TOKIO, JAPONIA 1990
Czas iść spać.
Najwyższa pora.
- Leżysz w łóżku? - Tak.
Okej. Zamknij oczy i pozwól, by spłynęły na ciebie sny.
Nie chce mi się spać, tatusiu.
Możesz do mnie jeszcze trochę pomówić?
Pamiętasz piosenkę „Furusato”,
którą moja matka śpiewała mi, gdy nie mogłem zasnąć?
Mówiłeś, że śpiewała ją, kiedy tęskniła za Japonią.
Tak, uspokajała nas oboje, kiedy tego potrzebowaliśmy.
Doktorze Randa?
Czekają na pana.
Tato? Jesteś? Czemu zamilkłeś?
Przepraszam, kochanie, muszę kończyć.
Ale nie skończyliśmy piosenki.
W ten sposób będziesz miała na co czekać.
Kiedy wrócisz do domu, tatusiu?
Wrócę, zanim się obejrzysz.
Kocham cię.
Ja ciebie też, tatusiu.
Hiroshi…
poznaj swojego syna.
Nie tego chciałeś…
Wiem…
Nigdy nie mówiłem, że…
Po prostu…
Myślałem, że wystarczymy sobie tylko my dwoje.
Myślałam o daniu mu imienia twojego ojca…
William.
Możemy nazywać go Bill.
To był mój ojczym.
Mój ojciec miał na imię…
Kentaro.
Już dobrze, Kentaro.
Jestem tu.
NA PODSTAWIE POSTACI „GODZILLI”
MONARCH: DZIEDZICTWO POTWORÓW
Hiroshi.
Czekaj.
Zaczekaj.
Hiroshi.
Muszę z tobą porozmawiać.
Nie mamy na to czasu.
Jeśli Tytan zmierza do Santa Soledad,
musimy tam dotrzeć i znaleźć sposób, by odesłać go tam, skąd przybył.
Proszę. Daj mi ten list.
Oczywiście.
Wybacz, że go przeczytałem.
Należy do ciebie…
i wujka Lee.
Wyjaśnię ci to.
Nie musisz mi niczego tłumaczyć.
To twoja sprawa.
To była jednorazowa pomyłka.
Naprawdę?
Ten list nie wygląda na pomyłkę.
- „Kocham cię, Lee”. - Przestań.
- „Zawsze będę”. - Przestań.
„W innym życiu moglibyśmy być razem. Twoja Kei”.
Znam jego treść.
Bill Randa też ją znał.
Ten list był wśród jego rzeczy.
Wiedział, że go zdradziłaś.
A twoja zdrada go odsunęła.
Nie wierzę w to.
Nie był taką osobą.
Bill cię kochał.
Chciał być dla ciebie najlepszym ojcem, jakim potrafił być.
Nie tak to pamiętam.
Dopiero jechałam z nim do Kazachstanu.
Mówił, że nigdy nie rozstaliśmy się z tobą na tak długo
i że strasznie chce wrócić do ciebie do domu.
To było dwa miesiące temu.
Moje kondolencje.
Ale pozostała ci twoja druga wielka miłość.
SANTA SOLEDAD POŁUDNIOWE CHILE
Miałyśmy ruszyć w teren, ale nie sądziłam, że dosłownie.
To nie my wybraliśmy to miejsce.
Zrobił to Tytan.
- Dziękuję. - Dzięki.
Uwaga, pracownicy Apex Cybernetics.
Przybycie Tytana za 13 godzin.
Drugi poziom zagrożenia.
Masz wątpliwości?
A ty nie?
Naprawdę sądzisz, że odpowiedzią jest mój kod?
Tak, Corah.
To nie jest malutki Skrzydlak, którego będziesz karmić orzeszkami.
Naprawdę uważasz, że możemy go kontrolować?
Tak.
A ty zadbaj, by twoje umiejętności pozwoliły kontrolować Tytana X.
