Przedstawione w serialu osoby,
miejsca, organizacje i wydarzenia
są fikcyjne.
Podobieństwo nie było zamierzone.
Halo?
Drugie piętro, 203.
Jesteśmy prawie na miejscu.
Pokój 203.
DZIELNICA KOREAŃSKA
MIN – KONSULTACJE
Pomocy!
SALON PIĘKNOŚCI GANGNAM
Szefie.
Zna szef powiedzenie: „Nic nie trwa wiecznie”?
Co?
Chodzi o kwiaty.
Nie kwitną przez dziesięć dni.
Czy to kwiat wiśni, czy forsycja, po dziesięciu dniach i tak umrze.
O to w nim chodzi.
Pomyśl.
Wszystkie kwiaty opadły.
Nic nie trwa wiecznie, to tylko kwiaty.
Nie są wieczne.
To metafora władzy politycznej.
Zacznij więcej czytać.
Władza polityczna nic nie znaczy, życie też nie.
Wszystko jest bezsensowne i daremne.
Boże, wstyd mi przynosisz.
Rozumiem.
Właściwie…
Czemu nagle o tym mówisz?
Chcesz mi coś powiedzieć?
Nie, mówię tylko, że takie jest życie.
Dzień dobry.
BOLTON – HOTEL I KASYNO
Tak, szefie.
Wejdę tam sam. Zaczekaj tu.
Ale…
Dzień dobry, panie Cha.
- Dzień dobry. - Tędy, proszę.
- Pana ulubione miejsce. - Owszem.
To, co zwykle?
Spokojny dzień, prawda?
Może są na plaży i cieszą się słońcem.
Szukał mnie Amerykanin?
Jeszcze nie.
Przepraszam. Przyniosę zamówienie.
Już tu jest.
Szybko.
JOE-NBI: PUŁAPKA. UCIEKAJ!
Hej! Uciekać!
Uciekać!
- Zatrzymać się. - Nie ruszać się!
- Rzućcie broń! - Rzućcie!
- Odłóżcie broń. - Odłóżcie!
- Odłóżcie broń.
- No już! - Odkładać.
Siadajcie.
Ręce do góry.
Cha Moosik, jesteś aresztowany za zabójstwo Mina Seokjuna.
Co?
Jesteś aresztowany za zabójstwo Mina Seokjuna.
Wiesz, kim jestem?
Wiem, kim jesteś.
To jakiś pieprzony błąd.
Nie, to ty jesteś błędem.
- Cholera. - Skuj go.
Cholerne dupki.
Ej!
Oddział drugi.
Skujcie go i do radiowozu.
FILIPŃSKIE BIURO IMIGRACYJNE
AGENCJA WYWIADU
Główny podejrzany, Cha Moosik z Korei Południowej,
został aresztowany za morderstwo.
Właśnie go przywieziono.
Dlaczego zabił pan Seokjuna?
Prosimy odpowiedzieć.
BIURO IMIGRACYJNE
Proszę o spokój.
Proszę usiąść. Konferencja prasowa wkrótce się zacznie.
Zaczynamy konferencję.
Czas na pytania.
Pierwsze pytanie.
Od pani.
Dziękuję. Dlaczego zabił pan pana Mina?
Drugie pytanie.
Od pana.
Byliście ze sobą blisko. Coś między wami zaszło?
Czy to był powód morderstwa?
Następne pytanie.
Od pana.
Przyznaje się pan do zabicia członków chińskiego gangu?
Następne pytanie.
Od pani.
Krążą pogłoski, że zabił pan jeszcze jedną osobę.
Do tego też się pan przyznaje?
Niech to szlag.
GRA O WSZYSTKO
BAR W KASYNIE
Opowiem wam o swoim dotychczasowym życiu.
Gdy byłem mały, moja rodzina była biedna, więc matka zostawiła mnie w ośrodku.
Mówiła, że wróci po mnie za miesiąc,
a ja już spędzałem tam drugą wiosnę.
