
Skąd wzięłaś na to pieniądze?
Skąd?
Kyungduk.
Proszę, nie bierz tego. Nie to.
Nie mów mi, co mi wolno!
Daj mi to.
- Dawaj! - Nie! Nie możesz!
Kyungduk.
Kupiłam to dla Moosika, żeby mu dać, kiedy dorośnie!
Latawica!
Nie mamy nawet pieniędzy na jedzenie.
Już nie żyjesz! Chodź tu.
Chodź tu!
Przestań! Nie bij mamy!
Coś powiedział, gnojku?
Ty mały gnoju.
- Chodź tu. - Przestań, pieprzony dupku!
Chodź tu!
Jeśli jeszcze raz tkniesz mamę, zabiję cię.
Co ty mówisz?
Moosik, to moja wina.
Chodź tu. No chodź!
Chodź tu! Cholera.
Chodź tu. Ten mały gnój!
Nie powinni zadzwonić pierwsi? Co to ma być?
Czemu dowiaduję się o tym od sąsiadów?
Jestem najstarszym synem, prawda?
Skąd miałam znać twój numer?
Znasz numer Youngsook, prawda? Mogłaś ją zapytać.
Nawet nie sprawdziłaś.
Cześć. Ty jesteś Moosik?
Youngseok, twój starszy brat.
Tata dużo mi o tobie opowiadał.
Jak to starszy brat?
Mamy różne matki.
Tata pewnie ci nie mówił.
Wiesz, jaki był.
I co?
Co?
I co ja mam z tym zrobić?
- Gdzie twoje maniery? Jesteśmy braćmi. - Braćmi?
Nie przypominam sobie takiego brata.
Jak jesteś głodny, to idź się najeść.
Nie upieraj się. Odejdź, póki jeszcze możesz.
Skończony dupek! Nawet po śmierci nie daje mi spokoju!
Cholera!
Boże, uspokój się.
Niech to! Niezłe z niego ziółko!
Masz papierosy?
SPOCZYWAJ W POKOJU
URZĄD SKARBOWY W DAEJEONIE
Co? Osiem miliardów wonów grzywny?
Panu koledze naliczono 45 miliardów.
Nie płaci pan aż tyle.
Nie powinniście nas porównywać.
Nigdy tyle nie zarobiłem.
Tu nie chodzi o automaty do gry.
Bar, który pan prowadził, zarobił ponad 30 miliardów wonów.
Na czym opiera pani tę liczbę?
No cóż…
Odrobiłam pracę domową.
Pana osobiste dochody wyniosły ponad 20 miliardów wonów.
Nie zarobiłem tyle.
I nie mam teraz takiej sumy.
Rozdałem. Wszystko.
Zamienił pan całą gotówkę na certyfikaty depozytowe i obligacje?
- Kto, ja? - Tak.
Pan.
Jak miałbym to zrobić? I gdzie?
Tam, gdzie prowadził pan interesy.
Czyli gdzie?
Pan raczej wie to lepiej ode mnie.
Taka kara to nasza dobra wola.
A 20 miliardów to minimalny zysk.
Nigdy tyle nie zarobiłem.
Szczerze mówiąc,
robiłem wszystko, co kazał Chiyoung.
Kupił mnie jego plan.
Jak będzie pan zgrywać głupiego, będziemy musieli złożyć formalny pozew.
Pani Kang.
Czemu pani to robi?
Mówię to dlatego, że coś już pani o mnie wie.
Nie wiem, czemu nie sprawdziła pani innych spraw.
Dawałem datki na cele społeczne
i pomagałem ludziom w potrzebie.
Spytajcie znajomych. Wszyscy wiedzą.
Pana żona wygląda na niewinną, prawda?
Może pani przestać chodzić do mojego mieszkania?
Rozmawiajcie ze mną.
Szybko pan sprzedał mieszkanie.
- Leci pan na Filipiny? - Tak.
Zamieszkam z rodziną.
- Nie wróci pan? - To zależy od tego,
jak mnie potraktujecie.
Nie twierdzę, że nie zapłacę podatków.
Proszę tylko o niższą karę.