Zero presji. Liczę na ciebie.
Masz prawo się gniewać.
Ale czy mogę o coś zapytać?
Czy naprawdę służy ci to,
że usilnie próbujesz zmienić przeszłość
i nie pozwalasz sobie na stworzenie lepszej przyszłości?
Na jakimś etapie
będziesz musiał przestać obwiniać wszystkich o to, co zrobili
i zacząć budować własne życie.
To czego ode mnie oczekujesz?
Mam udawać, że to się nie wydarzyło?
Oczywiście że nie.
Tak byłoby ci wygodnie, prawda?
Hiro, nie mówię ci tego we własnym interesie. Chodzi mi o ciebie.
I o nią. I o twoje dzieci.
Odzyskałeś matkę, Hiro.
Ty tego dokonałeś.
Naprawdę chcesz ją teraz odpychać?
Bo jeśli to zrobisz,
zmarnujesz szansę na poznanie
jednej z najbardziej wyjątkowych, fascynujących i nieustraszonych osób.
Tylko dlatego, że masz żal,
że dawno temu zakochała się w dwóch mężczyznach.
Akurat ty powinieneś coś o tym wiedzieć.
Jest i nasz transport.
Dobra.
Pakujcie się. Przyleciał.
Dyrektorze Barris, proszę mnie wysłuchać.
Jeśli wyjaśnisz mi, czemu zmierzasz do Ameryki Południowej,
skoro Apex Cybernetics twierdzi,
że potwierdziło obecność Tytana X na Morzu Beringa.
Ostatnio, kiedy Apex „potwierdziło obecność” Tytana,
ścigaliśmy wieloryba przez pół Pacyfiku.
Nie ufam Apex.
Ja też im nie ufam. Dlatego chcę tam swojego człowieka.
Nie mogę ot tak zarzucić im kłamstwa.
Wiarygodne źródło potwierdziło, że…
Apex wie, że Tytan X zmierza do Ameryki Południowej.
Jakie źródło?
Tajny i zaufany informator.
Pułkownik Shaw, prawda?
Cholera, Tim. Świat stoi nad przepaścią.
Z całego globu napływają informacje o Tytanie,
a ja mam stracić cenny atut
na podstawie słowa zbiega?
Nie, to nie tylko słowo Shawa. On ma dowody.
Mapę szlaku migracyjnego z dzienników Billa Randy.
Masz rację.
Mam zaufać zbiegowi i szalonemu nieboszczykowi.
Apex im ufa i nie dzieli się tymi informacjami. Dlaczego?
Sir, nie możemy sobie pozwolić na pomyłkę.
Na tym statku są świetni ludzie i sprzęt, który może nam pomóc.
Ale nic nam to nie da na Alasce, bo nic tam nie ma.
Apex to nasi partnerzy.
- Czyżby? - I mają wysoko postawionych przyjaciół.
Rozumiesz?
Dobra, słuchaj.
Jeśli poprę te działania, obaj znajdziemy się na celowniku.
Potrzebuję czegoś więcej niż twojego źródła.
Zdobądź dowody.
Chcesz o tym porozmawiać?
Wolę porozmawiać o tobie.
Mówiłaś, że chyba możesz pomóc.
Coś ci się przydarzyło w San Francisco?
Chyba coś usłyszałam.
Co usłyszałaś?
Byłam przy moście Golden Gate i wychwyciłam wibrację…
To było jak pieśń płynąca z oceanu.
Słyszałaś śpiew oceanu?
Może byłam pijana.
To pewnie nic takiego.
Okej. Pilot mówił, że lądujemy za dwie godziny.
A potem popłyniemy do Santa Soledad.
Łodzią.
Skąd wiemy, dokąd zmierza Tytan X?
Wyspiarze mieli święto,
które poprzedzało powrót tego Tytana.
Nazywali go Co-Cai.
Billy uważał, że to jeden z przystanków na jego szlaku migracyjnym.