Brakowało im jedzenia.
Znowu wodorosty.
- Dobrze przeżuwaj. - Zjedz sam makaron.
Nie lubię makaronu. Za słony.
Mnie smakuje.
Mogę dużo makaronu?
- Jeszcze trochę. - Wystarczy.
Nie widzisz kolejki dzieciaków za tobą?
Wróć potem po dokładkę.
- Idź. - Zawsze tak mówi.
Poproszę zupę.
Chciałbym zjeść trochę mięsa.
Ugotowanego kurczaka, podanego jako gulasz z ryżem…
Jadłeś kiedyś smażonego kurczaka?
Umiesz smażyć kurczaka?
Oczywiście! Jest taki smaczny.
Jakbyś jadł chipsy.
Nie kłam. Nigdy nie jadłeś smażonego kurczaka.
Przysięgam, że jadłem, gdy byłem w mieście.
Smażą je w wielkim garnku i sprzedają.
Naprawdę?
Mniejsza. I tak nie mam pieniędzy.
Nałapiemy mrówek ognistych?
Staruszek z zielarni powiedział, że je odkupi.
Gdzie je znajdziemy?
Kojarzysz jaskinię tygrysów?
Roi się tam od nich.
- Naprawdę? - Tak!
A jeśli wyjdzie stamtąd tygrys?
Tam nie ma żadnych tygrysów.
To bujda.
Boję się, Moosik.
Bądź cicho i chodź.
Piecze.
Piecze!
Dalej, pospiesz się!
Szybko!
Pospiesz się. Do worka.
Trzymaj go!
- Złapaliśmy mrówki ogniste. - Co?
Mrówki ogniste.
Wielkie nieba, dzieciaki!
Mogliście umrzeć od ich ugryzień.
Nie umrzemy.
Przyniesiemy więcej.
W żadnym razie. Życie wam niemiłe?
Proszę.
Następnym razem nałapcie stonóg.
- Stonogi? - Tak.
Dobrze.
Stonogi?
Chodźmy.
- Zaczekaj chwilę. - Dobrze.
Widzisz? Teraz mi wierzysz?
Wygląda pysznie.
Idźcie sobie.
- Odstraszacie mi klientów. - Zapłacimy.
Na nic wam nie starczy.
Uciekać!
SMAŻONE KURCZAKI
Ale już!
Macie jakieś pieniądze?
To, co mamy, nie wystarczy na nic, więc zagrajmy w papier, kamień, nożyce
i oddajmy wszystko jednemu.
Umowa stoi.
Kamień, papier, nożyce!
- Tak! - Tak!
Wygraliśmy!
Wygrałem już dwie rundy.
Daj mi 100 wonów.
Kolejny.
Kamień, papier, nożyce!
- Tak jest! - Tak!
Daj mi 100 wonów.
Proszę.
- Postawmy wszystko, co mamy. - Ile masz?
Głupi jesteś? Ja mam 400 wonów.
Jeśli przegram, złapię dla ciebie dziesięć stonóg.
Wymienisz je za 500 wonów
- w zielarni. - Naprawdę?
- Naprawdę złapiesz stonogi? - Oczywiście, że tak.
Dobrze. Zróbmy tak.
Musisz wygrać.
Kamień, papier, nożyce!
Co za świnia. Nie wierzę, że sam zjadł wielkiego kurczaka.
Niepotrzebnie proponowaliśmy zrzutkę.
Jeśli masz zjeść, to coś porządnego.
Lepiej nie jeść, niż nie zjeść wszystkiego.
Boże.
Nic tu nie ma.
Jonghyun!
Co?
Co to takie twarde?
Jedz.
- I takie słone? - Co wy robicie?
Co zjedliście?
- Nic. - Nic.
Co z twoją twarzą?
Nie ruszaj się.
Były dla świń. Dlaczego je zjedliście?
Kiedy wróci moja mama?