W tej chwili nie mam jak zapłacić.
Jak będzie pani naciskała, nie wrócę do Korei.
W porządku.
Nie mam nawet tyle.
Ale jeśli pani nie przestanie, pójdę do więzienia.
Prawda? Nic innego mi nie zostaje.
Proszę.
Proszę mi pomóc. Jeśli choć trochę zmniejszycie kwotę,
postaram się wam zapłacić.
Obniżyłam o 80%. No tyle to powinien pan zapłacić.
Bez przesady. Stać pana na to, prawda?
Bardzo proszę!
Niech pani zejdzie o 90%.
Pani Kang.
Błagam.
Proszę mi zaufać.
Mogę błagać na kolanach, jeśli pani chce.
Proszę choć raz mi zaufać. Błagam.
Proszę mieć litość.
Bardzo dziękuję.
Musi pan zapłacić.
Dobrze.
PRAWI I UCZCIWI STOSUJĄ SIĘ DO PRAWA
Minjung, czemu aż tak obniżyłaś grzywnę?
Mamy za mało danych.
Jeśli będzie rozprawa, przegramy.
Lepiej zmniejszyć grzywnę i dostać część pieniędzy.
Brakuje nam danych?
A te w środku, to co?
MANILA, FILIPINY
Moosik.
Nie przyprowadziłeś rewolwerowców?
Chyba nie.
Jak było w Korei?
Dołożyłem spore odsetki.
Dziękuję.
Sanggu.
Tak?
Mówię ci to, bo zajmujesz się biznesem.
Musisz zrozumieć jedną rzecz.
Nie używaj broni. Kwestia wiarygodności.
Nie bądź więcej takim chojrakiem przy sługusach z bronią.
Zwłaszcza wobec mnie.
Jasne?
Mnie też to nie odpowiadało.
Pomówmy o biznesie.
A tak w ogóle, zajmujesz się tylko pieniędzmi?
Wiesz…
jestem ekspertem od przelewów.
Pieniądze, które idą z kasyna do Korei i odwrotnie.
Piorę je wszystkie
i kilka razy przerzucam, żeby było ładnie i czysto.
To może…
popracujemy nad czymś razem?
Nad czym?
Organizuję fetę, będzie dużo pieniędzy do przelania.
Gdzie ją organizujesz?
W Purvio z panem Minem.
Podoba mi się to.
Dam ci pięć procent prowizji.
Jeśli się sprawdzisz, to ją podniosę.
Dziękuję.
Zadzwonię z pieniędzmi. Możesz już iść.
No co?
- Co? - Chcesz mi coś powiedzieć?
Nie.
Ej!
Przecież widzę. Mów śmiało.
Od dawna przyjaźnisz się z Dongeokiem?
Od liceum. To mój najlepszy przyjaciel.
Powinieneś się od niego odsunąć.
Słucham?
On nie traktuje cię jak przyjaciela.
„Moosik, ten idiota.
Mam go w garści. Pozbawię go całej kasy.
Niedługo będzie bez grosza”.
Wszystkim to powtarza.
Kazał mi odzyskać pieniądze, zanim uciekniesz do Korei.
Dlatego poszedłem wtedy do ciebie z chłopakami.
Słuchaj…
Dajesz słowo, że tak było?
Obaj powinniśmy z nim porozmawiać.
To śmieć. Najgorszego rodzaju.
Słuchaj, gówniarzu.
Chcesz nas skłócić?
Dongeok to mój przyjaciel.
Pracowałeś z nim.
Prawda?
Tak.
Jak możesz nazywać partnera biznesowego śmieciem?
Nie rób tego.
Powiedz to jeszcze raz, a zrobię ci usta od ucha do ucha.
Udam, że tego nie słyszałem. Idź.
Na mnie czas.
Tak, to ja.
Dongeok…
Tak sobie myślę,
że wylądowałem na Filipinach dzięki naszej przyjaźni.
Jestem ci wdzięczny za wszystko.
Przykro mi, że twoja żona musiała przez to przejść.
Jej też jestem wdzięczny.
Co w ciebie wstąpiło?