Zakładał, że Tytan X pojawia się co około piętnaście lat.
Żył za krótko, by przekonać się, czy ma rację,
ale jeśli miał, Tytan X nie powinien wrócić przed 2023 rokiem.
Więc Bill Randa się spóźnił, a my będziemy sześć lat za wcześnie?
Aktywując urządzenie Suzukiego na Wyspie Czaszki,
przebudziliśmy Tytana X
i sprowadziliśmy go z Axis Mundi przed czasem.
Jeśli rozbudzi się jego naturalny instynkt,
powinien podążyć swoim stałym szlakiem:
z Wyspy Czaszki prosto do Santa Soledad.
Co zrobi Apex, kiedy Tytan się pojawi?
Według Tima informacje zdobyte podczas naszego krótkiego wtargnięcia
wskazują, że Apex może pracować nad metodą kontrolowania Tytana
przy użyciu implantu neuronalnego.
Pewnie wystrzelonego z helikoptera lub drona.
Ale prawdziwe pytanie brzmi: dlaczego utrzymują to w tajemnicy?
To by wiele tłumaczyło. Te jego dwie rodziny.
Porzucony w dzieciństwie.
Może nie chciał ryzykować samotności.
Myślisz, że potrzebował zapasowej rodziny?
Na wszelki wypadek?
Nie mógł się oprzeć. To ten jego inżynierski gen.
Żadne z nas nie było tym zapasowym.
Nieważne, kto był pierwszy. Kochał nas oboje.
I porzucił nas oboje.
Nie widziałaś go, kiedy powiedziałem mu, że nie żyjesz.
Był zniszczony. Nie spał przez dwie doby.
Wreszcie mogę obcować z jego pełną wersją.
Nie musi bez przerwy się kryć.
- Czemu zatrzymałeś ten list? - Tylko on mi po tobie pozostał, Kei.
Mogłem go od czasu do czasu wyjmować
i żałować, że mocniej o ciebie nie walczyłem.
Albo poklepywać się po plecach, bo szlachetnie postąpiłem.
Jak to naprawimy?
Nie zmienimy przeszłości, Kei.
A Hiroshi nie jest w nastroju, by przyjmować przeprosiny.
Choć mu się należą.
Daj mu trochę czasu.
Szefowo.
Jason. Jesteśmy gotowi?
Wkrótce. Najpierw musimy chwilę pogadać.
Byle to była chwila.
Na północnym brzegu odnaleziono ponton ukryty w zatoce.
Dotarli tu szybciej, niż przypuszczałam.
Znajomi Corah.
Ich pojawienie było tylko kwestią czasu.
Co mam z nimi zrobić?
Zrób, co musisz i zadbaj, żeby się nie wtrącali.
Nie mogą doprowadzić tu Monarch.
Mieliśmy rację. Apex tu jest.
Musimy powiadomić Monarch i nie wychylać się, dopóki tu nie dotrą.
Gdzie się wszyscy podziali?
Wynieśli się po tym, jak dotarł tu Monarch.
Nie odpowiadało im życie pod mikroskopem.
I Tytan tu wraca?
Jeśli pozyskane przez nas ustalenia Billa Randy są słuszne,
Tytan X powinien powrócić do Santa Soledad.
Ale dlaczego? Po co?
Żeby złożyć ikrę, zdobyć pożywienie…
Przekonamy się dziś wieczorem, kiedy Tytan tu dotrze.
Najpierw wypuścimy drona z pociskiem,
a potem wystrzelimy pocisk w Tytana.
Chyba że ktoś spróbuje nam przeszkodzić.
- O co ci chodzi? - O twoich znajomych, Randów.
Wiesz, że tu są.
O czym ty mówisz?
Naprawdę mam uwierzyć, że jesteś zaskoczona?
