Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
"DO JUTRA"
Dobrze. I co on na to?
Nie, wysłałam oryginalny plik.
Tak. Tylko właściwie je przytnij.
Nie chcę słuchać jego narzekania.
Dobrze.
Drugie zlecenie prawie skończyłam. Muszę tylko ustawić czcionkę.
Dobrze.
Tylko uważaj przy cięciu.
Dobrze. Zgadamy się później.
Cześć.
Mój skarb.
Tak, skarbie.
Halo?
Cześć, mamo. Jak się masz?
U mnie dobrze.
Zbieram się na uczelnię.
Wrócę przed 21:00.
Jak to?
Naprawdę? Syn wujka Rezy?
I co z nim?
Dziś wieczorem?
To niemożliwe.
Atefeh tu nocuje. Co jej powiem?
Nie ma nikogo innego w Teheranie.
Naprawdę nie mogę.
Dobrze. O której przyjeżdżacie?
Muszę kończyć, mamo. Dobrze. Cześć.
Czego byś chciała?
Zrobiłaś kupkę?
To cię przewinę.
Przewinę cię.
Dzień dobry, droga Gelareh.
Nie, będę się streszczać.
Moi rodzice przyjeżdżają do Teheranu.
Jak wiesz, nie wiedzą o dziecku.
Zajęłabyś się małą do jutra?
Nie martw się. Jutro pewnie wyjadą.
Tak.
O 14-ej? Dobrze, będę.
To widzimy się przed 14-tą. Przepraszam za kłopot.
Dziękuję. Cześć.
Przyjadą za jakieś 6 godzin.
Nasz krewny miał wypadek i trafi tu do szpitala.
Gdzie jesteś?
Gelareh weźmie małą,
ale musimy pomyśleć, co zrobić z jej rzeczami.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Mama w domu? - Tak.
- Zawołasz ją? - Mamo, chodź na chwilę.
- Jak się pani ma? - Dobrze, dziękuję.
Potrzebna mi przysługa.
Przechowa mi pani trochę dziecięcych bambetli?
- Jakich? - Kilka pudeł rzeczy mojej małej.
Jak widzisz, mamy mało przestrzeni.
Nawet rzeczy teściowej trzymamy na balkonie.
- Nie potrzeba na to dużo miejsca. - Wejdź do środka.
Musiałabym poprosić męża o pozwolenie.
Bez tego nie mogę się zgodzić.
- Może pani do niego zadzwonić? - Nie, jest w pracy.
- Nie chcę go dekoncentrować. - I tak dziękuję.
- Przykro mi. - To nic. Do widzenia.
Do widzenia.
- Kto tam? - Pani Meymandi, to ja.
Już idę.
- Dzień dobry. - Słucham?
Chciałabym prosić o przysługę.
- Jaką? - Czy mogłaby pani...
- Jaka ona słodka. - Dziękuję.
- Ile już ma? - Wkrótce 2 miesiące.
Przechowałaby mi pani jej rzeczy przez jedną noc?
- Przeprowadzasz się? - Nie.
Mam robactwo i będą mi opryskiwać mieszkanie.
- Też masz robaki? - Tak, są dosłownie wszędzie.
Jak przekonałaś gospodarza do opryskania?
Ja go prosiłam kilka razy, ale odmawiał.
- Sama za to płacę. - Poważnie? Ile to kosztuje?
Załatwiał to jeden z krewnych i jeszcze nie wiem.
To ma pani miejsce?
Przynieś rzeczy, to zobaczę, czy gdzieś je upchnę.
Proszę się nie martwić. Nie jest tego dużo.
To przynieś je.
Dzień dobry, panie Jaberi. Jak się pan ma?
Pani Meymandi do pana zadzwoniła?
Oczywiście, że dam panu znać,
jak będę chciała opryskać mieszkanie.
Tak.
Nie. Musiało zajść nieporozumienie.
Tak.
Opłaciłam czynsz. Tak.
Przepraszam, muszę kończyć. Moje dziecko płacze.
Tak, miłego dnia. Do widzenia.
Ale wścibski.
Okłamujesz mnie czy pana Jaberi?
Dlaczego miałabym kłamać?
Poprosiłam panią o przysługę, ale już jej nie potrzebuję.
Co się stało?
Poprosiłam ją o przechowanie rzeczy, a ona zadzwoniła do gospodarza.
Nie przejmuj się.
Teraz idę na zakupy, ale jak wrócę, możesz przynieść je do mnie.