Cicho.
Nie chcę, żebyście zarazili inne dzieci. Zostańcie tu, dobrze?
- Dobrze. - Dobrze.
Boże.
Wszystko przez ciebie!
Przez ciebie!
Jonghyun, ja się stąd wynoszę.
Dokąd pójdziesz?
Do dużego miasta.
Tam na pewno jest dużo jedzenia.
Byłeś kiedyś w Daegu? Słyszałem, że to duże miasto.
Idiota. Seul jest jeszcze większy.
Seul?
Podobno tam ciągle na kogoś napadają.
- Kłamiesz. - Wcale nie.
Napadają na każdego ze wsi.
Niemożliwe.
Co to?
Może mamy gościa.
Mam nadzieję, że to mama.
W twoich snach.
Dziękuję.
Żaden problem.
Mamo!
Moosik!
SIEROCINIEC „NADZIEJA”
Moosik!
Moosik.
Trochę się spóźniłam, co?
Ale już dobrze. Jestem tu.
Tęskniłeś za mną, kochanie?
Przepraszam.
Przepraszam, Moosik.
Wtedy matki rzadko wracały po dzieci,
które zostawiały w ośrodkach opieki.
Życie nadal było dla niej ciężkie…
- Mamo. - …ale musiała czuć się winna.
Dzień dobry.
Moja matka ciężko pracowała, pomagając innym rodzinom.
Wtedy nie dostawało się zapłaty.
Otrzymywała tylko resztki z biesiad.
Zatrzymaj się!
Dużo nałapałeś.
Jeden, dwa…
Niech mnie, złapałeś 30!
Starsza kobieta z domu z dachówką
dała mi wona za każdą kijankę.
Dobrze się bawiłem, zarabiając w ten sposób pieniądze.
Dziękuję.
Przyjdź jeszcze.
Moosik!
Moosik.
Zabierz to do domu.
No już. Szybko.
Idź!
Nie przywitasz się ze mną?
Bardzo dobrze.
Mój ojciec nazywał się Janggun
i był znanym w prowincji Gyeongsang gangsterem.
Ciągle trafiał do więzienia.
Co to za przekąski?
Przepraszam. Nie miałam pieniędzy.
Spotykasz się z kimś?
Co?
Pewnie się cieszysz, gdy mnie nie ma, co?
Co robiłaś cały ten czas? Zdradzasz mnie?
Boże.
Cały ten czas się tobą zajmowałam.
O czym ty mówisz?
Odeszłabym, gdybym miała romans.
Dawno bym to zrobiła.
Życie ci niemiłe?
- Nie waż się tak patrzeć. - Mamo!
Nauczycielka wzywa cię do szkoły.
Chce mnie widzieć? Masz kłopoty?
- Nie. - To dlaczego?
Ja z tobą pójdę.
Czyli przeciwieństwo pracowitości to lenistwo, tak?
- Tak jest. - A gór?
- Pole! - Pole!
Bardzo dobrze. A przodu?
- Tył! - Tył!
A wąskiego?
- Szerokie! - Szerokie!
Jest za dużo rzeczy, o których Moosik nie ma pojęcia.
W ogóle nie nadąża za klasą.
No co pani.
Uczniowie przychodzą tu, by się uczyć.
Nie wiedzą jeszcze wszystkiego.
Jest w czwartej klasie, a jeszcze nie czyta po koreańsku.
Chyba często opuszczał lekcje w pierwszej i drugiej klasie.
Nie możemy uczyć Moosika czytać i pisać po koreańsku w czwartej klasie,
więc jedyny sposób, by nadrobił zaległości,
to jeśli pan i jego mama nauczycie go czytać w domu.
WIEC RUCHU NOWEJ WIOSKI W YEONGJU, ROK 1975
KUPUJEMY I SPRZEDAJEMY STARE KSIĄŻKI
ŻYCIE KOBIETY
Przeczytaj to.