Wydzwaniali do mnie w Pensacoli, ale…
No co? Brenda, nie muszą mi podpowiadać,
że to wszystko jest niebezpieczne, głupie i nierozważne.
Mam nadzieję, że w to nie wierzysz.
Jasne, że w to wierzę.
Ale wierzę też, że się uda. Inaczej by mnie tu nie było.
To bierzmy się do roboty.
Przybycie Tytana za trzy godziny…
Patrz. Tego tam wcześniej nie było.
To nasz posterunek.
Chyba od dawna tu nikogo nie było.
- Sprawdzimy to? - Tak.
Zostańcie tu na warcie.
MONARCH POSTERUNEK 27
To z 1968 roku.
Monarch dziesięć lat czekał na powrót tej istoty.
Dopiero potem odpuścili.
Znalazłaś coś?
Nie. Nic przydatnego.
Monarch powinien był czekać dalej. Ale nie mieli dziennika Billy’ego.
Billy tu był.
Wrócił tu.
To twój rysunek, Hiroshi.
Okej.
Hej.
Hiroshi.
To, co napisałam w liście…
- Nie musimy o tym rozmawiać. - Musimy.
Cokolwiek oznacza dla ciebie ten list,
musisz wiedzieć, że kochałam twojego ojca.
Całym sercem.
No cóż, nie całym.
Wybrałam życie z Billym.
Chciałam, żebyśmy byli rodziną.
Kiedy przeczytałem ten list, zalał mnie gniew.
Na ciebie, na Shawa.
Za to, co zrobiliście tacie
i co przez to zrobił mnie.
Ale wiesz, co poczułem później?
Ulgę.
Zawsze zakładałem, że wyjechał przeze mnie.
Że zrobiłem coś nie tak.
Że nie byłem jego biologicznym synem.
Że tak naprawdę mnie nie kochał.
To nieprawda.
Kiedy przeczytałem ten list i wreszcie zrozumiałem,
że to nie ja go zawiodłem…
W pewnym sensie zdjęło mi to ciężar z barków.
Żałuję, że nie byłam przy tobie.
Że głupio ryzykowałam.
Tamtego dnia, gdy wpadłam do szczeliny…
To ja podjęłam tę decyzję.
Obaj byli przeciwni.
Ale przekonałam ich, że to ja powinnam tam zejść.
I ta nierozważna decyzja kosztowała mnie wiele lat życia.
Lat, które mogłam spędzić z tobą.
Mogłam być przy tobie jako matka.
Może wtedy nie czułbyś się odrzucony przez tak dużą część życia.
Teraz rozumiem, że ludzie, których zawiodłem…
To były moje własne błędy.
Ty przyznajesz się do swoich.
A ja do swoich.
- Co jest? - Hej, gdzie jesteś?
Odwiedzam rodzinę.
Coś się wydarzyło
i powinieneś pilnie wracać do Waszyngtonu.
Nie widziałem ich od ponad miesiąca.
To ważne.
To też. Do przyszłego tygodnia.
Czekaj. Nie rozłączaj się. Mam coś, co powinieneś zobaczyć.
- Cześć, Tim. - Kuter rybacki
na Zachodnim Pacyfiku wyłowił starą torbę Monarch.
Jest na niej napis: „Własność Williama Randy”.
Są w niej notatki, stare mapy, taśmy z danymi.
Te rzeczy mogą pochodzić z jego wyprawy na Wyspę Czaszki.
Tak. Wracam za tydzień.
Za tydzień? Czyś ty oszalał?
To prawdziwy skarb. Są tu rzeczy, których nikt nigdy nie widział.
Możesz się tym zająć? Proszę.
Tak, ale ja…
To twój ojciec. Znałeś go jako jedyny spośród nas.
Nie znałem go.
Ledwo go pamiętam.
No tak…
Przykro mi, po prostu…
Chodzi o odczyty z Janjiry.
Te rzeczy mogą być bardzo ważne.
Wybacz, myślałem, że będziesz chciał tu być.