- Serio? - Pewnie.
Mam jeszcze inne bambetle. Je też mogę przynieść?
Mam w mieszkaniu warsztat krawiecki.
Nie mam dość miejsca na wszystkie twoje rzeczy.
- A gdzie pani mieszka? - Piętro niżej, drugie drzwi.
- Dzień dobry. - Witaj. Wejdź.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Jak się pani ma? - Dobrze.
Ponoć opryskują ci mieszkanie.
- Mamy robaki. - No tak.
Połóż to tam.
Dziękuję.
- Tutaj? - A jeśli robaki się tu przeniosą?
Sprawdziłam wszystkie torby.
Przepraszam za kłopot. Atefeh, jesteś już? Zaraz będę.
- Bardzo dziękuję. - Nie ma za co.
- Do widzenia. - Do widzenia.
- Dlaczego zostawiłaś dziecko? - A co miałam zrobić?
Mogłaś na mnie zaczekać.
Zdążyłam już wynieść dwie torby.
Zostało tylko to?
Nie, jest jeszcze dużo rzeczy. Musimy wszystkie spakować.
Nie mogłaś podać jakiejś wymówki,
żeby powstrzymać ich przed przyjazdem?
Nie.
Podawałam ich już wiele.
Egzamin, wycieczka studencka, przyjazd twoich rodziców.
- Tym razem się nie dało. - Zajęta z ciebie dziewczyna.
Wstawaj. Wynieśmy to na górę. Mamy być u Gelareh przed 14-tą.
Muszę też wpaść do drukarni. I trzeba ją ubrać.
Resztę spakujemy później.
Chwila.
Idź.
Zaczekaj.
O rety!
- Rozwaliła się? - Nie.
- Weź to. - To twoja wina, Fereshteh.
Musisz to złapać oburącz.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Jak się pani ma?
- Przepraszam za kłopot. - Nie ma sprawy.
- To te rzeczy. - Wnieście je.
Przepraszam, pani Hashemi, ale mam jeszcze kilka walizek.
- Dla nich też znajdzie się miejsce? - Przykro mi. Mam małe mieszkanie.
I tak dziękujemy.
- Spakować wszystko? - Tak. I jeszcze te pieluchy.
- Nie ma na nie miejsca. - To je znajdź!
- Niby jak? - Te też.
Są jakieś braki pieluchowe?
Po wzroście kursu dolara brakowało wszystkiego,
więc kupiłam, ile się dało.
Ona sra więcej im droższy dolar?
- Zabierz je do Gelareh. - To już przesada!
Przecież ma wielkie mieszkanie.
Już i tak dużo robi biorąc dziecko.
- Spakuj też zdjęcia. - Podrą się.
Włóż je między ciuszki.
Co to ma być?
Najpierw wejdę.
Ustaw to w rogu.
- A jeśli gospodarz to zobaczy? - Pokrzyczy i będzie po sprawie.
Nie jedź do pracy.
Muszę sprawdzić zlecenia przed drukiem.
Z Readingu jestem dobra, niezła ze Speakingu.
Writing też ostatnio dobrze mi poszedł.
Tylko z Listeningu jestem słaba.
- Jaką dostałaś ocenę? - 6.
Ale tym razem dostanę 6,5. Zdobędę 350 punktów.
Ponoć do Kanady nie zaproszą, jak ma się poniżej 460.
W końcu wyślą zaproszenie.
Powinnyśmy aplikować na Alaskę.
Serio. Wyjechać na śnieg i lód.
Tam żaden Irańczyk nas nie rozpozna.
Nawet na Alasce będę Irańczycy.
Jakiś nasz krewny może tam prowadzić bar z kebabem.
Nie chcesz zacząć zajęć z angielskiego?
Nie dam rady przy pracy i dziecku.
Jak to? Przecież wiesz, że bez ciebie nigdzie nie pojadę.
Sukcesem będzie, jak zdobędę dla małej dowód.
A nie miał ci go ktoś wyrobić?
- Chciał 20 milionów tomanów. - 20 milionów?!
- Żartujesz? - Koleś sporo ryzykuje.
To i tak za dużo. Nie martw się. Znajdę jakieś rozwiązanie.
Twoi rodzice na pewno jutro wyjadą?
Tata pewnie wolałby wracać dziś.
Gdyby nie ten wypadek, nie ruszyłby się z domu.
- Zaczekasz tu? - Ile czasu zajmie ci robota?