Ty smarkaczu. Patrz.
- Ży… - Ży…
- …cie. - …cie.
- Teraz razem. - Życie.
- A to co znaczy? - Kobieta.
Tak, kobieta.
Życie kobiety.
No wiesz…
Chodzi o to, jak żyją kobiety.
A tu autor.
Maupassant.
Musisz więcej czytać.
Czytaj, jeśli chcesz być coś wart.
Rozumiesz?
- Rozumiem. - Masz, zjedz.
Brak wychowania to jedno,
ale nie uczyłaś go nawet czytać?
Myślałam, że nauczą go w szkole. Nie wiedziałam.
Boże, jesteś żałosna.
Jeszcze jedno.
Planuję tu robić interesy,
więc nikomu ani słowa.
Rozumiesz?
Tak.
- No weź! - Czekaj.
Zaczekaj chwilę.
- Nie ma pośpiechu. - Pokaż nam.
- Cholera. - Proszę.
- Poczekaj chwilę. - Cholera.
- Potrzebuję pozytywnej energii. - Wysyłaj!
Boże.
Nigdy nic nie wiadomo.
Podaj dalej.
Mam.
- No już, pozytywna energia. - Wysyłaj, szybko.
Ta jest zła. Cholera.
Cholera.
Ty jebnięty kretynie.
Miałeś spasować na mój sygnał.
- Pieprzony idiota. Miałem parę asów. - Kretyn.
Miałem fula z asami,
więc nie udałoby się.
No już. Cholera.
Ale z ciebie pieprzony idiota.
Wiesz, ile byśmy na tym zarobili?
Odpuść już.
Tym razem naprawdę miałem dobre przeczucie.
Idiota. Wykorzystaj umiejętności, żeby zarabiać.
- Cholera! - Hej!
Jeśli oszukacie, utnę wam ręce.
Zrozumiano?
- Tak. - Tak.
Wracajcie.
MAKARON Z WOŁOWINĄ SAMYANG
To ta.
- Patrz! - Do dzieła.
- Boże. - Gorące.
Spójrz tutaj.
- Proszę. - Dopiero co ugotowałaś?
- Tak. Smacznego. - Wygląda pysznie.
Proszę. Mogę napój energetyczny?
Mamy jakieś?
Nie, nie mamy.
Moosik.
Idź do głównej drogi i przynieś dwa kartony.
Dobrze.
Kto tam?
To ja.
Chryste!
Kto?
Syn Jangguna. Czego chcesz?
Dwa kartony energetyków.
Energetyków?
No dobrze.
Rany, mały.
Że też załatwiasz takie sprawy o tej porze.
Proszę, trzymaj.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
Do widzenia.
Przesadzasz.
- Widzisz? Przegrałeś. - Cholera.
- Dziękuję. - Proszę.
- Zobaczmy. Pokaż. - Cholera.
- Pokaż, co potrafisz. - Dobra.
- Od początku miałem przerąbane. - Nadszedł mój czas.
- Twój też. - Jasne.
Weź to.
Sprawdzam twoje pięć milionów i podbijam do 20.
Zobaczmy, jakie masz karty.
Cholera.
To mój szczęśliwy dzień.
Co robisz?
ŻYCIE KOBIETY
Zapisz je po sto razy.
Dobrze.
Wtedy zaczęła podobać mi się nauka.
Lubiłem, gdy ojciec mnie czegoś uczył.
Ale potem…
Co ci mówiłem o oszukiwaniu?
Co ci mówiłem? Ty gnojku.
I jeszcze ty.
Przepraszam.
Mówiłem, żeby nie oszukiwać.
Ty gnoju. Pieprzeni idioci.
Mojego ojca znów zamknęli po tym, jak kogoś pobił.
Dlatego jego goście przestali do nas przychodzić.
Moosik.
Co mamy
teraz zrobić?
DWORZEC W DAEJEON
Pojechałem z mamą do Daejeonu,
gdy dowiedziałem się, że ojca tam zamknęli.