Mówię, jak jest, kretynie.
Ale…
to koniec.
Nie będę już przyjmować twojej pomocy.
I nie zamierzam więcej
z tobą pić.
No tak.
Bo nie pożyczyłem ci pieniędzy?
Widzisz…
Naprawdę myślisz, że jestem jakimś pieprzonym pajacem?
Powinieneś o tym wiedzieć.
Wydaje ci się, że jestem twoim pachołkiem,
ale nie jestem idiotą, którego masz w garści
i któremu możesz odebrać pieniądze.
Naprawdę myślałeś, że jestem śmieciem,
który okradnie Sanggu i ucieknie z jego pieniędzmi?
Cholera.
- Chryste! - Ty gnoju.
Krwawisz. Lepiej to wytrzyj.
Ty pieprzony gnoju!
- Chcesz zrobić ze mnie kretyna? - Dongeok.
Myślisz, że mnie pokonasz?
Zabiję cię, gnoju.
Myślisz, że dasz radę?
No!
Masz pięć sekund.
Jeśli w ciągu pięciu sekund mnie nie dźgniesz,
ja wypruję ci flaki.
Zaczynam liczyć.
Raz.
- Dwa. - Ty pieprzony…
Trzy.
Cztery.
Słuchaj, Moosik.
Poważnie, stary.
Co się…
z nami stało?
Już wiesz,
czemu mnie nie pokonasz?
Dlatego lepiej
przestań mnie oczerniać, gnoju.
Przepraszam.
Zrobisz to,
gdy mnie pokonasz.
A poza tym…
od teraz
nie przyjaźnimy się już.
Przestań nazywać się gangsterem.
To żenujące.
SEUL – GALBI
Zająłeś się problemem z podatkami w Korei?
Tak, proszę pana.
Musiałem się postarać, ale zmniejszyli kwotę.
Co za ulga.
To musiało być trudne.
Masz tu 100 milionów peso.
Dzięki tobie zarobiłem 300 milionów.
Daję ci od siebie 50 milionów.
Razem 100 milionów peso.
Zacznijmy od tego.
Ale najpierw muszę coś sprawdzić.
- Boknam. - Tak?
Mógłbyś to dla mnie zrobić?
Co to jest?
Długi do spłacenia.
Sprzed dziesięciu lat. Pożyczyli pieniądze, ale nie oddali.
Na liście są szefowie gangów i sportowcy.
Ciężko będzie ściągnąć z nich kasę.
Zrób to.
Dobrze.
Nie można go lekceważyć.
Mam odzyskać obligacje,
które od dekady leżały w sejfie?
Straciłem starego przyjaciela
i wróciłem do Korei po durne obligacje pana Mina.
Dzień dobry.
Pierwszym dłużnikiem był gangster z Samcheok, Park Yisung.
Proszę się napić.
Był prezesem związku wołowego i miał wpływy w społeczności.
Pan Park Yisung?
Który z panów to pan Park?
To ja.
- Kim pan jest? - Nazywam się Cha Moosik.
Zna pan pana Mina z Filipin?
Znam.
Pożyczył pan od niego 30 milionów wonów i uciekł, zgadza się?
Jestem tu po nie.
Wiesz, kim jestem?
Co ty sobie wyobrażasz?
Dopiero się poznaliśmy.
Nie jesteśmy na tyle blisko, żeby tak ze sobą rozmawiać.
Tak czy inaczej,
jeśli nie odda pan pieniędzy panu Minowi, zabiję pana.
On mnie zabije?
Co za koleś!
Oszalał. Przyłóż mu.
Szybko.
Ciebie to nie dotyczy. Rozmawiam z panem Parkiem.
Po prostu spadaj, stary.
No już.
Idiota.
Kazałem ci odejść.
Zraniłem twoje uczucia?
Nie rób tego.
Lubisz sobie podotykać innych? Bijesz ludzi na prawo i lewo?
Ani kroku.
Bo źle na tym wyjdziecie.
Zabierzcie go stąd. Jedźcie do szpitala.
Kim ty, do cholery, jesteś? Nie wstajesz?