Muszę sprawdzić zlecenia i wysłuchać narzekań szefa.
Narzekań na co?
Nie udało mi się wszystkiego dokończyć.
No dobrze.
- Rozepniesz nosidło? - Tak.
- Trzymasz dziecko? - Tak.
- Tylko uważaj na nią. - Dobrze, będę uważać.
- Cześć. On już przyjechał? - Tak i jest zły.
- Bo się spóźniłam? - Nie, przez papier.
Powiedz mu, że to Rambod kazał ci użyć inny.
- Jaki? - Błyszczący.
Cześć, Behnam.
Cześć.
- Po co przyszłaś? - Wszystko dobrze?
Źle je przyciąłeś. Zrób to właściwie.
Chodź ze mną.
Zleciłaś użycie tego badziewnego papieru?
Nie mogłam znaleźć Mont Blanca i Rambod kazał mi użyć ten.
Jak mam to dać klientowi?
Spójrz, jak okropnie wyglądają ciemne części.
- To nie moja wina. - To co ty tu robisz?
- Każdy mógłby odwalać tę robotę. - Na rynku wszyscy tego używają.
Mam w nosie rynek. Rób, co ci każę.
- Odłóżmy to. Gdzie drugi katalog? - Przyniosę go jutro o 11-ej.
W porządku. Ale jeśli tego nie zrobisz,
pokryjesz koszty obu tych zleceń.
- Co się stało? - Nie odpowiada.
- Dzwoniłaś do niej? - Tak, ale nie odbiera.
- Wyszła? - Nie wiem.
Gelareh, jesteśmy pod drzwiami.
- Tak? - Dzień dobry.
- Muszę pomówić z panią Roshanaei. - To proszę dzwonić do niej.
Dzwoniłam, ale nie odpowiada. Mógłby nas pan wpuścić?
- To niemożliwe. - Dziękuję.
Może nie chciała się nią zająć?
Ona nie jest takim typem człowieka.
- Jej mąż też jest prawnikiem? - Tak, ale są w separacji.
Zadzwonię jeszcze raz.
Szlag by to.
Torba małej!
Proszę pana! Proszę otworzyć bagażnik!
- To na pewno dobre piętro? - Tak, na pewno.
Chodź.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Co się stało z biurem pani Roshanaei?
Policja je zaplombowała, a ją aresztowała.
- Dlaczego? - Nie wiem.
Opróżnili biuro i aresztowali ją bez słowa.
- Dziękuję. - Proszę.
- Szukacie kogoś z tego biura? - Nie, tylko przechodziłyśmy.
Fereshteh? Dokąd idziesz?
Dziś już jej raczej nie wypuszczą.
- Proszę. - Dziękuję.
- Dlaczego zwinęli prawniczkę? - Właśnie dlatego, że nią jest.
Weźmy ją do hotelu i zostanie tam z tobą.
Hotele nie przyjmują samotnych kobiet.
No wiem.
- Ale jest inne rozwiązanie? - Tak, jest.
Złap taksówkę, pojedź z małą do parlamentu
i każ im zmienić prawa dotyczące kobiet.
- Chwilka, skarbie. - Zaraz wrócę.
Mleczko jest gorące.
Długo ich znasz?
Mehdiego poznałam na pierwszym roku.
Podobałam mu się, ale jak zobaczył, że on mnie nie, zostaliśmy kumplami.
- A jaka jest jego żona? - Kiepsko ją znam.
Spotkałyśmy się tylko raz.
- Rozmawiałaś z obojgiem? - Dziękuję, nie muszę siadać.
Nie martw się. To pomocny kumpel.
Ale szkoda, że nie gadałaś z obojgiem.
Nie martw się.
- Cześć. - Cześć. Jak się masz?
- Ponoć rzuciłeś palenie. - Znów zacząłem.
- To jest Fereshteh. - Miło cię poznać.
- U ciebie w porządku? - Nie jest źle.
Przykro mi, ale Mahsa boi się nią zająć.
- Dlaczego? - Nie wiem. Odmówiła.
- Mówiłeś, że to nie problem. - Myślałem, że się zgodzi.
- Mogłeś dać znać wcześniej. - Wróciła raptem 10 minut temu.
- Mam z nią pogadać? - A co jej powiesz?
- Spróbuję ją przekonać. - Raczej się nie zgodzi.
- To tylko jedna noc. - Nie znasz jej.
Przecież jej nie rozzłoszczę! Jakoś ją do tego nakłonię.