Dziwna sprawa.
Mój ojciec bił ją wiele razy, a ona się nim zajmowała.
GŁÓWNY DOM TOWAROWY WIELKA WYPRZEDAŻ
RESTAURACJA YEONCHUN – GULASZE
Przeprowadziłaś się tu na stałe?
Tak, ale prawdę mówiąc…
Nie mamy gdzie się podziać.
Da nam pani pokój, skoro tu pracuję?
Możesz dostarczać jedzenie?
Oczywiście.
Ej! Nie jedz tego. To dla klientów.
Proszę, zjedz to.
Wnuk tej pani się uczy, więc nie hałasuj.
- Dobrze? - Tak.
Proszę kupić gazetę.
- Teraz ja. - Śmiało.
- Proszę kupić gazetę. - Gazety na sprzedaż.
Moosik!
- Co? - Jonghyun, to ty?
Nie sądziłem, że cię tu spotkam. Co tutaj robisz?
A ty?
Dziwne. Kto by pomyślał, że wpadnę tu na ciebie.
Prawda? Dobrze cię widzieć.
Czemu jesteś taki chudy?
Uciekłem z sierocińca.
Byłem zbyt głodny.
Co robisz?
- Sprzedajesz gazety? - Tak.
Za jedną jest niezła sumka. Płacą mi za to.
- Naprawdę? - Tak!
PARK JONGHYUN
- Ile za gazetę? - Siedemdziesiąt wonów.
Dobrze. Jeśli przyniesiesz 70 wonów, wezmę 50,
a ty – 20.
- Rozumiesz? - Tak.
Ale jeśli sprzedasz mniej niż pięć,
to oberwiesz za każdy egzemplarz, który się nie sprzedał.
Tak jest.
To idź je sprzedać.
Niech mi pan da więcej.
Nie cwaniakuj. Idź.
Więcej. Sto egzemplarzy.
Trudno sprzedać nawet pięć.
- Oszalałeś? - Sprzedam wszystko.
Poproszę 100 egzemplarzy.
Proszę kupić gazetę.
Gazety na sprzedaż.
- Gazety na sprzedaż. - Gazety!
- Gazety na sprzedaż. - Proszę kupić.
Gazety na sprzedaż.
Piękna pani, kupi pani gazetę?
Ile kosztuje?
Siedemdziesiąt.
- Chwileczkę. - Nie chcę reszty.
Dziękuję!
Hej.
Czemu nie wydajesz reszty?
Tylko w ten sposób zarobię.
Też spróbuj. Powiedz, że kosztuje 100 wonów.
Co ty wygadujesz?
Gazety na sprzedaż.
Proszę kupić gazetę.
Śliczna pani, proszę kupić gazetę.
Proszę.
TEATR SOONYANG
Gazety na sprzedaż.
- Kochanie, kup gazetę. - Młody, ile za jedną?
- Sto wonów. - Sto?
Co robisz?
Proszę kupić gazetę.
DZIENNIK DZIECIĘCY, GAZETY
Odsuń się.
- Ile ci zostało? - Trzy.
Ale się ostatnio rozleniwiłeś.
Leń!
Wynoś się.
Ręce do góry!
A wasza dwójka?
Czemu wróciliście tak szybko? Gdzie wasze gazety?
Sprzedaliśmy wszystkie.
Okłamujesz mnie?
Wiesz, jakich ludzi najbardziej nienawidzę? Kłamców.
Co robisz?
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Tak jest.
- Gdzie szef? - W biurze.
Dzięki.
Nie ma sprawy.
Wróciłem.
Cześć. Usiądź.
Dlaczego?
„Dlaczego”? Co tu się dzieje?
Dlaczego brakuje nam pieniędzy?
Cóż…
Nawet nie zaczynaj. Masz 300 maszyn,
a zarobiłeś półtora miliarda.