Nieokrzesany smarkacz. Dorośli rozmawiają.
Panie Park.
Porozmawiajmy jak dżentelmeni. Ja też nie lubię tego robić.
Cholera.
Widzi pan krew?
Proszę zapłacić do końca dnia.
Rozmawiam z panem Parkiem Wonyongiem?
- Kim pan jest? - Dzień dobry. Z tej strony Cha Moosik.
- Kto? - Cha Moosik.
Jaki Cha Moosik?
Zna pan pana Mina z Filipin?
Z hotelu Purvio.
Jestem jego przyjacielem.
Wygląda na to, że pożyczył pan od niego 60 milionów wonów.
- Musi mi je pan oddać. - Co, do diabła? Oszalałeś?
Pieprzony kretyn!
Myślisz, że z kim rozmawiasz?
Wiem, że rozmawiamy przez telefon, ale proszę nie kląć.
Dopiero się poznajemy.
Oboje jesteśmy wykształceni. Rozmawiajmy na poziomie.
Przeklinanie nic nie da,
bo i tak odbiorę pieniądze.
To nie Filipiny.
Życie ci niemiłe?
Gdzie jesteś, gnojku?
Sam pan przyjedzie?
Nie ma potrzeby.
Proszę powiedzieć dokąd i sam przyjadę.
OCHRONA UKUN
Co za koleś.
WEKSEL O WARTOŚCI 60 MILIONÓW WONÓW
W czym mogę pomóc?
Pani mąż to Park Wonyong, prawda?
- Zgadza się. - Zatem dobrze trafiłem.
A w czym może pani pomóc? Przyszedłem zrobić trwałą.
- Umyje mi pani włosy? - Czego pan chce?
Mówiłem, że chcę trwałą. Potem porozmawiamy.
Przepraszam, ale…
- Może pan zgasić papierosa? - Tak, przepraszam. Jasne.
- Nie może pan… - Czemu jest tak gorąco?
Muszę pana poprosić o wyjście.
- Cholera, gorąco. - Halo…
Co pan robi?
Zimne!
- Boże. - Spokojnie.
Jestem cały mokry.
Ale porażka.
Co za zbir!
Dzwoń na policję.
Dobrze.
Wynocha!
Pani mąż ukradł komuś 60 milionów wonów i uciekł.
Po co pan tu przyszedł? Proszę rozmawiać z moim mężem.
Przyszedłem, bo właśnie mnie zwyzywał przez telefon.
Nie odbiera ode mnie!
No już!
Prawie skończyłem.
Wonyong! Pożyczyłeś 60 milionów wonów?
Jakiś facet robi zadymę w salonie.
Co? Daj go do telefonu.
Dobrze.
Możecie porozmawiać.
Tak, halo?
- Dzień dobry, panie Park. - Ty pieprzony gnojku!
Gnojek znowu na mnie przeklina.
Za kogo ty się uważasz?
Zaraz wyślę pieniądze, podaj mi numer konta.
Dobrze. Dziękuję, panie Park.
Trzeba było zrobić to wcześniej.
Przy okazji,
jeśli nie wyśle pan pieniędzy, wrócę tu.
Spróbuj tylko!
- Rozerwę cię na strzępy! - Jasne.
Dziękuję.
- Dziękuję. - Niech pan założy spodnie!
Dobrze.
SALON PIĘKNOŚCI
Tak, panie Min?
Park Wonyong miał przelać 60 milionów.
Proszę sprawdzić.
Właśnie dostałem powiadomienie.
Jak udało ci się odzyskać pieniądze?
Po prostu mi je dali.
Dobrze. Będę działał dalej.
- Świetnie. Dobra robota. - Dziękuję.
Imponujące.
- Przepraszam. - Nie ma za co.
Czym się pan zajmuje w Mindong Construction?
Jestem dyrektorem.
Rany.
Już? Wygląda pan młodo.
Ojciec jest prezesem.
Co pana tu sprowadza?
Przyszedłem się zabawić.
Jest pan taki młody,
powinien pan szaleć z kobietami i grać.
Nie uprawiam hazardu. Ojciec by mnie zabił.