Usiądźcie tutaj, a ja pójdę po Mahsę.
- Co ty im powiedziałaś? - Nic.
- Ona jest wściekła. - O tak.
Nawet nie wyszła się z nami przywitać.
To co robimy?
Pogadam z nią. Będzie dobrze.
Poczekaj.
- Co jest? - Otwórz torbę.
- Sama z nią pogadam. - Pojdę z tobą.
- Dzień dobry. - Dzień dobry, droga Mahso.
- Wlałbyś tu przegotowaną wodę? - Jasne.
- Ile? - 60 cc. Zaznaczyłam.
Przepraszam, droga Mahso.
Znajoma miała zająć się małą,
ale przestała odbierać telefon i musiałyśmy zwrócić się do was.
Słyszałam.
Ale jak mam wziąć na siebie odpowiedzialność
za dwumiesięczne dziecko?
I to w sekrecie?
To tylko na jedną noc. Jutro ją odbierzemy.
Przyjdę po nią rano. Nie będzie z tego kłopotów.
Skąd wiesz?
Jeśli dziecku coś się stanie, ona mnie pozwie.
- To tylko jedna noc. - Jedna czy 10 nie robi różnicy.
Gdzie jest ojciec dziecka?
Ona nie ma w tym mieście nikogo innego?
Mieszkamy w Teheranie raptem rok. Nie znamy zbyt wielu ludzi.
Dzwoniłyśmy do znajomych, ale nie odbierali.
Aż w końcu drogi Mehdi pozwolił nam ją tu przywieźć.
- Twój drogi Mehdi zrobił głupstwo. - Nie bądź niegrzeczna.
A mylę się? Kto ci dał prawo decydować za mnie?!
- Nie zdecydowałem. - To co one tu robią?
Nie rozumiesz ich położenia?
Mała zostanie na jedną noc. To koniec świata?
Nie, ale kto weźmie za nią odpowiedzialność?
- To tylko jedna noc! - Ty o nią zadbasz?
Umiesz się zająć dzieckiem?
- Będziesz za nią odpowiadał? - Tak.
- Na pewno? - Tak.
- Daj mi ją. - Ale dlaczego tak?
Bo chcesz być odpowiedzialny.
- Daj mi ją. - Nie! Zapomnij o tym!
- Torba małej. - Już biorę.
Atefeh! Atefeh!
- Podwiozę was. - Nie ma potrzeby.
Dokąd chcecie jechać?
Zaczekajcie. Pójdę po auto.
Mehdi potrafi milczeć? Co, jeśli wszystkim rozpowie?
Wie, co mu zrobię, jeśli puści parę z ust.
- Powinnyśmy iść do Yasera? - Oczywiście, że nie.
Gdyby był godny zaufania, nie zostawiłby cię w tej sytuacji.
Ma serce po właściwej stronie.
- Może zna kogoś, kto nam pomoże. - Nie trzeba. Damy sobie radę.
- Niby jak? Siedzimy na ulicy. - Chciał, żebyś usunęła ciążę.
Nie uśmiechała mu się odpowiedzialność.
Mamy go poprosić o przechowanie dziecka?
Zadzwonimy do niego. Pomoże, jeśli będzie mógł.
- Na pewno nie pomoże. - Musi pomóc!
Powinien się nią zająć choć jedną noc. Jest jej ojcem.
Świetny z niego tatuś.
Dzwoniłaś do Azin?
Wróciła do rodziców. Nie było jej stać na czynsz.
Nie wiem, co się z nią ostatnio dzieje.
Jakby stała się kimś innym.
Jakby mnie nienawidziła.
Nienawidzi wszystkiego, co robię.
Raz przyczepiła się do tego, jak myję zęby.
Powiedziałem, że jesteśmy razem 5 lat
i zawsze to tak robiłem.
A potem zaczęła się kłótnia.
Kłócimy się przez takie głupstwa.
Zawsze znajduje sposób, żeby okazać mi nienawiść.
Jak teraz. Widziałaś, jak się zachowała?
Tak to u mnie wygląda.
Po poronieniach się pogorszyło, jakby to była moja wina.
- Mam jechać do Navvab? - Tak.
Zadzwoń jeszcze raz.
Fereshteh, zadzwoń znów do niego.
Yaser, już jestem. Wyjdź.
A nie wierzysz, jak mówię, że to podlec.
- Wejdźmy tam. - Dobrze. Chodźmy.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- W czym pomóc? - Chcę kupić rybkę.