Gang Pięciu nie przyśle pieniędzy.
Każ im przysłać.
Kazałem. Myślisz, że tego nie zrobiłem?
Zwyzywali mnie.
Nie rób już interesów z gangsterami.
Żaden z tych dupków nie płaci. Nie rób z nimi interesów.
- Gang Pięciu Dróg? - Tak.
Ile są ci winni?
Mieli mi dać półtora miliarda.
Nie możesz pokazać im ich miejsca, wysłać im wiadomości?
Nie da się tego tak po prostu zrobić.
Czemu? Mają nielegalne karty podarunkowe.
- Nie możesz ich przymknąć? - Wszyscy w tym siedzą.
Jak miałbym ich dorwać?
Znajdź jakiś powód, żeby to zrobić.
Wiem, że możesz.
- Ej! - Tak?
Pracuję dla ciebie?
Co za gnojek.
Myślisz, że możesz mi rozkazywać za drobniaki?
Nie rozkazuję. Proszę o pomoc.
Właściwie to proszę o przysługę. Co to ma do rozkazywania?
Jeśli się wtrącę, ciebie też dopadną.
Poradzisz sobie?
Oczywiście, że nie. Dlatego przyszedłem porozmawiać.
- Chiyoung. - Tak?
Jesteś zdesperowany.
Pogadaj z Moosikiem.
Z Moosikiem?
Nie ma nikogo lepszego od niego.
Jesteśmy na miejscu.
- Już? - Tak.
Zapomniał pan o tym.
Dziękuję.
Proszę tu zaczekać.
- Dobrze. - Tak?
- Tak. - Nie odjeżdżaj.
Światowe talenty?
Akademia angielskiego Cha…
- Pamiętaj o pracy domowej. - Drzwi zamykają się.
- Bye-bye. - Drzwi zamykają się.
„ANGIELSKI JEST PROSTY!”
Winda jedzie w dół.
- Dziękuję. - Proszę się nią zająć.
- Dobrze. Cześć, Nayoon. - Pa.
- Do zobaczenia. - Do zobaczenia.
Dasz radę!
Moosik, nie wierzę, że otworzyłeś szkołę.
Jesteśmy najlepsi w Daejeonie.
Mamy najlepszych nauczycieli.
Naprawdę?
Trudno się przyzwyczaić.
Czym się teraz zajmujesz?
- Ja? - Tak.
Pracuję w IT, przy komputerze.
W jakim „T”?
Sprzedajesz t-shirty?
IT jest teraz w modzie.
Weź, tu są dzieci.
Co tu robisz?
Chciałem cię prosić o przysługę.
Ale patrząc na to, czym się zajmujesz, myślę, że nie dasz rady.
Moosik.
Zadbam o twoją przyszłość.
O czym ty mówisz, do diabła?
Wykrztuś to z siebie.
Moosik, wiesz, ile zarabiamy w miesiąc?
Ile?
Zysk netto to ponad pięć miliardów.
Maszyny są warte ponad dziesięć.
Jest na nie taki popyt, że sprzedają się jak ciepłe bułeczki.
Wyznaczasz stopę zysku
i masz zagwarantowany dochód. I to legalnie.
Rząd wspiera tę branżę.
To całkowicie legalne.
Nie ma się czym martwić.
- Słuchaj… - Tak?
Jeśli to zrobię,
sprzedasz mi maszyny po zwykłej cenie?
Oczywiście.
Chwileczkę.
Wpadłem na pewien pomysł.
Znasz Mangchiego? Z Busanu?
- Mangchiego? - Tak.
Otworzył bar z kasynami w Busanie, wielki hit.
- Tak? - Owszem.
Bar z kasynami?
Tak. Pomysł z Japonii,
można tam uprawiać hazard.
- Szefie. - Tak?
Też o tym słyszałem.
Brzmi nieźle.
Może pojedziemy do Busanu na sashimi?
Pewnie. Jedźmy.
Panie Mangchi!