Taki z pana mężczyzna? Przejmuje się pan zdaniem ojca?
Pogram w golfa. Lubię to robić.
Gotowe.
LEE SOOKJA, CHA MOOSIK, SYN
Cha Moosik, syn.
Świetnie piszesz.
Piszę nawet wiersze.
- Naprawdę? - Jedz.
Zostałaś mistrzynią kaligrafii.
Pięknie pachnie.
Jesteś najlepsza.
Jedz do syta.
Twój gulasz z doenjang jest pyszny.
Najlepszy.
Dobry?
- Mamo. - Tak?
Pamiętasz,
jak byliśmy na targu w Daejeonie?
Pamiętam.
Rety!
Pamiętasz dawne czasy?
Oczywiście. Pamiętam wszystko.
To były ciężkie czasy, co?
Mamo…
Mówiłaś, że chcesz psa.
Pies, no wiesz…
Kyungduk.
Zjedz to, gdy wstaniesz.
Dostałem pokój w buddyjskiej świątyni,
gdzie mogłem się uczyć, i kupiłem książki za pieniądze od nauczyciela.
Uczyłem się i spałem po dwie, trzy godziny dziennie.
Podszedłem do egzaminu w listopadzie.
EGZAMIN WSTĘPNY
Zdałem na 282 punktów z 340, łącznie z testem sprawnościowym.
DOKUMENT TOŻSAMOŚCI
Z takim wynikiem mogłem iść na każdy uniwersytet w Seulu.
Ale nowy wychowawca, który uczył stolarki,
nie interesował się studiami.
Handlował encyklopediami na boku.
- Kto tam? - Dzień dobry.
Czy mieszka tu Mingu z Technikum Myeongjin?
Jestem Mok Kyungchul, jego nowy wychowawca.
Pan So wciąż na zwolnieniu lekarskim?
Odszedł przez chorobę.
Chcesz iść na studia?
Po co? Czemu nie znajdziesz pracy?
Chcę spróbować.
No proszę.
Słuchaj…
Inni umierają, żeby pracować.
Studia? Chyba żartujesz.
Pokaż.
Boże.
ŚWIADECTWO OCEN
Co to?
- Naprawdę sam tego dokonałeś? - Tak.
Oszukiwałeś, co?
- Nie. - To skąd masz taki wynik?
Zdobyłeś tyle punktów po naszej szkole?
Ciężko pracowałem.
Dokąd chcesz iść?
PODANIE NA STUDIA
Anglistyka albo koreanistyka na Uniwersytecie Yonsei?
Rany.
To chyba poza twoimi możliwościami.
Żarty sobie stroisz, co?
Obniż poprzeczkę!
PODANIE NA UNIWERSYTET CHUNG-ANG
Jesteś bardziej uparty, niż by się zdawało.
Obniż sobie poprzeczkę.
Jaką szkołę wybrać?
Znajdź jakąś w Daejeonie.
Nastraszyłeś mnie!
Ej, smarkaczu!
Miałeś przyjść później.
- Długo panu schodziło. - Co?
To jest uczelnia w Daejeonie.
- Jaki wydział? - Koreanistyka.
Mój Boże. Spójrz na siebie.
Układałeś drewno i cegły, tak?
- Idź na architekturę. - Nie chcę studiować architektury.
Chryste! Ale mam ochotę cię walnąć!
Jesteś uparty jak osioł. Daj mi to!
Jak nie chcesz studiować architektury,
to co robisz w technikum?
Masz po kolei w głowie?
Rób to, w czym się specjalizujesz.
Koreanistyka?
Boże.
A może to?
Wydział Politologii Uniwersytetu Choongam.
Co ty na to?
Słucham?
Próg wynosi 195.
Na pewno się dostaniesz.
Dostaniesz tam stypendium na cztery lata.
Za dużo myślisz.
To twoje miejsce.
WYDZIAŁ POLITOLOGII: ZAPOZNANIE
Cha Moosik?
Jest Cha Moosik? Moosik?
- Tak. - Co tu robisz?
- Nauczyciel mnie tu przysłał. - Z takimi wynikami?