Przylecę następnym lotem.
Sonar coś wychwycił. Zasięg tysiąc metrów.
Pojawiło się znikąd.
Jaki namiar?
Trzy-dwa-zero.
Jest za nami.
To chyba Tytan X. Pędzi prosto na nas.
Mocno na sterburtę. Kierunek dwa-dwa-zero.
Odległość pięćset metrów, zbliża się.
Czterysta metrów.
Dawaj.
- Trzysta metrów. - Nurkuj.
Dwieście metrów.
O Boże.
Sto metrów. Kontakt nieunikniony.
Przygotować się.
Kieruje się na południowy wschód.
Pięćset metrów przed nami.
Płynie prosto do Santa Soledad.
Nie dotrzemy na czas. Musimy powiadomić Shawa.
Jakieś 16 kilometrów stąd i pędzi prosto na nas.
Zgodnie z mapą Billa Randy.
Tak, Walterze.
Miałeś rację.
Wszystko idzie zgodnie z planem.
To nie będzie problem.
Wierzę w kod Corah.
Połączenie synaptyczne się przeskaluje.
A my zweryfikujemy koncepcję.
Tak. Będę cię informować na bieżąco.
To już niedługo.
Załoga na ostateczną kontrolę drona.
Przybycie Tytana za 20 minut.
Chodźmy do karczmy, lepiej się przyjrzymy.
Wszystko tu wymarło.
Musimy powstrzymać Apex, a kończy nam się czas.
Tam jest dron transportujący połączenie synaptyczne.
Widzicie te dwa metalowe palniki po obu stronach, przy budynkach?
Wykorzystamy je do uszkodzenia wirników drona.
Zaraz, czy to May?
Czas startować.
Robi się.
Szefowa każe ruszać.
Rozumiem,
ale muszę przekompilować nowy moduł
i upewnić się, że interfejs nie padnie.
To brzmi jak coś superważnego.
Ale mamy potwierdzenie, że Tytan zaraz tu będzie.
Dotrze tu za 16 minut,
więc nie ma czasu na dążenie do ideału?
Ideał to nasza jedyna opcja.
Teraz albo nigdy!
Ruszamy!
INTEGRACJA SONDY NEURONALNEJ
REKOMPILACJA
Chcecie wiedzieć, co tak naprawdę knuje Apex? Zapytajmy.
Shaw!
May!
Co wy robicie?
Co ty robisz?
Wiedzą, że tu jesteście. Musicie uciekać.
To nie jest odpowiedź. Dlaczego im pomagasz?
Bo uważam, że nasza praca może zapobiec kolejnemu G-Day.
Zrobiliśmy ogromne postępy.
Będziemy mogli je kontrolować.
Postępy?
May, to barbarzyństwo.
Kto będzie je kontrolował? Brenda? Jej szef?
Słyszysz, jak naiwnie teraz brzmisz?
Ja brzmię naiwnie?
Chryste, Cate, próbujemy zrobić coś dobrego.
Nie zbliżajcie się.
Nie chcę, żeby coś wam się stało.
Ma dość przekonujące argumenty.
To czemu ukrywają to przed Monarch?
Właśnie. Jeśli Apex wierzy, że to jest odpowiedź, czemu to ukrywa?
Czemu nie dzieli się sukcesem ze światem?
To nie ma sensu, Lee.
Bo ktokolwiek trzyma tę smycz, może nie tylko zapobiec kolejnemu G-Day,
ale też wygenerować i wskazać nowy G-Day,
który zniszczy dowolne miejsce wybrane przez trzymającego tę smycz.
A taką broń można sprzedać temu, kto da najwięcej.
Wszystko w porządku?
Mówiłam, że potrzebuję więcej czasu.
Wszyscy go potrzebujemy.
Radzimy sobie z tym, co mamy.
Co to?
Zaczyna się.
Kierują się do strefy startu.