Kolego! Mam nadzieję, że podróż była przyjemna.
Kopę lat.
Co to?
Co?
Ale się błyszczy. Więc jesteś teraz nadziany, co?
Dzień dobry.
Tak.
- Przedstaw się. To Moosik. - Miło mi.
Mój Boże. Dzień dobry.
- Dużo o panu słyszałem. - No tak.
- Miło mi. - Mnie również.
Wejdźcie do środka. Za mną.
Chodźmy.
Zaczekam tu, szefie.
Dobrze. Nie rób nic głupiego.
BANK TOWARZYSTWA RYBACKIEGO
Chiyoung!
To pierwsze kasyno w Korei Południowej.
Wygląda jak na filmach.
Oczywiście!
Kto zamawiał kawę? Niosę kawę!
Dobrze dziś wygląda.
Lada chwila tu będzie.
- To był kiedyś bank? - Tak, kiedyś.
Nie ma o czym mówić.
Zbankrutował, więc zrobiłem remont.
Kupiłem nowe stoły i wyposażenie.
Na pozwoleniu napisali, że to bar.
- To tylko pub. - Czy to nie jest nielegalne?
Nie używamy gotówki, więc to legalne!
Cholera, ale mam dziś zły dzień.
Co to za gra?
- Słyszałeś o bakaracie? - O bakaracie?
Tak.
Patrz. To proste.
- Bankier siedzi tutaj. - Jasne.
A gracze tu.
Jeden z nich wygrywa.
- Nieparzyste i parzyste. - Liczby?
Jak się w to gra?
Spróbuj. Szybko się nauczysz.
Moosik, spróbujesz?
- Ja? - Tak.
Dobrze, spróbuję.
- Piętnaście? Dobrze. - Piętnaście.
Bankier.
Bankier!
- Przepraszam. - Przepraszam.
Jest. Mam!
Tak jest!
Tak jest dobrze.
Co powiesz na przerwę?
Nie, chcę grać dalej.
Dziewiątka, bankier wygrywa.
Przegrałeś?
Nie.
- Wygrałeś coś? - Tak.
Czyżby?
Chiyoung, chyba załapałem.
- Chodźmy. Jestem zmęczony. - Proszę pana.
Odbierze wygraną.
Boże, musiałeś wygrać.
- Ile? - Będzie 1,9 miliona wonów.
Niech mnie!
Udana pierwsza runda.
Co to?
Kupony. Na alkohol.
Za mną.
- Za tobą? - No dalej.
Dziękuję.
Za mną.
Którędy on poszedł?
- Tędy. - Dokąd?
Tutaj?
Obudź się, do cholery!
- Do roboty! - Szefie!
Cuchniesz alkoholem.
Piłeś!
- Wymień je. - Dobrze.
Ty gnoju, jest wart 800 000 wonów. Ma 30 lat!
Ile w sumie, szefie?
Razem 1,9 miliona!
- Sporo wygrał. - Zabiję cię, śmieciu.
Proszę.
Trzymaj.
Za mną.
Do widzenia.
Tędy.
Dzień dobry.
- Mogę wymienić alkohol? - Oczywiście.
Dużo pan przywiózł.
To wszystko z powodu ograniczeń?
Zgadza się. W ten sposób wszystko jest legalne.
Żadnych przekrętów.
Zupełnie normalny interes.
- Zgarniacie 10%? - Tak.
Klienci zatrzymują resztę.
Ale jeśli przegracie wszystko…
Bez przesady.
Nie ma co się martwić.
Kasyno zawsze wygrywa.
Nieważne, jak bardzo się starasz, kasyna nie ograsz.
- Proszę. - Dziękuję.
Proszę.
Gratulacje.
Wróciłem.
Dzień dobry.
Zapytaj Moosika, czy mu się podobało.
Dobrze się bawiłeś?
- Ej! - Tak.
Chiyoung…
Zróbmy to.
Będziemy potrzebować wielu ludzi.
Pieniądze będzie trzeba wymieniać na zewnątrz.
Nie ma sensu tego komplikować.
Możemy dać im gotówkę.
Zajmę się policją.
Ty jedź do Jeongseon po krupierów.
Ilu chcesz?
Ze 12, ale dobrych.
- Poszukam nam miejscówki. - Dobrze.
- Sangchul. - Tak?
- Znasz dobrze Daejeon? - Bardzo dobrze.
Rozejrzyjmy się razem.
Klatka piersiowa. Twarz.
Brzuch i klatka.
Klatka…
- Dzień dobry. - Co to? Taniec w świetle księżyca?
- Gdzie to jest? - Na drugim piętrze, o tam.
Nikt tu nie przychodzi. Nie mają klientów.
Gdzie zaparkować?
Może pan zaparkować tutaj.
Sam?
Proszę wysiąść. Ja to zrobię.
Czemu tu tak pusto o tej porze?
Witamy.
Starcza wam w ogóle na czynsz?
Urabiam sobie ręce po łokcie.
- Pani jest właścicielką? - Tak.
Możemy chwilę porozmawiać?
O co chodzi?
Cóż…
Nawet jeśli pani to sprzeda, nie wyjdzie pani na plus, prawda?
Na plus? Akurat.
Oby starczyło na zaległy czynsz.
A opłaty za media?
Nikt ich nie opłaca. Gospodarka stoi.
Ile wynosi czynsz?
Dziesięć.
Milionów?
Proszę pani.
Proszę posłuchać.
Dam pani dziesięć milionów wonów
i dorzucę jeszcze 20 na zaległy czynsz.
Jeśli wszystko pani zostawi,
porozmawiam ze znajomym i postaram się
o dobrą cenę, co pani na to?
- Trzydzieści milionów? - Tak.
Jeśli chce pani coś ze sobą zabrać, proszę bardzo.
Nie trzeba, nie ma co zabierać.
Naprawdę dacie mi 30 milionów wonów?
Czy wyglądam, jakbym żartował?
Jeśli pani nie wierzy, podpiszmy umowę.
Zapłacę z góry.
Ale nie może się pani skarżyć, jeśli dostanę wysoką cenę
dzięki znajomościom.
Dobrze?
Oczywiście.
Ostrożnie.
Raz, dwa, trzy!
Cholera, co my tu robimy?
Proszę pana!
Wyczyściliśmy lokal.
- Tak? - Tak.
- Chodź tu. - Dobrze.
- Jeśli skończyliście… - Owszem.
- …to przyprowadź mi dobrego stolarza. - Ilu?
Potrzebujemy sześć stołów do kasyna.
- Przyprowadź tylu, ilu się da. - Dobrze.
Hej, Moosik!
Zwerbowałem 12 krupierów!
- Kiedy przyjadą? - Mają być w weekend.
- Dobrze. Podejdź. - Tak?
- Słuchaj… - Tak?
Znajdź mi dwie
najlepsze kucharki w Daejeonie.
Najlepsze kucharki?
Kobiety, które świetnie przyrządzają domowe jedzenie.
Dobrze. Chłopaki nie mają gdzie spać.
Gdzie będą spać krupierzy?
Wynajmiemy pokoje w motelu. Nie martw się.
Krupierzy uciekną,
jeśli każemy im pracować po 12 godzin.
Przepraszam.
- Mogę prosić na słowo? - Tak?
Nie zna pan kogoś,
kto specjalizuje się w budynkach tymczasowych?
Oczywiście. Kolega się tym zajmuje.
- Naprawdę? - Tak.
To świetnie.
Potrzebuję kontenerów do spania na dachu.
Dla 12 osób.
Zadzwonię do niego.
- Dobrze. Dziękuję. - Drobiazg.
Dobra.
Sprawdźmy, co z tego wyjdzie, do cholery.
Napisy: Adam Sikorski