Masz najlepsze wyniki w szkole.
Złożyłeś papiery tylko tu?
Masz wynik powyżej 280.
Naprawdę?
Moje życie całkowicie się zmieniło przez tego nauczyciela.
Nie potrafiłem przywyknąć do studenckiego życia.
Nie chodziłem często na zajęcia, bo czułem się za dobry.
Postanowiłem najpierw trochę zarobić.
Co? Olej cieknie?
To nie w porządku.
Nie możesz tak ze mnie zdzierać!
Nie bądź taka.
Tyle dla ciebie robimy. Musimy jakoś zarabiać.
Nic, tylko gadasz.
Okradasz mnie.
Chodźmy.
Złodzieje.
Poważnie.
Zmienić konstytucję i obalić dyktatora!
Zmienić konstytucję…
Co za komuchy.
Protestują, zamiast się uczyć, tak jak powinni.
Właśnie…
Wysłać ich wszystkich do obozu reedukacyjnego Samchung.
Dzięki.
Zmienić konstytucję i obalić dyktatora!
- Ty dziwko! - Puść mnie!
Puść!
Biegnij!
Wstawaj.
Biegnij!
Idź!
Uwolnić Cha Moosika!
Chcemy demokracji!
Chcemy demokracji! Obalić dyktatora!
Uwolnić Moosika!
Uwolnić Cha Moosika!
Chcemy demokracji!
Obalić dyktatora!
Uwolnić Cha Moosika!
Patrzcie na tego gościa. Ej, Moosik.
- Ważniak z ciebie, co? - Mówiłem, że ja nie protestuję.
To co robią ci na zewnątrz?
Stoją tam, bo jesteś dla nich ważny!
- Mówiłem, że to nieprawda! - Porąbany gnojek!
Zaskoczyłeś mnie.
Odbiło ci?
Chcesz oberwać? Przestań się obijać!
- Nie ruszać się! - Na miejsca, gnoje!
Boże!
Od kiedy popierasz komuchów?
Mamo, to nie tak.
Nie popieram ich!
Mamo, przestań.
Jak jedzenie?
- Dobre? - Całkiem niezłe.
- Jak sklep? - Zamknęłam,
bo się pokomplikowało.
Dlaczego?
Przez tatę?
To nie tak.
Dlaczego?
Dlaczego tak ci na nim zależy?
Co on dla nas kiedykolwiek zrobił?
To nadal twój ojciec.
Nie jest moim ojcem!
Dalej ćpa za twoje pieniądze?
Dlatego cię okradł!
Mamo! Weź się w garść!
Martw się o siebie.
Nie opuszczaj posiłków.
- Koniec wizyty. - Nie!
Przepraszam. Może mu to pan dać? Proszę.
Niech zje, póki ciepłe.
Proszę.
Mama pewnie nie sądziła, że odwiedzi syna w więzieniu.
Proszę mu to dać!
Musiała czuć, że wiedzie dziwne życie.
Mąż zgotował jej piekło, a syn siedział w więzieniu.
ZAKŁAD KARNY W DAEJEONIE
ZAAWANSOWANY ZAKŁAD POPRAWCZY, BY OTWORZYĆ PRZYSZŁOŚĆ
Musiało być ci ciężko, Moosik.
Tofu.
Świat się zmienił po trzech miesiącach w więzieniu spędzonych za złamanie ustawy
o zgromadzeniach i demonstracjach.
Niezależnie od tego, czy tego chciałem, stałem się aktywistą na rzecz demokracji.
Przepraszam,
że proszę tak od razu, ale…
Koledzy i koleżanki!
MARZENIE O JEDNOŚCI
Nie mogę się doczekać, gdy spotkamy się na wspólnym polu walki!
Oto pierwszy przewodniczący
Narodowej Rady Studentów!
PIERWSZA KONFERENCJA STUDENTÓW UCZELNI PAŃSTWOWYCH
DZIAŁAMY Z PASJI! KOCHAMY NASZĄ OJCZYZNĘ
ZWYCIĘSTWO!
CHCEMY DEMOKRACJI
Napisy: Adam Sikorski