- Jaką? - Glonojada.
Proszę za mną. Są tutaj.
Dlaczego przyszłyście? Chcecie mi zniszczyć życie?
- Mogłeś odebrać telefon. - Może byłem zajęty?
- To trzeba było napisać. - Proszę spojrzeć tutaj.
- Chciała pani glonojada? - Nie dzwoniłabym bez powodu.
Przecież znasz moją sytuację.
- Ten będzie dobry? - Tak.
- Jeden wystarczy? - Tak.
Niedaleko jest fast food. Zaczekajcie tam na mnie.
- Spróbuję się wyrwać. - Yaser!
Idę, tato!
To powinnyśmy zapłacić.
Nie przyjdzie.
To pójdę tam i zdzielę go tą rybą w łeb.
Jak mógł skasować nas na 100 000 tomanów?
- Aż tyle? - Tak.
To czego chcesz?
Żebyś zajął się do jutra małą.
- Ja? - Tak.
Myślisz, że mam własne mieszkanie, do którego mogę ją wziąć?
Nie masz jej zabrać do domu, tylko znaleźć dla niej miejsce.
Co ty bredzisz? Niby jakie?
Gdybym wiedziała, sama bym ją tam wzięła.
- To nie mój interes. - Nie twój? Jesteś jej ojcem.
O czym ty gadasz?
Nie mówiłem od początku, żebyś usunęła ciążę?
Ale miałaś matczyne uczucia.
- To wypełniaj swój obowiązek! - Nie drzyj się.
Co powiedziałaś?
On nie widział mojej mrocznej strony?
Mam rozwalić akwarium na łbie tobie i twojemu ojcu?
Co mam niby zrobić?
Nie umiem nawet trzymać dziecka, a chcesz, żebym się nią zajął?
Błagałem, żebyś dokonała aborcji.
Znalazłem lekarza, zebrałem forsę.
Za nieślubne dziecko ojciec wywali mnie z domu.
Przecież wiesz, jaki jest surowy.
Yaser.
Nie powiedziałam, że masz ją zatrzymać na zawsze.
To jedna noc.
Tylko tobie mogę zaufać.
Znam twojego tatę i rozumiem.
Jesteś obrotny, znasz różnych ludzi.
Ufają ci, jesteś stąd. Masz przyjaciół, znajomości.
Popytaj, czy ktoś nam pomoże. Musimy kogoś znaleźć w dwie godziny.
Inni nie potrafili nam pomóc. Jesteś naszą jedyną nadzieją.
Bo jeśli Yaser nie znajdzie tu nikogo,
jak my mamy to zrobić?
Fereshteh nie chciała do ciebie przychodzić.
Bo masz własne problemy.
To ja nalegałam, bo wiedziałam, że zrozumiesz sytuację.
Ona nie może ukrywać dziecka wiecznie.
- Jadłyście lunch? - To ostatnie o czym myślałyśmy.
Poproszę kanapki z serem i kiełbasą!
Tylko ser podwójny. I jeszcze dodatkowy keczup.
Spójrz.
- Ona ma twój nos. - Odpuść sobie.
Po Fereshteh go nie ma.
Nie wygłupiaj się, weź ją na ręce.
Uśmiecha się.
Jak ją dziś wezmę, jutro poprosisz o tydzień.
Nie. Chodzi o jedną noc. I więcej mnie nie zobaczysz.
Gdyby nie moi rodzice, w ogóle bym cię nie prosiła.
Wcale nie ma nosa po mnie.
Zjedzcie, a ja wrócę z furą.
A to kretyn.
To jego fura? Zachowywał się, jakby to była limuzyna.
Wsiadajcie.
- Tym jedziemy? - Tak.
- To niebezpieczne! - Dlaczego? Zmieścimy się w trójkę.
- Jest nas czworo! - To miałem na myśli.
- My weźmiemy taksówkę. - Zawsze wożę trzy osoby.
- Co mam zrobić z torbą? - Trzymaj ją. To niedaleko.
- Ona się zaziębi. - Jedźmy. To blisko.
- Tak się tylko mówi. - Siadaj za mną i trzymaj małą.
- Jedź wolno. - Dobrze. Siądź blisko mnie.
- Nie dam rady. Pomóż mi. - Przełóż nogę.
Fereshteh? Bardzo cię proszę, zachowaj czujność.
Dobrze.
To ważne.
Nadia jest wnuczką ciotki mojej mamy.
Plotkara z niej.
Jak powiesz choć słowo,
ona powtórzy dziesięć naszym krewnym.
To co mam mówić?
Powiedziałem jej, że jesteś byłą mojego kumpla.
- Ona będzie w nocy w szpitalu? - Oczywiście, że tak.
- Yaser? - Tak?
Zadzwoń się upewnić.
Przecież powiedziałem, że tam będzie.
Nie wystawię cię.
Nie martw się. Dobrze jest.
Wiesz, że jestem ostrożny. Wszystko jest zaplanowane.
Jakim cudem się na to zgodziła?
Wciąż budzę respekt w tym mieście.
Idzie.
Przypomnisz jej imię?
Nadia, ale nie spoufalaj się z nią. Mów do niej pani Razavi.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Bardzo dziękuję, pani Razavi.
Bez pani pomocy, one nie wiedziałyby, co zrobić.
Bardzo pani dziękujemy.
- Możemy pomówić? - Muszę jechać.
Tata dzwonił już ze sto razy, żebym wrócił pomóc.
To zajmie tylko chwilkę.
Zaraz wrócę.
Ale z niego kłamca.
Naprawdę myślałam, że to jego krewna.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Patrzyłeś na rybkę? - Tak.
- Chcesz ją? - Tak.
- Bardzo dziękujemy. - Proszę.
Droga Nadiu, dziękuję. Pani Razavi wszystkim się zajmie.
Dziękujemy.
- Mogę już jechać? - Tak.
- Jak chcesz, to zostanę. - Nie. Jedź.
- Dziękujemy. - Będziemy w kontakcie.
- Dziękuję. Cześć. - Cześć.
- Ale to tylko na jedną noc? - Tak. Jutro ją odbiorę.
- Będzie tu bezpieczna? - Tak, ja mam dziś dyżur.
Weźmie ją pani na oddział dziecięcy?
Oczywiście, że nie. Będzie w pokoju pielęgniarek.
Na oddział dziecięcy trudno się dostać.
Nie można jej tam zabrać bez przyjęcia.
A zdrowe dziecko może tam coś złapać.
Zawróćcie.
- Co się stało? - Chodźcie tu. Szybko.
Ordynator nie może was zobaczyć. Zaczekajcie tutaj.
Macie papierosy?
Impertynent.
- Uciekacie? - Jak to?
Nie mogłyście zapłacić za wypis i teraz uciekacie?
Pod tlenem lepiej mniej gadać. Zaufaj mi, jestem jak lekarz.
A ma pani szluga, pani doktor?
Nie mam.
Moment.
- Nie pal aż wyzdrowiejesz. - Zastanowię się.
Ordynatora miało dziś nie być. Nie wiem, co tu robi.
Wpisz mi swój numer.
Przyjaciółki też.
- Proszę mi podać numer konta... - To niepotrzebne.
Potrzebne. Pani dla nas ryzykuje. Drugi numer jest do Fereshteh.
Daj mi dziecko. Możecie już iść.
Połóż tam jej rzeczy.
Ostrożnie.
- Może pani to rozpiąć? - Tak.
Dałaby pani radę nakarmić ją za 2 godziny?
Pewnie. Jestem pielęgniarką.
- To też tam połóż. - Tylko nie wychodźcie tędy.
Idźcie do windy z drugiej strony.
- Bardzo dziękuję. - Dziękujemy. Do widzenia.
Idziesz od razu na dworzec?
Tak. Rodzice przyjeżdżają za godzinę.
- Jedziesz do akademika? - Muszę najpierw pokserować.
Przyjdź do mnie zrobić wydruki. I pomarudź, jak ci niekomfortowo,
bo musisz się na noc zmyć
i nie wiesz, gdzie masz się jutro zatrzymać i takie tam.
- Twoja mama będzie płakać jak bóbr. - Zrób z tego tragedię.
- To tutaj. Idź. - Wpadnij koło ósmej.
Dobrze, kochana. Bądź grzeczna i nie smuć się.
Fereshteh! Ordynator!
- Gdzie jest mała? - Nie martw się.
Śpi w środku. Ordynator się dowiedział.
Nie uwierzył, że to moja siostrzenica.
- Masz jej dowód? - Ale po co?
Zobaczy go i pozwoli ci ją zabrać.
- To nie jego sprawa. - Jest ordynatorem.
Skąd go teraz wytrzasnę?
- Ona nie ma dowodu? - Nie.
- Możemy mu zapłacić? - To nie ten typ.
To co mamy zrobić?
Ona śpi tam.
- Dzień dobry, doktorze. - Dzień dobry.
To doktor Mahmoudi, o którym wam mówiłam.
- Która z was to matka? - Ja.
- Masz jej dowód? - Obawiam się, że nie przy sobie.
To nic.
Zatrzymamy ją tu, a ty go przywieź.
Zaczekaj, aż będzie wolny. Wpuszczę cię do niego.
- Może pójdzie ci na rękę. - Ona ma rację. Pogadaj z nim.
Na razie idźcie tam.
Możesz już wejść. Daj mi dziecko.
Może pani iść.
Zamknij drzwi.
Usiądź.
- Gdzie ojciec dziecka? - Poza Teheranem.
Nie jesteś stąd, prawda?
Ale tu mieszkam.
Masz wyjątkowy akcent.
- Mam akcent? - Na to wygląda.
- Studiujesz tu? - Nie. W sensie tak.
Panie doktorze, mieszkam daleko.
Biorąc pod uwagę korki, dojazd i powrót zajmą zbyt długo.
Rozumiem, ale skąd mam wiedzieć, że naprawdę jesteś jej matką?
Mam z nią dużo zdjęć.
Od jej narodzin aż do teraz.
Masz piękne włosy.
- Jak się nazywasz? - Samadi.
- Chodzi mi o imię. - Fereshteh.
Posłuchaj, Fereshteh. Wiem, że jesteś jej matką.
Ale zdjęcia to nie dowód.
Ja mam tu obowiązek prawny.
Proszę mi wyświadczyć przysługę.
- A nie wyświadczyłem? - Nie rozumiem.
Nie wezwałem policji.
Mógłbym im powiedzieć, że dziecko porwano.
Oddać panią Razavi w ręce ochrony.
To chyba przysługa?
Tak.
- Tak co? - Tak, to przysługa.
Ale wie pan, że to moje dziecko. Proszę pozwolić mi ją zabrać.
Na nikogo nie ściągnę kłopotów.
A jeśli zabierzesz córkę i dojdzie do wypadku?
Wtedy jej ojciec pozwie szpital.
I kto za to odpowie? Ja.
Bo ja tu jestem szefem. I ja poniosę odpowiedzialność.
- Mogę zorganizować pieniądze... - A ktoś o nich mówił?
Spójrz na mnie. No spójrz.
- Mówiłem coś o pieniądzach? - Nie.
Ile byś zapłaciła?
5 milionów? 10 milionów?
Tyle jest dla ciebie warta moja godność?
Nie obrażaj mnie w ten sposób.
- Nie to miałam na myśli. - To co?
Wiesz co, Fereshteh?
Nikomu nie pozwalam tu wchodzić.
Jeśli zamknę drzwi, nikt się tu nie dostanie.
Wiesz, dlaczego?
Bo wszyscy gadają tu te same bzdury.
I nieważne, czy mówią prawdę.
Nie mogę zarządzać opierając się na czyichś słowach.
Posłuchaj.
Wszyscy proszą mnie o pomoc. Zupełnie jak ty.
Ale kto pomaga mnie?
Nikt nie pyta, czego ja chcę.
Czego pan chce?
Niedużo.
Tylko odrobinę twojej czułości.
A jak już mi ją okażesz, przechowam ci tu dziecko przez noc.
Jutro ją odbierzesz i odejdziesz.
- Drzwi będą zamknięte? - Cały czas.
A jeśli ktoś będzie czegoś od pana chciał?
Tylko mnie wolno tu czegoś chcieć.
Przyjaciółka na mnie czeka.
Proszę odebrać telefon, a ja odeślę ją do domu.
Halo? Proszę zaczekać.
Łazienka jest na końcu korytarza.
- Co się stało? - Doktor chce z panią pomówić.
Powinnam przewinąć małą.
Wstawaj, Atefeh.
Idziemy.
Szybciej, Atefeh.
Tędy.
Ostrożnie.
Przepraszamy.
Tędy.
A dokąd to?
- Chcemy wyjść ze szpitala. - Wyjście jest z drugiej strony.
Wiem, ale...
nie mamy pieniędzy na wypis.
Wsiadajcie.
Wysiadajcie.
- Jesteśmy panu wdzięczne. - Proszę bardzo.
- Nie wiem, jak panu dziękować. - To nie problem.
- Jak ona ma na imię? - Sadaf.
Niech ją Bóg błogosławi.
- Dbaj o nią. - Do widzenia.
Dziękujemy.
- Zwróciła ci pieniądze? - Jeszcze nie.
Ile jej przelałaś?
Tyle, ile miałam. 850 tysięcy tomanów.
Zadzwoń do niej i każ oddać kasę.
Halo?
Cześć, tato. Jak tam?
Już przyjechaliście?
Nie, jeszcze nie wróciłam.
Nie moja wina, że muszę dokończyć pracę.
To podaj adres taksówkarzowi. Zawiezie was do mnie.
Niedługo skończę i przyjadę.
Dobrze. Cześć.
Będą za pół godziny.
- Daj mi papierosa. - Że co?
No daj. Nerwy mam w strzępach.
- To może twój akademik? - Nie wpuszczają tam dzieci.
- Wiem, ale może jakoś ją wniesiemy. - Przy wejściu jest portier.
Jakoś przejdziemy.
A jeśli będzie hałasować w nocy?
Po mleku i zmianie pieluchy będzie cicho.
Jeśli to się wyda, zawieszą mnie na uniwerku.
Nie dojdzie do tego.
Mam dla niej syrop na sen. Bedzie po nim spać całą noc.
Wszystko zaplanowałaś?
To co mam zrobić? Nic innego nie wymyślę.
Ale jak ją wniesiemy?
- Tam też coś włóż. - Tak zrobię.
Otoczę ją tym, żeby się nie przesuwała.
Główka tutaj.
- Tu? - Tak.
Trzymaj główkę.
Rozchyl.
- Nie zasuwaj zamka. - Nie zasunę do końca.
Wystarczy. Ona nie może oddychać.
- Mówiłam, że wystarczy. - Nie jest zasunięty!
Niech będzie otwarty nad buźką.
Schowaj to do plecaka. Nosidło też.
- Jeszcze trochę. - Jest otwarty!
Dobry wieczór, pani Kazemi.
Moja współlokatorka wróciła? Pokój 315.
- Jeszcze nie. - Mogę prosić mój klucz?
Ona jest moim gościem.
Wypełnij ten formularz. A ty zostaw swój dowód.
- Dowód. - Dobrze, dowód.
Proszę.
Formularz. Dziękuję.
Hej!
Chwileczkę!
- Tak? - To dla ciebie.
- Dziękuję. - Proszę.
Nie otwieraj! Tu jest kamera!
Przepraszam, skarbie.
- Cześć. - Cześć.
- Atefeh, masz jajka? - Nie.
Jeśli chcesz wpaść, to wszystkie siedzimy u mnie.
Dam ci znać. Cześć.
Fereshteh.
Powinnaś już iść. Robi się późno.
Telefon ci dzwoni.
To pewnie twój tata. Musieli już dojechać.
To jej mleko w proszku.
Nakarm ją znów za dwie godziny.
- Przygotować je? - Sama umiem.
Nakarm ją, jak przestygnie. Sprawdź na ręce dla pewności.
Pojękiwanie oznacza, że ma mokro. Jak jej nie przewiniesz, nie zaśnie.
Dobrze.
To syrop, o którym mówiłam. Daj jej go, jak zacznie płakać.
Czyli syrop jest...
Dam jej go po mleku,
żeby zasnęła i nikogo nie obudziła w nocy.
Ciuszki też jej spakowałam. Skarpetki i takie tam.
Nie zakładaj słuchawek, bo nie usłyszysz jej płaczu.
Nie jestem głupia.
No to muszę iść.
Fereshteh, nie martw się. Zadbam się o nią.
Trzymaj się.
- Cześć. - Cześć.
Cześć, tato.
Dojechaliście?
Nie, już jadę.
Dobrze. Poczekajcie na mnie jeszcze chwilkę.
Dobrze. Cześć.
Halo, Atefeh?
- Zapomniałam czegoś. - Tylko wracaj szybko.
Co się stało?
Dokąd ty idziesz? Fereshteh?
Fereshteh, dokąd idziesz?
Mówię do ciebie!
Fereshteh, nie rozumiem, co ty wyprawiasz!
Dlaczego nic nie mówisz?!
- Witajcie. - Witaj.
Witaj.
Czyje to dziecko?
Fereshteh, co jest?!
WYSTĄPILI
ZDJĘCIA
MUZYKA
Wersja polska: CANAL+ Tekst: Joanna Michalska