Zabierzcie stamtąd ludzi.
Przyjąłem. Opuścić strefę startu.
- Przyjęłam. - Dawać! Opuścić strefę!
Jeśli mamy to zrobić, to nasza jedyna szansa.
Naprzód!
WYKRYTO RUCH
Naruszenie obwodu w punkcie startu.
- Nieszczęścia chodzą parami. - Musimy poderwać drona.
- Szybko. - Skarabeusze!
Pułkowniku, uciekajmy!
Wszyscy do środka! Biegiem!
- Odpalamy go albo tracimy. - Odpalaj.
Czas podpalić tę świeczkę.
Lee, uciekaj!
- Biegnij! - Dawaj!
Lee!
Lee? Jesteś ranny?
Przenieśmy go do środka.
- Uwaga na moją nogę. - Chodź.
Dawaj.
Pomożemy ci.
Pokaż. Już dobrze.
Dobra, już.
Daj mi to obejrzeć. Może zaboleć.
Cate?
Cate.
Zgubiliśmy cel. Obrót, kolejna próba.
Cate.
- O Boże. - Co ona wyprawia?
Musimy to przerwać!
- Wyślij tam kogoś! - Nie!
Jeśli to zadziała, uratujemy ją.
Po to tu przyjechaliśmy.
Dron namierzył cel.
Ognia!
Mam połączenie.
Dobrze. Mamy nad nim kontrolę?
Nie. Ładowanie połączenia synaptycznego.
Mam cię, Cate.
Jesteś cała?
Cate, musimy uciekać.
Raport.
Mocna aktywność w korze czołowej i ciele migdałowatym.
Przygotować się do obejścia kognitywnego.
Zakłóciliśmy reakcje somatyczne, wszystkie grupy mięśni wariują.
Nie. Nie. Czekajcie.
PRZECIĄŻENIE SYSTEMU
Tytan ma zbyt wiele neuronów.
Pętla sprzężenia zwrotnego generuje potężne wyrzuty danych.
Mówiłam, że potrzebuję więcej czasu.
Przestań narzekać i ogarnij to, Corah.
Mówiłam, że nie przeskalujemy programu do tak wielkiej istoty.
- Napraw to. Już! - Żartujesz?
Wszystko padnie.
Czekaj.
Gdzie Hiroshi?
Chodź, Catey.
Musimy pobiec.
Catey.
Musimy uciekać!
- Cate! - Kentaro!
- Tato! - Nie, cofnij się!
Cofnij!
- Sygnał padł. Straciłem dane. - Brak danych.
- Brenda. - Musimy się ewakuować.
- Brenda. - Ewakuacja.
Ewakuacja!
Ewakuacja, już!
Uciekajcie!
Uciekać!
Idziemy, już!
Hej! Chodź!
Nie pójdziesz na dno razem ze statkiem. Chodź.
Tato?
Pomocy!
- O Boże. - Cate, nic ci nie jest?
- Kentaro, ściągnij pomoc. - O nie.
Jesteś cała?
- Ściągnij pomoc. - Cate.
Nic ci nie będzie.
Ściągnę pomoc.
Przegapiłem tak wielką część twojego życia.
Nie.
Tyle…
chwil.
Tyle kłamstw.
Wszystko będzie dobrze.
Wszystko dobrze.
Hiroshi.
Pamiętasz naszą piosenkę?
- Hiroshi? - Tato?
- Tato? Zostań. - Hiroshi.
Niech medyk pomoże ludziom szukać tych, którzy przeżyli.
Odciąć ten obszar.
Wszystko zabezpieczyć. Dane, sprzęt,
nawet jeśli są zniszczone.
A przede wszystkim sprawdzić, czy nikogo nie brakuje.
Pomocy!
Nikt nie wyjeżdża do przyjazdu dyrektora. Jasne? Nikt! Ruszaj.
- Tim, lekarza! - Lekarza!
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK